220123-2-013 ทางเอกภาค2-ตอน013(หน้า013)-พ่อท่าน-สันติอโศก-R999.txt

ร็จจิตปั่นสร้างขึ้นมาจึงเรียกว่าเป็นสภาพมันไม่จริงเพราะจริงๆมันไม่มีแต่เสร็จแล้วเราก็ไปอุปถัมภ์ยกขึ้นมาจนกระทั่งรับรู้สึกเหมือนมันมีจริงเหมือนมันเป็นจริงอย่างที่บอกว่าบางทีมันนั่งปั่นเอานั่งปั่นตัวปั่นตนปั่นรวมเหมือนตัวเองไปเป็นรูปนิมิตไปเป็นลูกฝันไปเป็นอะไรต่ออะไรแล้วก็คิดว่าเป็นจริงแต่เขาก็หลงอัตตานั้นจริงยึดจริงอันนี้สภาพนี้ไปสภาพในคนทุกคน มีมาแต่เดิมที่เป็นอวิชชามาปั้นเป็นรูปเข้ามาเองเป็นฝันเป็นอะไรมีอยู่ทุกคนไม่ใช่หรอกไปนั่งหลับตาเพ่งเอาถึงจะเป็นคนเป็นได้ก็เปล่าธรรมดาเป็นอยู่แล้วโดยอัตโนมัติมีทุกคนและทุกรูปแล้วนึกถึงเสียงก็ได้เอาเองมาเยอะไปตลอดเวลาตลอดชีวิตมีทั้งนั้นแหละนี่เป็นฉากที่ผิดจากความเป็นจริงตามความเป็นจริงเพราะวิญญาณนั้นอนัตตาวิญญาณนั้นอะสรีรางแต่เขาก็ไปปั่นจนมีตัวมีตนมีกลิ่นมีสีเองจึงเป็นมิจฉาแต่ทีนี้มโนระยะอันตรายเป็นสัมมาเป็นอย่างไรมโนอัตราเป็นสัมมาก็คือเป็นอัตตาเหมือนกันแต่ไม่ถึงขั้นเกินเลย มาเป็นรูปเป็นสีเป็นกลิ่นเป็นรสเป็นตัวเป็นตนจริงเฟ้อที่ปรุงเกินจริงปรุงเลยเถิดขึ้นมาเป็นรูปเป็นสีดังกล่าวแล้วแต่มันมีตัวตนที่ความผิดความยึดอันนั้นจริงมีอัดสาธารณะเป็นความระลึกอุปาทานชอบใจจิตใจจริงมีความชังมีความรักมีความชอบมีความรักมีจริงๆมันเป็นอัตราจริงเหมือนกันแต่ไม่ได้เกินลูกเกินเลยนะเป็นอยู่อย่างนั้นแหละไม่มีตัวไม่มีตัวตนแต่มีสภาวะอย่างมีสภาวะมีสภาวะอารมณ์นั้นพอไปกระทบตามหัวจมูกลิ้นกายอะไรพอเข้าไปในจิตเป็น ตัวเป็นสีก็เป็นสภาพนั้นแล้วแล้วก็ยังมีรถอีกต่างหากมีรถอีกต่างหากนะถ้ามีรูปตามรูปมีสีตามสีมีกลิ่นตามกลิ่นตามความเป็นจริงมันก็เป็นจริงอยู่แล้วยังไม่พอยังแถมมีรถชอบใจไม่ชอบใจเป็นสุขเป็นทุกข์พวกนี้เป็นจริงคนนี้เป็นเพราะว่าปัญหาจริงๆอึดอัดตายจริงๆฟังซ้อนมันไม่มีภาษาจะพูดแล้วจะแยกแยะให้คุณฟังนี่ไม่เกินเลยแต่ไม่ใช่ไม่เกินเลยไปเป็นเรื่องพิสดารเรื่องแปลกไปแต่เป็นเรื่องจริงของจิตเป็นเอ่อทำอารมณ์ ไปเลือกอารมณ์ของจิตจริงๆไม่ใช่เรื่องของตาหูจมูกลิ้นกายไม่ใช่เรื่องของทวาร 5 แต่เป็นเรื่องของทวารจิตจริงๆไม่ใช่รูปไม่ใช่สีไม่ใช่กลิ่นไม่ใช่รถถังลิ้นแต่เป็นรถของจิตเป็นธรรมารมณ์มีเป็นอัตตาจริงๆเป็นอัครเป็นรถของจริงๆรถของจิตนี้แหละถ้าเรารู้อัตรานี้แล้วเราก็ทำให้อัตราหนี้หายเหมือนกันรถบางคนจะเป็นไปสร้างมโนอัตราประเภทที่ว่าในจิตแท้ๆลูกก็ขึ้นมาได้เองตั้งปีนขึ้นมาได้เองปั่นรถก็ไม่ได้เองมันยากนะ ยากจึงเป็นอัตตกิลมถานุโยคมากเพราะต้องไปทรมานตนนั่งปั้นให้ได้ปั่นรถบรรลุฟันขึ้นเป็นเสียงอะไรขึ้นมาทั้งๆที่มันไม่ใช่มันเกินจะเป็นอะไรนะที่ว่าศิลปะเกินจริงเป็นประเด็นนี้เป็นเซอร์วิสเป็นซีรีย์เป็นความเก่งที่เกินจริงเกินไปตามสภาพที่เกินความจริงไปอีกเลยเถิดไปอีกจึงเป็นความเลยเธอจริงๆเป็นอัตลักษณ์ที่แท้แต่ส่วนที่เป็นกิเลสนี่เป็นธรรมารมณ์เป็นรถของธรรมดาไม่ต้องปั่นหรอกเป็นมาตั้งแต่เกิดทุกคนเป็นเองลงรถของธรรมารมณ์มีรถชอบ มันเป็นเวทนาเป็นรถติดรถของวิญญาณของธรรมารมณ์จริงๆชอบชังทุกข์สุขอะไรอยู่ในตัวจริงเป็นอัตราแท้ๆไม่ใช่อัตตาเกินเลยฟังสวดผู้ที่จับอัตรานี้ได้ไปสัมมาทิฏฐิแล้วก็ต้องรู้ว่าเราจะเหลืออัตราเรายังเหลืออัตราซึ่งเป็นอัตราแท้ของเราเป็นระยะอัตราอยู่ที่มโนจริงไม่ใช่มโนเกินเลยมันสำเร็จลงสมใจมันก็สุขใจมันได้ตามสมศักดิ์สมสุขสมของตัวเองในอารมณ์ของตนเองก็สุขใจก็ทุกข์ใจมีทุกข์มีสุขที่แท้ แพ้แบบสมมติสัจจะสัจจะตัวนี้เป็นของจริงคำว่าสัจจานของจริงแต่เป็นสมมติสัจจะเป็นสิ่งที่ถ้าแปลโดยปรมัตถ์แปลภาษาเขียนคำว่าสมมุตินี่เป็นปรมาซ้อนลงไปให้ฟังสมมติว่ามันรู้อยู่เสมอมติในการวาดรูป ไม่อยากให้เกิดไม่อยากให้ดับก็เป็นก็เป็นมีก็มีก็เฉยๆไม่อยากเกิดไม่อยากกลับสัมผัสรู้ก็รู้ตามจริงเป็นจริงผู้ใดตามใจทำจิตปล่อยใจปล่อยจิตหรือว่ามีอำนาจจิตมีจิตอย่างนี้ได้จริงคนนั้นก็หมดอัตราหมดอัตราความจริงของตัวเองว่ามีอัตราผู้ใดดับอัตราของตนได้ดับลงไปในตัวฐานจิตจริงๆจึงเรียกว่าเป็นผู้มีมโนมยิทธิมีมโนมยิทธิ ก็เป็นมโนมยิทธิบอกว่ายากอิทธิพลปาฏิหาริย์ของพุทธมณฑลเป็นความเก่งทางพุทธความเก่งตรงๆของพุทธชาเลยเชียวสามารถจับจิตได้จับอัตราธุรกิจตัวเองได้คนที่ยังไม่เป็นพระอรหันต์มีกิเลสทุกคนมีอัตราอย่างนี้ทุกคนเจริญก้าวหน้ามีทุกคนเป็นพระอรหันต์แล้วจึงจะหมดอัตราจึงจะเป็นอนัตตาแท้อย่างที่เกาหลีเมื่อวานนี้ ของเขาก็เห็นน้ำค้างเป็นน้ำค้างก็พยายามพิจารณาความจริงตามความเป็นจริงเหมือนกันถ้าเขาชอบอยู่ก็เห็นมันก็ติดใจในสิ่งนั้นเออหนอไอ้นี่มันง่ายๆนะมันอะไรเขาก็ใช้เป็นเครื่องโยงเครื่องจูงเพื่อที่จะไม่ปรุงเกินจริงไปมากเห็นน้ำค้างเห็นใบไม้เห็นอะไรก็ได้มันก็เป็นไปตามธรรมชาติของมันพวกที่เข้าหาธรรมชาติเป็นพวกที่กำลังลดจากเกินจริงจากเมื่อกี้นี้จากเซอร์เวย์เกินไปแล้วมันมากเกินไปหน้าตาเรานี่จะงามจะไม่งามแล้วก็สมุดอยู่แล้วพูดหน้ารูปไข่ปลาวาฬ ก็ได้ตามที่สมมติกันตามธรรมชาติเรียกว่ายังมีสวนมีงานตามธรรมชาติเขียนเข้าไปแต้มเข้าไปอีกสวยกว่าอีกเกินจริงใช่ไหมไอ้พวกนี้เฟ้อเกิดเฟ้อคนมันบ้าอันนี้มามากมันเน็ตมันเหนื่อยมันเปลืองมันทรมานตนมากอยู่แล้วไอ้นี่เกินจริงนะขนาดไม่อย่างนั้นยังมานั่งสมมติด้วยการสมมติแท้ๆโดยการรับรู้กันนะมีมติกันนะนี่มติกันเนี่ยมีชักชวนกันมาอย่างนี้เราตกลงกันนะเป็นมติว่าอย่างนี้สวยคนน่ารู้ใครคนหน้ากลมคนมีสัดส่วนที่ได้สั่งได้ส่วนนี้เป็นคนสวยนะมีมติกันแล้วก็จะเกิด