210822-47 ขุมทรัพย์จากพระโอษฐ์ ตอน47-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ016.txt

รรมหรือเวทัลละอยู่ก็จะพลัดออกไปสู่แนวคิดของมิจฉาทิฐิโดยไม่รู้สึกตัวแล้วก็เป็นจริงเป็นเรื่องแท้ๆมันจะต้องเป็นอย่างนั้นเพราะว่าเมื่อเราไม่ได้อบรมเราไม่ได้จัดการอะไรเลยที่จะเป็นไปโดยธรรมท่านรวบรวมไว้ 4 จุดอบรมกายอบรมศีลอบรมจิตอบรมปัญญามันก็มีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์ในเมื่อเราอธิบายเอามาขยายความเอามาสัมพันธ์กินข้าวแล้วกับการปฏิบัติธรรมต่างๆมันก็เป็นจุดสำคัญแต่เราเป็นอยู่ทุกวันนี้เราจะเดินทางโน้นจะไปจะมาจะกินจะอยู่จะทำงานทำการอะไร ส่วนของกายทั้งสิ้นที่มันอยู่นอกที่มันชัดๆจะเป็นองค์ประชุมเห็นเด่นๆนี่ก็เป็นกายแม้แต่อยู่ข้างในก็กายบอกแล้วว่ากายของจิตมันก็คือความประชุมของจิตมีสภาวะต่างๆที่ผสมกันอยู่เป็นการประชุมกันอยู่การรวมกันอยู่เราแยกแยะออกได้จิตก็คือธาตุรู้มันรู้บริสุทธิ์ผ่องใสมันรู้สะอาดอยู่ก็เป็นลักษณะของจิตถ้ามีอะไรมาประชุมก็ไปร่วมด้วยมีความคิดอ่านมีอะไรเข้ามาทำงานร่วมมีทั้งกระเป๋ามีเรื่องความดำริเริ่มความคิดมีการปรุงวิตกวิจารณ์ขึ้น บอกมันไม่ตกวิจารณ์ขึ้นมันได้คิดนึกมันได้คำนวณคะแนนขึ้นมาแล้วก็มันมีพฤติกรรมอะไรเพิ่มขึ้นมามันล้วนเป็นความประชุมของจิตทั้งนั้นจิตจะมีบทบาทชนิดกิริยามีอาการมีอะไรต่ออะไรต่างๆขึ้นมาก็ล้วนเป็นความประชุมในจิตเรียกว่ากาโยเหมือนกันเพราะฉะนั้นคำว่ากายจะมีทั้งข้างนอกมีทั้งข้างในข้างนอกด้วยก็ยิ่งเห็นชัดๆหยาบๆเราจะนั่งก็จะยืนเราจะนอนเราจะปฏิบัติตามศีลตามหลักตามกฎตามกติกาและให้สีนั้นมาควบคุมกายให้สีนั้นมาช่วยเหลือขัดเกลาขัดเกลาทั้งสภาพกายที่เป็นอยู่เนี่ยเราจะปฏิบัติตนให้กายของเราเป็นผู้อ่อนน้อมถ่อมตนเป็นผู้ ควายเป็นผู้ฝึกฝีมือเห็นต้องฝึกให้มันได้หมดแม้แต่กระทะกระทั่งการยกกันการก้าวการเที่ยวตัวไกลตัวการนั่งการยืนการเดินการนอนทะลุกุศลอกุศลต่างๆรู้ว่าอย่างนี้ดีกว่าอย่างนี้กุศลคือส่วนที่ดีอกุศลคือส่วนที่ไม่ดีไม่ใช่ว่าไม่รู้เป็นอดีตไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดีไม่รู้ไม่ใช่เราต้องรู้เราต้องรู้ศาสนาพระพุทธเจ้าไม่ได้สอนความไม่รู้สอนความรู้ไม่สอนความดับจิตไม่สอนความเหน่อๆและหนาไม่มีการคดีคำนวณไม่มีการอ่านไม่มีการพิจารณาไม่ใช่ไม่ใช่อย่างนั้น ถ้าสอนให้รู้ยิ่งให้เข้าใจโลกะวิทูรู้ทั้งโลกถ้าสมมุติยังไงก็มีกติกาอย่างไรความพร้อมของอย่างไรถ้าเราไปต่างประเทศเราก็ต้องรู้ต่างประเทศว่าเขามีกิริยากายก็มีระเบียบประเพณีก็มีกติกาเขามีจารีตมีความยึดถือยังไงเราก็ควรเข้าใจแล้วเราก็พยายามที่จะทำกับเขาคนต่างประเทศมาในเมืองไทยเมืองไทยยึดถือยังไงมีกิริยายังไงเขาเคารพกันด้วยการว่าคนที่เข้ามาพยายามหัดว่าเขาพยายามเข้ามาเมืองไทยเมืองไทยมีกิริยานั่งพับเพียบมีกิริยาน้อมกันอย่างนั้นอย่างนี้แบบนั้นแบบนี้มีกริยาที่งามงานอย่างโน้นอย่างนี้ก็มาเรียนรู้แล้วก็มาทำตามกิริยา เขาเห็นว่าเป็นกุศลกันอย่างนี้เรียกว่าเรารู้กายรู้ส่วนที่ประกอบของชีวิตของความเป็นมนุษย์ของสังคมของอะไรทั้งนั้นแหละและอบรมกายด้วยหลักมีหลักหลักอย่างนั้นหลักก็คือองค์ประกอบอันสำคัญเรียกว่าศีลอบรมศีลหลักต่างๆของสังคมระดับไหนฐานะไหนมีอะไรอย่างไรก็รู้หลักของระดับนั้นฐานะนั้นเป็นกฎเป็นวินัยเป็นศีลระเบียบต่างๆก็อบรมเรียนรู้และก็ทำไม่ถูกต้องก็ทำให้ดีพระอบรมข้าวก็ดีขึ้นดีขึ้นอบรมไปจนกระทั่งตายก็ดีจิตก็ดีอบรมจิตอบรมปัญญา เรามาอบรมปัญญาส่วนที่จะทำความเข้าใจฟังจะจำมั่นจำแม่นแล้วก็เข้าใจดีแล้วก็มาฟังทุกทีฟังเสมอเป็นการช่วยเหลือเกินไปกันเท่าที่จะเป็นไปได้อาตมาก็พยายามที่จะช่วยพยายามที่จะทำย้ำอันไหนสำคัญก็ย้ำอันไหนที่ควรจะได้รู้เพิ่มเติมซึ่งเป็นความเข้าใจที่เป็นอุทานนะเอออันนี้เด็กฟังแล้วเห็นจริงประกอบสูงขึ้นประกอบความเข้าใจนั้นให้มันเป็นความเข้าใจที่ลึกซึ้งขึ้นเกิดปัญญาเกิดศรัทธาความเชื่อมั่นเห็นจริงขึ้นมันก็ทำให้เราสามารถที่จะมีวิริยะมีความเพียร วันเกิดฉันทะเห็นจริงมันก็จับใจยินดีแล้วมันก็จะเกิดความเพียรกับวิริยะเกิดจิตที่เราจะมีเท่าไหร่เราก็ตั้งใจใส่ไอ้ที่เราจะทำให้ดีขึ้นมันก็เป็นอย่างนั้นในส่วนที่มันขาดตกบกพร่องเป็นอกุศลจุดใดเป็นสัปดาห์เราก็จะต้องเรียนรู้ต้องพยายามปรับปรุงมันเห็นในได้ว่ามันเป็นส่วนส่วนที่เสื่อมมันเป็นส่วนที่กระทํา เราก็ไม่เจริญหลักต่างๆที่เราได้อ่านได้เรียนตามตำราหรือว่าตามหลักฐานที่พระพุทธเจ้าท่านเคยสอนเคยทำมาเราก็จะต้องเอามาทบทวนแล้วก็เอามาตรวจตนเอามาปรับปรุงตนอบรมตนอบรมจริงๆกายกรรมส่วนที่เราเป็นอยู่ในที่นี้เราก็พยายามกันไม่ได้ส่วนนอกที่เห็นอยู่ว่ากายอย่างนี้การประชุมองค์ประชุมของชีวิตทั้งหมดเรานั่งแต่มันนั่งเรียนการนั่งเรียนสภาพที่ดีที่สุดของการนั่งเรียนคืออย่างไรนั่งทำวัตรนั่งอบรมเรานั่ง หลายใจให้มีการพิจารณาตามมีสติตรงสำคัญที่สุดถ้าเรานั่งแล้วไม่มีสติไม่ได้อยู่ที่นี่สติมันฟุ้งเฟ้อหรือวันที่นะไม่ทาแล้วมันหนีไปไหนมันไปฟุ้งกับการกับพยาบาทอะไรอยู่มันก็ใช้ไม่ได้มันไม่มีคำว่าวิจัยมันไม่มีวิริยะอะไรตามมันไม่เกิดการตรัสรู้มันไม่เกิดผลเราก็ช้าเราก็เสื่อมเราไม่ได้ทำตามสภาพที่ท่านบอกว่าผู้ที่ถูกล่ามไว้มีความกระหายในการมีความกำหนัดในการมีความกำหนัดในรูปเป็นผู้ที่มีมัวเมาในเรื่องหลับเรื่องนอนในเรื่อง หลับรุ่นน้องนั่นแหละหรือแม้แต่ผู้ใดที่มีจุดของเราเป็นอุปทานอันหนึ่งอยู่แล้วก็วนอยู่จะเลือกอุปทานให้จิตปรารถนาว่าอย่างนั้นเป็นส่วนดีเรียกว่าเทวดาปลุกศาสนาแต่จุดนั้นจุดนั้นนั่นแหละแม้แต่ถ้าเผื่อว่าเราเองเราจะเข้าใจได้ดีแล้วเราจะรู้ว่าจิตอุปทานที่มันมีความปรารถนาในจิตแล้วมันก็ดึงจิตของเราไปสู่จุดนั้นถ้ามีแรงมันจะไปจุดนั้นแค่เราปรารถนาสิ่งที่จะต้องให้มันเป็นหลักๆเนี่ยก็คือจิตไปเป็นเทวดาตัวหน้าหรือว่าหน้านี่เป็นผู้ประพันธ์มันจะไปเป็นเทวดาตัวนึงในวันหน้าแล้วมันก็จะหลบลงไปในถ้ำหน้านี่อยู่ใต้ต้น 