191117 ผลของการพบพระ-พ่อท่าน-ร.ร.กรมแผนที่ทหารบก.txt

นผู้ฉลาดเป็นอริยะเป็นอารยะยิ่งเป็นขั้นอัจฉริยะก็ยิ่งมาเป็นคนที่เราน่าจะได้คบหาน่าจะได้เข้าไปสังสรรค์เข้าไปเห็นเข้าไปพบเข้าไปใกล้ถ้าเป็นผู้ตื่นตื่นจนกระทั่งกับหลับ พุทธแปลว่าพูดถึงส่วนหลักภาษาบาลีมีคำหนึ่งไม่ใช่พุทธะภาษาบาลีคือไสยะเพราะฉะนั้นพุทธศาสตร์กับไสยศาสตร์มันจึงคนละอย่างคนละเรื่องกันถ้าไสยาสน์หมายความว่าเป็นศาสตร์ของคนรักหรือคนไม่เคยรู้เรื่องงมงายหรือว่าเมาเมามึนๆไม่เกิดจากไปจากไม่ไปจับกระจ่างส่วนของพุทธะนั้นรู้รู้อย่างอื่นอย่างคนที่จะจับกระจ่างไม่พรางไม่งมงายทุกอย่างชัดเจนจึงเรียกว่าลักษณะของความตื่น มันตรงกันข้ามกับหลักนี่เป็นหลักเกณฑ์ของศาสนาหรือหลักเกณฑ์ของธรรมะหลักเกณฑ์ของธรรมเราได้พบกับพระหรือเราได้พบกับคนผู้ใดก็ตามเป็นผู้สงบสำรวมหรือว่าเป็นผู้เบิกบานแจ่มใสเป็นผู้รู้เป็นผู้อื่นอยู่ดังกล่าวแล้วโดยความหมายที่จะอธิบายไปแล้วก็เป็นบุญตาเมื่อได้คุยด้วยแล้วก็จะได้รู้ว่าทำไมถึงไม่รู้จักหมองหม่นทำไมถึงไม่รู้จักเศร้าเศร้าทำไมถึงไม่เคร่งเครียดรู้สึกว่าสบายเบาง่ายมีการมีงานมีการกระทำมีอะไรต่ออะไรก็ทำไปได้อยู่เรื่อยๆไม่ดิ้นแต่จนเกินไปและก็ไม่เฉื่อยเหนื่อยจนไม่ได้เรื่องเป็นผู้ที่อยู่ใน ฟาร์มภาวดีเป็นไปได้เต็มแรงไม่เกินไปจนกลายเป็นสลายไม่อ่อนไปจนกลายเป็นไม่ได้ฆ่าเป็นข้านี่คือลักษณะของมัชฌิมาแล้วท่านก็อยู่อย่างนั้นแหละจะทำจะทำเป็นอะไรไงก็รู้สึกว่าเป็นผู้รู้ผู้เข้าใจมีสติสัมปชัญญะอื่นอยู่เราก็จะได้เข้าไปคุยด้วยมาคุยด้วยแล้วเราก็จะได้ปัญญาได้รู้ต่อไปเรื่อยๆว่ามีทางจะคิดยังไงมีการกระทำยังไงถึงทำให้ตนไม่รู้สึกว่าเศร้าสร้อยหม่นหมองลำบากลำบนแม้แต่เห็นด้วยตาก็เห็นได้เป็นผู้เบิกบานแจ่มใสรู้สึกว่าเป็นคนมีความสุขอยู่ตลอดเวลาและแถมเป็นคนที่รู้รอบ ทุกระยะเวลาของตัวเองไม่รับเอาสิ่งนั้นสิ่งนั้นที่เป็นทุกข์มาใส่ตัวจนทำให้ตัวเองหม่นหมองไปหรือว่าเศร้าสร้อยไปขาดความเบิกบานแจ่มใสเป็นชั่วครั้งชั่วคราวก็ไม่มีเพราะอะไรเราได้คุยด้วยเราก็จะได้เข้าใจเพิ่มขึ้นดังนั้นเมื่อได้คุยกับพระพระก็ไม่มีเรื่องอื่นนอกจากจะบอกวิธีการว่าทำอย่างนี้สิและคุณจะเบิกบานแจ่มใสทำอย่างนี้สิคุณรู้อย่างนี้สิเอาความรู้อย่างนี้ไปแล้วคุณจะได้เอามาใช้กับตัวเองตัวเองจะได้เบิกบานแจ่มใสตัวเองจะได้มีความรู้ชนิดนี้บ้างความรู้แบ่งออกเป็นตั้งไม่รู้กี่แขนง 100 แขนงพันแขนงแต่ความรู้ที่พระหรือศาสนา ธรรมะให้นั้นเป็นความรู้อีกแขนงหนึ่งที่มนุษย์ต้องมีมีมาแต่ไหนแต่ไหนแต่ดึกดำบรรพ์มีมาแต่ไหนๆแต่ว่ามันไม่ชัดเจนเมื่อผู้รู้เป็นปราชญ์ที่เป็นศาสดาได้มารู้แล้วท่านก็พยายามเอาหัวข้อเอาแนวอธิบายมาไว้สำหรับแจกแจงบอกกันเพื่อกันและกันจะได้เอาไปปฏิบัติเพิ่มจากที่เราได้รู้มาแล้วจากเรียนที่เรียนมาด้วยแขนงอื่นๆที่เราเรียกว่าทุกสิ่งทุกอย่างนั้นที่เรียนที่รู้นั้นคือพวกเทคโนโลยีต่างๆด้วยความรู้อื่นๆ ที่เป็นไปเพื่อสร้างเพื่อก่อสร้างต่อในรูปแบบคนละอย่างคนละแขนงมีอีกตั้งไม่รู้กี่ร้อยกี่พันกี่หมื่นคะแนนแต่ความรู้เหมือนกันแต่ไม่ใช่รู้ว่าทำยังไงเราถึงจะเบิกบานแจ่มใสทำยังไงเราถึงจะไม่ทุกข์ทำยังไงแล้วถึงจะไม่เดือดร้อนอันนี้สำคัญมากผู้มีความเก่งกล้าสามารถมีฝีไม้ลายมือมีปัญญาสร้างก่ออะไรก็ได้เอาไปแลกทางโลกเป็นเงินเป็นรากได้ลาภมาเยอะเอาไปแลกทั้งโลกโลกยอมรับนับถือตั้งยศตั้งฐานมี ยศมีฐานะสูงเพราะความสามารถเพราะมีความรู้ก็ไม่ว่าแม้จะเก่งสามารถได้มากมายมีลาภเยอะแลกเงินมาแล้วก็เก็บเงินไว้เป็นเศรษฐีแต่ก็ยังไม่เบิกบานแจ่มใสอยู่ตลอดเวลายังมีโอกาสหม่นหมองบางทีจะหม่นหมองมากกว่าด้วยบางทีเงินเหล่านั้นช่วยอะไรไม่ได้ด้วยเช่าซอยทุกข์อยู่ตลอดเวลามีความสามารถมีความรู้ไม่ใช่ไม่มียศอาจจะสูงเงินอาจจะมากแล้วแต่ทุกแต่ไม่เบิกบานแจ่มใสแต่เศร้าสร้อยอันนี้เพราะยังไม่มีความรู้ทางศาสนา ก็ไม่มีความรู้ทางธรรมที่ควรจะได้เรียนรู้อันนี้บ้างที่นี่เคล็ดลับทางศาสนาเคล็ดลับทางเคล็ดลับทางธรรมที่ทำให้เบิกบานแจ่มใสนี่ก็เพราะรู้เท่าทันความเป็นจริงรู้เท่าทันบางคนเราเกิดมาเนี่ยเกิดมาเพื่อที่จะกระทำงานเกิดมาเพื่อที่จะทำการงานนอกจากทำการงานแล้วก็รู้จักพอรู้จักความสังเคราะห์หรือเรียกว่าในภาษาโบราณในภาษาธรรมะท่านเรียกว่าเรียกว่ารู้จักสังขาร เขียนภาษาธรรมะเรียกว่ารู้จักสังขารภาษาที่จะเรียกให้มันเข้าสมัยหน่อยเดี๋ยวเรียกว่ารู้จักการสังเคราะห์และก็รู้ขอบเขตของการสังเคราะห์ที่พอดีเช่นร่างกายเรานี่เอาอะไรเข้าไปสังเคราะห์ไว้อาหารเครื่องนุ่งห่มที่อยู่ยารักษาโรคที่เป็นปัจจัยที่จะสังเคราะห์ร่างกายไว้พอดีถ้ามีพอดีพอสมควรแล้วไม่ยากเลยเรื่องอาหารก็ไม่มาแต่เรื่องการกินก็ไม่มาแล้วก็แต่งตัวก็ไม่มากไม่มากจริงๆที่อยู่ก็ไม่มากเพราะตัวนี้ยาวกว่าหนาคือความต่อ ไม่มากแต่คนก็ทุกข์เพราะอาหารมนหมอเพราะอาหารไม่เบิกบานแจ่มใสเพราะอาหารทุกข์เพราะเครื่องนุ่งห่มไม่เบิกบานแจ่มใสเพราะเครื่องนุ่งห่มไม่เบิกบานแจ่มใสเพราะที่อยู่หนักเท่าทุกข์พระยาเพราะเป็นหลงว่ายานั้นเป็นสิ่งน่าเกลียดน่าติดก็เลยไปหลงยาที่เสพที่ติดซะมากจนกระทั่งมันร้ายแรงมันหนักหนามันเกินแม้แต่โลกเขาตั้งเป็นผิดกฎหมายก็ไปติดเขาให้แล้วถึงไม่ติดกฎหมายก็ยังเป็นทุกข์เพราะมันอีก ถ้าขึ้นราคาขึ้นมาซองละบาทเดียวเท่านั้นก็ทุกข์แล้วถ้ายิ่งคนไม่มีรายได้เพียงพอยิ่งทุกข์จากหรือคนยึดถือมากก็ทุกข์ใจแต่ถ้าผู้ใดรู้เท่าทันแล้วก็ไม่น่าจะไปติดไม่น่าจะไปยึดไม่น่าจะไปเอามาเสพยาคือสิ่งรักษาโรคและสิ่งเหล่านั้นเป็นยาที่เกินเฟ้ออย่างนี้เป็นต้นเรารู้เท่าทันแม้ปัจจัยเพราะพวกปัจจัยอย่างนี้ก็เข้าใจพอสมควรที่จะพูดให้เลยออกไปอีกมากกว่านั้นออกไปอีกก็จะรู้เพิ่มเติมเข้าไปอีกจนกระทั่งว่าเราไปเสพไปติดนั่นเองในชีวิตมันมากเกินกว่าปัจจัยที่จะมาเราต้องไปจ่ายพลังงานเอาเวลาไปกระทำ ไอ้สิ่งที่มันไม่น่ากระทำเมื่อไม่น่าจะทำก็จึงดึงเอาเวลาที่เราได้ทุกคนได้เวลาเท่ากันคนละ 24 ชั่วโมงไม่มีใครได้เกินกันเลยแต่ทุกคนผลาญเวลาใน 24 ชั่วโมงนั้นแต่ละคนตัวเราเองไปขวางเวลาตัวเองจึงไม่มีเวลาไปทำสิ่งที่ดีความเจริญก็ไม่มีพูดอย่างนี้ไม่เห็นง่ายไม่ค่อยเห็นเพราะฉะนั้นขอยกตัวอย่างที่เห็นชัดๆเกี่ยวกับเวลาเช่นคนที่ไปติดการพนันไม่ต้องเอาไปเอาใกล้ๆหน่อยแม่มารับราชการก็ยังติดการพนันเช่นติดไพ่ดัมมี่ ยกตัวอย่างให้เห็นชัดๆเอาเวลาไปแอบเล่นไพ่ดัมมี่แทนที่จะทำราชการหรือว่าทำการงานที่ตัวเองทำนิพพานเวลาแล้ว 24 ชั่วโมงเท่ากันทุกๆคนแต่ไม่รู้จักว่ามันไม่ควรติดอบายมุขพวกนี้เป็นอบายมุขทำให้เราเปลืองเวลานอกจากเปลืองเวลาและเปลืองแรงงานเราต้องจ่ายแคลอรี่ในเรื่องทำในเรื่องไปทำสิ่งนั้นต้องใช้หัวสมองต้องใช้กำลังงานศพเปล่าที่เธอไม่ได้เรื่องแล้วต้องใช้กำลังทางกายใช้กำลังทางสมองเสียไปดีไม่ดีผลาญทรัพย์สินลงไปอีก ตี๋เป็นต้นหรือไม่เราก็ไปเสพติดอื่นๆเสพติดเหล้าต้องมีเวลาต้องเอาเวลาไปให้วงเหล้าต้องไปนั่งในวงเหล้าเท่านั้นชั่วโมงหรือไม่ราคะจัดเสพติดเรื่องผู้หญิงผู้ชายมากไปต้องเอาเวลาไปจีบคนนั้นจีบคนนี้ร้านเวลาตัวเองโดยที่จะเอาเวลามาทำสิ่งที่ควรกระทำเป็นสิ่งสร้างสรรค์เป็นงานที่จรรโลงเป็นงานสร้างสรรค์เป็นสิ่งผลิตไม่แต่ปัญหาเพราะบำบัดกิเลสบำบัดปัญหามีราคะจะได้จีบอยู่นั่นแหละนึกว่ามันเป็นผลกำไรของชีวิตนึกว่าชีวิตตัวจะต้องเป็นคนอย่างนั้นแหละดีนึกว่าเป็นของดีที่กล่าวอยู่เดี๋ยวนี้คืออบายมุขไม่ว่าการ พนันไม่ว่าสิ่งเสพติดไม่ว่าเรื่องผู้หญิงผู้ชายที่มากเกินไปหรือแม้แต่มหรสพการละเล่นก็เป็นสิ่งที่ไร้ค่าเรียกว่าทางแห่งความฉิบหายเลยเรียกว่าอบายมุขทั้งสิ้นเช่นไปเสียเวลาอยู่ในโรงหนังโรงใหม่ซึ่งหนังทุกวันนี้มันใช้ไม่ได้นะที่ใช้อยู่ในโลงทุกโรงมีเวลาลงชั้น 1 หรือลงชั้นพิเศษในไหนเดี๋ยวนี้มันใช้ไม่ได้มันเป็นเครื่องมอมเมามนุษย์ถ้าผู้ใดรู้ตัวว่าไม่ได้เข้าโรงหนังเลยจงรู้ถือว่าเราเป็นอะไรยากจนเราเป็นอริยะชนแท้เราไม่ได้หลงไปกับโลกที่มันหลอกมันอย่างโน้นดีอย่างนี้สนุกอร่อยอย่างนี้ซึ่งมันไม่ได้เรื่องมันหลอกเราไม่ได้สาร ไม่หนักไปในทางเรื่องยอมมึงจะเอาให้เราใจอำมหิตให้รุนแรงโหดร้ายให้กลายเป็นสัตว์ป่ามันมีแนวโน้มไปในทางเป็นสัตว์มีสัญชาตญาณสัญชาตญาณในการเป็นสัตว์ต้องฆ่าต้องแก้ตรงอำมหิตต้องรุนแรงโหดร้ายซึ่งคนเหล่านี้เริ่มต้นมาจากการเป็นสัตว์มาก่อนไม่ได้พัฒนาตัวเองมาเป็นมนุษย์มันมีสัญชาตญาณในการเป็นสัตว์ป่าติดมาแล้วเราจะมาล้างสัญชาตญาณในการเป็นสัตว์ป่าออกจึงจะเป็นคนเจริญเป็นมนุษย์แท้ๆมีความปราณีมีความเชื่อคุณช่วยเหลือเรามีความสามารถและมีความเก่งแต่เราไม่ใช่คนโหดร้ายไม่ใช่ควรเอามา