240323-3-035 ทางเอกภาค3-ตอน035(หน้า280)-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ท057.txt

แทนก็ตามใจเราก็ยังสติกกับเราเรายังยินดีพอใจตื่นเต้นที่จะทำกับมันแล้วก็ทำไปสู่โลกยุคกลางลากไปงั้นแหละถ้าแม้ว่ามันไม่ชอบใจโดยใจจริงๆก็มันก็ มีอะไรล่ออะไรแลกอะไรที่คล้ายทำเราก็ยังทำด้วยความมีตัวยินดีหรือมีตัวฉันพระมีลงไปบ้างมีตัวฉันพระนี่หลวงปู่บ้างก็ถือฤดูกาลทำกันไปได้หรือก็ยังมีความก้าวหน้าความเจริญบ้างแต่มันก็ไม่ค่อยได้ดีทีนี้เมื่อเราเป็นนักศึกษาธรรมะนี่เราศึกษามาจนป่านนี้แล้วเรารู้ว่าอิทธิบาทเนี่ยเป็นตัวสำคัญของมนุษย์อิทธิบาท 4 เป็นธรรมะข้อที่จะพาคนเจริญรุ่งเรืองทุกประตูงั้นเราจะเป็นคนรุ่งเรืองเป็นคนเจริญอยู่เจริญอยู่หรือประเสริฐอยู่ก็เกิดอยู่วุฒิวุฒิอยู่ไม่ได้ลดหย่อนข้าวถอยอะไรเลยมีแต่การก้าวไปก้าวไปเจริญไปยุ่งเกินไปเราต้องมีอิทธิบาท กรรมทุกกริยาทุกจิตเราต้องมีอิทธิบาทมันมีมันมีจริงๆนะต้องพยายามฟังดีๆเมื่อมันไม่มีเราก็ให้มันมีทีเดียวแหละเรารู้ก็จะป่านนี้แล้วพระพุทธเจ้าสอนเราไว้บอกนะเชิงความหมายเราก็ทำความหมายให้มีสภาวะให้มีความจริงให้เกิดให้เกิดจนได้เกิดจนรู้มันไม่เกิดก็ต้องเปิดทางมันให้มันเกิดให้มันเป็นถ้ามันไม่เป็นแล้วมันก็ไม่ได้ไม่ได้ความเจริญตามที่มันมีหลักจริงๆเช่นว่าเราเองเราอยู่ในทางโลกเราจะกินข้าวบางคนกินข้าวก็เต็มๆไม่อยากกินในเบื่อๆก็แน่นอนเขาก็ ได้เท่าไหร่หรอกกินไปเบื่อๆไปมันก็กินไม่เคยลงแล้วเดี๋ยวก็ผอมแห้งแรงน้อยเข้ากำลังวังชาก็ไม่มีเป็นของแน่นอนแม้แต่คุณต้องกินข้าวคุณก็เซ็งๆอย่างนี้เป็นต้นแม้แต่จะนอนก็เซ็งๆใครจะนอนมันไม่เก่งหรอกมันฟุ้งซ่านแล้วมันก็เลยนอนไม่หลับนอนไม่ลงก็ได้แต่มันวุ่นๆโวยวายมันส่วนที่มันทางแยกกันอยู่ตอนนี้ยกตัวอย่างให้ฟังแม้แต่จะกินข้าวแม้แต่จะไปนั่นมันจะทำนั่นทำนี่ก็เหนื่อยเหนื่อยจริงๆมันไม่มีอะไรเจริญได้ทั้งๆที่คุณจะต้องทำมันเป็นงานที่คุณรู้อยู่ว่ามันก็เป็นงานของชีวิตหรือเป็นสิ่งที่จำเป็นเป็นสิ่งที่จะต้องกระทำมันก็จริงๆตัวเหล่านั้นน่ะเป็นตัว รถแต่งนี่เป็นตัวความเสื่อมของมนุษย์ชาติเพื่อความเก่งไม่ได้เขียนเพลงถึง 10 บทเพลงแห่งความเป็นขึ้นมาเพื่อให้เราได้อ่านกันเพื่อให้เราได้พินิจวิเคราะห์ในวิจัยวิจารณ์ได้เตือนตนขึ้นมาเพราะว่าเราเสื่อมความจริงนี่คือความเสื่อมของมนุษย์จากเพลงก็คือตายจากเพลงก็คือเน่าเหม็นเพลงก็คือเน่าเหม็นความเน่าเหม็นก็คือเกิดจากความนิ่งความเป็นความหยุดความเฉื่อยและเสร็จแล้วมันก็แชร์เน่าแล้วก็เหม็นไม่เกิดการพัฒนาไม่เกิดการเจริญมีแต่ความตายเน่ามีแต่ความดับเสื่อม