1 บาดาลมัน ไม่เอาอะไรไม่เอาไหนหลับๆไม่เข้าท่าอะไรไม่ฟุ้งซ่านนานๆฟุ้งซ่านแต่เราหลับนี่นะเราต้องเอาส่วนหนึ่งของนาคที่เลวมาเอาทั้งส่วนหนึ่งของสัตว์แต่นรกหลายๆอย่างที่เลวมาฟุ้งซ่านไปตามตามสงสารอะไรต่างๆบางทีฟุ้งซ่านไปหาพยาบาลด้วยจะได้จับจิตของเราไม่ออกเท่านั้นแหละตัดสินไม่ติดคือจิตมันมีสภาพชีวิตอนุบาลที่อยู่แต่เราอ่านชีวะหรือเปล่าที่ของเราไม่ออกมาอ่านกี่วันลูกปลาที่ไม่ออกคือมันจะมีอุปาทิที่เป็นชีวะไม่ได้เกิดมึงยังทำอยู่นะมันทำตามทุกไปตามกรรมพุ่งไปตามพยาบาทพุ่งไปตามเรื่องอะไร [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] เหมือนสวรรค์อะไรนั่นน่ะมันก็เป็นเหมือนกันแต่ว่าขนาดฐานะของจิตที่จริงแล้วสุดท้ายแล้วมันจิตของเรายังมีอุปทานยังจะต้องการที่จะไปเป็นอย่างนั้นจะต้องไปมีอย่างนี้มีภพมีชาติอยู่เป็นเพราะว่าปัญหาอยู่แล้วเพราะว่าปัญหานี้มันให้ก่อก่อทุกอย่างไม่มีเพราะว่าปัญหาไม่มีกามมีภาวะปัญหาจึงเกิดอวิชชาอวิชชาเป็นอาหารของภวตัณหานิวรณ์ 5 เป็นอาหารของอวิชชาการไม่สำรวมไม่ไม่มีการไม่การนิกายที่จะ 14 ทุจริตมโนทุจริตเป็นอาหารของนิวรณ์นั่นแหละเพราะเราไม่รู้กายไม่รู้ว่าจีนไม่รู้มโนมานั่งอยู่อย่างนี้ยังไงเรียกว่ากายสุจริต กายที่เป็นกุศลและอบรมแล้วก็พยายามควบคุมพยายามที่จะกระทำให้มีการสังวรสำรวมสำรวมกายสังวรกายกายเรานั่งอยู่ในลักษณะไหนสุจริตกำลังหลับนี่เป็นไงเป็นกายสุจริตไหมไม่สุจริตนี่มานั่งเรียนด้วยมานั่งอบรมมีนั่งตั้งสติแต่ว่าเรามานั่งหลับเข้าสติก็ไม่มีตายก็ไม่สุจริตกายก็ไม่ใช่เป็นกุศลไม่ใช่นั่งหลับแต่เรานั่งเป็นอื่นที่มันไม่เข้าท่าเรานั่งมือนั่งลอยนั่งไปแล้วก็เดี๋ยวจิตก็ไปไม่หลับแต่จิตจะจับเพราะว่ามีอุปทานอยู่ในพระพุทธเจ้าท่านปรารถนาอันนั้นมันต้องการที่จะไปเป็นเทวดาอันนั้นปรารถนาเพื่อเป็นเทวดาอสุภะนั้นฟุ้งไป มันไม่ได้เป็นไปตามที่เราอบรมควบคุมเรามานี่แล้วก็มาอย่างนั้นแต่มาก็มาไม่หมดมีความประชุมไม่ครบมาแต่เพียงส่วนหนึ่งอีกส่วนนึงมันก็ฟุ้งออกไปอีกส่วนนึงมันแตกออกไปมันไม่ได้ประชุมไม่ได้เป็นกาโยฟังภาษาให้ชัดๆนี่อธิบายละเอียดแตกๆๆแยกให้มันชัดให้เห็นทุกด้านทุกมุมทุกอันทุกสิ่งให้พิสดารนี่เข้าใจเรามาอยู่แต่เราไม่มาหมดจนกว่ามันไม่ประชุมหมดเราจะทำอะไรให้เป็น ago ธัมโมหรือว่าเป็นเอกัคคตาให้เป็น 1 รวมประชุมไม่เป็นส่วนสัตว์ที่มันครบพร้อมมีสติครบมีทั้งบริการครบมีวิริยะครบมีปิติครบมีประสิทธิภาพ มีสมาธิมีอุเบกขาครบถ้าครบองค์ 7 เราเรียกว่าเอกัคคตาของโพชฌงค์แต่องค์แห่งการตรัสรู้ครบองค์มีอยู่เสมอมีเราต้องมีจิตอ่านมีจิตรู้มีปัญญาเราเรียนแล้วว่าเราอบรมปัญญาปัญญาเรารู้และลักษณะของโทษทรงเกียรติเป็นอย่างไรแล้วเราก็เอามาใช้อบรมกายเมื่อไม่มีปัญญารู้อะไรเป็นองค์ประกอบแห่งธรรมที่เราอาจจะมาใช้กับชีวิตเราจะเอาไว้ใช้กับการอบรมเมื่อเราเอามาเราก็มาใช้ได้มาใช้ได้มันก็เกิดผลขัดเกลาคนเกิดผลที่ตบเราทำให้เราเองดีขึ้นเราขึ้นบริบูรณ์ขึ้นตั้งมั่นขึ้นเจริญขึ้นเราไม่ได้ทำอื่นเราพระพุทธเจ้าทำจากอะไรที่เขาตัดไม่ใช่อธิบาย ฟังเป็นปริยัติแล้วก็กลายเป็นปริยัติพหุโลกลายเป็นคนมากไปด้วยปริญญาเฉยๆฟังมากรู้มากเข้าใจจำได้ฟังหลายๆวันก็จำแม่นขึ้นมากขึ้นแต่เราไม่ได้ปฏิบัติมีแต่ปริยัติมีแต่การเรียนรู้รู้มันจะรู้มันมากรู้มันมาเป็นสาธยายเก่งด้วยเป็นศรชัยพระบุโรหรือเป็นนักบัญญัติส่วนนักแต่งนอกจากจำได้แล้วก็เอาไปร้อยไปเรียนเอาไปแต่งเอาไปทำต่อออกไปทำมาก็เป็นสัตว์ชายยักษ์สวดมากสอนมากไปศาลายามากๆไปก็กลายเป็นนักปรัชญานักบัญญัตินัก สาธยายยิ่งสาธยายมากก็ยิ่งเป็นนักคิดนักวิทยาศาสตร์หาเหตุหาผลเข้ามาอีกมากให้มันพิสดารเยอะแยะมากก็เป็นนักคิดพลาดไปในธรรมเป็นนักวิทยาศาสตร์กับพะโลมากไปด้วยไอ้พวกไอ้ขวัญก็คิดไปเฉยๆมันไม่เข้าแก่นมันไม่เข้าเนื้อมากได้ดูเก่งได้ดูรู้สึกว่าจะแก้แผลจะโก้จะดีได้เหมือนกันมันจะกลายเป็นอย่างนั้นไปเพราะงั้นเราอยากให้เสียเปล่าไหนๆเราก็ได้ลงทุนลงแรงไหนๆเราก็ได้พยายามแล้วเราตั้งอกตั้งใจแล้วก็ตั้งให้มันดีๆตั้งให้มันมากพยายามใช้ ปัญญาพยายามถ้าเราขาดปัญญาก็ใช้ปัญญาวิเคราะห์เรามีอินทรีย์ส่วนใดอ่อนปลาอินทรีย์หรือปัญญาเราไม่เข้าใจให้ลึกแล้วก็พยายามเพิ่มวิเคราะห์วิจัยพยายามใช้ธรรมะวิจัยมากๆจะเกิดเรื่องเป็นยามีสติให้ได้มีธรรมะวิจัยให้ได้มากๆจะเกิดปัญญาเมื่อเราทำได้ผิดปกติมากเราทำจิตของเราได้สำเร็จผลไม่ว่าเห็นดีรู้ดีเข้าใจดีเกิดปัญญาอย่างถึงแล้วก็สงบลงได้สามารถที่จะทำให้จิตของเราสูงกุศลเกิดสุจริตเป็นมโนสุจริตเป็นมโนที่เป็นกุศลขึ้นมาได้ทุกทีทุกทีขึ้นมามากนั่นแหละเรียกว่าสนธิยังไงก็เกิด ทำให้จิตเป็นศรัทธาทำให้จิตเกิดจริงเกิดเจโตหรือเกิดศรัทธาปัญญาของเราก็มีธรรมะวิจัยมีสติเราพยายามพากเพียรทำส่วนใดที่ของเราเองเราขาดตกบกพร่องเราก็ทำสั่งสมลงไปรวมก็ไปเรียกว่าสมาธิสัมมาสมาธิต้องมีสัมมนาญาณมีสัมมาวิมุติสมาชิกไม่ใช่ว่ามีแต่มีหมดของศาสนาพุทธกล่าวมีอุปกรณ์ไม่ใช่มีแต่มีมดแก่โตอย่างเดียวแต่จิตที่มันหลุดพ้นได้อย่างบริบูรณ์บริสุทธิ์ได้มากส่วนใดก็นั่นแหละเป็นที่หมายเหตุผลในส่วนที่มันเป็นกิเลสเรามีปัญญารู้ กิเลสรู้ในยามกิเลสหยาบยุติธรรมกิเลสรู้ในกิเลสที่มันต่อไปอีกปริยัติฐานกิเลสกิเลสกลางรู้ไม่ได้กินเหตุที่ละเอียดสุขุมเล็กน้อยลงไปอีกหรือว่าอนุสัยกิเลสทั้ง 3 ส่วนมีเราแยกง่ายๆว่า 3 