แต่หนังนี่เขาจะยอมมอบๆไปในทางอำมหิตจะต้องฆ่าบู๊ฟันเตะต่อยยอดโหดแม้จะตั้งชื่อเรื่องก็รู้ไอ้เลือกโหดไอ้สินใจตัดไอ้บ้าแล้วบ้าไอ้จอมโหดจอมเขาจอมโฉดจอมอะไรก็ไม่รู้ฟังด้วยชื่อมันก็รู้แล้วแต่มันจะมอมเมาให้เราเป็นคนเอามาหยิบอย่างนั้นเลือกเอามาเฮ็ดรุนแรงนี้ปัดเข้าไปในทางธรรมเรียกว่าสายโทรศัพท์สายโทรศัพท์ส่วนเรื่องของอีกเรื่องนึงก็เพิ่มอีกเชิงหนึ่งของภาพยนตร์ อันนี้ยอมใจให้ไปในสายราคะหรือโลภะมันมี 2 สายอีกสายนึงก็คือบ้าๆบอๆเรียกว่าซ้ายมือหักตลกโปกฮาไอ้บ้าๆไอ้ตัวไอ้พิเรนพิลึกอะไรก็แล้วแต่นี่แบ่งได้เป็น 3 สายใหญ่ๆแม้ภาพยนตร์แม้จะมาหาเราสองคนกันเพราะใครไม่ดูไม่ต้องไปเสียเวลาในโรงมหรสพเลยนี่คนนั้นเป็นอารยชนบ้านเมืองไหนที่มีโรงหนังมากๆแล้วก็มีหนังโรงหนังพวกนี้ยิ่งไปพยายามที่จะต่อสู้กับแผนกเซ็นเซอร์เพื่อที่จะดึงตัวเองขึ้นมาเพื่อที่จะเอาหนังของตัวเองให้ผ่านเซ็นเซอร์หลอกล่อเซ็นเซอร์ได้ออกไปฉายเอาเงินไอ้คนมันเต็มไปด้วยกิเลสเพราะฉะนั้นไอ้มีลามกเท่าไหร่มาฉายมันก็ยิ่งต้องดูมัน ท่าเดียวมันก็พอใจแต่มาหารับผิดชอบสังคมไม่ว่าคนนี้ถูกมอมเมาหรือถูกย้อมถูกสร้าง Concept ถูกให้อะไรที่มันดึงเข้าไว้ดูดเข้าไว้สร้างไว้และก็กลายเป็นคนเลวกลายเป็นคนที่เต็มไปด้วยราคะโทสะโมหะจึงไม่มีการก้าวหน้าเพราะเราไม่ไปเสียเวลาในเรื่องมหรสพเนี่ยดีแล้วถ้าใครรู้ตัวก็ไม่ไปเสียเวลามีเวลาไม่เสียแล้วต้องไปจ่ายคุณรอนด้วยยังไม่พอแล้วก็ไปจ่ายแคลอรี่ต้องจ่ายกำลังลงไปนะกำลังกายก็ต้องจ่ายกำลังสมองต้องไปใช้ให้เขาเหมือนกันซึ่งมันเปลืองเปล่าไม่เข้ายานอกจากไอ้มรประสบการณ์และเล่นต่างๆก็เป็นสิ่งที่เสียเวลา หาการละเล่นถ้าพูดเรื่องการละเล่นกับมหรสพเดี๋ยวนี้กำลังใหญ่อาตมาพูดแล้วเน้นเน้นเรื่องนี้เพราะเดี๋ยวนี้กำลังผงาดถ้าบอกว่าการพนันเป็นสิ่งที่เลวพอเข้าใจถ้าบอกว่าสิ่งเสพติดเป็นสิ่งที่เลวพอเข้าใจถ้าบอกว่าแม้แต่หนักหน้าไปในเรื่องราคะตัณหามากไปเป็นสิ่งที่เลวก็พอเข้าใจแต่ถ้าบอกว่าไอ้มหรสพการละเล่นกีฬาหรือการละเล่นต่างๆนี่เป็นสิ่งมอมเมาเป็นอบายมุขไม่ค่อยเข้าใจยังไม่ค่อยเชื่อสนิทเดี๋ยวนี้ยิ่งกำลังพังงากำลังมีบทบาทกับสังคมกับมนุษย์ชาติมากที่สุดเรื่องมหรสพและการละเล่นแต่ก่อนถ้าบอกว่าคนเต้นกินรำกินเป็นคนน่าเกลียดเป็นคนชั้นต่ำคนเราคลาสเข้าใจ แต่เดี๋ยวนี้บอกว่าดาราศิลปินคนเต้นกินรำกินเป็นพวกโรคคลาสไม่เชื่อไม่ค่อยเชื่อเด็กสมัยใหม่จะไม่เชื่อถ้าคนอายุมากๆหน่อยจะขอเข้าใจแล้วพวกนี้เต้นกินรำกินไม่ค่อยใช่ผู้ดีอะไรหรอกเชื่อเข้าใจแต่เดี๋ยวนี้ไม่เข้าใจเพราะอะไรเพราะว่ามันกำลังทำงานอย่างที่อาตมาว่ามันกำลังมีบทบาทใหญ่โตพวกนี้เล่นมายาเสแสร้งและเนื้อหาสาระที่ตัวเสแสร้งกลับไม่ใช่เนื้อหาสาระที่ดีถ้าแอดไลน์มาในทางที่ดีนะได้ประโยชน์แต่แอดไลน์ไปในทางเลวเอาอาตมาขออธิบายไว้แค่นี้สำหรับเรื่องนี้เดี๋ยวจะเน้นไปอีกเรื่องการละเล่นเดี๋ยวนี้ก็ร้ายแรง