240425-3-054 ทางเอกภาค3-ตอน054(หน้า280)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

ม่ยึดถือเป็นของของท่านทำไมยึดถือเป็นของของท่านโดยปุยชนโดยคนธรรมดาเนี่ยมันจะไม่รับเอาชั่วมันจะรับเอาดี มันไม่รับเอาชั่วมันรับเอาดีถ้าชั่วตัวทำแล้วแล้วก็ที่มักจะลืมหรือจะมักจะปล่อยทิ้งว่าไม่ใช่ของของเราได้ใครมาตรงหูให้หรือใครมาใครจำได้ใครไม่รู้ว่าเราทำชั่วเอามายัดเข้าให้คืนเรายังไม่เอาเลยนี่ปุถุชนมันมีนิสัยอย่างนั้นแต่ถ้าบอกว่ากรรมดีแล้วแม้ตัวไม่ได้ทำเอามายัดให้ปั๊บตีเหมาเลยใช่ๆๆของเราแม้เราไม่ได้ทำอย่างนี้ก็ยังเอาถ้าเป็นของดีอย่างนี้นิสัยมันขี้โกงแต่ถ้าเผื่อว่าพระอรหันต์แล้วท่านเองท่านทำและท่านจะทำแต่ดีเพราะจะมีปัญญารู้ว่า ชั่วและดีและท่านรู้ว่าทำเองท่านมีการกระทำถ้ามีพฤติกรรมท่านไม่มีรูปนามขันธ์ 5 ท่านยังมีกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมยังมีอยู่ยังมีอาการฉันยังมีอาการยังมีพฤติกรรมอย่างยิ่งด๊อกแด๊กที่ใช้เคยใช้ที่อาตมาเคยใช้คำพูดมันยังมีชีวิตชีวามันยังมีความดิ้นด๊อกแด๊กอยู่ความเห็นดอกแดงนั้นก็จะมีพฤติกรรมหรือมีอาการไปในทางเป็นกุศลท่านรู้ท่านไม่ให้เกิดอกุศลได้ฉันไม่ให้เกิดอกุศลได้ได้จนมากเก่งจนเป็นอัตโนมัติเรียกว่าเข้าเป็นวาสนาเลยเป็นอยู่วาสนานี่เรียกว่าเป็นอยู่มันติด กี่ตัวเลยเป็นอัตโนมัติมันจะเป็นเราฝึกมาฝึกเอาพระอรหันต์ถ้าจะฝึกไปในทิศทางที่เสพคนดีเคยชินจนคล่องจนเฒ่าจนเป็นอัตโนมัติจนไม่ต้องควบคุมยากจนไม่ต้องดัดต้องฝึกอะไรแล้วจนเป็นได้เพราะอะไรเข้ามาแตะอย่างนี้ก็เป็นไปอย่างดีเลยแต่แม่ดีนั้นเป็นกรรมเป็นการกระทำท่านทำนะท่านพยายามทำด้วยบางอย่างบางสิ่งบางอย่างบางสิ่งทำให้ลึกซึ้งขึ้นทำให้วิจิตรทำให้ดีเยี่ยมขึ้นท่านก็ต้องควบคุมท่านก็ต้องพยายามแม้พยายามปานใดลงทุนลงแรงให้ดีเยี่ยมอย่างไรเมื่อเราทำได้ทำกรรมเป็นอันทำแล้วท่านก็ไม่ติดไม่ยึดถือว่าเป็นของของเราขนาดท่านทำดี