ส่วนท่านแบ่งเอาไว้ว่าพี่จิตก็มักกิเลสปริยุฏฐานกิเลสอนุสัยกิเลสแล้วก็ใจมันจริงๆไม่ใช่มีแต่ภาษาท้องมีแต่ปริยัติมาเป็นภาษามาอุเทศหัวข้อแต่ว่าไม่รู้สภาวะธรรมไม่ได้เราจึงต้องเห็นจะเรียกว่ามีอุเทนได้ก็เห็นนิมิตต้องเห็นสภาพต้องเห็นเครื่องหมายเครื่องแสดงตัวแสดงอยู่ที่เราเราอ่านเรารู้เราอบรมจิต จังหวัดพิจิตรมีสภาวะรองรับเราเป็นอย่างนี้อยู่รู้มันเรากำลังฟุ้งซ่านอยู่รู้ตัวฟุ้งซ่านนั้นรู้ตัวฟุ้งซ่านนั้นจับได้นั่นแหละเป็นนิมิตเป็นอาการจะรู้ยังไม่ชัดก็เป็นอาการแล้วก็เทียบเคียงมีวิจัยเข้าไปทำวิจัยเข้าไปมันแตกต่างกับอาการของจิตที่ดียังไงอาการของจิตฟุ้งซ่านไปอย่างนี้เป็นอกุศลไม่ดีหรืออาการของจิตง่วงเหงาหนุบหนับลงไปสภาพมันเป็นอย่างนั้นมันไม่ดีดีเป็นยังไงดีก็ติดเบิกบานแจ่มใสตอนนี้เราอยู่ในภาวะตื่นเราก็ต้องเป็นผู้ตื่นตอนนี้เราจะเป็นพุทธะแล้วตื่นในประเทศที่เรากำลัง วันนี้สภาพนี้กายนี้ตายขณะนี้คือเรานั่งเบิกรับตื่นอยู่เป็นผู้เบิกบานแจ่มใสและเป็นผู้รู้รู้ในขณะที่นั่งมาฟังธรรมนี่รู้ขนาดไหนรู้ไม่เต็มสิทำไมจะต้องฟังธรรมและรับทำจะต้องรู้ให้รถๆลงไปดีๆลงไปเป็นทีละนิดทำน้อยๆเธออธิบายเป็นอุปกิเลสให้ฟังสักทีนะไม่ทำไม่ได้หมายความว่าดีลงไปจนกระทั่งหลับไม่หรอกเริ่มต้นลดจุดเริ่มต้นที่เคยแปลเป็นอุปกิเลสอุปกิเลส 10 ประโยชน์ อุปกิเลส 10 ช่วยอธิบายการสักทีนะเมตตานี่คือเริ่มมีลงมามันก็ไม่เต็มเลยมันก็ไม่ใช่มันต่างกันกับโยนิโสมนสิการถ้าโยนิโสมนสิการก็คือจิตใจอยู่กับสิ่งนั้นอยู่กับการนั้นมีเรามีจิตการเรียนและมีการงานอันเป็นการอบรมทำโดยการทำวัดหรือฟังธรรมหรือเรียนแต่เราไม่ได้มีอยู่เต็มองค์ประชุมหรือว่าองค์ประกอบหรือกายโยมไม่ได้เต็มและเป็นเอกกันก็ตามมันเป็นสมาธิมันเป็นเอกก็ตามมันมันเป็นส่วนช่องส่วนภูมิออกส่วนแตกออกเป็นออกเป็นสายออกกระจายออกจากความทุกข์ไม่ตรงไม่ครบองค์ รักฟุ้งซ่านออกไปมันก็ไม่ครบหรือเรามีมีลงไปไอ้นี่มันไม่มีตัวตนมันก็หนีเข้าไปในจิตมันเองมันก็เข้าไปในถ้ำจิตมันหลบเข้าไปในคูหาสยามซึ่งเป็นคูหาถ้ำลึกโดยไม่ออกมารับมันไม่ตื่นมันก็ไม่ครบองค์มันไม่มีองค์ประชุมไกลอยู่ที่เต็มแล้วก็ไม่ได้อะไรที่เป็นปัญหาที่เราฟังดีๆทำต่างๆที่เอามาประกอบมาขยายเนี่ยมันรวนแล้วแต่สอดคล้องกันกินกันเราจะต้องมีปัญญาอะไรจะต้องวิจัยวิเคราะห์ให้เห็นหลักธรรมทุกอย่างพระเจ้ายืนยันว่าท่านกลับมาตั้งแต่เริ่มต้นตรัสรู้จนกระทั่งวันนี้นิพพานนี้พระคำสอนของเรา พันร้อยรีสอร์ทคลองขยายกันไม่ใช่ขัดกันไม่ใช่ขัดกัน 800 กันได้หมดจริงๆถ้าใครเห็นมุมไหนก็เอามา 200 คราวนี้เข้ากันได้อันนี้ขยายกันขยายกันได้เป็นเหลี่ยมๆเป็นมุมพาไปสู่ความเจริญไปสู่ความจริงฟังดูดีๆเนี่ยจะเห็นชัดอ่ะมันขยายกันถ้าเราทำได้ครบบริบูรณ์มันก็ได้ผลประโยชน์ที่ดีแท้เหมือนเราเองถ้าเรามันมีแต่สิ่งที่ถูกล่ามถูกๆอยู่ยังมีความกำหนัดอย่างมีความปรารถนาและมีความปรารถนาที่ลามกด้วยความปรารถนาที่เลวศาสนาไปในสิ่งที่ไม่ควรปรารถนาเป็นการศาสนาไปใน