ติดนิดต่อเนื่องกันใครรับรู้ด้วยคนนั้นก็รับเอาไว้อย่างนี้สวยใครยังไม่รับรู้มันไม่รู้ว่าสวยหรือไม่สวยใช่ไหมคนนั้นไม่ได้รับสมุดด้วยมันไม่เอาด้วยงานสวยอย่างนี้ถือเป็นเหตุปัจจัยถือเป็นข้อมูลถือเป็นหลักการวัดอย่างนี้นะมีถือหลักนี้นะวัดไปอย่างยิ่งงานนี้มีงานนี่มันไม่รู้ด้วยมันก็ไม่รู้ด้วยมันก็ไม่เอาด้วยใช่ไหมแต่ทีนี้มันเอาด้วยเป็นสมมติยิ่งเป็นสมมติสาก่อนทั่วโลกมนุษย์มีเซ้นส์เสียงนี้มีสัญญาอย่างนี้มีสัญญาณอย่างนี้กันทั่วไปมันก็สมมุติอย่างนี้ทั่วไปโดยประยุทธ์อันนี้ขึ้นมาแต่ละคน ประเทศนั้นแม้แต่ที่โกนจริงก็ไม่ได้ก็วิ่งเกินไปไม่เกินจริงมีอยู่เยอะแต่แค่สมมุติเอาตามตามที่มันมีแล้วนี่แหละไม่ต้องไปเติมแต่ถ้าสมมุติขึ้นใช่มั้ยที่จริงมันจะกลมมันจะเบี้ยวอะไรมันก็เป็นเรื่องของธรรมดาของความเป็นคิดว่าลูกใครเห็นหน้าลูกเดียวลูกกลมอะไรก็แล้วแต่มันก็เป็นเรื่องธรรมดาแต่ก็เป็นเรื่องของสัดส่วนที่มันประสบเหตุปัจจัยแต่เราไปสมมุติเอาต้องเอาอย่างงี้งานต้องเอาอย่างนี้ไม่งามอย่างนี้ดีกว่านี้มันก็สมมุติคนที่สมมุติในสิ่งที่ไม่ได้เติมหรอกมันเป็นไปตามตามธรรมดาธรรมชาติอยู่แล้ว ใบไม้กับสีนั้นถ้าใบไม้อ่อนใบไม้แก่ใบไม้เหลืองมันก็สีนั้นสีนั้นไปมาร่วมหล่นมาแล้วมันยังอยู่ในต้นมันยังสดมันยังแห้งอะไรแล้วแต่มันก็เป็นไปตามธรรมดาที่หมุนเวียนอยู่ในวัฏฏะแต่เราก็ไปดีใจว่ามันเกิดแล้วนะมันแก่แล้วมันเกิดดีมันแก่ไม่ดีมันร่วงหล่นหล่นแล้วไม่ดีมันตายไปแล้วไม่ดีต่อที่จีนธรรมดาธรรมชาติมันก็หมุนเวียนอยู่อย่างนี้ในโลกถ้าใครไม่รู้ไตรลักษณ์ตอนนี้ไม่รู้ความจริงอันนี้ก็เป็นสมมติเอาช่วงนั้นดีเอาสีนี้ดีเอาจังหวะนั้นดีเอาจังหวะนี้ไม่ดีก็เป็นทุกข์ไปตามที่ตัวยึดสมมุติแต่ละหลังแต่ละตอนนี้ยังเป็นทุกข์เป็นทุกข์เป็นสุขตามที่เรายึดใช่ไหม นี่ผู้ที่ตนโดยผู้ที่ปฏิบัติธรรมอย่างที่คุณยกขึ้นมาเมื่อกี้นี้พวกที่แถวบอกว่าเขาจะเอาตามธรรมชาติก็ไปขั้นตอนขั้นหนึ่งไปขั้นตอนของผู้ที่ลดเกินจริงลงมาหาให้รู้เท่าทันธรรมชาติสักแต่ในธรรมชาตินั้นเขาก็ยังมีซ้อมลงไปอีกที่เขาจะรู้ทันหรือไม่ทันก็ตามถ้าเขายังไม่รู้ทันเขาก็ยังหลงในธรรมชาตินั้นอีกเกิดแก่เจ็บตายซ้อนอยู่ในนั้นอีกแล้วก็มีสมมติอยู่ในนั้นอีกอันนี้งามกว่านี้อันนี้สวยกว่านี้อันนี้น่าชอบใจถ้ามาเป็นอย่างนี้แล้วฉันก็พอใจถ้าไม่เป็นอย่างนี้ฉันยังไม่พอใจมันยังมีความเกาะจะมีความเป็นอันตรายแต่มีฐานลดลงไม่ เวอร์เกินไปก็เบาลงมาคันนึงนะพรุ่งนี้ก็เบาๆจนกระทั่งเบาเกินเลยไปจนกระทั่งหนี้จนกระทั่งลงอยู่กับธรรมชาติแล้วก็มันไม่มีอะไรธรรมชาติก็เลยเรื่อยๆเฉยๆเฉยๆไปจะกินจะอยู่ก็ไปไม่ปรุงไม่แต่งไม่สร้างจิตก็โน้มน้าวไปในทางแต่เดียรถีย์อีกฝั่งนึงคือไม่สร้างไม่ปรุงไม่แต่งไม่ทำอะไรมันจะเกิดจะแก่จะเจ็บจะตายไปมันเป็นธรรมดาช่างหัวมันปล่อยไปเราไม่ต้องสร้างสรรค์ไม่ต้องทำอะไรหรอกปล่อยไปทีนี้นักเขียนนั้นน่ะเขาจะมีอัตราส่วนอัตราเสี่ยงที่เขาเขียนเขารู้สภาวะธรรมเขารู้รูปจริงแล้วก็ต้องมาเขียนที่จริงลูกจริงเขาก็เน้นตามเกินจริงช่วงที่เขา