การละเล่นในกีฬาเนี่ยร้ายแรงมากเสียเวลาเสียทุนรอนเสียกำลังเสียเอนเนอร์จีเสียแคลอรี่ต่างๆเปลืองไปโดยไร้ประโยชน์คนต้องออกกำลังกายอาตมาเห็นด้วยแต่การออกกำลังกายแล้วก็มีใบประดับออกกำลังกายแล้วต้องมีสิ่งที่ได้ตามมาไม่ใช่ออกกำลังกายแล้วไม่ได้ฆ่าอะไรตามมาเลยได้ออกกำลังกายเหมือนกันแต่มีผลได้เช่นเราจะออกกำลังกายขุดดินพรวนดินตัดต้นน้ำรดต้นไม้มันมีค่าขึ้นมาแล้วต้นไม้ก็โตถ้ายิ่งลดพืชที่จะเกิดผลก็ได้ผลนั้นตามมาได้ออกกำลังกายเหงื่อแตกแต่นี่บางคนออกกำลังกายแล้วเสียของเสียเวลาเสียเงินทองเช่นตั้งแต่ฟุตบอลตูมๆออกกำลังกายลูกฟุตบอลก็เสีย เงินเสียค่าลูกฟุตบอลสตาร์ทเสียที่ดินแทนที่จะไว้ปลูกข้าวปลูกให้คนอยู่ไม่ได้เปลืองที่เปลืองอะไรไปอีกเป็นแต่เพียงว่าเอาแพ้เอาชนะเท่านั้นเองแล้วก็ก่อการพนันก่อการพนันอีกอย่างนี้มาเรียกกันว่ากีฬาและก็สังคมยอมรับและเดี๋ยวนี้ยายทำงานอาตมาพูดโดยไม่เกรงใจคนแอนตี้อาตมาจะมีคนเกลียดหน้าเพราะสังคมเดี๋ยวนี้ยอมรับมากคนเกลียดหน้าอาตมาเหตุหน้าตรงที่ว่าผ่าลงไปเลยพูดลงไปอย่างนี้เพราะการออกกำลังกายต้องออกจากอารยะคุณทำงานอะไรก็ได้ยิ่งเป็นการกีฬาหรืออะไรนี่เป็นศักดินาเต๊ะถ้าทำอะไรสูงยกฐานะเป็นชั้นสูงเกินไป ตีกอล์ฟเป็นกีฬาชั้นสูงนะหาคนลงคลาสมาตีกอล์ฟไม่ได้อะไรอย่างนี้เสื้อกีฬาไม่หึงขี้หมูราขี้หมาแห้งที่ดัดแปลงมาเท่านั้นเองมันจะเป๊ะนั่นอะไรกีฬาไม่เห็นจริงๆเสร็จแล้วก็มาหลงไหลเขาซึ่งเขาพัฒนามาแล้วก็เอามาลงตามเขาลูกกอล์ฟลูกนึงทำเองก็ไม่เป็นไม้พัดอันนึงจะทำเองก็ไม่ต้องสั่งซื้อนอกราคาต้องเป็น 5,000 บาทเป็นหมื่นบางคนรักยิ่งกว่าเมียแล้วก็มาเล่นก็ไปเล่นในสนามที่ต้องเปลืองที่พูดไปแล้วก็หลายอย่างเยอะแยะนะซึ่งมันไม่เข้าท่าอะไรเลยจะบอกว่าออกกำลังกายก็ไม่ได้ออกผิวบางจะตายแดดก็ไปตากตรงกลางร่ม ผมไม่มีรถหรอกไม่ลดถ้าไปตักน้ำรดต้นไม้ทำอะไรโอ้ยผงปรุงรสดีกว่าได้ออกกำลังกายชัดกว่าและไม่เปลืองไม่เดือดร้อนอย่างนั้นด้วยไม่ต้องเสียเวลาต้องขับรถไปไกลเปลืองน้ำมันต้องอะไรต่ออะไรอีกเยอะแยะไม่ต้องทำลายเวลาไม่ต้องทำลายทุนร้อนไม่ต้องทำลายอะไรจะออกกำลังกายไม่ว่าจ่ายกำลังกายเพื่อกำลังกายก็ไม่ว่าเราก็จะได้ relax ได้พักผ่อนพอสมควรเพราะเราทำมาทางด้านสมองมากเราก็จะต้องมาทำงานทางด้านกายบ้างไม่ว่าแต่ควรจะรู้จักการออกกำลังกายที่มีใบ product ไม่จะออกกำลังกายโดยการสูญเสียทำลายยกตัวอย่างพูดไปอีกมีมาก คงจะไม่มีเวลาพอเพราะอาตมาจะตั้งใจจะอธิบายสักชั่วโมงนึงและหลังจากชั่วโมงนึงแล้วจะเปิดโอกาสให้ซักถามใครจะซักถามอะไรเชิญตามสบายอาตมาไม่มีผิดไม่มีเปิดจะถามอะไรได้ไม่ต้องเกรงใจมีผู้สงสัยเมื่อกี้ท่านรองมาถามบอกว่าถ้าจะถามอย่างนี้มันจะดูน่าเกลียดไหมมาถามซักถามพระมึงจะผิดวินัยดูไม่สมควรมันบอกว่าเป็นไรหรอกพูดหาไม่มีสัมมาคารวะไม่ใช่ว่าทำคล้ายๆกันจะท้าทายทีต่อยยกฐานะมาต่อล้อต่อเถียงอะไรกันอย่างนั้นไม่ใช่เราถามเพื่อจะรู้เพื่อเกิดปัญญาเพื่อเข้าใจไม่เป็นไรถ้าทีนี้ต่อมาที่กล่าวมาเมื่อกี้นี้ทั้งหมดนี้ชีวิตมนุษย์จะต้องเรียนรู้ อบายมุขนี่เป็นเรื่องต่ำเรื่องเลวใครจะมีชีวิตข้าราชการใครจะมีชีวิตพ่อค้าใครจะมีชีวิตเกษตรกรรมใครจะมีชีวิตในทางอาชีพใดๆไม่สำคัญบอกแล้วว่าวิชาทางเทคโนโลยีมีได้ไม่เป็นไรแต่ต้องมีความรู้ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นทางแห่งความฉิบหายถ้าเราไปติดถ้าเราไม่มีเลิกออกมาสิผู้ได้ปิดสบายเลิกสบายยังลุกได้ผู้นั้นเป็นอารยชนหรือเรียกในภาษาทางธรรมว่าเป็นอริยบุคคลอริยชนอริยบุคคลถ้าปิดได้สนิทในเรื่องปิดอบายท่านเรียกว่าเป็นพระโสดาบันคำว่าพระไม่ได้หมายความว่าโกนหัวแล้วก็นุ่งผ้าจีวร คำว่าพระหมายความว่าคนที่มีความประเสริฐหรือไม่มีความต่ำอยู่ในตัวเพราะฉะนั้นถ้าผู้ใดมีความต่ำอยู่ในตัวมีอบายมุขอยู่ในตัวจะต้องเปลืองเวลาจะต้องมีชีวิตไม่เป็นสัมมาอาชีโวมีชีวิตเป็นมิจฉาอาชีวะมีชีวิตอยู่กับไอ้อบายมุขหลายๆอย่างหรือว่าอย่างเดียวก็ตามถ้าจะเข้าไปในอยู่ในอบายมุขของพระพุทธเจ้าที่ท่านสอนไว้แล้วเราไม่ได้นอกรีตนอกรอยไม่ได้นอกทำนอกวินัยถ้ามีจริงผู้นั้นก็ยังเป็นคนต่ำไม่ใช่คนประเสริฐหรือไม่ได้บอกรักฟังให้ดีนะคำว่าพระนี่ไม่ได้หมายความว่านุ่งจีวรโกนหัวนะพระที่อยู่ในคน ดำผมขาวเป็นพระได้ไม่ว่าผู้หญิงไม่ว่าผู้ชายไม่ว่าเด็กไม่ว่าแก่เป็นพระพระปิดตาแล้วเราเองบริสุทธิ์จากอบายเราไม่มีการพนันเรื่องการพนันเราไม่มีไม่ติดไม่ยุ่งไม่ไปเสียเวลาไม่ไปเสีย Energy ไม่ไปเสียแรงกายแรงปัญญาด้วยไม่ได้ทุนร้อนหรือไม่ได้เงินมาเลี้ยงชีวิตเพราะการพนันไม่ไม่เกี่ยวเลยคนนี้ก็เป็นผู้ที่บริสุทธิ์จากอบายมุขมา 1 ข้อไม่ติดจริงเสพติดถ้าจะเอาอย่างต่ำไปตั้งแต่เหล้าสุราเบียร์หรือว่าน้ำไอ้ที่มันทำให้สติฟั่นเฟือนไล่ลงไปถึงเอาละก็ยังยาวไม่ต้องพูดถึงก็ได้เฮโรอีนผงขาวให้ยาฉีดยานอะไรตั้งเยอะแยะเดี๋ยวนี้ไม่ต้องพูดถึงก็ได้ไอ้พวกนั้นเร็วๆไม่เสพติดสิ่ง เห็นสิ่งเหล่านี้ก็เฉยๆเห็นแล้วก็เฉยๆคิดว่าที่ไม่ติดนี่คือจิตว่างต้องรู้ตัวจิตบ้างตัวจิตว่างนี่คือคุณธรรมความบรรลุของมนุษย์เราไม่ติดสิ่งเสพติดเห็นนี่เราเองเราก็เฉยๆถ้าพวกคุณไม่ติดเฮโรอีนคุณเห็นเฮโรอีน Google เฉยๆไม่มีความอยากไม่มีโลภะไม่มีโทสะคุณเห็นเหล้ามันก็เฉยๆคิดเฉยๆคิดว่าชั้นเดียวกันนี่เรียกว่าคิดว่าจิตที่ผ่านไม่เสร็จๆเห็นเหล้าก็มันเหมือนกับเห็นเฮโรอีนมันเฉยๆมันไม่โลภะมันไม่โทรศัพท์มันเข้าใจด้วยในโมหะไม่หลงผิดเข้าใจด้วยว่าสิ่งนี้ต่ำสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ ไม่ควรไปยุ่งเกี่ยวรู้ชัดๆกูเลิกมาได้สนิทอย่างนี้เรื่องผู้หญิงผู้ชายไม่มากไม่หนักหน้ามีไปตามฐานะพระพุทธเจ้าอนุโลมให้มีผัวเดียวเมียเดียวก็ได้อย่างโสดาบันนี่ผัวเดียวเมียเดียวอย่านอกใจกันมีศีล 