รูปในภาพในกายในส่วนสัตว์อะไรก็ไม่รู้ที่แตกออกไปจาก ago ธัมโมแตกออกไปจากเอกัคคตาที่เราควรเป็นเราควรมีหมู่ที่เราควรมีจิตหรือมีปัญญาจะรู้ว่าหมู่ใดกลุ่มใดลักษณะใดที่เราจะเพ่งที่เราจะจดจ่อที่เราจะเอาไปเป็นเอาไปไว้อันนี้เป็นจุดเจริญแล้วก็เอาไปไว้จุดเจริญถ้าเราจะพักเราก็เอาไปไว้จุดพักแต่ทำให้เราประชุมความพักเราจะพักแล้วเราจะหลับนอนแล้วจะหยุดการปรุงเราจะหยุดการงานก็ไปการพักเราก็รู้การพักเรารู้ว่าตอนนี้เราพอไปในสิ่งเหล่านั้นเราหยุดไปในสิ่งเหล่านั้นแล้วก็พัก แต่ในขณะพักเราก็ยังจะต้องมีสติมีอีกส่วนหนึ่งเราเหลือสติไว้ส่วนหนึ่งอาจจะน้อยที่สุดในชีวิตเวียนวนอยู่ในวันหนึ่งวันหนึ่งในตอนนอนนี่ใช้สติน้อยที่สุดให้มันควบคุมมันไปใช้งานอยู่พอประมาณเท่าที่เราจะทำได้มันควบคุมจริงๆสามารถที่จะควบคุมได้มีกำลังเพียงพอเรานั่งฝ่ายควบคุมเราก็ฝึกมานั่งใช้การปั้นสติหรือแบ่งสตินั่งให้จิตควบคุมอยู่ประมาณการฝึกให้นั่งแล้วก็ใช้สติส่วนหนึ่งมีใจวิจารณ์ให้ดีแล้วก็แบ่งแยกกันดีมีความเพียรทำให้มันทรงไว้ซึ่งอย่างระดับนั้นเราก็ฝึกกายอบรมกายอบรมจิตที่มีตัวตาม ศีลคือหลักเกณฑ์ต่างๆตามหลักที่เราเรียนรู้ปริยัติต่างๆก็เป็นศีลทำอย่างนี้อย่าทำอย่างนี้ให้เป็นอย่างนี้อย่าเป็นอย่างนี้เป็นอภิสมาจารกับบาปสมาจารย์ยังบาปสมาจารย์ไม่เอาแล้วเอาอภิสมาจารปรับปรุงให้มันได้ทั้งนอกทั้งในเสมอแล้วก็ทำให้แก่ตนอยู่ด้วยนั่งอย่างนี้ส่งไว้สติเอามาใช้ให้เต็มอย่างนี้ขนาดนี้กำลังจะนอนแล้วก็ใช้สติมันควบคุมนอนขนาดนี้จะหลับจะพักไปให้มากขนาดนี้จะเหลือไว้แต่เพียงว่าให้มันคุ้มส่วนนี้มันส่งไปให้ได้ขนาดนี้ควบคุมไม่ได้อย่างดีถ้าเผื่อว่าจะเปลี่ยนไปถ้าเผื่อว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นให้เรารู้สึกตัวเราต้องมองตนและต้องควบคุมตน ไม่เอาเราจะอยู่อย่างนิ่งขนาดนี้ก็นิ่งขนาดนี้ถ้าเขยิบๆถ้าเป็นนู่นเป็นนี่ไม่เอาแก้ไขปรับปรุงอบรมอย่างนี้ไปเรื่อยๆเราได้อบรมกายอบรมศีลอบรมจิตอบรมปัญญาปัญญาต้องฟังต้องเห็นต้องเข้าใจหรือทบทวนความคิดวิตกวิจารณ์ 6,000 คิดนั่นแหละแต่ว่าไม่ใช่ผูกพันเฟ้อพวกฝันให้มากไปด้วยภาษาเฉยๆหรือว่าเหตุผลเฉยๆไม่ใช่แต่ 6,000 ศพคิดมีภาษามีความเข้าใจแล้วก็เอาไปใช้ปฏิบัติเมื่อได้รู้อันนั้นแล้วก็ใจอันนั้นขึ้นมาแล้วมันจะคิดเพ้อไปไว้เฉยๆแล้วก็ไปเข้าใจแล้วก็เก็บเอาไว้สำหรับหม้อเก็บเอาไว้สำหรับสาธยายเก็บเอาไว้สำหรับแสดงเพราะว่านี่เราได้เอามาติดต่อตกแต่งขึ้นมา เป็นบัญญัติต่างๆเป็นสมุดต่างๆแล้วก็จะเอาไว้คุยไว้โก้วาดภาพวาดภูมิไว้ประกอบไว้ตกแต่งไว้ไม่ใช่อย่างนั้นเท่านั้นถ้าอย่างนั้นมันก็วนเวียนอยู่แค่ทางเรียนปริยัติทั้งเอาไปข่มเอาไปพยายามเอาไปประกอบร้อยเรียนก็เป็นบัญญัติทางเอาไว้สาธยายและก็คิดไปไว้เพื่อที่จะเอามาสาธยายไว้เพื่อที่จะเป็นการมาร้อยไว้แล้วก็ไปได้แค่ปริยัติอีกมีรอบเหมือนกันปริยัติติดเป็นรอบรอบหนึ่งแต่ไม่ใช่รอบที่ไปเป็นรอบลึกไม่ใช่รอบที่จะแทงทะลุไม่ใช่รอบที่จะลึกซึ้งเข้าไปมันเป็นรอบผิวมันเป็นรอบแรกเป็นความรู้รอบปริยัติเพราะเราก็จะต้องพยายาม