Assistant เป็นรูปที่ไม่ค่อยเหมือนธรรมชาติที่แท้นะคนดูก็ไม่ค่อยออกเพราะคนมันชินตามธรรมชาติจริงพอไปดูรูปที่เขาเขียนกันเนี่ยมันเกินธรรมชาติอีกหน่อยนึงเขาจะเน้นลงไปจุดที่เขาเน้นจะบอกว่าเกินจริงก็ไม่เกินจึงเป็น Assistant บางทีก็ต้องการเน้นให้มันเพลินจนเพลินจนเกลี้ยงก็ไม่รู้ว่าอะไรมีแต่แสงกับสีจะไม่เน้นลายไม่เน้นเส้นขอบเส้นรายละเอียดอะไรเลยไม่รู้บางทีก็สมมุติเอาวงๆๆไว้นิดๆหน่อยก็ว่าที่เป็นใบไม้นี่เป็นคนเดินที่เป็นอะไรแล้วก็สมมุติเอาที่คนสมมุติคนเขียนก็สมุดคนไม่เขียนไม่รู้ คนไหนเหมาะสมกันได้โดยใช้สัญญานี้มาด้วยกันรักกันได้คนนั้นก็รู้กันเองซึ่งเป็นส่วนน้อยลงทุกทีพอมันผิดธรรมชาติไปเหมือนกันแล้วเขาก็ไม่รู้ว่าเขาผิดธรรมชาติแต่พอจะเขียนบางทีอาจเป็นภาษาเกาหลีก็ตามจะเป็นภาษาหรือจะเป็นรูปเขียนก็ตามจะเป็นการสื่อความหมายออกมาในอะไรก็ตามก็เป็นการปรุงกันไปอีกเบอร์ศิลปะเกินเลยเป็นศิลปะที่สร้างสมมุติเกินไปอีกรู้กันเป็นคนจำนวนหนึ่งคนส่วนใหญ่ไม่รู้เพราะมันไม่กลางมันไม่เป็นเรียนลิสซิ่งมันเป็น series สุรินทร์มันเป็นเกินจริงแต่ทีนี้ก็เราเน้นเข้ามาหาที่ตัวอัตราที่จริงที่เป็นธรรมารมณ์ ธรรมารมณ์กับกามอารมณ์ไม่ออกกามารมณ์เราแบ่งกันว่าเป็นกามตัณหาหรือทวารนอกต่อจากทวารนอกเข้าไปหาในก็เป็นอารมณ์ที่จิตถ้าพอจึงจากตาลับตาก็มาเป็นปัจจุบันนี้แล้วก็เอาไปจอดรถก็เป็นจริงเป็นรถของกิเลสจริงเดี๋ยวนั้นเป็นกามารมณ์ทีนี้เราไม่ใช่กามารมณ์เราไม่ได้รับตาหูจมูกลิ้นกายแต่เราไปยกสร้างอยู่ในภพจิตเองเลยเป็นอารมณ์รสชาติในจิตก็มีจริงเป็นอารมณ์จริงเป็นอารมณ์บอกแล้วว่าอารมณ์นี้ก็คือตัววิญญาณหรือจิตมันไม่มีตัวตนมันไม่มีรูปร่างมันไม่มีอะไรต่ออะไรเป็น อารมณ์ชอบอารมณ์ชังเป็นอารมณ์ที่ติดใจหรือไม่ติดใจเป็นโลภะหรือโทสะที่มีอธิบายเข้าไปหาภาษาแทนมันเป็นอารมณ์ตัวพระหรือโทสะกันเองนะถ้าเรายังรู้ไม่ได้เราก็ไม่เข้าใจในอัตตาหรืออัสสาทะพวกนี้มันไม่เข้าใจแล้วก็จะไปล้างออกหรือจะเป็นรถจะไปจางจะไปคลายอารมณ์ซ้อนพวกนี้ไม่ได้ถ้าผู้ใดจับได้แล้วละรสจานคลายลงไปได้จริงผู้นั้นแหละปฏิบัติธรรมแท้แม้จะต่อมาจากอารมณ์ทวาร 5 ต่อออกมาก็มาที่จิตอย่างนี้เหมือนกันเรียกว่ากามารมณ์ทีนี้ไม่ต่อจากทวารมากเมื่อวานกินเองเลยทีนี้ก็เหมือนกันเรียกว่าทำมาอารมณ์ อารมณ์ของจิตตรงส่วนอารมณ์ของทวาร 5 โยงมาเป็นกามารมณ์ไม่ใช่จิตตรงแต่มีนอกเข้าไปในส่วนใดอยู่ในนายเองก็เป็นธรรมดาฟังดีๆเราจึงจะเข้าใจตามมาตัณหาแบ่งภายนอกแบ่งภายในเป็นอัตตาแท้สักกายะมีอัตราแต่อัตราไม่มีสักกายะตัวใหญ่ๆอัตรามันสร้างปั้นเองเป็นธรรมารมณ์ได้เพราะอัตราคือตัวธรรมดาแต่กามอารมณ์ก็เชื่อมโยงบอกแล้วว่าตามประสบการณ์ เข้าไปเกี่ยวข้องกับอัตราศักยะจึงมีอัตราด้วยแต่อัตราไม่มีสัจจะได้ความละเอียดไม่มีหยาบได้แต่ในความอยากมีความละเอียดอยู่ซ้อนเข้าไปด้วยเพราะเราก็ตัดจะหยาบออกมาก่อนมันเป็นขั้นตอนที่ดีไปทำจนละเอียดละเอียดและไม่รู้จักหยาบไปเรียนรู้อยากจะมาละหยาบมันยากยิ่งกว่าแต่ก็ทำได้ก็จะหมุนอย่างนั้นก็ได้แต่มันตีตลกอ่ะมันกลับไม่เป็นตามลำดับในเบื้องต้นทำการบ้านปลายมันไม่รับมันไม่รับไม่เร็วมันไม่ใช่สุขาปฏิปทาขี้ปลากินยาเพราะมันไม่รับมันไม่เร็วมันก็มันก็ขาดทุนกับคนแต่ถ้าใครทำจงทำถูกมันก็รับก็เร็ว ได้ครับได้ส่วนเพราะในตัวมโนอัตรานี้ใครจับได้แล้วก็มีความเก่งมีอิทธิในการที่ทำจิตของเรามโนจิตมะยะอันเป็นเราอิทธิพลเก่งในการที่ทำจิตอันเป็นเราอันเป็นเราเป็นตัวกูของกูนี่แหละรถที่เรายึดติดนี่ลงไปได้เรื่อยๆๆๆรู้ว่าทำจางทำลายได้ปล่อยให้มันรับรู้ก็ได้ปล่อยให้มันมันไม่ต้องไปติดไปยึดรับรู้แล้วก็วางวางได้เป็นไปเกิดจากทัศนะก็คือเกิดปัญญาญาณที่รู้มีความรู้ความเห็นเกิดทัศนะแล้วเกิดปัญญารู้จักได้มั่นถูกต้องเป็นสัมมาทิฏฐิไม่ผิดเนื้อผิดตัวไม่ผิดฝาผิดตัว อารมณ์จิตทะลุอารมณ์จิตอัตรารู้อัตราอาสาสาธารณะแบ่งออกแบ่งตัวจริงของจริงเป็นญาณทัศนะเป็นยถาภูตญาณทัสสนะยะถาภูตะแปลว่าอันนี้มันเกิดตามที่มันเป็นนะไอ้นี่ถ้ามาจากตะวาทวารตาหูจมูกลิ้นกายในรูปเป็นรูปนะรูปเป็นสีเป็นรูปเป็นอย่างนี้เป็นอย่างเงี้ยตามจริงแล้วเราก็รู้จริงแล้วเราก็ไม่ได้มีอารมณ์จิตใจหรือไม่ติดใจอะไรถ้าเราจะน้อมจิตไปรับตามสมมติโลกเป็นโลกะวิทูโลกเขาสมมุติว่าอันนี้สวยโลกก็สมมุติว่าอันนี้ไม่สวยเรารู้ตามที่เขาสมมติแล้วเราก็เข้าใจเราจะโน้มอนุโลมตามเขาเขาบอกว่าอาหารเนี่ยลงมาโอ๊ยยอดอร่อยเลยนะคะถ้าเราไม่ขัดแล้วก็ สมมุติเขาอร่อยทั่วไปเขาก็เป็นสาวคนเขาก็ว่าอร่อยเราก็เข้าใจตามที่เขาลงตามที่เขายึดแล้วเข้าใจตามเขาก่อนก็เข้าใจแต่เราไม่ได้ไปติดอะไรต้องได้ต้องมีต้องเป็นเหมือนอย่างเขาเป็นนะเราไม่ได้ไปติดๆกับเขาหรอกเรารู้ของเราแล้วเราเป็นจริงไหมถ้าเราเป็นจริงว่าเราไม่ได้ติดหรือยึดตามที่เขาอร่อยกันแล้วเขาก็แสวงหากันก็ขาดไม่ได้อยากเมื่อไหร่ก็ต้องหาให้แก่ตนน่ะแต่เขาชังเมื่อไหร่ก็ผลักให้แก่ตนเราบางทีเขาทำกันแต่มันเป็นสาระรับได้อันนี้ผมก็ไม่ชอบกินแต่มันเป็นสาระมันเป็นสิ่งที่มันเกิดประโยชน์อันนี้ได้แล้วก็รับเอามาปรุงมันแปลงร่างกายไปตามที่เหมาะสมควรแล้วก็ทักเจ้า แต่มันเป็นไปได้พอสมควรแล้วก็รับถ้าเราจะรับเรารู้ตามเป็นจริงในระยะถาภูตะเกิดปัญญาเกิดญาณรู้ตามเป็นจริงแล้วก็รู้ค่ารู้เหตุรู้ปัจจัยว่ามันสมควรสมเหมาะสมเพราะรักไม่สมควรไม่สมหวังก็ไม่รับเราไม่ได้อึดอัดแล้วเราก็ไม่ได้มาอะไรอาวรณ์ไม่ได้ติดไม่ได้ยึดได้ก็ได้ไม่ได้ก็ไม่ได้โลกนี้ไม่มีมาเลยอีกตลอดกาลก็ไม่เป็นไรมันจะผ่านมาก็ไม่เป็นไรมันมีอะไรอยู่ในโลกต้องมากมายมันทดแทนกันอยู่แม้แต่อาหารไม่มีข้าวกินเลยก็ไม่เป็นไรกินแต่มันก็ได้ไม่เคยไม่มีวันกินกินแต่ผลไม้อยู่ก็อยู่ได้ชีวิตนี้จะอยู่เท่าไหร่ก็ช่างมันแม้แต่ตายแล้วก็ไม่กลัวมันไม่มีไอ้อาหารที่จะถูกธาตุที่จะสังเคราะห์ไปอยู่จนกระทั่ง