กิจกรรมดับเครื่องไม่ใช่ดับสูญจากสูญญตาเราฆ่ากิเลสให้มันดับสูญทีนี้ไอ้สิ่งที่เรากำลังว่านี่มันคือการทำให้กรรมนั้นเสียหายกรรมที่ว่านี่เสียหายอย่างเรานี่มีกิจวัตรเป็นท้าวตื่นขึ้นมาแต่เช้ามาก็มาเริ่มมารวมไปถึงถ้าเราวันใดที่เรามีจิตใจเบิกบานปลอดโปร่งไม่เบื่อไม่เซ็งไม่พังไม่ผลักแล้วก็มาสบายๆหรือยิ่งเรามีจิตใจพอใจอยากจะฟังธรรมมีปิติมีความใส่ใจมีความดีใจมีความยินดีอะไรก็แล้วกันกูก็จะฟังธรรมได้ดี เริ่มต้นเข้ามาตั้งกะปิดหรือเปล่ามาก็จะได้ดีนี่มันเฉื่อยเหนื่อยมันถูกผลักถูกอะไรนี่เราจะต้องทำใจในใจถ้าเรารู้ว่าเราเกิดอาการอย่างนี้แล้วเราก็จะต้องทำนะในการทำนี้เราก็จะต้องวิเคราะห์วิปัสสนาเราไปทำอย่างนี้เรากำลังทำความเร็วแล้วกำลังถูกบังคับให้ไปทำความเร็วหรือว่าเรากำลังจะทำกิจกรรมที่เป็นกิจกรรมเลวหรือถ้ามันไม่ใช่แล้วคุณจะต้องไม่ให้มันเป็นไปในทางเสื่อมหรือไม่ให้เป็นทางทิศทางแย้งที่บ้านเราจะต้องปรับใจในใจต้องทำใจในใจว่าต้องพอใจต้องยินดีต้องฉันพระเมื่อฉันถ้ายังไม่พอแล้วมันก็จะต้องวิริยะต้องเรียนต้องทำต้องตั้งใจต้องติดกับต้องตั้งใจต้อง ในสภาพความหมายของฉันทะวิริยะจิตตะ 3 ตัวนี้มันเย็นละออมันเร็วนะมันเป็นสมาธิมันพอใจยินดีแล้วก็เพิ่มแรงวิริยะแล้วก็ต้องเอาใจมีเท่าไหร่ผมก็ไปช่วยแปลภาษาโดยจิตใจมีจิตใจเท่าไหร่ผมก็ไปตรงนี้อย่าให้มันไปบอกแบบอื่นอย่าให้มันฟุ้งซ่านไปเองหรืออยากให้เป็นเหนี่ยวเกาะอยู่ที่ไหนเราจะมาแล้วก็เหมือนหนังสติ๊กจะเดินมาทำวัดจิตจึงถูกอยู่ที่นอนมันก็เป็นหนังกระติกมันจะได้เรื่องอะไรเราก็เหมือนกันนึกถึงที่นอนมันจะเป็นสถานที่มาก็เอาที่นอนมาด้วยก็มานั่งแปะลงมันก็เป็นที่นอนเท่า ถ้าคุณทำอย่างนี้ปฏิเสธเวลาอย่างนี้ตลอดกาลนะพอนั่งแปะลงได้ที่เลยพอเวลาสวดมนต์ก็สวดไปบำบัดไม่มีฉันทะแม้แต่ในสวดมนต์ในขณะที่เราจะสวดมนต์เราก็ต้องเออตอนนี้ถึงตอนสวดมนต์สวดมนต์เราก็ต้องมีฉันทะวิริยะจิตตะอีกแหละไอ้วิมังสานี่เป็นตัวได้เนื้อในแก่นสารบอกแล้วว่าเป็นตัวได้เนื้อได้แก่นสารหรือได้สารัตถะจากเจ้าฉันทะวิริยะจิตตะไม่ใช่อื่นหรอกมีบางอย่างคือเป็นตัวพัฒนาเป็นตัวเจริญรุ่งเรืองเป็นตัวก้าวหน้าวัดที่มันศาลที่จริงน่ะมันก็เคยแปลให้ฟังแล้วเป็นตัวเนื้อมันจะเป็นเนื้อหาเป็นแก่นสารเนื้อหาอย่างยิ่งไม่ใช่ได้ไม่มีเนื้อหา คุณทำฉันทะวิริยะจิตตะ 3 ตัวเนี่ยไม่ได้เนื้อหาเลยเรียกว่าตัวนี้แปลว่าไม่นะนั่นคือคุณไม่ได้ทำไอ้นี่เลยคุณไม่ได้อธิบายไม่มีความเก่งไม่มีความดีงามอะไรเลยไม่มีบาตรไม่มีบาดนี่คือการกระทํา กลับกลายเป็นคนก็ทำไม่ได้เนื้อหาวิแปลว่าไม่ไม่มีเนื้อหาไม่เป็นเนื้อหาไม่เป็นแก่นสารคุณสูญเปล่าเวลานั้นก็ผ่านไปเป็นโมฆะโมฆะโมฆะเพราะฉันถ้ามันไม่มีวิริยะมันไม่มีติดตามมันไม่มีมันถูกทางไปไม่ใช่วิริยะมันถูกล่าถูกๆเมื่อไหร่จะจบเมื่อไหร่จะหมดตอนนี้เมื่อไหร่จะผ่านอันนี้เมื่อไหร่จะเปลี่ยนเป็นอื่นเซ็งเลยเหนื่อยลำบากมันยิ่งไม่ได้เรื่องใหญ่เลยจิตใจก็แทนที่จะเป็นเอาใจใส่มันมีแต่ดึงเอาจิตออกจิตมันมีแต่จะออกจะออกหรือจิตมันมีแต่จะฟุ้งซ่านไปอื่นหรือหลบไปอื่น