211017-1-035 ทางเอกภาค1-ตอน035(หน้า152)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท051.txt

ุญใหม่เป็นอย่างงั้นเราอาจจะเป็นขี้ข้าพาฉันเป็นเจ้านายกันอยู่ทั้งนั้นตลอดกลับกันง่ายๆอธิบายง่ายๆฟังมันเป็นอยู่อย่างนั้นแต่เราไม่สนใจว่ามันคืออะไรเราเองมีแต่หลงระเริงอยู่กับสิ่งแวดล้อมหลวงกับปัจจัยโดยเราไม่เข้าใจอะไรเลยมันน้อยเราก็แสวงหาในขณะที่แสวงหาแผนที่ลำบากลำบนก็พยายามสู้ทนอดออมสนอมดีใจกับสิ่งที่ได้ก็สะสมเข้าก็ดีใจดีใจไปก็ทำไปมีความ สามารถมากก็ยังดีก็ได้อดออมไปจนตายก็จะตายก็พาคุณสมบัตินั่นแหละก็ก็จะพยายามต่อสู้คนจนพอทำไปจนกระทั่งมีมันต้องร่ำรวยถ้าไม่ลืมไม่ลืมอะไรก็พยายามร่ำรวยมากมายก่อนจะตายก็โอ้โหมีสมบัติสนองภาคภูมิจะตายพอมันเกิดใหม่ก็คือเศรษฐีคือบุญเก่าที่สะสมไว้มันเป็นเศรษฐีก็เป็นเศรษฐีก็ไม่รู้เรื่องนะลืมไปกินบุญเก่าๆเอาไว้เป็นพันเอาไว้ ไม่เข้าใจก็นึกว่าตัวเองเป็นอีกชั้นหนึ่งเผลอๆแล้วเราก็กินบุญเก่าใช้บุญเก่าหมดไม่ได้สนใจใครไม่ได้เสียสละอะไรมีของตัวเองใช้ของตัวเองว่างั้นนะเอาเป็นของตัวเองจริงๆก็ยืมกันไปยืมเงินมาเท่านั้นแหละเสร็จแล้วคนนั้นคนนี้ก็ลำบากลำบนนั่นแหละกินหลานไปโดยที่ไม่สนใจหรอกเสร็จแล้ว คนจนสะสมใหม่นี่น่ารักง่ายๆหมุนเวียนก็คือลงนรกขึ้นสวรรค์เพลงอะไรลงนรกขึ้นสวรรค์ง่ายๆของมนุษย์และปัญญานั้นก็แค่นั้นเองไม่มีอะไรมีแต่มาหลงโรงเรียนสมบัติทั้งในสภาพอารมณ์ทั้งในสภาพวัตถุมีวัตถุประสงค์ก็มีอารมณ์ประกอบละครเรื่องไม่ใส่ใจศึกษา ธรรมะศึกษาเอาความรู้จริงที่เป็นสัจธรรมไม่รู้กรรมกิริยาที่จะควรบำเพ็ญอะไรใส่ตนเองพากเพียรอะไรสั่งละล้างตามอารมณ์กามคุณลูกลบเสียงไม่หลงระเริงในลูกไปในลาภยศสรรเสริญก็ไม่รู้เรื่องจะรู้เรื่องใครก็ไม่เจอเราก็ชนะแต่อย่างนี้คือสถานีไม่ได้เพื่อนไม่ได้ผู้ที่เป็นบัณฑิตแท้เป็นพระอริยะเชิดชูช่วยให้ความคิดนึกใจจิตวิญญาณได้ว่าการได้พบพอได้พบมิตรสหายที่ดีแล้วยิ่งเครียดยาวก็กลายเป็นพยายามให้ได้รับอบรมไม่รู้ลึกๆซึ่งเห็นสัจธรรมที่แน่จริงขนาดเราว่าเรารู้เราเห็นโรงแรม มันมาได้ง่ายๆไม่ได้ทุกคนก็คงจะรู้ดีเพราะกว่ามันจะหมุนกว่ามันจะเอนเอียงเข้ามาหาสภาพที่มันจะเป็นธรรมซึ่งเป็นผู้ที่จะปล่อยวางรู้เท่าทันโลกอยู่เหนือโลกเขาหลงอยู่เต็มเลยนี่โลกทั้งลูกนี่แหละมีกี่ มันมีแต่โลกียะสมบัติวัตถุกับอารมณ์อย่างโล่งๆอย่างสูงก็ไปซ้อนเป็นอารมณ์พรมอารมณ์จิตที่มันหลงในความดีงามไปติดไปยึดมันก็มีอีกส่วนหนึ่งอีกทั้งนั้นที่มันซับซ้อนซึ่งมันก็ยังเป็นประโยชน์ถ้าใครเองรักไม่หลงในลาภยศสรรเสริญในหลวงในสิ่งที่ต่ำๆยาวๆไม่หลงในกามอารมณ์รักมันได้แล้วมันเป็นอารมณ์ดีมันเป็นส่วนดีเป็นคนงามความดีเป็นมนุษย์มีค่าปฏิบัติถูกทำได้ก่อประโยชน์ให้แก่ชาวโลกเป็นผู้ที่สอนเขาบอกเขาช่วยเหลือคนอื่นเขาเสียสละก็เห็นไม่ติดไม่ยึดโลกเห็น