จะเอาชนะสุขนิยมต้องมีแม่คือสิริมหามายา.docx

ีความรู้เป็นพื้นฐานทางธรรม มาศึกษาพุทธธรรมแบบไหนก็ตาม ถ้าแง้มจิตตัวนี้ ปรโตโฆษะ จะไหลทะลักเข้าสู่สัมมาทิฏฐิเข้าเร็ว เพราะมีพื้นฐาน แต่นี่ไม่ยอมเปิดรับ มันน่าสงสาร แทงด้วยหอกร้อยเล่มเช้า กลางวัน เย็น หอกหักหมด แทงไม่เข้า โอ้ย จะเหนียวไปถึงไหน ไปเรียนอาจารย์ไหนมาอยู่ยงคงกระพัน หนักหนาสาหัส (เรือหายเลย)

นิมนต์พ่อครูจิบน้ำ สมณะฟ้าไท...ศิลปินน่าจะเห็นความแปลกใหม่ในโลกอย่างนี้นะ ให้คนมาจน ให้คนมาปฏิบัติธรรม ทำงานไม่เอาเงิน อย่างนี้เป็นต้นแปลกใหม่ในโลก น่าจะตาโตว่าเป็นสิ่งใหม่ในโลก พ่อครูว่า…แทงด้วยหอก สู่แดนธรรม...พ่อท่านต้องหาหอกโมกขศักดิ์มาแทง สมณะฟ้าไท...เพราะเขายังไม่มีแม่ชื่อสิริมหามายา พ่อครูว่า…ที่จริงธรรมะนี้ถ้าเผื่อว่าผู้ที่เข้ากระแสแล้วจะมีธรรมรส พูดกันสนุก ยิ่งกว่าละครบุพเพสันนิวาส ในยุคนี้เรื่องอะไรฮิต

คนผู้มี“สุขนิยม”ก็งมอยู่ใน“โลก”ของ“โลกียภูมิ”เดิมตลอดกาลนานแน่ เพราะยังไม่มี“ความรู้-ความฉลาด” ที่เรียกด้วยภาษาว่า “ปัญญา” ซึ่งเป็น“ความรู้-ความฉลาด”ที่เป็น“โลกุตระ” ขึ้นมาได้ พ่อครูว่า…ปัญญานี่แหละยิ่งใหญ่

(๒๒) ฉีกหน้ามารต้องสร้างแม่ให้เกิดในจิตเรา! ผู้จะมี“ปัญญา”ก็ต้องมี“แม่(มาตา)”คือ “สิริมหามายา” ที่ให้กำเนิด“พระพุทธเจ้า” ผู้เป็นเจ้าของ“ปัญญา” และเป็นเจ้าของ“โลกุตรธรรม” ซึ่งอุบัติขึ้นมาเพื่อเปิดเผย“ความรู้-ความจริง”สุดยิ่งยอดใหญ่นี้ โดยการฉีกหน้า เปิดเผยความเป็น“มาร”ต่อชาวโลก แต่นั่นแหละ“ชาวโลก”ทั้งหลายก็ยังยากมากที่จะเชื่อว่า “ความสุข”นี้แท้ๆแล้วเป็น“มายา”คือ“มาร”! พ่อครูว่า…มาตา ของภาษาสันสกฤตเรียกว่า มารตา แต่ภาษาบาลี ว่า มาตา มารดา ดังนั้นภาษาสันสกฤตจะยังไงๆอยู่นะ ตา เป็นคำยืนยันว่าเป็นคำนาม แต่เขาว่า มารตา แปลว่าแม่ แม่คือมารดา มารดาคือแม่ มารดาที่เป็นมาร ก็คือแม่มาร มารดาที่เป็นแม่ของพุทธก็คือสิริมหามายา สิริมหามารยาก็คือมาร มารยายังไม่เป็นคำนาม ยังไม่เป็นมารตา เป็นแค่มารยา เป็นกิริยาอยู่ (๒๓) บูชาผิดฝาผิดตัวฉิบหายแน่ชีวิตเรา! ก็จะหลงยึดถือ“มาร”นี้แล ว่า เป็น“เทฺว”ผู้ยิ่งใหญ่แท้เที่ยงยั่งยืน ตลอดกาล ก็จะสยบสิโรราบยกย่อง“คำสอนของผู้สุดยอดแห่งสุขนิยม”นี้ว่า เป็นเจ้าของ“ความรู้-ความจริง”ที่ยิ่งยอดใหญ่ไม่มีใครเทียมในมหาเอกภพจักรวาลนี้ ก็จะงมงายดำมืดอยู่ดังเดิม ทั้งๆที่ไม่มีใครเลยได้“สัมผัส”กับ“ตัวตน(อัตตา,อาตมัน หรือภาวะที่ยิ่งใหญ่เป็นปรมาตมัน)”ของ“ผู้เป็นเจ้าของคำสอน” ด้วยตา,หู,จมูก,ลิ้น,กาย,ใจของคนในโลก จึงไม่สามารถรู้จักรู้แจ้งรู้จริงความเป็น“อัตตา,อาตมัน” หรือ“ปรมาตมัน”ของ“ผู้เป็นเจ้าของคำสอน”นั้น อย่างสิ้นความ“ลึกลับ” อยู่นั่นเอง

(๒๔) ความไม่รู้ที่เรียกอัตตาธิปไตย นี่คือ ความยังไม่มีความรู้ยิ่งใน“อัตตาธิปไตย” ซึ่งหมายถึงความไม่มีพลังปัญญา-ไม่มีพลังจิตที่มี“ประสิทธิภาพ” หรือไม่มี“อำนาจ”เพียงพอที่จะเข้าไปรู้จักรู้แจ้งรู้จริงความเป็น“อัตตา-อาตมัน”ได้เลย ยิ่ง“ปรมาตมัน”ก็ยิ่งหมดสิทธิ์ ปิดประตูที่จะรู้ พ่อครูว่า…ผู้ที่เป็นเทวนิยมหรือพระเจ้ายังไม่มีความรู้ที่ถึงขั้นอัตตาธิปไตย 640616_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ เปิดยุคบุญนิยม เล่ม 2 ตอน 4