ตัวนั่งอยู่ที่นี่ก็ต้องหลับต้องง่วงแม้ตัวนั่งอยู่ที่นี่ก็ต้องฟุ้งซ่านไปเองไม่ได้เรื่องหรอกเพราะฉะนั้นวันเวลาของเราผ่านไปเราเป็นโมฆะบุรุษอยู่ตลอดเวลานอกจากมองพระบุรุษแล้วยังเน่ากว่านั้นคือได้กิเลสตลอดเวลาถ้าคุณทำกิเลสสีนั้นมีพระคุณก็สั่งสมกิเลสสีนั้นมีพระคุณก็เสพคุณกิเลสสีนะมีพระคุณก็ยิ่งหายนะวาสนาไม่ใช่อธิบายปัญหาว่าวาสนาลงไปทุกทีทุกทีไปวาสนาคือสิ่งที่เราสั่งสมปรารถนาทุกสิ่งที่เรามีมาเดิมที่เราทำให้มันอยู่มันเป็นให้มันก่อเกิดไว้สั่งสมไว้เป็นกรรมคุณกำลังทำ อกุศลคุณกำลังทำกรรมกิเลสคุณกำลังทำกรรมที่เศร้าหน้าเศร้าใจน่าสงสารน่าเสียดายสั่งสมลงไปเป็นหายนะวาสนาสั่งสมไปสั่งสมไปแล้วคุณปริวัตรชนะคุณจะตัดรอบให้เป็นความเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาได้อย่างไรไม่มีมีแต่รอบแล้วรอบอีกที่เป็นรอบเน่าแล้วเน่าอีกตกต่ำแล้วตกต่ำอีกสุดท้ายคุณก็ไปถึงอัตวินิบาตคือเป็นนรกมหานรกที่ไม่มีนรกที่จะไปอีกแล้วสุดท้ายเพลงเขามากๆฆ่าตัวตายอาจจะวินาศเชิญเข้ามามากเติมเข้ามามากมาไม่ได้เรื่องได้ราวอะไรเลยทำเทอมทีนี้ก็เป็นที่ที่เป็นสุขที่ที่มีที่ใดที่กินเองผิดหวังพอมากระทำ ชีวิตของเรานี่พยายามที่จะมีบทบาทมีบทเรียนหรือมีพฤติกรรมประจำมีกิจวัตรไม่กิจวัตรที่เราก็เข้าใจอยู่แล้วถ้าพูดกันโดยตรงก็ว่าดีนะวันหนึ่งคืนหนึ่งนี่ตั้งแต่เช้าขึ้นมาก็ได้มาร่ำเรียนได้มาฝึกปรือได้มาทำอะไรดีขึ้นแต่คุณไม่ได้ฝึกปรือคุณกลับมีแต่ความเลวมีแต่สั่งสมความปรารถนาแต่คุณด้วยความเร็วมาถึงก็มานั่งเซ็งๆแล้วก็มานั่งพักซ้อมเด็กที่เป็นกิเลสฟุ้งซ่านบางศรีเมืองอะไรอย่างนี้ไปแล้วก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลยไม่เข้าใจอะไรเลยมันก็เสื่อมต่ำ ฟังไม่รู้เรื่องแล้วมันจะได้รู้เรื่องได้ยังไงในเมื่อมันพัฒนาสักทีเขาฟังก็ใส่ใจก็พยายามอุตสาหะวิริยะมันก็ยังยากขึ้นยากขึ้นยากขึ้นยังได้รู้บ้างไม่รู้บ้างบางครั้งก็รู้ไม่ใช่รู้เท่าไหร่บางครั้งก็รู้ดีบางครั้งก็จริงใส่ใจคนนี้จริงๆมันก็เกิดการรู้ดีก็รู้ยิ่งไอ้ที่ยังไม่รู้ก็ยังมีเลยบกพร่องขนาดตั้งใจตั้งใจขนาดใส่ใจใส่ใจในหลายๆคนที่ใส่ใจมันยังเป็นอย่างนั้นถ้าไม่ใส่ใจฉันเลยไม่ใช่ไม่ได้อะไรเพราะการที่เราได้อบรมกันได้มาพบคุณกันได้มาคบหากันได้เป็นหนี้เป็นสหายกันแต่เป็นกัลยาณมิตรแก่กันและกันกัลยาณมิตรที่ช่วยเหลือเกื้อกูลกันเอื้ออาทร ไปทำด้วยความเต็มใจพอใจก็บอกกันตรงๆว่าผมเองผมไม่ได้เหนื่อยหน่อยอะไรในการที่จะทำงานผมมีฉันพระผมมีความยินดีผมมีการพอใจซึ่งคุณก็คงไม่เถียงเพราะว่าก็ทำงานไปก็ทำงานไปทุกทีทุกทีคุณเองนั่นแหละจะเป็นคนบ่นบ่นในใจแต่ละคราวแต่ละครั้งก็ตามมันก็โทรเมื่อไหร่จะหยุดสักทีเว้ยถ้าคุณจะมีหรือไม่ก็ตามใจแต่บางคนก็ยังมีอยู่ในใจนั่นแหละเมื่อไหร่จะหยุดสักทีนึงบางทีก็เวลามันเกินแล้วชอบเกินเวลาเรื่อยเลยอะไรผมก็ความเป็นไปเองอ่ะถ้าคุณมีพวกคุณถ้าคุณไม่มีก็ไม่มีอะไรถ้าคุณมีเงินก็มีอย่างที่ว่ามียกตัวอย่างมาประกอบกันนั้นว่าเป็นเครื่องแสดงนิดหน่อยเพราะผมเห็นพระ เขาไม่ได้เบื่อหน่ายผมไม่ได้ฝืนใจผมไม่ได้จำใจผมไม่ได้ขี้เกียจผมไม่ได้ขี้เกียจทั้งๆที่ผมก็ทำไปนี่แหละไม่รู้ใครจ้างให้วานอะไรก็ตามไม่มีใครจ้างใครมาหรอกผมไม่ทำผมจะนั่งนั่งเล่นๆผมจะบอกเลยครับไปไม่ต้องมีจิตนี้นอนมีเวลานอนตี 2 ตี 3 ตี 4 นอนผมก็ย่อมทำได้พูดได้แต่ว่าผมเห็นว่าทำไมมันจะต้องไอ้นี่มากน่าจะต้องนอนตอนนั้นต้องมีอะไรนี่ก็ทำมันก็มาหลายปีเต็มทีแล้วก็อยู่ในระบบนี้อยู่ในจุดนี้ผมก็เห็นว่าเป็นระบบที่ดีแล้วเพราะว่าในเวลาอย่างนี้การกระทำอย่างนี้มันก็เป็นการตรุษจีนทุกอย่างทั้งองศาก็เหมาะสมดีจริงทำได้ได้เรื่องได้ราวจริงๆก็เห็นว่ามันก็ดีที่สุด แล้วก็ไม่ได้ทานแย่งอะไรกันมาบางครั้งบางคราวเรายังเพ่งเขียนยิ่งกว่านี้บางเจ้าบางครั้งบางท่านยังเอาตื่นตี 2 เลยบำเพ็ญขึ้นมาทันมาเดินจงกลมมาปฏิบัติอะไรจนกระทั่งถึงเวลาพอประมาณตี 2 ครึ่งหรือ 3:00 น ค่อยมาเริ่มต้นทำวัดอะไรกันอย่างนี้เป็นต้นเราก็ยังทำด้วยซ้ำในบางครั้งบางคราวบางทีบางแห่งบางท่านจะพากันทำก็อนุโมทนาเราพยายามที่จะตัดในสภาพของกิเลสที่พักผ่อนกับดำเนินชีวิตอยู่เราตื่นอยู่กับเราหลับในช่วงระยะหลับเป็นการพักผ่อนให้กับชีวิตเราก็ได้ทำกันพอสมควรเราไม่ได้ทรมานตนเป็น หลับหัดนอนให้น้อยจนไม่เพียงพอจนชีวิตร่างกายเป็นป่วยเป็นไข้เป็นโน่นเป็นนี่เพราะอดนอนเกินไปยังไม่มีนะเรายังไม่มีโรคเรายังไม่มีโรคเพราะว่าเราพวกเรานี่อดนอนเกินไปแล้วก็เลยเป็นพิษเป็นภัยแก่สุขภาพร่างกายช่วงนี้ยังไม่มีเลยในพวกเรายังไม่มีโรคเกิดจากสิ่งนี้เป็นเหตุยังไม่มีมาอดข้าวอดข้าวลงไปแล้วก็อดข้าวนี่แหละเกิดโรคภัยไข้เจ็บขึ้นมามันก็ยังพอมีบ้างว่าบางคนท้องใส่สำหรับฆราวาสส่วนนอกนอกด้วยซ้ำพวกเราเองก็ไม่มีหรอกเพราะเรามาอดข้าวกินมื้อเย็นสุขภาพไม่มีนอกจากมี สภาพดีขึ้นโรคภัยไข้เจ็บรถถอยหายไปมีแต่ว่าเรากลับได้ดีร่างกายทะมัดทะแมงแข็งขันกระปรี้กระเปร่าแข็งแรงได้รูปใดบ้างที่เป็นรูปร่างที่สมส่วนของมนุษย์ไม่ได้อ้วนเถอะถ้าไม่เดินอ่าหอมแห้งแรงน้อยอะไรแม้แต่จะค่อนข้างผอมเล็กน้อยในสายตานะแต่ที่จริงมันเป็นความพอเหมาะมันเป็นความประทับรักของชีวิตร่างกายด้วยซ้ำถ้าเราได้ดีเพราะตบะทำเหล่านี้ขึ้นมาด้วยกันอย่างน้อยสุขภาพกายเราไม่ได้เป็นไทยเป็นพิษอะไรสุขภาพใจของเราได้ถูกฟอกถูกชำระถูกขัดเราถูกอบรมไม่มีการชำระ หัดทำได้พอได้ล้างออกจางออกเบาออกได้ดิบดีขึ้นได้มีพฤติกรรมที่มันไม่ใช่เป็นคนอะไรวะล่าหรือว่าคนไร้ค่าไร้คุณอะไรกลายเป็นผู้ที่มีการศึกษามีการพัฒนาทั้งระบบของจิตใจมีเวลามากขึ้นว่าจะเอาเวลาไปจมก็นอนแช่ไม่เอาเวลาไปที่กว้างเสียเวลาเปล่าๆใดๆเอาไปมันไร้ค่าไม่รู้ว่ากิริยาของเราอิริยาบถของเราหรือว่ากรรมของเรากายกรรมวจีกรรมของเรามันไปทิ้งขว้างมันเป็นผู้ป่วยจ่ายเล่นเละเทะอะไรยังไงเราก็ไม่ใช่เป็นอย่างนั้นแล้วกอบกู้แม้แต่เวลานอน