เป็นตัวอย่างยืนยันความเป็นมนุษย์ผู้เบิกบานแจ่มใสผู้มีสุขอันแท้จริงไม่ใช่ถูกจับปรับไม่ได้สุขวนเวียนสุขจะต้องแสดงความคว้าหามันสุขตลอดมีความสุขไม่มีก็สุขว่างอยู่น้อยก็สุขมากก็สุขมันสุขยังไม่ขึ้นไม่ลงต่ออำนาจโลกต่อวัตถุโลกต่ออารมณ์โลกต่ออะไรโลกโลกวันศุกร์ไม่ขึ้นแต่สิ่งที่โลกนี้ก็เป็นก็เปลี่ยนก็แปลเป็นร้อนอ่อนแข็งหน้าฝนหน้าหนาวหน้าแล้งอะไรไม่ได้มีสุขมีทุกข์อะไรเราก็สบายไปตลอดมันยืนยงมีความสุขยิ่งกว่าถ้าจะบอกว่ามันสบายใจคนอื่นก็ได้อะไรมาสบายใจทำทำมันก็สบายใจเหมือนกันนั่นแหละมันไม่เดือดร้อนแล้ว ไม่ต้องไปดีใจมากเรื่องล่าช้าถ้าบอกว่ามีความสุขก็คือมันจะต้องมีอารมณ์ที่สมใจในการรบในสภาพสุขสำเร็จสมใจเป็นความใคร่และหมายมันตื่นตันมันสะท้านสะเทือนมันซาบซ่าอะไรในใจมันไม่ต้องแรงอย่างนั้นหรอกไม่สบายใจเบิกบานแจ่มใสอารมณ์เดิมอารมณ์เบิกบานนี่มันสบายใจแล้วมนุษย์วันหนึ่งคืนหนึ่งแล้วก็มีอารมณ์สบายเบิกบานแจ่มใสและตลอดเวลา 24 ชั่วโมงแล้วก็สบายเบิกบานไม่ว่าจะนั่งจะนอนจะยืนจะเดินจะไปจะมาจะมีจิตไม่มีจิตอะไรเราก็ทำผิดทำอันนั้นไปตามรู้ใจเราก็เบิกบานไปเรื่อยๆ พระปิดตาเบิกบานแจ่มใสตรงอยู่ไม่หมดไม่มองอะไรแล้วไม่ต้องจำเป็นจะต้องให้มีอยู่ดีๆก็จะต้องให้มันอร่อยตรงนี้ก็ต้องรื่นเริงร่าเริงสนุกสนานเพลิดเพลินบันเทิงมีอะไรเติมเข้ามาเสริมเข้ามาให้มีรสจัดรสชาติอะไรไม่ต้องไม่ต้องห่อเหี่ยวหม่นหมองไม่ต้องมีแต่ช่วยในการที่จะใจเศร้าใจซึมใจทุกข์ใจหม่นอะไรไม่ต้องมีใจไม่ต้องเสียไม่ต้องบอกไม่ต้องซ่อมไม่ต้องน้อยอะไรจิตใจเนี่ยมันเป็นภาษาง่ายๆมันเป็นอารมณ์อย่างนั้นจริงๆมันเป็นอย่างนั้นอยู่คลองไปเมื่อไหร่เมื่อไหร่จะเป็นจะรับรู้อะไรในโลกสัมผัสอยู่ตลอดเวลามันก็รู้มีอะไรจะทำไปก็ทำไปด้วยจะหนักจะน้อยจะเปลี่ยนแปลงอะไรมันก็รู้ทั้งนั้นแหละแต่จิตใจของเราไม่ได้หวั่นไหวอะไร มันอยู่มิตรภาพที่ดีเบิกบานแจ่มใสเป็นผู้รู้โลกรู้ทุกอย่างจะพูดตื่นมีสติสัมปชัญญะเต็มไม่ต้องห่อต้องเหี่ยวไม่ต้องหวั่นไหวต้องไหวมีอะไรตัดสินไปได้ตามภูมิปัญญาตามปฏิภาณก็ว่าไปเป็นฉันเป็นเธอชีวิตก็เดินทางไปลาบรื่นสบายมันมีแต่ความสบายเดี๋ยวเรามาศึกษาเราก็ไม่พยายามที่จะรู้ความสุขที่สุดความสบายที่สุดของมนุษย์อย่างนี้ไม่ขึ้นไม่ลงก็สมบัติแล้วก็ท้าทายได้ด้วยเวลาเป็นแล้วมีแล้วก็ท้าทายเขาเห็นไปอยู่มีแล้วไปตลอดแม้จะตายไม่เป็นไม่เคยอยู่กี่นาทีกี่วินาทีแม้เราจะมีโอกาสได้หลากก็มีโอกาสได้มากเราก็ไม่สะสมเป็นตัวอย่างอันดี อาตมาหรือว่ากันจริงแล้วอาตมามีโอกาสจะสะสมมีโอกาสที่จะใช้ปัญญาใครก็คงจะมามีปัญญาที่จะใช้ปัญญาแอบแฝงสะสมเก็บกับทำให้โน่นไม่มีอะไรต่ออะไรหรือจะใช้ปัญญาเอาหรอกเอาหลอกให้สนิทสนิทอาตมาก็มีปัญญาแต่ใช้ปัญญาหรอกภาษาวิธีการต่างๆนานาเพื่อที่จะให้ได้มาซึ่งล่าอาตมามีปัญญาหาอาตมาแน่ใจว่าอาตมาทำได้ถึงแม้ว่าไม่ต้องใช้เลขเด็ดทุกวันนี้ ผมมีล่ะอาตมาก็ไม่เคยที่จะมาเก็บจะจับส่วนหวงแหนสะสมกอบโกยอะไรไว้มันไม่ต้องจิตใจมันไม่ได้เคยคิดไปมันอยากจะต้องสะสมมันหนักมันรุ่นมันเมื่อยเพราะว่าไม่สะสมมันก็สบายดีแล้วทำให้เรามันเป็นเหตุเป็นผลช่วยเหลือเราที่เราจะต้องไม่ประมาทถ้าเราไม่มีอะไรแล้วนี่เราเป็นคนไม่ประมาทเราจะต้องมีกรรมกิริยาที่ดีที่เป็นกุศลกรรมถ้าเรามีอะไรแล้วเราเร็วก็ได้เรามีสมบัติไปกินเร็วก็ได้มันประมาณแต่ถ้าเราไม่มีแล้วเราจะไม่ประมาทเราจะทำเป็นดีๆๆมันมีเครื่องหนุนน่ะมันมีอะไรช่วย แต่ถึงแม้ว่าไม่ใช่หมายความว่าเราไม่มีเราจึงจะทำดีก็ไม่เชิงที่จริงเราจะทำดีเพื่อเรารู้ด้วยปัญญาอันยิ่งเพราะการทำดีมันเป็นของดีแล้วเราก็จะทำดีนั้นไปตลอดแล้วทำนั้นก็รักษาเราไว้ตามธรรมที่พระพุทธเจ้าทรงยืนยันเป็นภาษิตทำโมโหเอาไว้แล้วก็ติดธรรมอาจารย์มีพ่อเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเราไม่รู้จะมีกรรมอะไรที่มันไปดีกว่ากรรมที่ดีแล้วก็อยู่กับกรรมดีมันมีอิริยาบถมันก็มีกรรมทุกกรรมทุกเวลาทุกวันนั่นแหละเรามีกรรมตั้งเฉยๆแต่ทำงานมันก็เป็นกรรมมันจะเลือกเอาอะไรเลือกอันนั้นเฉยๆแล้วก็ทำได้จริงๆก็นั่งเฉยๆลอยไปลอยมาเฉยๆแล้วก็ทำได้กำลังทำงานเราก็ทำได้ ทำงานวันที่มันเป็นประโยชน์ที่มันเข้าทางมันก็ดีกว่านั่งเฉยๆลอยไปลอยมาแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรประเดี๋ยวเราก็จะนอนนอนแล้วเราก็จะตื่นมาแล้วก็ลอยไปลอยมานั่งเฉยๆมันก็ไม่เห็นมีค่าอะไรแต่ถ้าเราทำงานไปก็ทำไปมันก็กินชาแล้วไม่ติดใจเราไม่ติดไม่ยึดจะไม่มีอะไรแล้วมันก็มีอะไรที่เราเชี่ยวชาญแล้วเข้าใจเรารู้เรื่องรู้ราวอะไรดีมันก็แค่บอกไปก็เป็นตัวอย่างให้แก่โลกจนมนุษย์จะเป็นครูโดยตัวเองเป็นครูอยู่ตลอดถึงตัวอย่างที่ยืนยันข้ามโลกโลกมันเป็นอย่างหนึ่งแต่เราเป็นอีกอย่างนึงเป็นได้ยากแม้เราจะเป็นครูแล้วพยายามที่จะช่วยจะมาเป็นครูพยายามที่จะมารู้สภาพจิตอย่างนี้ จิตให้เป็นอย่างนี้ไม่มีอารมณ์นิพพานไม่มีอารมณ์เบิกบานแจ่มใสไม่จะต้องหวั่นไหวสั่นสะเทือนไม่ต้องตกนรกแต่เดี๋ยวก็ไม่สบายใจไปเดี๋ยวก็หม่นหมองน่ะมันนรกทั้งนั้นแต่เดี๋ยวก็เศร้าสร้อยประดิษฐ์เป็นอยากให้ต้องการสิ่งนี้มาอารมณ์ที่ก็อยากให้มันยังไม่ได้มาสมใจมันทุกข์แต่เขาไม่รู้ไม่รู้ต้องการให้เสร็จสมสุขสมใจให้มันพอได้มาฝากใจมันทุกข์ทั้งนั้นแหละแต่ไม่ทราบสาเหตุสุขภาพที่ทำเครื่องหมายไว้ อย่าลืมนะแกอุปทานสั่งสมบัติสั่งสมมาต่อเครื่องหมายไว้นิมมานรดีเป็นหิมะนิมมานเครื่องหมายมาด้วยจิตก็ดีแต่ว่ากิเลสแปลว่าความใคร่ถ้าดีธุรกิจมันตอบความใคร่เครื่องหมายทำเครื่องหมายตกปลาเป็นอุปทานมาให้ฉันด้วยอำนาจอำนาจเจริญสั่งเราเป็นอิสระแต่ต้องเอาให้ได้ดั่งใจคิดถึงเป็นอุปทานไว้ไม่ว่าอะไรที่สั่ง