ถ้าไม่ได้หลงติดท่านก็ปล่อยอีกแต่ถ้าฟังให้ดีมันชัดเจนอธิบายเป็นไล่เรียงซ้อนขึ้นมาให้ชัดแม้จะเป็นดีที่ท่านทำแท้ๆชัดๆที่จริงก็เป็นของของท่านโดยสมมติสัจจะหรือโดยปรมัตถ์ก็อันเดียวกันเป็นสัจจะแท้จะเรียกสมมุติที่สัจจะจะเรียกปรมัตถสัจจะโดยโลกก็ท่านทำท่านทำจริงๆเป็นเรื่องจริงท่านเป็นคนทำพฤติกรรมที่เกิดจากสมรรถภาพความสามารถของท่านแต่ทำเสร็จแล้วท่านก็ไม่ยึดไม่ติดไม่หวงไม่เห็นไม่หลงใหลว่าเป็นของเราแต่ก็มีรู้อยู่ถ้าจะ รู้สักแต่ว่ารู้ก็รู้ว่าเป็นของของเราทำใครจะมาบอกมากล่าวอีกตั้งแต่จำได้ท่านก็รู้อยู่แต่ท่านไม่ได้หลงหลงอะไรถ้าไม่ได้ติดยุทธถ้าไม่ได้หวงแหนถ้าไม่ได้ผูกพันอะไรนี่เรียกว่าท่านไม่มีท่านปล่อยท่านไม่มีดีไม่ดีฉันก็ไม่มีดีความหมายของมันลึกซึ้งความหมายของมันซ้อนลึกซึ้งแล้วทีนี้เราจะบอกว่าเพราะอรหันต์ท่านไม่มีดีไม่มีชั่วเหมือนอย่างกับคนโง่ๆทั้งๆที่คนโง่ๆชั่วก็ยังทำดีไม่ค่อยจะทำด้วยแล้วเราก็บอกว่าตัวเองไม่มีดีไม่มีชั่วนี่มันกลับกันไปใหญ่เลยคนที่อยากยก เมื่อวานนี้ยังแต่งตัวก็ไม่รู้แม้กระทั่งแต่งตัวโก้น่ะมันเน็ตมันเหนื่อยมันเปลืองข้าวเปลืองของมันเอาไปล่อคนนั้นหรอกคนนี้ก็ยังไม่รู้ตัวความหมายของตัวเองยังไม่รู้หรอกตัวเองก็ยังทำอยู่ยังพยายามเหน็ดเหนื่อยนะแล้วก็เอามาติดยึดถือจุดที่ตัวเองตัวเองก็ไม่รู้อาการติดอาการยึดของตัวเองยึดเอาสิ่งที่เป็นขยะด้วยซ้ำไปพระอรหันต์ท่านไม่ทำแล้วมานั่งปรุงนั่งแต่งนั่งสร้างให้ตัวเองงามๆแงๆสวยๆอะไรอยู่เพื่อรอเพื่อดึงดูดคนมาแต่เปลือกผิวๆถ้าไม่ทำแล้วแต่ผู้ไม่รู้นี่ยังทำยังประดิษฐ์ประดอยตบยังแต่งให้ตัวก็ยังไม่รู้ตัวไม่รู้เราไม่รู้พฤติกรรมของตัวเองที่ต้องกระทำจิตใจมันเป็นสิ่งที่ละเอียดมันเป็นตัวดึงมันเป็นตัวฉุดมัน ต้องการให้ตัวเองทำอยู่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำไปเพื่ออะไรและทำไปล่อไปหลอกอะไรทำเป็นยั่วไปโยนอะไรใครจะต้องใช้เวลาต้องใช้ความพยายามเหน็ดเหนื่อยลงไปลงทุนลงแรงลงทุนแม้กระทั่งวัตถุก็ไม่รู้ตัวแล้วจะไปเอาคำพูดหวานๆที่ไปเรียนลับๆว่าไม่มีดีไม่มีชั่วไม่ติดดีไม่ติดชั่วนั่นเองท่านไม่ติดแม้แต่ดีท่านก็ทำแล้วท่านก็รู้อยู่ว่าสิ่งอาศัยมันก็จะต้องใช้สิ่งอาศัยกรรมจะต้องกระทำก็ต้องกระทำยังมีลูกมีนามอาศัยอยู่ก็อยู่แล้วมันต้องมีพฤติกรรมมีดินด๊อกแด๊กมีอาการก็ต้องทำอาการที่ดีโดยรู้โดยควบคุม