ต้องจ่ายเจ๊เวลามันหรือแม้แต่เวลาที่เราเอาไปดิ้นร็อคแด๊กจ่ายนู่นจ่ายนี่ไปดิ้นดิสโก้ไปเดินทะเลซอกแซกซอกแซกหาสิ่งที่เราพอใจชอบใจไปจ่ายให้มันเหมือนอยากจะสมัยเป็นฆราวาสเออไปเดินเที่ยวนั่นน่ะสิไปเดินเที่ยวนี้หน่อยก็ไปนั่นเถอะไปนี่เถอะไปๆๆๆนี่แหละในเวลาที่ช่วงเวลาที่เราเอาเวลาไปไปเนี่ยเราต้องเสียเวลาในตอนปลายๆเนี่ยช่วงที่เรายังไปไม่ถึงแล้วก็ได้แต่ไม่รู้จะทำอะไรตอนนั้นจะทำอะไรก็ไม่ได้มากมายเป็นเวลาเดินทางก็ไปๆๆเนี่ยเพราะเราจะต้องไปนั่นวันนี้ก็จะต้องไปนี่ไม่ได้จะต้องไปโน่นไปนี่ก็ต้องไปนั่นไปนั่นไปนั่นไปๆในช่วงระยะเหล่านี้วันหนึ่งคืนหนึ่ง 24 ชั่วโมง ลูกหลานมากเลยคนแล้วคนในโลกนี้ไม่ว่างเลยไอ้จำจำนวนเดี๋ยวจะต้องไปโน่นเดี๋ยวจะต้องไปนี่เดี๋ยวจะต้องไปนั่นเดี๋ยวจะต้องไปโน่นไปโน่นไอ้ตัวไปๆที่มันยังเป็นการเดินทางไอ้ตอนเดินทางตอนนั้นทำอะไรก็ไม่ได้ทำอะไรก็ไม่ได้อะไรนอกจากนั่งคิดๆผสมกาแฟอะไรซึ่งมันก็ได้แต่แค่คิดอะไรก็ได้ผสมก็เจ็บกรุงไทยนะเพราะมันไม่เป็นสมาธิมันไม่ติดต่อยิ่งมีเรื่องมากๆยิ่งมีไปโน่นแล้วก็ไปนี่แล้วก็ไปโน่น ฟุ้งซ่านยิ่งไม่ได้เรื่องเลยเขาให้เรามาปฏิบัติธรรมนี่แล้วนี่เราได้กู้กลับได้กู้เอาไว้เรื่องที่มากหลายเหล่านั้นตั้งแต่บอกว่าไปดูช้อปปิ้งตรงนี้แล้วก็จะไปเสพติดช้อปปิ้งเดี๋ยวจะไปบ้านคนนั้นน่ะเดี๋ยวไปหาคนนี้หน่อยเดี๋ยวไปหาเดี๋ยวไปดูไอ้นี่หน่อยเดี๋ยวไปเต้นเดี๋ยวไปกินเดี๋ยวไปรำเดี๋ยวไปป้อนเดี๋ยวไปคุยเดี๋ยวไปพบคนนั้นไปพบอันนี้อะไรต่างๆนานาพรุ่งนี้เราตัดออกหมดแล้วเดี๋ยวนี้เหมือนเราไม่มีเพื่อนแต่เรามีนิดเดียวก็หายดีขึ้นดีเรามีกัลยาณมิตรที่จะพากัน 3 สาระเข้ามาหาตัวเราเราได้มาพบจริงๆเหล่านั้นมันแตกแหลกละเอียดมันไม่ใช่แก่นสารสาระเราคิดดูดีๆก็จะเป็นฆราวาสเนี่ย บางคนไม่มีจุดหมายด้วยซ้ำก็ไปๆกันไปด้วยกันไปอะไรก็ไม่รู้ลองๆแล้งๆชีวิตแหลกเหลวที่สุดไม่มีวิมังสาไม่มีแก่นสารไม่มีเนื้อหาไม่มีสารเป็นอย่างนั้นมาแต่ไหนๆพอเราเลิกแล้วเรารู้แล้วในสิ่งที่มันเป็นอบายมุขไม่ต้องไปเจ็บไม่ต้องไปเสียเวลาเปลืองแล้วรถมาเราก็ได้เวลาคืนมาเมื่อเวลาคืนมานี่เราก็ได้พักผ่อนนะเพราะเราเน็ตเหนื่อยนะเดินทางไปอย่างนั้นอย่างนี้จ่ายนี่เราไม่ได้จ่ายไม่ได้กระทำเราก็ลดเหน็ดเหนื่อยลงมาแล้วความรักของเราก็ลดลงเนี่ยเราไม่ต้องไปพักที่มากกว่านั้นฟังดีๆมันซ้อน มันไม่ใช่พักโดยนอนโดยหยุดเลยทีเดียวหรอกแต่มันก็ผ่อนมันเป็นพักผ่อนมันเป็น relax ลงมาแล้วมันไม่ใช่ Race มันไม่ใช่พรรคพวกไปแต่ว่ามันก็ relax มันได้พักผ่อนมันได้ผ่อนที่จะไม่งั้นเราก็หนักเดินทางต้องมีพลังต้องจ่ายพลังต้องทดสอบมากๆในเมื่อเราได้มาปฏิบัติธรรมนี่เราก็ได้เก็บกวาดพลังที่มันจ่ายไปเปล่าๆ 