ยืนยาวไปพอควรจะอยู่มันจะสั้นชี้มันจะสั้นลงไปกว่าปกติหน่อยก็ช่างมันคนที่ไม่ได้ห่วงไอ้สิ่งที่เกิดที่ตายเป็นพระอรหันต์แล้วไม่เดือดร้อนไม่ได้ก็ช่างมันได้ก็ช่างมันแต่ถ้ามันสมเหมาะสมควรคนได้อยู่เป็นประโยชน์อยู่เป็นข้าเป็นคุณเป็นอะไรดีอยู่ก็ทำไปตามสมควรไม่ได้ดิ้นรนจนเกินไปแต่ก็ไม่ใช่คนเฉื่อยเหนื่อยไม่ขนขวายไม่ใช่อะไรดีอะไรควรจะทำอะไรควรจะสร้างเจสันจะเกิดให้เป็นอยู่ในโลกก็ทำไปตามควรแม้แต่ให้แก่ตนโดยสมมตินี่แหละแต่คนกินข้าวเสร็จตอนควรจะปกป้องให้แก่ตนบ้างถ้ามันมากไปน้อยไปมันก็เกิดไม่ค่อยดีไม่เคยงามเกิดสิ่งแรงสิ้นแล้วก็เกิดบกพร่องเกิดแทนที่จะเป็นประโยชน์ กำลังวังชามีความอุตสาหะเพียรถูกสัจธรรมเป็นผู้พรรคเป็นผู้เพียรถูกสัดส่วนก็กลายเป็นคนอ่อนเพียรเป็นคนขี้เกียจเป็นคนจะพักก็ไม่พักเกินเลยขยันเกินไปฉันไม่รู้พักไม่รู้เปลี่ยนทุพพลภาพลงไปได้เสียกำลังได้หรือว่าด้อยกำลังไปได้มากไปเสียไปหรือด้อยไปก็ตามแล้วก็ไม่เอาไม่ต้องพิจารณาซ้อนซับเข้าไปมากแล้วก็เอาให้จริงเอาให้ตรงให้สัดส่วนที่ไม่ได้ดีที่สุดมีพรรคมีเพียงแต่พอเหมาะพอสมเคยสรุปให้ฟังแล้วแม้จะเพี้ยนเกินเลยไปบ้างเป็นผู้สร้างสรรค์ตัวโดยตัวเราเองไม่ติดพระ ยังดีกว่าเพราะว่าทั่วไปสากลคนมันไม่ติดไม่ติดพอเวลามาปฏิบัติธรรมเขาแล้วมันไม่รู้ว่าพรรคแม้จะได้เปรียบสบายหยุดดีมันก็ไม่ติดพัดเพราะมันผิดพลาดเราก็ต้องตีกลับอีกคนในโลกติดเพียรคนในทางมาปฏิบัติธรรมแล้วติดพรรคฟังนะคนในโลกติดเพียงก็จึงมาสอนให้หยุดก่อนเพราะมันหลงเอามีดอ่อยทำดีแล้วเก่งได้ลาบได้ยศแรกแต่มันก็แยกกันทำเอามาห่อมากองไว้จนกระทั่งตายแล้วมันก็เอาไปอะไรไม่ได้สั่งยศสร้างหลักกองคนเดินจนเสร็จแล้วสุดท้ายก็ตายขี้เหนียวขี้งกสร้างอารมณ์โลกอารมณ์โกรธเป็นอัตตาเป็นตัวตน หัวใจตัวจริงเป็นอารมณ์อย่างนั้นน่ะไม่ได้คลายไม่ได้นายถ้าอธิบายแบบศาสตราก็เป็นอารมณ์ขี้เหนียวขี้โรคขี้โกรธใส่ใจมากมายติดเนื้อติดตัวไปทีเดียวติดจิตวิญญาณไปกินแล้วก็เขามีความสามารถจริงก็สามารถแย่งชิงคนอื่นได้มีอำนาจมีฝีมือกอบโกยหอบมาเป็นวัตถุแล้วก็หลงในวัตถุยิ่งติดใจในวัตถุทั้งจิตใจในความเก่งของตัวด้วยได้มากมายเป็นอัตราเป็นตัวจิตที่มันเป็นอย่างนั้นแหละหลงอารมณ์นี้หลงความสามารถนี้ลงความมีนี้เสร็จแล้วก็ต้องตายจากวัตถุจากกระจายจากสมบัติไปแต่ตัวที่จิตเป็นก็เป็นอยู่อย่างนั้นแหละเสร็จแล้วก็ต้องมากำหนดต่ออีกมีแต่ความซวยกับความซวยเพราะหลง ได้แล้วก็ไม่มีตีกลับไม่มีผักสลัดคืนไม่มีการปลดปล่อยมีการหวงแหนมีการเกร็งสร้างก็ไม่ว่าแต่ไม่ต้องเก่งหัวไม่ต้องเก่งโลกเพราะขี้โรคนี้พระพุทธเจ้าท่านสอนให้ตัดจริงๆ Thank you