ทำให้มันไปเทียบเคียงกับการปฏิให้มันเข้าถึงตัวนั้นให้มันเข้าถึงสภาพนั้นทั้งกายทั้งจิตไม่ใช่รู้แต่เพียงผิวเป็นสมมุติเป็นภาษาเพื่อเป็นความรู้ที่เข้าใจอยู่ข้างนอกที่เขารู้กันสมมติกันอยู่นอกเท่านั้นไม่ใช่เราเอาให้เขาในปฏิปัตติให้มันปฏิบัติให้มันทวนเข้าไปแทนก็ไปถึงก็ลึกเข้าไปให้เทียบเคียงกับธุรกิจตกใจเท่ากับสภาพอยู่ในตัวเราที่จะเป็นจะมีเวลาไปปฏิบัติเข้าจนกระทั่งร้อยเรียงความคิดทบทวนถูกแล้วทั้งนอกทั้งในลึกซึ้งถูกต้องตรงกันเราก็ใช้ได้เกิดผลเราก็เจริญถ้าถูกล่ามไว้ด้วยการกำหนดไพร่ แต่กำหนดการกำหนดการกำหนดรูปหรือกำเนิดในเรื่องหลับเรื่องนอนสำหรับศาสนาจิตศาสนาที่จะเป็นนั่นเป็นนี่เป็นภาวนาอยู่อย่างที่ว่านั้นความที่ไม่เข้าใจอวิชชาความที่ไม่รู้ไม่รู้แจ้งไม่เกิดปัญญาแท้จึงไม่เกิดความเจริญเพราะว่ามันไม่ทำตรงมันทำไม่ครบตกลงมากก็ยิ่งไม่เจริญมากนะตกลงน้อยก็ไม่เจริญไม่เจริญได้ส่วนอย่างนั้นแหละเท่าที่มันตกหล่นเราจะไม่ทำอะไรให้มันตกหล่นเราจะพยายามไม่บอกพร่องอับปลาต่างๆไม่ให้บอกพร่องไม่ให้ตกหล่น เราจะทำให้บริบูรณ์ถ้าตกหล่นมากๆบกพร่องมากๆก็ขาดมากไม่สมดุลมากก็เป็นอัปปาพาทางเท่านั้นเองแล้วกลายเป็นส่วนที่ชำรุดป่วยเจ็บจนกระทั่งเลขก็ป่วยเจ็บอาพาธเนี่ยเราจะต้องไม่อาพาธพังเราจะต้องไม่บกพร่องอับปลาต่างๆเราจะต้องได้อย่างครบครันได้จะได้จะปรารถนาจะเป็นอย่างนั้นจะเป็นอย่างนี้ก็ได้เป็นส่วนกุศลทั้งสิ้นทำไม่ได้ตามที่เห็นเป็นศาสนาเหมือนกันแต่ปรารถนาส่วนนี้ไม่ใช่ปรารถนาเพื่อที่จะไปย้อนแย้งอะไรอยู่ที่นี่เราปรารถนาสิ่งใดผิดมันอยู่ที่นี่ก็อยู่ที่นี่ก็ทำงานสิทธิเรียนอยู่ก็เป็นเทวดา กำลังจะเดินกำลังสร้างจิตให้เป็นเทวดากำลังก้าวหน้าขึ้นและปรารถนาให้เป็นเทวดาแต่เราก็ไม่ได้ติดใจในเทวดายึดมั่นถือมั่นอยู่ที่อย่างนี้ตลอดกาลไม่ใช่แต่เรารู้กาละนิการามยุตานี้เป็นกาละในการฟังธรรมะเทวดาทั้งหลายเอ๋ยก็ต้องฟังการที่เราจะรู้ว่าจิตเทวดาก็คือจิตของเราต่อประกาศร้องก่อนจะสวดมนต์เหมือนกันคนอื่นๆก็ให้เตือนสติอะไรธรรมะวันละการเลยทำมาตรการสวดท่องเที่ยว ธรรมะธรรมะกาโรอะยัมปะทะธรรมะสวนะธรรมะสวนะกาโลอะยัมภะทันตาแล้วเขาก็สวดรองเหมือนกันนี่เป็นกาละฟังธรรมแล้วนะกาโรกาโรธัมมัสสวนะฟังธรรมเพราะการฟังธรรมแล้วนะนี่ถึงกาลฟังธรรมแล้วนะยันต์พระทันตาเห็นทันทีเกิดทันทีเดี๋ยวนี้เอามากล่าวประกาศบอกว่ากล่าวประกาศเทวดาเทวดาที่ไหนก็เทวดาเรานั่นแหละหรือแม้ว่าพระอาจารย์เทศน์พวกเราฟังเวลาก่อนอาตมาจะเทศอาตมาก็จะต้องกล่าวไม่ใช่เปล่าหรอกจริงๆแกจะต้องเตรียมบอก