ควบคุมได้ยังแกงยังคล่องแล้วก็ยังต้องดูไม่ประมาทไม่ปล่อยให้มันล่องๆแรงๆผิดๆพลาดๆเลยไม่ประมาทยังมีสติสัมปชัญญะดูแลกรรมของตนเองอยู่อย่างจริงมันมีสภาพฐานอาศัยเลยเถิดไปจนกระทั่งว่าไม่มีทั้งที่ตัวเสพติดตามด้วยความต้องการอยู่แท้ๆแล้วก็ว่าไม่มีอะไรอย่างนี้คนหลงหลงถึงป่านั้นเหมือนอาจารย์เซ็นพวกเรียนเซ็นซึ่งเขาก็ว่าเขาไปพุทธศาสนานิกาย 1 คะแนนออกไปโดยประเภทอย่างทุกวันนี้ถ้าปล่อยออกไปก็ไปเป็นอย่างนี้อีกในเมืองไทยพวกจอมปัญญาจะเป็นจอมโจรบัณฑิตและก็จะมีความ ซับซ้อนแล้วตัวเองก็ซ่อนตัวเองซ่อนเงื่อนตัวเองอำพรางตัวเองตัวเองก็ไม่รู้ทรัพย์ครูสอนครูเผินๆไปหาเปลือกผิวชนิดหนึ่งแล้วก็หลงว่าตัวเองได้ถึงจุดสุดยอดสุดจริงโดยไปเก็บเอาคำพูดจุดสุดยอดเอาความนึกคิดจุดสุดยอดมามันหลงว่าตัวเองได้ตัวเองเป็นแท้จริงมันไม่เหมือนกันดังที่อธิบายไล่เรียงให้ฟังยังไม่ละเอียดแท้นะที่ไล่เรียงให้ฟังยังไม่ละเอียดแท้ไล่เลี้ยงให้ฟังพอสมควรก็จะพอเห็นเห็นขณะนี้ก็พอเข้าใจได้แล้วว่ามันต่างกันความยึดถือความเข้าใจของคนที่เข้าใจ สิ่งที่มันมีมันเป็นมันประกอบกันมันต่างกันนะรัฐประหารเจ้าท่านมีความไม่มีนั้นน่ะเป็นความไม่มีที่ท่านมีชั้นตอนต่างกันกับความไม่มีของพวกเฉโกของฝากของพวกนึกคิดที่ถูกเอาของกินทั้งๆที่ตัวเองเสพการทำโน่นทำนี่ก็บอกว่าตัวเองว่างไม่ได้ว่างเลยพระอรหันต์ท่านว่างจริงๆถ้าไม่ไปเสพกามแตะอยู่แท้ๆถ้ายังไม่เสพเลยแตะอยู่แท้ๆแต่ยังไม่เสร็จเลยนั่นก็พยายามด้วยซ้ำไปต้องลงทุนลงแรงต้องมีพฤติกรรมเสพนั้นด้วยแล้วก็มีอาการเสพติดก็เสพติดก็เสวยอารมณ์ด้วยเขาไม่รู้เรื่อง แม้แต่กายกรรมเขาแต่เขาเจ็บเขาเสียเวล่ำเวลาเขาร่วมด้วยนะเขามาร่วมนะมีคำว่าร่วมด้วยนะมีประเวณีด้วยนะแต่เขาก็ไม่รู้กรรมประเวณีที่หยาบร่วมกระทำร่วมเป็นจริงๆเลยร่วมแล้วก็ไม่ได้เพื่อประโยชน์เขาด้วยตัวเองก็ยังเสพยังเสวยอารมณ์เออยังร่วมสุขร่วมทุกข์ในร่วมรบอร่อยหรือว่าบางทีมันทุกข์ก็เป็นรถถังรถไม่ชอบใจอะไรก็เกิดอยู่เขาก็ยังไม่รู้ตัวรู้ตนอย่างนี้เนี่ยถ้าผมว่ามันไม่ละเอียดละออมันไม่ได้เรียนไม่ได้อบรมไม่ได้รู้ไม่ได้เข้าใจมันก็เป็นสภาวะที่ตีกินด้วยภาษาที่กินด้วยความนึก