5 บริสุทธิ์เรื่องผู้หญิงผู้ชายก็ซื่อสัตย์ต่อกันไม่นอกใจกันอย่างนี้ได้แค่นี้ได้แต่ไม่ใช่หนักหน้าต้องจีบนะจีบเหล้านอกใจไม่ใช่นอกกายนะฟังให้ดีนะนอกใจกันนอกกายเนี่ยนอกกายหมายความไปละเมิดทางการอย่างแล้วยิ่งบาปไม่ไหวแล้วแม้แต่กายก็ไม่ละเมิดและใจก็ไม่ละเมิดใจไม่วอกแวกเป็นนอกใจคนอื่นแต่รักนอกจากเมียเราไปชอบใจนอกจากเมียเราอย่างนี้เรียกว่านอกใจไม่มีไม่เกินโลภะ พอมีสันโดษพอใจในสิ่งที่เรามีแล้วนี่จะดูอยู่ในขอบเขตแต่ถ้าไม่มีราคะเกินกว่านี้ในเรื่องผู้หญิงผู้ชายมีขั้นโสดาบันเอาไว้แค่นี้หากท่านทุกข์วันนี้ค่อยว่ากันอีกมันก็ดีมหรสพกันและหลอกเราไม่ได้ใครจะโฆษณาว่านี่แหละยอดหนังยอดเสด็จยอดซื้อมหรสพเริงรมยอดวิเศษอะไรก็เฉยๆไม่มีโลภไม่มีโทรศัพท์ไม่อยากการละเล่นก็หยุดใจเราไม่ได้แต่ในเรื่องเกมกีฬาต่างๆก็ยั่วเย้าเราไม่ได้เห็นแล้วก็เฉยๆว่าอบายมุขไม่หมด ยังมีเที่ยวกลางคืนไม่เที่ยวรู้ว่ากลางคืนคือเวลาพักผ่อนกลางวันคือเวลาทำงานเพราะงั้นเมื่อทำงานกลางวันกลางคืนก็อยู่บ้านทำงานที่เหลือหรือมีอะไรเล็กๆน้อยๆแล้วก็พักผ่อนกลางวันก็มาทำงานใหม่สุขภาพร่างกายก็สมบูรณ์ไม่สมบูรณ์ไม่ใช่กลางคืนก็เอามากินเหล้าเมาเต้นระบำออกจ่ายแคลอรี่ไปนอนแผ่ตื่นเช้าขึ้นมาก็ไม่อยากลุกมาทำงานก็ไม่ค่อยไหวแต่ฝืนสุขภาพก็แย่เพราะกลางคืนไม่เที่ยวนอกจากธุระจำเป็นการงานอะไรไปอีกเรื่องหนึ่งถ้าไม่มีแล้วก็ไม่ต้องไม่ครบมีชั่วคิดชั่วที่จะพิจารณาง่ายๆคือมิตรพาไปเล่นการพนันมิตรพาไปติดสิ่งเสพติดชวนกันไปกินแต่เหล้าอย่างนี้ นิมิตรเลวแล้วพาไปจีบแต่ผู้หญิงไปหาลำไพ่เป็นลูกผู้หญิงอะไรเนี่ยคิดเร็วไม่ใช่มิตรดีมิตรภาพไปในเรื่องมหรสพการละเล่นอย่าพิจารณาไปเที่ยวกลางคืนอีกข้อนึงสำคัญมากอบายมุขขี้เกียจรำคาญสุดท้ายแต่หัวที่เป็นทางแห่งความฉิบหายเป็นอบายมุขแท้เพราะฉะนั้นผู้ใดรู้ตัวว่าเกียจคร้านจะต้องแก้ไขไม่เจ็บครั้งเห็นงานดูงานทำงานรู้หน้าที่รู้จิตมี ก็เป็นมนุษย์สัญชาติผู้ใดกระทำได้ละเว้นสิ่งชั่วอย่างนี้ได้อย่างแน่แท้โดยสุจริตไม่คิดว่ามีจิตบริบูรณ์เป็นพระอริยะโสดาบันเป็นพระโสดาบันโดยไม่ต้องไปเข้าใจว่าต้องบวชต้องโกนหัวต้องนุ่งผ้าจีวรไม่ใช่คุณเป็นทหารคุณเป็นตำรวจคุณเป็นข้าราชการคุณเป็นพ่อค้าคุณเป็นครูคุณเป็นอะไรก็ได้เป็นพระได้พระพุทธเจ้ามีพระโสดาพระราชทานพระอรหันต์แม้แต่มันโกนหัวแล้วนุ่มจีวรแล้วแต่ยังเปิดทีวีดูไหม เพลงมาคนเดียวเต้นระบำโอชอบใจมวยมาเชียร์มวยจีวรปลิวเลยอะไรเนี่ยไม่ได้เพราะหรอกไม่ใช่พระดีไม่ดียังแอบเอาน้ำเหลืองๆใส่กาเข้าไปแล้วก็บอกว่าดื่มน้ำชาจากที่ไหนได้มันเล่าอะไรเนี่ยยังท้องอยู่ไม่ได้มีอยู่ในศีลในวินัยเลยอย่างนั้นไม่ใช่พระโกนหัวด้วยลูกจีวรด้วยแต่ว่ากรรมย่อมจำแนกสัตว์การกระทำของเขาไม่ใช่พระเป็นแต่เพียงเปลือกหุ้มทั้งนั้นว่าหลอกคนว่าพระอยู่ที่กรรมไม่ได้พระอยู่ที่เปลือกหุ้มไม่ใช่เพราะอยู่ที่กรรมหรือการกระทำมันการกระทำอะไรมันเป็นอบายมุขก็ไม่ได้ชื่อแม้ว