want ขี้แยขี้โรคจิตเภทกิเลสทั้งนั้นพระผู้สร้างได้ไม่ว่าท่านไม่ได้ห้ามเป็นเรื่องการสร้างถ้าไม่ขัดต่อพระเจ้าแต่ถ้าไม่หลงพระเจ้าพระเจ้าเป็นพระพุทธศาสนาแม้แต่ให้แล้วก็ไปหลงดีว่าเราจะเป็นผู้ให้ฉันได้มีบุญคุณฉันไม่มีความดีซ้อนอีกไม่ลงอีกอย่างที่เคยอธิบายแล้วอธิบายว่าพูดกันต้องไม่รู้กี่พรรคอีกครั้งเรารู้ซ้ำซ้ำในโลกก็เพียงเพราะเขาหลงสิ่งเป็นการ ขอคนวันหยุดสิหยุดพักที่เบากว่านะทิศทางที่จะไปหาศูนย์ดีกว่านะพอมาเรียนสัจธรรมหรือมาเรียนทำมาแล้วมาเบาๆมาพักตัวจริงด้วยไม่ว่างก็มาติดพัดติดๆว่างมาติดพักของพระพุทธเจ้าถึงไม่ติดทักไม่ติดเทียนรู้เท่าทันพักรู้เท่าทันเพียรสุดท้ายพอไม่ติดเทียนก็มาพักมารู้จักพักแล้วไม่ผิดพักก็กลับไปเปลี่ยนประสิทธิภาพตีกลับแล้วคนนี้ถ้ามันรู้จริงแล้วว่าพรรคมันมีทิศทางเบาทิศทางอยู่เพื่อเราจะนิพพานเราจะไม่เกิดอีกเราก็ไม่ต้องไปติดใจในการสร้างสรรค์แต่สร้างสรรค์ก็เป็นสาระสร้างแสนก็เป็น สัจจะอันนึงพระพุทธเจ้าท่านบอกว่าการงานเป็นสัมมากัมมันตะการงานเป็นตัวปลายการงานเป็นจิตสุดจบแล้วพระอรหันต์อยู่ที่ปลายทันตกรรมก็ต้องมีกัมมันตะไม่ใช่อรหันต์อาจจะต้องมีสัญญาณปากไม่มีบอกแล้วเคยชี้เคยเอาหลักฐานมายืนยันว่าไม่เคยมีสัญญาณตัดไม่เคยมีพระพุทธเจ้าไม่เคยตั้งศูนย์ยันตะคำว่าสูญญตาหรือเปล่าก็ไม่มีเกจิอาจารย์ก็ยังไม่เคยพูดเคยกล่าวว่ามีคนตายตายอยู่ที่งานไม่ใช่ตายอยู่ที่ว่าว่ามันมีอยู่แล้วถ้าตายมันว่างแล้ว เปิ้ลถ้าเราเองเรายังไม่ตายแล้วก็ไม่ต้องไปหลงว่างจิตของเราเข้าใจแล้วว่าเราไม่เกิดอีกละไม่เอาไม่ติดใจไม่เกิดแต่เราก็ไม่ขวางขัดให้เกิดเราไม่รังเกียจไม่รังเกียจแต่เราเองเราไม่เอาเรารู้ว่าเราจบเรารู้ว่าเราไม่เกิดเรารู้ว่าเราไม่ติดใจหมดอสังขะเลยเป็นอสังสักกะเป็นวิศวกรรมทวนย้อนมาทำให้แก่โลกก็เพียงอนุโลมระหว่างอนุโลมนี่เราก็ไม่ได้ติดใจจริงๆสุดจึงผมจะพยายามใช้ภาษาไทยๆในว่าไม่มีสิทธิ์สิ้นความผิดซึ่งความเสี่ยง ไม่ติดนะไม่ติดใจจริงๆแต่ทำได้ทนได้รู้จะให้มีใจร่าเริงเบิกบานกับเขาไปตามสมุดนี้ก็รู้แต่เราไม่ได้ผิดแต่ไม่มีอารมณ์นี้เราก็ไม่ใช่ไม่ๆๆแสวงหาจะมีก็เป็นอารมณ์อาศัยมีร่าเริงเบิกบานอาศัยมันก็ไม่ทุกข์นี่มันก็เป็นสบายฉันจะบอกว่ามีทุกข์มีสุขแทนที่เราจะทุกข์เราก็สุขดีกว่าแต่เราก็รู้ว่าสุขนี้ก็เป็นเพียงสมมุติที่สัจจะเป็นแต่เพียงสิ่งที่เราอาศัยเป็นคราวๆเรารู้แล้วว่าศูนย์ดีกว่าพักดีกว่าจบดีกว่าไม่ต้องเลยดีกว่ามันละเอียดนะพอดีมีซับซ้อนซับซ้อนเมื่อเรารู้ที่จบรู้ที่จริงแล้วรู้ ไม่ติดหรอกไม่เป็นไรหรอกอนุโลมยังไงมันก็ไม่ติดเพราะโดนแน่ในศูนย์แม่และนิพพานแม่นะไม่เกิดอีกไม่เป็นจริงๆแล้วเราก็มีอารมณ์อยู่ในโลกนี้เราก็ไม่ได้เป็นรื่นเริงบันเทิงซะจนต้องโหยหาคุณโหยหาไม่รับถ้าคุณไม่โหยหาไม่มีโอปปาติกะผุดโผล่เกิดมาหลอกมาหลอนคุณจะมีรถไปปัจจุบันนั้นเกี่ยวกับเกิดแต่เพียงปัจจุบันนอกจากปัจจุบันแล้วคุณไม่มีผีหลอกเลยนอกจากปัจจุบันคุณไม่มีผีหลอกอีกเลยคุณก็รู้แล้วว่าคุณศูนย์หมดประกันเลยจริงๆไม่มีอะไรเกิดขึ้นมานอกจากคุณจะเจตนาหยิบขึ้นมานึกคิดมันขึ้นมามันก็มี