สื่อธรรมะพ่อครู(การเมืองบุญนิยม) ตอน ชุมชนส่งเสริมความมั่นคงแห่งชาติ.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(การเมืองบุญนิยม) ตอน ชุมชนส่งเสริมความมั่นคงแห่งชาติ ถ้าผู้ที่เรียนรู้ลดกิเลส เป็นมวลประชากรของสังคม ที่มีกิเลสลดได้จริง มวลของประชากรก็ไม่เป็นโทษต่อสังคม ในด้านการบริหารประเทศก็ไม่เกิดโทษภัย เกิดความสงบสุขต่อสังคม อาตมาทำได้ไม่เป็นทางนิตินัย ทำเป็นเอกชน ทำให้ประชาชนลดเหตุปัจจัย จะไปสร้างโทษภัยก่อความไม่สงบแก่สังคม อาตมาทำมา 47 ปีแล้ว ตั้งแต่เลิกเลี้ยงชีวิต ให้คนเขาเลี้ยงไว้ ทำงานให้ประชาชน จึงเป็นการทำงานเหมือนผู้บริหารบ้านเมือง กับนักการเมืองทำงานเหมือนกันแต่ทำคนละแบบ การเมืองทำแบบบังคับใช้กฎระเบียบใช้ข้อบังคับ หรือฆ่าแกงได้ เป็นอาณาหรืออาชญา แต่ของศาสนาพุทธเป็นแบบอิสระเสรีภาพ เป็นการให้เกียรติ ไม่บังคับ ให้ใช้ปัญญา ของศาสนาพุทธใช้ปัญญานำ จัดการกับตัวเหตุที่ทำชั่วแก่สังคม ดับกิเลส ปหานได้จริง เป็นคนไม่ก่อโทษภัย เป็นคนก่อความสงบสุข โดยคนที่ทำงานให้คนลดกิเลส คือคนผู้รักษาความมั่นคงของชาติชั้นหนึ่ง เพราะว่ารักษาความมั่นคง โดยระงับต้นเหตุ พวกคุณมารับการอบรมศึกษาเพื่อลดละกิเลส แล้วลดการก่อความไม่สงบให้แก่สังคมประเทศชาตินี้ดีมาก สอดคล้องทั้งการเมืองและสัจธรรม ทางด้านการเมือง ยังไม่เข้าใจเหตุแท้ในจิตคือกิเลส ก็ใช้กฎหมาย เอามาลงโทษ ยุ่งยากหลายอย่าง แต่นี่ใครทำก็เป็นวิบากของเขา จะมาศึกษาก็มีฉันทะ พูดถึงฉันทะแล้วก็นึกถึงหลักเกณฑ์ของพระพุทธเจ้า หลักหนึ่งคือมูลสูตร อีกหลักคือสุริยเปยยาลสูตร มูลสูตรคือมีฉันทะเป็นมูล เป็นรากเป็นต้นทาง หากไม่มีฉันทะ ไม่มีความยินดีในการปฏิบัติก็ยาก ต้องรู้ว่ามาเรียนรู้ทั้งนี้เป็นความประเสริฐ เรามาปรับที่เหตุตัวโทษภัยในตัวเอง เป็นคนช่วยประเทศชาติให้เกิดความมั่นคง สงบ เป็นผู้รักษาความมั่นคงของชาติ นี่คือ ชาติมั่นคงได้เพราะไม
อ่านต่อ
่มีตัวเหตุทำโทษภัยอยู่ในสังคม ที่อาตมาพากันทำงาน และพยายามสั่งสอนให้พวกเราเลิกตัวโทษภัยในชีวิต พวกเราก็เป็นผู้ที่ไม่ก่อความไม่สงบ ก่อความไม่มั่นคง จึงเป็นผู้ที่ก่อความสงบความมั่นคง เราก็ช่วยรัฐบาล ช่วยในการบริหารประเทศอยู่ตลอดเวลา คนไม่รู้หนักก็คือ มหาเถรสมาคม ไม่รู้ว่าโพธิรักษ์พากันสร้างความไม่ก่อความสงบ ล้างเหตุที่ทำให้ประเทศไม่สงบไม่มั่นคง แต่มหาเถรสมาคมไม่ได้เข้าใจเลย กลับเห็นว่าทำความไม่สงบไม่มั่นคง ถ้าเขารู้ว่าโพธิรักษ์มาช่วย ทำดับเหตุแห่งความไม่สงบ ไม่มั่นคง สอนเจาะเข้าเป้าด้วย ก็จะไม่ว่า เพราะฉะนั้นคนที่ว่า ก็คือคนตาถั่ว ตาบอด หน้าที่การงานที่อาตมาทำ ถึงไม่ได้สนใจตัวเองเลย ว่าตัวเองเป็นพิษภัยกบฏหรือเลวร้ายแก่สังคม ไม่ใช่เลย แต่คนไม่รู้ว่าอาตมาได้ทำสิ่งที่เขาต้องการ กลับโมหะเลอะเทอะว่าใช่หรือไม่ใช่ เพราะความไม่มีปัญญาอันแม่นคม อาตมาก็จำนน รู้ว่าเขาไม่รู้ ก็ไม่ได้โกรธเคืองเขา อาตมาเหมือนพ่อแม่ที่ไปห้ามไม่ให้ลูกทำสิ่งผิด แต่เด็กไม่รู้ว่าเราปรารถนาดี เขาไม่ได้ทำดังใจ เราไปห้ามทิฏฐิเขา เขาก็ต่อสู้ ตีหรือทำร้ายตอบโต้พ่อแม่ เป็นธรรมดาอาตมาเข้าใจ ไม่ได้ถือสา มีลูกโง่ เราจะให้ดี ล้างสมองขี้เท่อ เขาก็มาย้อนเอา ก็เข้าใจ 600606_เทศน์ก่อนฉันอโศกรำลึก โดยพ่อครู องค์ 6 ของปัญญากับการปหาน 5