โดยเฉพาะอบายมุขที่ต่ำที่สุดแล้วเพราะเราจะเป็นข้าราชการถ้าเราไม่มีเวลาสูญเสียไปในทางวันหนึ่งชั่วโมงไปนั่งอยู่ในวงเหล้า 1 ชั่วโมงจะต้องไปนั่งอยู่ในวงไพ่ 1 ชั่วโมงจะต้องไปเสียเวลาจีบผู้นั้นผู้นี้อยู่ 1 ชั่วโมงไปนั่งบันเทิงอยู่ในเรื่องมหรสพหรือว่ากีฬาการละเล่นอะไรอยู่ไม่ต้องเสียไม่เกียจคร้านไม่ให้มิตรที่ไม่ทนทานเอาความสูญเสียนั้นคืนมามากทำราชการนั้นก็จะเจริญบุคคลนั้นก็จะเจริญจริงๆอาตมาขอรับรองขอให้เป็นจริงมีการแก้บุคคลชั้นที่ 1 ของศาสนาพระพุทธเจ้าของแนวทางให้ได้ก่อนเลิกสิ่งที่เลวชั่วอย่างนี้ก่อน คนเรามีเวลาคิดดีๆถ้ามีเวลาวันละ 24 ชั่วโมงเท่ากันทุกคนแต่เราไปถามเวลาเสียน่ะคิดให้ออกเห็นชัดๆถ้าเราไม่ไปเสียเวลาก็เอาไปแล้วก็เอาเวลามาทำงานงานมันก็ยังเจริญพระโสดาบันนี่รวยรวยเพราะไม่เกียจคร้านแล้วแถมไม่เอาเวลาไปขวานในสิ่งที่เสียหายด้วยตั้งหน้าตั้งตาพัฒนาการงานมีอิทธิบาทด้วยทำงานดีข้าราชการก็ข้าราชการสูงขึ้นเจอยิ่งมีธรรมะสันติธรรมมีธรรมะที่ให้คนอื่นที่จะเจริญธานีมีคุณธรรมยังไงหรือว่ามีแนวทางปฏิบัติอย่างไร แนวทางปฏิบัติของพระสังฆทานมีก็คือไม่หลงลาภไม่หลงยศไม่หลงสรรเสริญไม่หลงในความสุขไม่ว่าจะเป็นสุขเพราะลูกสุขเพราะรถสุขเพราะกลิ่นสุภัคเศียรศุภสัมผัสใดๆไม่หลงไม่เพื่อเธอไม่เสียเวลาไม่เสียทุนนอนไม่เสียกำลังกายกำลังใจเพราะลูกเพราะกินเพราะเสียงเพราะสัมผัสใครจะเอาบอกว่าเอารากเอาสิ่งที่จะแลกเปลี่ยนเนี่ยรากคือสิ่งที่แลกเปลี่ยนเอามายั่วยวนก็ไม่ยอมแต่เข้าใจงานพระราชทานมีจะเข้าใจงานคืองานพัฒนางานโดยตรงไม่ใช่ทำ และไม่ใช่ทำงานเพื่อยศคนที่หยิ่งในทางธรรมยิ่งในความเป็นมนุษย์และอยู่หยิ่งในความเป็นสัจจะจะไม่เลื่อนยศให้ตัวเองและจะไม่อยากได้ยศเพิ่มขึ้นมาแต่จะรู้ว่าเราควรจะมีฝีมือมีความสามารถในการงานถ้าเรามีความสามารถในการงานแล้วเราก็ผลิตงานนั้นได้มีความสามารถในการที่จะสร้างผลผลิตได้อย่างดีโดยไม่จำเป็นจะต้องมียศสูงไม่จำเป็นที่จะต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนมามากกว่านั้นถ้าผู้ใดปฏิบัติธรรมมาตามลำดับขั้นเป็นพระโสดาบันแล้วไม่เปลืองไม่เปลืองเปล่าสูญเสียไปทางอบายมุขพอกินพอใช้ชีวิตจะไม่ลำบากเมื่อชีวิตไม่ลำบาก ไม่อยากได้ยศแต่จะแอดเก่งที่สุดเลยแต่ไม่ใช่แอปหรอกที่อาตมาใช้คำว่าแอดก็เพราะว่ามันยังไม่มีคนเคยเป็นอย่างที่อาตมาจะพูดต่อไปนี้คือเช่นเรามียศมีเป็นร้อยโทอยู่หรือร้อยเอกอยู่ไม่วิ่งเต้นเป็นพันปีทำการงานอย่างสามารถทำให้ดีให้ดีให้ดีเมื่อเรารู้ว่าเรายังไม่มีความสามารถดีเราไม่เพิ่มยอดให้ตัวเองเราไม่อาจหันไปรับยศหรือรับการกำหนดถ้ายศสูงหมายความว่าจะต้องรั