อย่างนี้เป็นได้อาทิตย์นี้ก็มาใช้ช้อนลงไปถึงตัวละเอียดที่ว่าเป็นตัวเกิดเป็นตัวเกิดเป็นโยนิเราจะต้องรู้คำว่าความเกิดที่แท้จนถึงขนาดเป็นความเกิดของกรรมเมื่อเราเรียนมาแล้วว่าตัวกรรมนี่แหละเป็นตัวสำคัญเป็นตนกับมอสโกมีก็เป็นต้นทายาธงก็เป็นตัวติดต่อตัวติดเนื่องโดยสืบโยงตัวไปเป็นร่วมมีแล้วกล่าวเป็นบุพเพสันนิวาสคุณจะตาหรือว่าเป็นตัวซวยทำเป็นบุพเพสัน ด่ากูจะตายก็เป็นเป็นสภาพดีนะเป็นสภาพที่ทำไว้เก่าก่อนและเป็นของดีเป็นบุญถ้าเป็นบาปปลาปาเนี่ยเป็นตัวแบบเป็นสภาพบาปไม่ใช่สภาพบุญแต่ทำให้เก่ามันก็ตามไม่ใช่มันไม่ตามเป็นทายาทเป็นมรดกเธอว่าจะเป็นวิบากเป็นสิ่งที่จะต้องเข้ามาร่วมเพราะการกระทำที่เรากระทำอยู่แล้วเรายังมีสภาพเดินทางอยู่สิ่งที่เป็นกรรมมันก็จะไปด้วยมาด้วยแม้เป็นพระอรหันต์แล้วถึงขนาดอัครสาวกเบื้องซ้ายอย่างพระโมคคัลลา อย่างนี้เป็นต้นที่เคยยกตัวอย่างบ่อยๆขนาดได้เป็นพระอรหันต์และกรรมก็ยังตามมรดกก็ยังตามวิบากก็ยังตามถ้ามันตามทันถ้ามันมีฤทธิ์แรงใครไปทำแรงไปทำร้ายแรงหรือดีแรงก็ตามมีแรงยังพระพุทธเจ้าท่านสั่งสมบุญของท่านดีแรงถ้าเกิดมาก็เงินฉันทองเลยเกิดมาเป็นเจ้าเกิดมามีทรัพย์สมิงคานนี่เป็นเรื่องของสิ่งที่ประกอบโรคๆมันก็มีอยู่ในตัวท่านก็มีเองส่วนวิบากอันอื่นที่จะหนักเหมือนอย่างพระโมคคัลลาท่านไม่มีท่านมีแค่เทวทัตต้องมากลิ้งหินทับเท้าเลือดออกก็แค่นั้น อะไรเนี่ยมันเป็นวิบากที่ต้องตามมาต้องมีร่วมกันกับกรรมใหม่ด้วยกรรมเก่ามีฤทธิ์กรรมใหม่มีผลมันมีสภาพที่จะเกิดจะเป็นเพราะกรรมเป็นอันทำกรรมเป็นอันตามเป็นอันรับทีนี้กรรมด้านจิตถึงขั้นสูงสุดที่จะหัดปล่อยหัดวางหัดไม่ติดไม่ดูดไม่ดึงไม่ผสมร่วมปล่อยได้เป็นจริงๆการปล่อยการวางการตัดขาดการไม่ดูดไม่ติดเนี่ยภาษาที่เรียกไปเหล่านี้แหละแปลว่าการหลุดพ้นการปล่อยการไม่รับการไม่ใช่ไม่รับชั่วแล้วก็รับเอาแต่ดีก็ไม่ใช่แล้วก็ ก็ไม่รับชั่วแล้วจะไม่เป็นกรรมตามไปด้วยความนึกคิดอย่างหนึ่งก็ไม่ใช่แล้วเราจะต้องมาศึกษาฝึกฝนทำกันอย่างละเอียดลออเมื่อเราเห็นเรารู้ความจริงของจริงจนกระทั่งรู้ว่าอยู่ในโลกนี้ถ้าเราทำแต่กรรมดีทำแต่สิ่งดีสิ่งที่จะมาเกี่ยวข้องเราจะมาสนับสนุนเราจะมาห้อมล้อมเป็นแต่ของดีเราก็สบายแล้วเราปล่อยเราวางแม้กระทั่งว่าดีแล้วก็ไม่ต้องต่อมาอีกไม่อยากเกิดมารับบุญไอ้บาปไม่อยากเกิดมาหรอกแต่ถ้าเราละบาปก็ไม่เป็นละบุญก็ไม่เป็นมันก็ต้องเกิดอยู่นั่นเองมันก็จะต้องเป็นจริงอยู่นั่นเอง ถ้าเรารู้เราเห็นว่ากายกรรมวจีกรรมมโนกรรมเป็นพฤติกรรม 3 เนี่ยเห็นรู้ละเอียดละออชัดแล้วเราก็พยายามให้มันเป็นดีๆๆๆอยู่เรื่อยนะถ้าเราจะเกิดมาเราได้ฝากไปฝึกใจที่มันปล่อยวางแม้จะดีเนี่ยได้เรียบร้อยเราจะเกิดมาหยุดอีกเป็นพระโพธิสัตว์อีกมันก็มีกรรมดีนั่นแหละเราไม่ทุกข์ไม่ร้อนจะทำอะไรก็พรั่งพร้อมจะทำอะไรก็ง่ายดายไม่ยากไม่เย็นไม่ลำบากลำบนถ้าเราไม่เกิดเราวางได้อีกดีมันก็เป็นสิ่งที่เป็นสมบัติเป็นทายาทมนุษย์ เพราะฉะนั้นมันจึงเป็นสิ่งที่สมพร้อมประกอบกรรม 3 จึงเป็นตัวสำคัญถ้าเป็นสุจริตก็ล้างนิวรณ์ได้ในตัวถ้าเป็นทุจริตก็สั่งสมนิวรณ์ได้ในตัวดังทฤษฎีที่เราก็ได้เรียนมาแล้วพระพุทธเจ้าท่านวางทฤษฎีไว้กรรมจึงเป็นตัวสำคัญมากและตัวที่สภาพปล่อยวางอีกเป็นสิ่งที่ลึกซึ้งซ้อนไปอีกแม้ติดวิชาได้วิชาแล้วติดวิชามันก็ยังเป็นติดนะคุณนิวรณ์หมดแต่ว่าวิชามีต่อเพราะฉะนั้นนิวรณ์ข้อที่ 6 มืดจบแล้วดับนิวรณ์ 5 แล้วนิวรณ์ข้อที่ 6 แล้วก็จะตกลงว่าวิชาและอวิชชาอวิชานั้นเกิดมาอีกมันจะเป็นอวิชชาที่วิจิตรพิสดารขึ้นมาอีกเราก็จะต้องเรียนรู้ต่อเพราะงั้นพระอรหันต์เจ้าบทจบแล้วท่านก็หมดสภาพไม่ติดวิชาของท่านเองจริงบางคนยังไม่ละเอียดละออต่อไปอีกท่านก็ให้สอนรู้ลงไปอีกว่าวิชานั้นเป็นอย่างไรอวิชชาเป็นอย่างไรถ้าระดับนิวรณ์ได้เรียบเรียงแล้วเราก็มีตัวหนึ่งเรียกว่าตัวสูงสุดดับนิวรณ์ถ้าเป็นพระอรหันต์ก็หมายความว่าหมดนิวรณ์แล้วแม้แต่วิชาท่านก็สิ้นอาสวะในวิชาสภาวะอว