ลงไปไม่ว่าอะไรที่จะแตกต่างจากที่โลกเขามีทบเป็นเนื้อของเขาอะไรที่จะมากกว่าเขาอะไรที่จะต้องการให้ได้มาตามที่เราเป็นมันจะเอาตามที่ใจเราไปได้รับไอ้สมหมายอันนั้นเอาไว้กับสภาพของอุปทานทั้งนั้นเพราะฉะนั้นการที่ไปทำรถโล่งเอาไว้ทุกทีก็คือการทำอุปทานไว้ในจิตของตัวเองทุกทีช่วยทุกทีเสร็จแล้วเราก็ไปกินข้าวตัวเองไปด้วยตลอดครับถ้ารู้ไม่เท่ากันเราก็ไม่คลายเราไม่ล้างไม่ปล่อยถ้าเราเห็นรถภาพต่อเราล้างเราปล่อยเราละออกจางออกซ้ายออกได้แล้วมันเป็นสบายมันเป็นรถที่มันโปร่งโล่งมันไม่หนัก มีอะไรข้องๆขาดๆจิตมันไม่มีอะไรวุ่นวายถ้าจิตของโลกิยะนี่นะจิตของปุถุชนมันโง่มันไม่มีภาพเวลาวัดไม่เบาบางแต่จิตก็พูด 10 โลก็ไม่มีอะไรพอเวลาเรายังไม่ตั้งต้นตื่นขึ้นนั่งอยู่หรือทำอะไรเลยมันก็ว่างๆมันก็สบายเบาๆมันไม่ต้องยุ่งเอาอะไรมาให้คนดีเลยเป็นเศษอะไรดีเราจะอะไรอะไรดีมันคิดว่ามันติดต่อกันอยู่นั่นแหละว่ามันก็มันก็เกิดมันก็มีจิตเกิดขึ้นสบายมันก็รับรู้ว่า ตาเห็นรูปเขียนได้ยินความคิดที่เราควรจะคิดมันก็คิดเออเรื่องนั้นมันติดต่ออยู่มันก็บางเบามันก็มีอยู่มันไม่หีจ๋ามันไม่ต้องเร่งประเดี๋ยวจะไม่ทันคนเดียวแล้วจะไม่ได้มากกว่านี้เราจะไม่ชนะคะทานข้าวไม่อะไรมันไม่มีมันไม่มีเลยแม้แต่เรื่องงานแม้จะเร่งการแล้วจะรู้อยู่ว่ามีแรงงานเร่งก็รู้แต่เราไม่ได้ไปแข่งใครมันต่างกันมันซับซ้อนมากมันต่างกันก็เป็นแบบถูกๆแล้วก็รู้อยู่แล้วมันก็ไม่มีอะไรซับซ้อนถ้าจะได้เงินที่เราก็รู้ว่าเรื่องนี้เองไม่มีอะไรเรื่องอื่นสำหรับคนแก่มันไม่มีประโยชน์ ก็ยังไม่มีอะไรตอบแทนที่ท่านจึงเบาๆเกมมันไม่วุ่นมันสบายๆเป็นชีวิตและได้การได้งานเพราะเราเองเราไม่ต้องเอาเวลาเอาจิตเอาอารมณ์เอาอะไรไปถูกเผาผลาญโรคที่ว่ามันเกิดมันหลอกกันจริงๆสบายจะพูดทวนพวกนี้ขึ้นมาให้พวกคุณได้พยายามเทียบเคียงไม่ใช่ยาที่ระลึกให้เข้าใจเห็นจริงแล้วก็ทำกิจกรรมเผยแพร่ทำยังไงถึงจะได้สิทธิตามที่เรามีภูมิมีปัญญาอันไหนที่มี แล้วก็เอามาบอกมาสอนต่อให้คนนั้นเขาคนนี้เขารู้เขาทำมาเผื่อเขาจะต้องทำวิธีอื่นก็จะได้มีวิธีนี้ก็บอกว่าจะมีหลายวิธีไปอีกวิธีต่างๆส่วนคนอื่นได้อีกมันก็เป็นอภิญญาเป็นความเก่งเป็นความรู้ที่มากเชี่ยวชาญเยอะๆขึ้นแต่มนุษย์ก็มาสะสมเอาอย่างนี้ตามที่เห็นถ้ามีปัญญารู้แล้วว่าเออรถอย่างโล่งๆมีเงินมีทองมีทองมีหลักมียศมีสรรเสริญ 1 ลูกโลกเข้าใจแล้วมันก็ดีใจอย่างที่ดีใจอย่างนั้นแล้วมันก็แพงกว่ากันจิตใจว่ามันมีรถผิดพลาดอย่างนั้นเราก็รู้รถ ของแบบโลโก้โลกียะรถเข้าใจอย่างแจ่มชัดแล้วทีนี้รถอย่างนี้เราก็ดูแล้วชอบใจอันไหนไม่ได้บังคับให้เลือกและผู้ที่เลือกแล้วก็เลือกอาตมาเลือกแล้วอย่างพระพุทธเจ้าจึงเลิกแล้วอริยสาวกศาสนาที่ท่านมาเอาชีวิตมาให้ทางนี้ท่านก็เลิกแล้วของท่านเองคุณก็เรื่องของคุณเองใครก็เรื่องของใครเองรถเอามีดซื้อรถไม่เอารถอย่างนี้มันบอกว่าไอ้สูงอย่างนี้มันไม่ใช่สุขแบบสีสาสุขแบบหูหมาอะไรแบบถูกๆถูกแย่งสุขชิงสุขไม่ได้ทำให้โรคสันติเธอไม่มีคุณค่าถูกลงเศษไม้อัตรา 