14 ปี 15 พลังสุดท้ายเวลาหายแรงชิบหายถึงร้อนด้วยที่ได้สรุปมาให้ฟังได้มีเวลามีทุนก็จะแรงกายแรงสมองของเรา 4 ตัวเนี่ยสำคัญสำคัญที่เราเองมันโง่เง่าแต่ก่อนนี้เราไม่รู้เลยเวลาวันละ 20 ชั่วโมง [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] พาเราไปเก็บอบายมุขพาเราไปวุ่นวายเรื่องไร้สาระต่างๆนานาจริงๆนั่นคือคนพาลผลอ่อนเยาว์คนโง่พานคำนี้ไม่ใช่อันธพาลอย่างมืดมนจนกระทั่งหยาบคายแล้วก็ไม่รู้เรื่องไม่ใช่อันธพาลนี้ไม่ใช่อันธพาลพาลังอยากคบคนพาลภาษาบาลีหรือว่ามงคลธรรมมงคลสูตรข้อที่ 1 ไม่พบพานคบบัณฑิตข้อที่สองก็คือไม่พบผ่านเราต้องเข้าใจคำว่าผ่านที่ชัดๆคนพาลคือคนยังไม่เดียงสายังไม่รู้สาระยังไม่ฉลาดยังไม่รู้อริยาคุณยังไม่รู้ความเจริญก้าวหน้ายังไม่รู้ความสำคัญของชีวิตที่ควร กอบโกยเอาทำกรรมเอาสั่งสมเอาแต่ไปจ่ายพลังงานไปจ่ายบทบาทไปจ่ายเรี่ยวแรงไปจ่ายคุณดอนไปจ่ายเวลาอะไรกับสิ่งที่ไม่ต้องถามผู้ใดที่พากันไปเหลวแหลกเหลวไหลเปลืองเปล่าทำลายอยู่อย่างนั้นน่ะเป็นคนพาลเป็นคนพาลเป็นกรรมอันนี้ก็ทำเป็นจิตเป็นการกระทำที่เราต้องกอบกู้คืนต้องปรับปรุงศูนย์แล้วเมื่อเรารู้แล้วเราหยุดไม่ไปพบคนพาลเราได้มาคบบัณฑิตเราได้มาพบเพื่อนฝูงสหายเป็นมิตรดีเพื่อนดีก็หายดีมิตรดีเพื่อนดีสหายดีแล้วเราก็พากันแม้จะพาเราอยู่เฉยๆก็ยังเป็นการรีแลกซ์หรือเป็นการพักผ่อนซึ่ง จะไม่ทำลายชีวิตของเราจะไปเปล่าประโยชน์นี่เราก็ได้พักออกไปแล้วชีวิตร่างกายของเราจึงพอทุกวันนี้เรานอนแต่เธอก็นอนไม่น้อยนะไม่น้อยหรอกถึงแม้อย่างนั้นเราก็นอนกันไม่ได้น้อยคุณคิดดูตลอดเวลาเป็นฆราวาสในเวลาคุณใช้จ่ายเวลาโอ๊ยบางที 22:00 น คุณยังไม่นอนหรอกพอนอนแล้วพรุ่งนี้เช้าตายแล้วว่าพรุ่งนี้หนังรอบเช้าต้องไปแล้วตั้งแต่ 6:00 น ตื่นตั้งแต่ 5:00 น 22:00 น นอน 23:00 น 2:00 น รีบตื่นตั้งแต่ 5:00 น ไปแล้วข้าวก็ไม่ได้กินถูกเวลาไปแล้วอะไรก็ไม่ถูกเลยเพราะเดี๋ยวพรุ่งนี้จะต้องไปงานกฐินนะตื่นแต่เช้าแล้วพรุ่งนี้จะต้องไปโน่นไปนี่อะไร นี่มันนอกจากที่จะต้องไปทำงานถ้าผู้ใดมีงานทำก็จะต้องรีบไปตามกิจวัตรงานพอวันว่างวันพักสิเอาแล้วเดี๋ยวต่อไปจะถึงเดี๋ยวต้องไปเที่ยวถนนเว้ยเดี๋ยวจะไปดูรายการพิเศษหรือกลางคืนก็ต้องไปงานบอลงานนั้นงานนี้จะเป็นด็อกแด็กตี 2 ยังไม่กลับมาถึงก็รีบตื่นอะไรอย่างนี้คุณนอนไม่เท่าไหร่หรอกพักไม่เท่าไหร่เลยแล้วคุณก็สงสารให้คุณจัดการอยู่นั่นแหละแต่ขนาดนั้นคุณก็ยังไม่ได้เปลี่ยนเกียร์อะไรกันนักหนายังสู้ได้สู้ได้ชีวิตสู้ได้มันยอดนักสู้จริงๆเลยยอดนักสู้เลยสู้ได้แล้วไม่ได้สู้เพื่ออะไรเลยสู้จริงๆไม่ได้พักไม่ได้ผ่อนโอ้โหมันยอด