รู้ล่วงหน้าเตรียมการให้เกิดอย่างนั้นก็ประกาศแล้วก็บอกเกริ่นอะไรพยายามจูนดึงจิตของทุกๆคนมาบอกทั้งภาษาชวนกันนะถึงวาระแล้วจะทำวัตรกันละแค่นี้ก็เป็นการชวนแล้วถ้าผู้ที่มีไหวพริบรู้ก็บอกเตรียมตัวเตรียมใจเราคิดของเราก็ให้มาเป็นเทวดาไม่ใช่ให้จิตของเราไปเป็นสัตว์สบายมีไปอยู่ในนรกศาสนาอะไรศาสนาอะไรก็จะเอายอนแย่งไม่เอาตามที่เรียนควรจะเป็นแทนที่จะมาเป็นจิตมารับทำเอาไปเป็นเปรตเปรตเหมือนกันเขาก็อยากอะไรก็อยากเป็นเทวดาหน้าตอนนี้ไม่ควรไปเป็นหน้านี่ตอนนี้คนมันเป็นเทวดาที่มานั่งรับฟังธรรมตามองค์ตั้งใจตลอดเลย มีสติมีธรรมะวิจัยมีวิริยะมีปิติวิปัสสนามีสมาธิมีอุเบกขาฟังธรรมเลยเต็มที่นิกายมีวจีมีมโนพรั่งพร้อมอยู่ที่นี่กายของเราก็นิ่งเหมือนกับเราไม่มีกายว่าจีของเราก็หยุดตอนนี้ไม่ใช่กาลที่เราจะพูดเราจะฟังเราก็หยุดไปทีหรือวาระบางวาระเราจะต้องถามขึ้นบ้างเราก็เห็นกาละอันควรขออนุญาตขอโอกาสขอทรัพย์แล้วก็ขอโอกาสขอซักก็ได้เพื่อความขาวเกิดความสะอาดเกิดความจะดีขึ้นมันก็ดีไม่ได้โอกาสก็ซักขึ้นสิเป็นกาละมันก็เป็นกฎของสังคมอยู่ตามควรตามอะไรได้เราก็จะได้ฉลาดขึ้นไปอบรม ยาได้อบรมกายของเราได้อบรมจิตของเราได้อบรมศีลของเราไม่ได้อบรมแล้วมันก็เข้ามันก็ถูกเลือกถูกดาวเพราะถูกเรื่องถูกราวเราก็เป็นผู้ที่มีธรรมอันสูงมีธรรมอันเป็นอภิธรรมมีธรรมอันเป็นเวรทะเลาะเจริญงอกงามขึ้นจริงๆทีนี้เราจะไปสาธยายอะไรก็ได้เราจะพูดอะไรก็ได้ไม่ออกนอกแนวไม่เป็นมิจฉาทิฏฐิเพราะว่าเราได้อบรมกายอบรมศีลอบรมจิตอบรมปัญญาอบรมจริงๆอกมันเข้าเนื้อเข้าตัวออกเป็นได้มีได้เกิดได้จริงไม่ใช่สักแต่ว่าตื้นๆเผินๆเป็นเพียงรอบนอกอีกรอบหมดเลยปริโยสานไม่ใช่มีแต่ปริยัติชอบหมดทะลุ บั้นปลายถึงปลายปริโยสานให้มันเกิดรอบหมดถ้าได้แค่ปริยัติมันก็แค่รอบนอกรอบตึงๆอาจจะต้องให้มันได้ปริโยสานจริงๆเสมอๆต่อกัน 1 เดือนเป็นสมาบัติไม่ใช่ว่าได้ขาดกระปิดกระปอยเอาไปร้อยขาดๆพวงมาลัยแหว่งๆได้ไอ้นี่มันนิดเดียวแบบนี้ก็ได้เก็บมันหน่อยไม่รู้เขาเอาตอนนี้ไว้ตอนหัวตอนหางไม่รู้เขาเอาสอนไว้ตอนไหนไม่รู้ไม่รู้ก็เอาประดับตรงไหนมาลัยของคนร้อยคนไม่รู้คุณก็เลยไปแปะได้ตรงนั้นตรงนี้ก็เอามาผูกร้อยเหมือนกันแต่ไม่รู้เขาลอยไว้ตรงไหนนี่เขาบอกว่าตรงนี้ตรงนี้เขาเอามาแต่งตรงนี้นะตรงนี้เอามาร้อยตรงหัวตรงนี้เอาไปร้อยตรงหางตรงนี้เอามาประดับตรงนี้ ถ้าคุณไม่รู้มาตลอดคุณไม่เข้าใจฉันขาดทุนมาร้อยมาลัยนั้นขึ้นมาเมื่อไหร่คุณก็ตลกมันไม่เรียบเรียงมันไม่เข้าท่ามันขาดด้วยแรงด้วยไม่ครบด้วยนะเรายังไม่ครบก็ยังต่อไม่ติดต่อไม่ถูกที่ไม่ถูกทางพอเวลาเขาบอกว่าไหนได้เท่าไหร่แล้วเราร้อยมาดูซิแล้วก็ร้อยมาดูภาพเพื่อนผู้ที่เขาฟังกันเต็มรับกันได้ดีก็รู้หัวรู้หางเรียบเรียงกันดีๆเป็นลูกออกมาถูกสัดส่วนของเขาเหมือนกันร้อยเรียงกันไม่ออกนอกไม่มิจฉาทิฏฐิเขาก็ได้เป็นสัมมาทิฏฐิลอยออกมาเป็นมาลัยที่ครบพร้อมมีหัวอาหารกลาง