ไปพบทีนี้ไม่นึกคิดในจิตเรามาสัมผัสปัจจุบันน่ะทำเป็นสังขารเป็นประสมมีส่วนสัมผัสนอกสัมผัสในคุณก็รู้อยู่จริงๆเดี๋ยวนี้เกิดเป็นวิญญาณหรือเกิดเป็นอัตตาของวิญญาณอัตราของทางตาหูจมูกลิ้นกายคุณก็รู้นี่มันก็เปิดอยู่ในจิตของเรามีลูกมีรถมีกลิ่นมีสีมีสมมุติอะไรคุณก็โลกเค้าด้วยคุณจะอนุโลมยินดีกับเขาด้วยคุณจะยิ้มแย้มมากแล้วยิ้มแย้มมากคุณได้ก็จะยิ่งแย่มากคุณก็ได้ผมยิ้มก็ให้กับเขาแล้วกูติดใจเวลายิ้มแย้มนี้แล้วก็โอ้โหเอาไปติดใจเองสิ่งนี้ของตัวเองเลยไม่ยิ้มที่หน้าแต่ยิ้มที่ข้างในใจเอง ใครชอบใจกลุ่มอยู่หรือเปล่าเป็นฝูงฟักเป็นอัดอันชัดๆอยู่หรือเปล่าเพลงดีไม่ดีก็ยังไปวิเคราะห์ไปวิจัยแต่อยู่ในจิตเป็นสังเสทชะยินดีคืนดีหรือเปล่าถ้าไม่มีแล้วแม้แต่อาจจะช้าก็ไม่มีจริงๆอาการอย่างนี้สงสัยจะแตกหรือแตกตัวมีฝุ่นวุ่นวายมีฟุ้งซ่านนี้ก็ไม่มีแล้วก็แล้วจบเราจะจบแล้วยังไม่มีโอปปาติกะยังไม่มีโผล่ขึ้นมาเองมาหลอกให้เป็นอารมณ์ให้เป็นชื่นใจติดใจอะไรไม่โผล่มาหลอกเขาก็ดับสนิทไม่มีโยนิได้เลยไม่มีความเกิดใดทั้งสิ้นฟังดีๆนะอธิบายชราพุทธบูชาเป็นปรมัตถ์ให้ฟังแล้วไม่ใช่แบบลูกโลกเพราะมาจากมดลูกอย่างนั้นมัน หยาบอันพระเจ้าก็คลอดมันเป็นไข่ซะก่อนแล้วก็ค่อยมาฟัดอีกทีถ้าอย่างนั้นมันหยาบมันตัวตนสัตว์ตัวตนบุคคลเราเขาหรือสัตว์โลกสัตว์ตัวอะมีบาตัวจุลินทรีย์ตัวไอ้อะไรที่เป็นวัยรุ่นวัยละลายที่เป็นตัวของสัตว์โลกจริงๆน่ะมันก็สัตว์โลกอธิบายแบบนั้นเป็นบุคลิกฐานก็ถูกแต่โดยทำมาที่ฐานโดยธรรมารมณ์แล้วแม้ฉลาดทุกชาติโดยปรมัตถ์โดยทำอารมณ์โดยจิตใจที่สุดก็อาจจะอธิบายให้ฟังแล้วเวลารู้จักพอดีอันตรายในเล่มนี้เป็นต้นขยายให้ฟังมาแล้วแต่ในนี้ไม่ได้ขยายมหัศจรรย์ก็ขยายให้ เพราะเรารู้ถึงโยนิ 4 อย่างแท้จริงไม่มีมีคุณภาพต่างกันนะฟังดีๆฉลาดและสังเสทชะและโอปปาติกะจับความหมายให้ชัดแล้วรู้ธรรมารมณ์รู้อารมณ์จิตของเราจริงๆว่าอ๋อแม่นี่อยากจะขยับเป็นขนาดกามารมณ์ออกมาทางตาหูจมูกลิ้นกายด้วยซ้ำไม่รู้พอดีหมดกรรมแล้วแต่ยังมีพบแพทย์ยังมีอารมณ์เป็นภพยังมีอัณฑะโอ้โหทำไปกดข่มไว้นี่มันลำบากใจอยู่เหมือนกันมันจะออกนอก เปลือกไข่ออกมาให้คนอื่นเขาเห็นน่ะสิออกนอกเขตที่จะกำหนดการประชามันจะออกนอกคันพระโพธิ์มันจะออกนอกคำรอบขอบนอกนั้นพระนอกก้อนนอกลูกนี้บอกแล้วก็ลูกนี้ก็ข้างในก็คือข้างในจิตในจิตออกมาทางตาหูจมูกลิ้นกายนี่ออกมาทางอายตนะอย่างนี้นอกแล้วถ้าไม่ออกนอกเรียกว่าอันตรายจะเกิดอยู่ในใจร้ายแรงขนาดไหนมันก็ระบมอยู่ของคุณนั่นแหละถ้ามันระเบิดปุ๊บออกมาออกมาแล้วเดี๋ยวเขาไอ้นี่มันออกมาทาง