มีวิธีการมีกรรมมันสู้กรรมอะไรกันนักหนาสู้กรรมโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองมีกรรมอะไรกันนักหนาจะทำโดยไม่รู้การงานอะไรกันก็ไม่รู้ไม่เป็นโล้เป็นพายอะไรเลยชอบๆตลอดเวลาเวลาไปทำงานแทนที่จะมีอิทธิบาทนี่ก็ต้องถึงเวลาทำงานเมื่อไหร่จะจบงานนี้กูทำงานวันนึง 5 ชั่วโมง 6 ชั่วโมงโอ้ยเบื่องานจะหมดเวลางานไม่ทันจะหมดเวลางานแล้วรีบแล้วเก็บข้าวของจัดไปแล้วไปแล้วไปไหนไปถูกก็ขวางหน้าถูกคนพาลหลอกล่อไปนี่ก็เรื่องราวไม่ได้พักได้หลับได้นอนได้ผ่อนอะไรไม่อ่ะเนี่ยมันเป็นกิจกรรมของมนุษย์ต้องตรวจ ที่นี่เมื่อเราเองเมาได้นิดหน่อยมาได้บัณฑิตหรือมาได้ก็หายดีไม่ดีเป็นกัลยาณมิตรก็พาเรามาอยู่อย่างนี้แหละได้พักมากมีเวลาพักผ่อนมากเพราะฉะนั้นสุขภาพร่างกายของเราดีขึ้นแน่แม้เราจะกินน้อยแม้เราจะมาเวลามาจับแจงเวลาพักเวลานอนที่จริงเวลาพักเวลานอนเรานอนทุกวันนี้ไม่ได้น้อยกว่าเป็นฆราวาสสักเท่าไหร่ไม่ไม่ได้น้อยกว่าแม้ว่าคุณเป็นฆราวาสคุณจะบอกว่าถึงเวลากลางวันบางวันมันว่ามันไม่ได้เราต้องนอนอดไม่ได้ต้องนอนก็ตามคุณจะเอาไปนอนในเวลาเป็นฆราวาสจะไปแอบนอนในเวลากลางวันในเวลานั้นเวลานี้ถึงจะแบ่งออกไปนอนซะคุณก็ยังไม่ได้คุ้มหรอก อธิบายให้ฟังที่แยกแยะให้ฟังวิเคราะห์ให้ฟังกูก็ยังไม่ได้คุ้มหรอกคุณยังไม่ได้นอนมากมายนะหรอกเพราะว่าคุณเองคุณไปถูกระเบียบเกษียณถูกแบ่งเป็นอย่างที่ว่าซอกแซกๆอย่างที่ว่ามันไม่ได้ไม่ได้ไม่คุ้มไม่ได้ไปกู้ทุนคืนอะไรว่าได้นอนได้พักอะไรมากมายไม่ใช่เพราะฉะนั้นในเวลาที่เป็นฆราวาสจิตใจหรือว่าความรับผิดสำนึกความสัมพันธ์มันยุ่งแล้วมันวุ่นแล้วมันไม่ได้พักติดผ่อนมากๆพอมาปฏิบัติธรรมมาครบทุกๆสหายคบเพื่อนดีพาให้ได้พักผ่อนจิตใจที่สำนึกในของคุณจะชัดเจนไอ้พรรคผ่อนดีๆเว้ยสบายเว้ยชอบเลยติดการหยุดการพักไม่ เลยกลายเป็นเลยเถิดไปนิดนึงไปหลงยินดีในสิ่งนี้ยิ่งได้ตัดกิเลสตัดจิตใจรู้เท่าทันในอบายมุขที่เคยไปเสพติดบอกว่าไอ้นี่รู้แล้วไม่เอาแล้วเลิกเราก็ไม่ต้องไปจ่ายเวลาไปจ่ายรายงานไม่เอาจริงๆเราก็ว่างมาแล้วปลดปล่อยจากกิจกรรมที่เคยติดมาไม่ไปเสียเวลาก็สบายยังไม่ไปเสียเวลาการจะต้องไปเสพรูปรถส่งเสียงสัมผัสอะไรขึ้นมาตามมาฉันพักก็ลดน้อยลงอะไรอย่างนี้ไม่ต้องไปเจ็บนี่รูปรถผ่านไม่ต้องไปสนิทสัมผัสอย่างงู้นอย่างงี้ลดลงมาจริงๆและยิ่งมีจิตใจเห็นว่าเออเวลาไปรถอะไรต่างๆนานาแต่ก่อนนี้เราก็ต้องทำคืนแรกเดี๋ยวนี้เราก็ไม่ยินดีแล้วเราก็ไม่ต้องการอะไรแลกมานี่ลาภยศมันก็ไม่ต้องไปแสวงอะไรอีก มันก็ยิ่งติดใจก็ไม่ต้องไปที่ดินเป็นดินอยากได้สิ่งเหล่านั้นมันก็ทำให้ว่างลงมาอีกวางลงมาคุณก็โอ้โหดีจริงโว้ยว่างๆๆปิดดื่มดำหรือตกไปในทางที่ดีกว่าอยากหยุดจากพักให้เห็นดีไม่หยุดไม่พักมากก็มากลายเป็นว่าเผลอไม่ได้ทีนี้เผลอหยุดเผลอพักเผลอหลับเธอจงบอกเธอจงดิ่งเผยจมดิ่งถ้าไม่จำเป็นก็พยายามตื่นขึ้นมาก็ลอยลอยล่องๆกลายเป็นคนขี้เกียจที่ทานไปเลยเพราะอะไรเพราะมีปัญหาที่ไม่เข้าใจว่าคนเรานี้ที่สุดแล้วคืออะไรที่สุดแล้วก็คือกรรมมันกรรมมันก็คือการงานถึงที่สุดและเป็นผู้ที่มีประโยชน์ เป็นสมาชิกหรือเป็นตัวที่เป็นคุณค่าที่สุดก็คืออะไรก็คิดจะทำให้เกิดประโยชน์ Facebook อุฏฐานะเป็นผู้ที่ถึงที่ปลายและเป็นผู้ที่สำคัญอุฏฐานะแปลว่าขยันเปลี่ยนเป็นผู้ติดเชื้อแล้วนั่นแหละเป็นผู้ที่ขยันอยู่เห็นอยู่เป็นผู้ที่มีอิทธิบาทอยู่นั่นแหละคือผู้มีอายุของสมณะนี่ยังไม่ตายเน่าเป็นผู้ขยันอยู่เห็นได้ง่ายๆสัมผัสอิริยาบถหรือสัมผัสพฤติกรรมสัมผัสบทบาทเห็นว่าเออเมื่อไหร่เมื่อไหร่ท่านก็ขยันอยู่นะเมื่อไหร่เมื่อไหร่ท่านก็มีอิทธิบาทเมื่อไหร่เมื่อไหร่ท่านก็เป็นผู้ที่สุดฐานะอาราธนา ฉันอยู่เป็นผู้ที่รักษามีสิทธิ์มีการมีงานรักษาบูรณะแสดงสมรรถภาพอยู่นี่คือคนสันติภาพแล้วอิสระเสรีไม่ได้ทำแรกจ้างไม่ได้ทำเพราะต้องรับใช้อะไรใครมาบังคับแต่ทำเพราะความรู้ทำเพราะความเห็นที่อิสระเสรีที่ชัดเจนว่าเป็นความดีงามเราควรทำอย่างนี้บัดนี้เรากำลังทำอะไรอยู่กายกรรมวจีกรรมดีกว่านี้ยังมีอีกอะไรอ่ะเลือกทำเวลาล่วงไปล่วงไปนะบัดนี้เรากำลังทำอะไรอยู่บัดนี้เราก็ต้องทำอะไรอยู่เวลากำลังลงไปเราก็ได้คิดเออเราควรทำวันนั้นเราควรทำอย่างนี้แล้วเราก็ทำทำนั่นทำนี่ทำนี่ทำนั่นเห็นมีบทบาทเห็นมีพฤติกรรม อิทธิบาทสมณะน้อสมณะหนอมีความขยันหมั่นเพียรมีความเป็นไปได้ดีเห็นอยู่ว่าเป็นคนมีชีวิตชีวาชีวิตชีวายิ่งเราขยันหรือเรากำลังจะทำอะไรทำอะไรการอะไรก็ตามก็ตามแต่เราก็ทำกิจการอะไรอยู่แล้วก็ทำอย่างที่เรียกว่าเป็นผู้ที่ยินดีไม่ใช่ธรรมทางกายทำไปทำไปก็น่าเหนื่อยทำไปตั้งนานเหนื่อยลากๆทำไปทางก็ตายจับอะไรๆก็เหมือนกับคนจะตายเห็นแล้วก็บอกว่าไปซะดีกว่าไปอย่ามาทำเลยมันจะตายเปล่าๆนะมันเส้นมันจะขาดแล้วมันไม่ใช่อย่างนั้นแต่เห็นท่านจะทำอยู่นี่ฉันพระมีความยินดีร่าเริงเบิกบานเป็นผู้รู้ผู้ตื่นก็ปิดกระเป๋า แข่งขันดูแล้วน่ากินดีน่าชื่นใจไม่ใช่เห็นแล้วน่าเศร้าไม่สบายหรือเปล่าที่จริงก็ไม่ใช่ไม่สบายก็สบายดีก็แข็งแรงดีไม่ได้ป่วยได้ไข้แต่มันไม่มีฉันทะเลยมันเกลียดมันเบื่อมันไม่อยากทำมันสะใจแต่จำใจเหลือเกินไอ้แบบนี้มันไม่ทุกข์ยังไงทนไหวทนมันก็ทุกข์ใจแห่คนอย่างอยู่ในภาวะบีบคั้นปานคนนี้มันต้องทุกข์แน่ๆเลยไม่ต้องทุกข์แน่ๆเพราะฉะนั้นถ้าเราเป็นอย่างนี้แล้วมันก็เซ็งน่ะสิมันก็เบื่อสิแล้วมันก็ยิ่งนานเท่านานเข้าก็ยิ่งปวดไปมันก็ตายกันพอดีเนี่ยจะเห็นชิบหายยิ่งวิเคราะห์ที่พูดเล่า ฟังนี่เอาหลักธรรมบางหลักเอาทฤษฎีบางทฤษฎีมาเล่ามารื้อฟื้นสิ่งที่เราผ่านมาฟังตามไปย้อนตามไปทำความเข้าใจไปเราจะได้เห็นหน้าว่าชีวิตของคนเรานั้นเกิดมามันอยู่ในลักษณะต่างๆเหล่านี้ซึ่งเราไม่เข้าใจไม่เข้าใจที่พูดนี่พูดเพื่อให้เห็นให้เข้าใจชัดแจ้งว่าชีวิตของเราจะอยู่อย่างไรถ้าชีวิตของเราอยู่ด้วยอีกกี่บาทเป็นสมณะผู้มีอายุผู้อื่นนอกจากตอนหลับนอนหลับตอนพักแม้จะหลับพัก