3 แรงงานถามคุณดอนศาลอะไรเป็นไปเฉยๆ นางแบบโลโก้นี่มาเป็นธรรมะนี่มันไม่ได้ต้องการเราเองไม่ได้เป็นตัวผลาญเราเองไม่ได้เป็นตัวถูกตัวแสบอะไรเราไม่ใช่เป็นตัวที่จะมานั่งทำเป็นความสุขแบบโลกียะได้อารมณ์ที่สมใจแล้วก็ไม่มีจะสภาพที่เห็นดีเป็นมูลนิธิมุทิตามิตรภาพโมทนาโมทนา รู้ดีแล้วก็ให้วางแผนดีแล้วนะตรวจสอบดีๆแน่นะดีแน่แล้วก็เพื่อความแน่ใจเท่านั้นพอดีแล้วเราก็พอสิ่งที่ดีนั้นก็จะเกิดอยู่ในโลกเป็นสมบัติโลกเป็นเครื่องจ่ายให้แก่โลกไปเป็นประโยชน์แก่โลกไปเราไม่ต้องไปตามสิ่งที่เป็นอัตราว่าเออไอ้ดินของเราเว้ยไม่ต้องตามจิตใจความจำมันก็จำได้บ้างไม่ใช่ไม่จำไม่ได้บางทีเราลืมไปว่าเอ้ยของเราก็ไม่เห็นเป็นไรขอให้สิ่งดีนะมันมีมันเป็นมันเกิดในโลกเท่านั้นเองแล้วเราก็อยู่กันสบายๆอย่างเงี้ยถ้าใครเห็นแท้เห็นจริงก็จะเป็นชีวิตที่เบาง่ายสบายไปในโลกและมีค่าในโลกย้ำแล้วย้ำอีกใครจะเห็นหรือไม่เห็นก็ต้องดูที่ตนเอง ทิศทางนี้ก็ไปทิศทางที่เรายืนยันใครก็ยืนยันว่าของใครดีพวกถูกทิ้งก็บอกว่าเข้าสู่ถิ่นเขาจะเป็นหญิงสาวสวรรค์วิมานทักษิณถ้าเป็นอะไรก็สวายนั้นดีเป็นของเขาก็ติดก็มีลาภมียศเยอะๆเขาบอกเขาดีเขาก็เอาล่ะเอายอดไปเลยเราว่าเราได้สภาพวิถีรถจะไม่ดีเราก็วันนี้ย่อมเป็นสิทธิของแต่ละคนที่เขายังเห็นเราก็ย่อมมีสิทธิ์ที่จะไหว้สิ่งที่เราเห็นว่าไม่ดีเราไม่เอาแล้วนะแต่เขาไม่ดีเขาก็ว่าดอกของเราไม่ดีได้เพราะว่าเขาไม่เห็นดีจริงๆก็ไม่ชอบเขาก็มีสิทธิ์แล้วเขาก็ไปเอาอย่างที่ว่าของเขาก็ดีมันก็เป็นเรื่องจริง มันก็เป็นเรื่องธรรมดาก็เลยต่างคนก็ต่างเลือกต่างคนก็ต่างพยายามคิดเห็นทุกคนก็พยายามหาเหตุหาผลหาความเป็นจริงมาแสดงว่าอะไรมันจะจริงมันจะดีกว่ากันแต่คำว่านี่ไม่เหลาะแหละไม่พูดตรงบอกว่ามันเมามันง่ายมันสบายมันอะไรก็ว่าจบจะหนักเป็นงานเป็นการก็บอกมาทำงานก็หนักหนักเหนื่อยก็เหนื่อยแต่มันก็เป็นข้าก็บอกอีกบอกชัดลงไปอีกมันก็เป็นข้าเป็นคนเป็นประโยชน์ในโลกเป็นผู้สร้างสรรค์เป็นพระผู้สร้างระบบเพราะว่าเราอยู่เฉยๆแต่เราไม่อยู่เฉยๆเราทำงานกับเราอยู่เฉยๆมันก็เป็นสภาพ 2 อย่างเราจะเอาอะไรแล้วทำได้ มากๆมันก็เมามากทำมันก็เป็นไปอย่างนั้นแล้วจะหลงดีใจกับมันหรือไม่หลงดีใจกับมันเราก็เรียนรู้ซ้อนๆๆลงไปจะเห็นว่ามันลึกซึ้งแต่มันเป็นตัวปัญญาฉันเป็นตัวสภาวะธรรมของการสร้างมนุษย์ให้ประเสริฐไม่มีอื่นแล้วผู้ใดเลือกแล้วก็เอามีน้อยก็ไม่มีปัญหาไม่ได้ไปมีมากก็เอามากๆเกินไปโดยไม่มีอะไรมีแต่น้ำตกขาวน้อยๆแต่เป็นเนื้อๆดีแล้วมันจะโตเองจะมามากเองถ้าเกิดว่าไอ้สิ่งนี้ดีมันจะเพิ่มขึ้นนี่มันเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆที่ทำงานอยู่ทุกวันนี้ก็เพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้น 2 ตัวถ้ามีผู้ช่วยงานเพิ่มขึ้น ระบบหมู่เหล้ากับเพิ่มขึ้นงานก็มากขึ้นอะไรต่ออะไรจะเยอะขึ้นค้นได้รับงานนี้ได้รับผลนี้มากขึ้นจูงกันได้มากขึ้นมีทางที่เราจะทำออกได้มากมีคนสนับสนุนได้มากอยากจะเห็นเนี่ยทั้งอะไรต่ออะไรที่มันเสริมสารกันอยู่โดยเราไม่จำเป็นจะต้องเป็นที่ได้พูดหลอกล่อแต่สังคมโฆษณาต่อรองให้เขาแม้แต่ที่สุดเธอก็หาทุนถาวรมาให้คนจนไม่ต้องมันเป็นเองผู้รู้อยากรู้ผู้ทำย่อมทำบุญที่ผู้ทำมีประโยชน์และไม่มีประโยชน์ผู้นั้นย่อมเห็นย่อมเข้าใจเอาเองสิ่งใดควรทำอะไรต่ออะไรอย่างที่เป็นมีรูปลอยมาสนิทอยู่ ต่อประโคมเป็นอะไรเกินขอบเขตมันเป็นของมันเองแต่ทีนี้เรามาเรียนในหน้า 52 พยายามเข้าไปเรื่อยๆเรื่องก็มีเรื่องบอกแล้วว่าเป็นหลักเกณฑ์เดิมแต่ว่ามีแม่เชิงที่มันมีความลึกซึ้งอะไรพิสดารไปเรื่อยๆแปลกๆถ้าเรากำลังทบทวนอยู่ในสังคมที่จะพาให้ตรัสรู้พ่อใหญ่ๆแล้วเราก็ทวนไปทวนมาอยู่นี่เมื่อวานนี้ก็จบมาชวนเธอบอกว่าทำทั้งหลายในขณะนี้ที่ได้มานั่งฟังธรรมบรรยาย มาชุมนุมกันมาพูดคุยกันปรึกษาหารือกันเพื่อแม้จะประสบปัญหาทำกันอยู่แล้วในทุกวันนี้ก็เชื่อว่าเราเป็นผู้มีมิตรดีมีสหายดีมีเพื่อนดีแล้วเป็นการสร้างเหตุให้ทำอันเป็นสัตว์ป่าแห่งธรรมะเครื่องตรัสรู้เจริญตามข้อที่ 1 แล้วต้องโพที่สูงนั่นก็คือสูตรที่ทำไม่ธรรมดาอย่างนั้นตามที่ข้อที่ 1 ได้แล้วขอให้จงผูกมิตรสนิทสนมให้มากๆเถิดอย่าเสื่อมคลายอย่าห่างว่าอย่าตัดรอนและที่จริงไม่ดีที่สุดมันก็ได้แก่บัณฑิตหรือพระอริยะนั่นแหละ ชีวิตดีสหายดีแท้ๆยิงได้ชั้นพระพุทธเจ้ายิ่งเป็นชั้นเยี่ยมที่สุดเลยถ้าเราได้มิสทีนก็หายดีได้ดีขึ้นนี่เป็นอันที่ 1 มีนิดเดียวสหายดีในจรณะรั่วในทางอื่นเนี่ยเราเริ่มอันที่ 1 เราก็คือพุทธธรรมสงฆ์พระรัตนตรัยเป็นมิตรดีสหายดินรวมหมดตั้งแต่นามธรรมจนกระทั่งถึงรูปธรรมรวมทั้งหมดตั้งแต่สภาพทำละเอียดจนถึงบุคคลแต่ไม่มีสหายดีให้ครบหาพระรัตนตรัยอย่างน้อยที่สุดก็คือพระสงฆ์พบพระอริยสงฆ์หาพระอริยสงฆ์เป็นที่พึ่งให้ได้เราจะได้ไม่ดีก็หายดีเป็นบัณฑิต แล้วจะเรียนรู้ว่ามีธรรมะมีพุทธะอย่างไรในวันที่ 1 ก็ตรงกันจนคล้อยกันตรงกับข้อที่ 1 ของตำรวจที่สุดมีวิธีสหายกี่ข้อที่ 2 พิจารณาราคาต่อมาก็ไปเข้าข้อที่ 2 ซึ่งจะชนะคือข้อที่ 2 ในสังคมมีการรายงานมาอยู่แล้วก็เอาสมุดมาคอร์ดง่ายๆ 5 ข้อมาเทียบดูมันก็อยู่ในโครงสร้างเหมือนกันแต่เราก็เริ่มต้นข้าวในเรื่องนิดเดียวก็หายดีจะบรรยายจะพูดอะไรก็อีกก็เยอะแยะได้คูณกันยังไง กันไปแล้วก็เป็นหลักการหรือกฎเกณฑ์ที่จะนำมาประพฤติปฏิบัติไปตามลำดับอันคือศีลและก็เป็นการสร้างเหตุแห่งการเดินทางเข้าหาการตรัสรู้ข้อที่ 2 ในวงเล็บตัดหมายถึงตะโกนที่สุดแล้วข้อที่ 2 ก็ต้องปวดที่สุดคือศีลและอธิบายมามากแล้วเป็นหลักเกณฑ์ในการประพฤติปฏิบัติการการกระทำการเรียนรู้การที่จะมีกับตนอย่างไรอธิบายไปแล้วมีข้อ 2 หรือข้อข้อมูล ที่ 1 ฟังดีๆนะอย่าสับสนเรียกภาษาวจนะเรียกภาษาเรียกภาษาว่าทางเอกมันก็เป็นชื่อที่ขมวดสุเทพก็ไปเป็นข้อๆแล้วก็ขยายแล้วก็เห็นสำคัญแต่มันตรงกันหมดมันเป็นอันเดียวเรียนทุกอย่างลงท้ายเฉยๆเราเป็นอันเดียวทีนี้เจริญนคร 12 นั้นท่านชี้เข้ามาที่ตัวเราว่าเรามีอะไรบ้างที่มันเป็นปากเป็นทวารที่จะรองรับหรือโลกเอาอะไรต่ออะไรเข้ามากรอกประเทศใส่มาสุ่มมาสวมมาคุมมาหอบมาหวงมาแบกมาถามหรือว่ายัดๆเข้าไปมายึดถือมา เข้าไปในมันนั่นคือทวารอินทรีย์ทวารอินทรีย์ทั้ง 6 เรียกว่าให้รู้จักตนก่อนแล้วก็เรียนรู้สิ่งที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับตนต่อไปมีรางวัลเข้ามาที่ตัวเราและเราก็ไม่รู้ปากรู้ทวารอยู่ที่ที่มันจะเอาเข้ามามันเอาเข้ามาได้หมดเอาเข้ามาทางตาทางหูทางจมูกทางลิ้นทางกายเอาเข้ามาทางใจเองเค้าเข้ามาได้หมดผมนี่เมื่อเรารู้จักทวารเข้ามาที่ตนแล้วทีนี้ท่านก็ให้ดูทีนี้ระมัดระวังป่ารับทวารที่จะรับศัตรูที่จะรับคือเจอกันหมดที่มันสำคัญต่อเนื่องกัน ข้อที่ 3 ท่านให้รู้จักของที่จะมากรอกมาเทใส่ผสมยัดยัดเข้าไปมาถือมายึดมาเสพทั้งหลายนี่แหละแล้วให้รู้จักคัดออกหรือเลือกๆออกไปออกไปทิ้งออกไปเลิกมันเสียบ้างนึกออกมัดจำที่ตายจะได้อนาคต 13 คะแนนบังคับเลือกออกซะบ้างว่าแท้จริงสิ่งอันใดทั้งหลายทั้งปวงนั้นมันไม่ใช่เครื่องโภชนะหรือเครื่องบริโภคอุปโภคที่จำเป็นแท้ๆทั้งหมดที่จริงมันไม่ใช่ทั้งหมดหรอกผู้ได้ชื่อว่าคุณชุมชนอันมีความหมาย เต็มไปด้วยเครื่องโภชนะที่จะบริโภคอุปโภคซึ่งไม่เป็นจริงเป็นจังแต่หลงมีมากมายก่ายกองหนาทึบเต็มล้นใหญ่โตทับถมจนอยู่นั่นเองไม่ได้หมายความเป็นอื่นอันใดเลยพุทธชนมันถึกมันหนามันถูกพับถูกผมไม่จำหน่ายแน่นพูดถูกเนี่ยเป็นคนพูดที่ไม่อะไรเราก็ไอ้เรื่องธรรมดาแหละส่วนอุปโภคบริโภคตายอยู่นั่นแหละทำเป็นวัตถุธรรมทั้งเป็นนามธรรมไม่ได้หมายความถึงอะไรดังนั้นโง่ยึดถือเอาหลงเชื่อมั่นหมายเอา เป็นจริงเป็นจังทำตามที่เขาหลอกสร้างหลอกล่อก่อขึ้นมาทั้งสิ้นแล้วก็ซมซานไปสิหลงอะไรมากเกินไปก็ทนทรมานไปควานไปคว้าไปเสาะหาไอ้นั่นแหละมาให้เป็นเศษเข้าไปในทวารทั้งหมดไม่ว่าจะรู้ชัดอยู่เต็มอกเต็มใจว่ะนั่นต่ำนั่นชั่วอยู่แท้ๆก็ยังยอมสำหรับบางคนและที่สุดแห่งที่สุดก็ไปก่อไปสร้างสรรค์โครงการใหญ่ที่หลงก็ต้องมีต้องเป็นต้องจำเป็นต้องได้มันบอกตัวเองอย่างนั้นน่ะมันบอกต้องจำเป็นบางทีผมชั่วคราว บอกตัวเองคนอื่นบอกต่อผมอีกเท่าไหร่ก็ฟังก็รู้เขาว่ายังไม่จำเป็นนั่นน่ะไอ้นั่นเลวมันก็ยังบอกตัวเองว่าดีนะไอ้คนที่มันติดคนที่มันหลงเป็นอัตตากองสุมเต็มอยู่ที่ใจเป็นที่สุดคือไปเป็นของของเราและเป็นเราคำว่าของของเราคำว่าเราเนี่ยมันเป็นอัตตามันเป็นตัวที่ต้องเป็นต้องมีต้องได้อุปทานเยอะมันเห็นดียังไงมันก็ดีสำหรับตัวเองคนอื่นก็ว่าไม่ดีก็ฟังเขาบางทีเห็นเหตุผลด้วยซ้ำไปเพราะว่าไม่ดีมีเหตุผลนั้นคนนี้เข้าใจแต่เรามันยังติดตัวติดตัวเราก็พยายามจะ เอามาให้เป็นของเรามาเป็นเราอยู่จนท่วมพ้นหนาเติบโตใหญ่มากมายเต็มล้นอยู่ในใจนั่นแหละไม่มีหายไปไหนลืมกันไม่ลงขาดกันไม่ได้สิ่งที่จำเป็นแพ้จำเป็นจริงแต่คำว่าชีวิตมีแค่ไหนก็ไม่รู้แน่รู้แท้กันก็ไม่รู้ความจำเป็นของชีวิตเราจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเรียนรู้เหมือนกันบ้างไม่เช่นนั้นก็จะต้องหลงใหลเหน็ดเหนื่อยยึดถือตาบอดหูหนวกใจเมามันไม่มีวันตายทั้งทั้งที่ก็เห็นกันอยู่คนพ่อว่าตาดีหูดี ปกตินี่แหละมันเพราะความไม่รู้ความจริงแท้ความจริงแท้ไม่รู้ความจริงแท้ตามความเป็นจริงสถาบันดีระยะทางอุทยานทั้งหลายมาเพราะความไม่รู้ความจริงแท้ทั้งหลายทั้งปวงอย่างถูกต้องถูกลงนี่เองจึงเรียกว่าตาบอดหูหนวกใจเมาตามรอยพระพุทธเจ้าดีนะหูดีใจปกติว่างั้นเขาก็ว่าเขาใจปกติเพราะว่าเขาไม่ได้บ้าอะไรเมาอะไรเลยนะฟังดูดีๆก็ไม่ได้เมาก็ไม่ได้บ้าก็ไม่ได้ปกติไม่ได้บ้าได้เมาผู้ที่ถอดตัวถอดตนออกมาแล้วคนพวกนี้คนเมา ถ้าเรียกชัดๆก็คือคนบ้าฟังแล้วเหมือนว่าเขาแล้วจริงๆก็กำลังว่าเขาว่าจริงๆด้วยว่าให้รู้สึกว่าใครรู้สึกได้สะเทือนได้เห็นจริงแล้วก็เลิกมาใครไม่เห็นจริงจะไปหลงมัวเมาอยู่ก็เมาอยู่นั่นแหละมันเมาจริงๆมวยสุราเมระยะมัตถุเมาเลยมันเมากันหนักเมากันแน่นเมากับน้าเสพอยู่ติดอยู่จริงๆมันเป็นสภาพเมาไม่ใช่ภาษาสำคัญไม่รู้ ไม่ได้ยินด้วยหูไม่ได้ดูด้วยตาที่ชัดเจนมันถูกก็หล่อไปหมดอะไรก็ได้ก็ดีไปหมดมันดีไปหมดทั้งๆที่มันแสนหนักแสนหนามันไม่ใช่สาระอะไรมากมายลงมาเป็นสาระทุกอย่างให้มันหน้าด้านมีหน้าเป็นมันเมามายมันหมดเหนื่อยเขาก็ไม่เห็นเหมือนเขาเน็ตเลยเพื่ออะไรเพราะไม่เสพสมจริงเอามาแล้วก็มาหาเรื่องทำลายถ้า Power คนนั้นมีปัญญาหรือไม่มีก็ตามแต่มีความเข้าใจว่าให้คนอื่นเขาไปให้คนอื่นก็ไปโดยตรงไม่ตรงวงแขนมันก็ยังดีนะไม่ได้ว่าคนมีบารมีธรรมสร้างสิ่งที่ดีเลยนะผมสร้างลง [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] ถ้าเราไม่พยายามให้เขาบางทีเขาก็ไม่เอาเหมือนกันถ้ายิ่งมาเรียนรู้ธรรมะสูงๆแล้วเรายัดเยียดธรรมะให้แก่คนคนมันไม่อยากได้เพราะมันอดทนกระแสถ้าเราไม่มีจิตใจที่จะปรารถนาให้เขาเอามั่งเจตนามั่งมันก็ไม่เกิดผลเกิดประโยชน์เพราะต้องมีโพธิสัตว์แต่มีจิตที่พยายามหาอุบายโกสนหรือว่าพยายามที่จะต้องเน้นต้องยัดเยียดต้องพยายามให้คนก็เอามั่งเพราะเขาไม่เอาโลกก็ไม่เอาหรอกธรรมะมาชวนกระแสจ่ายมันสูงก็ให้เขามาเอาสิ่งที่เขาจะต้องทิ้งเขาจะทิ้งได้ยังไงฉันก็จะออกมันควรจะเสียอยู่บริษัทที่จำเป็นที่จะต้องใช้ปัญญาอย่างสูงแต่ว่าหลอกก็ไม่เชิงจะว่าหลอกก็ไม่พยายามทำให้คนเลวทั้งนั้นก็ดีขึ้นโดยเฉพาะคนทุกข์ เพราะเราก็เป็นอย่างนี้ถ้าเราเป็นอย่างหนึ่งแล้วก็ให้คนอื่นไปเป็นอีกอย่างหนึ่งนั่นคือเราหลอกเขานี่เราไม่ได้หลอกเขาแล้วก็ไปเป็นอย่างนั้นแล้วก็จะหนักหนาเหน็ดเหนื่อยเปล่าๆผมเบาก็ง่ายกว่าด้วยซ้ำยังไม่ได้หล่อผมเรียกว่าอุบาทว์อุบาทว์สู่