ปัสสาวะอวิชชาสวะซ้อนลงไปอีกว่ะถ้าเป็นผู้มีวิชาแล้วก็ไม่หลงวิชาไม่ติดวิชาถึงจะเรียกว่าอรหันต์ถ้ายังหลงวิชาติดวิชาอยู่ก็ไม่ใช่อรหันต์เพราะคำว่าวิชาจะเป็นตัวแปรแห่งปลายที่ต้องรู้ชัดเจนท่านหมดนะอวิชชาหมดท่านไม่มีอวิชชาแม้ท่านจะส่งหรืออยู่เป็นวิชาเป็นตัววิชาอยู่เท่าที่ท่านมีภูมิท่านก็ไม่ติดอีกหมดอีกหมดแม้วิชาไม่หลงไหลในวิชาว่าเป็นของของเราเพราะอาหารจะต้องถึงขนาดนั้นแต่ถ้าหลงวิชาเป็นของของเราอยู่ก็มาเกิดเป็นโพธิสัตว์มันเคยเป็นโพธิสัตว์แม้ขณะลงวิชานะท่านไม่ทำแล้วไม่เอาแล้ว อวิชชาไม่เอาถ้าจะมีพฤติกรรมที่เป็นวิชาอยู่แล้วยังหลงผิดมันก็ยังตามมาเกิดอีกติดวิชาแล้วก็มาเกิดเป็นโพธิสัตว์และจะมีวิชาหรือมีความรู้ในโลกกวีทูมีความรู้ในอื่นอีกเพิ่มอีกก็เป็นอุปการะบริษัทจึงจะเรียนวิชาจิตวิทยาก็มีวิชาเป็นเชื้อแล้วก็มาเพิ่มวิชาในวิชาก็ย่อมมีสิ่งที่ยังไม่รู้แจ้งที่สูงขึ้นเราก็มีสูงที่สูงขึ้นเราก็จะสัมผัสจะเรียนรู้จะเป็นฝ่ายอีกสูงขึ้นสูงขึ้นอีกแล้วมันก็จะเหน็ดเหนื่อยหนักหนาอีกในการเกิดในการเป็นเหน็ดเหนื่อยนักหนาเพราะเกิดการเกิดอะไรก็ตามแต่ เหนื่อยหนักหนาบรรทุกร้อนเท่าที่เราเองเรายังไม่รู้มันยังแทงทะลุแล้วก็จะทุกข์ร้อนกับมันไปอีกเพราะฉะนั้นเมื่อของใหม่มาอีกถ้าเราเองเราสามารถสู้ได้อีกเราก็จะเจริญหรือว่าเราก็จะเก่งเยี่ยมเราก็จะมีความรู้เพิ่มเติมพิสดารต่อไปอีกถ้าเราเองเราไม่ยินดีแม่มันยากกว่าเก่านะอันนี้มันลำบากกว่าอันนี้มันยิ่งใหญ่กว่านั้นนี่มันมหาศาลกว่านั้นมันกว้างขวางกว่าวิจิตรพิสดารกว่าแก่เงินเลอะเทอะกว่าอันนี้ก็แสดงว่าเราก็จะเก่งกล้าอาจหาญสามารถเพิ่มขึ้นถ้าเรายังยินดีต่อไปเป็นประมุขช้า เรื่องเบิกบานพอใจยินดีเราก็จะก้าวหน้าไปอีกถ้าเราไม่ยินดีมันก็ถดถอยถดถอยถดถอยเสร็จแล้วคุณก็หลบกลับไปวางไปเมื่อคุณปล่อยได้วางได้ก็ไม่ตอบโพธิสัตว์ก็ไม่ก้าวหน้าโพธิสัตว์ก็หยุดได้เพราะงั้นเราก็ไปส่งอยู่แต่แค่วิชาเท่าเดิมเราก็ไม่ก้าวหน้าแล้วก็ไม่ต่อไปอิทธิบาทไม่มียินดีไม่มีวิริยะไม่มีจิตไม่มีจิตเอาใจใส่ไม่มีพัฒนาไม่ต่อคุณก็จบเหตุปัจจัยเท่าที่ 6 เหตุปัจจัยนั้นอยู่อย่างน้อยคุณก็ขยันอย่างน้อยคุณก็อาราธนาอย่างน้อยคุณก็ ทำประโยชน์กับมวลมิตรสหายเพื่อนในโลกให้มีกัลยาณมิตตตาคนก็มีชีวิตเท่าที่มีชีวิตสัมมาสมาธิตาคุณมีชีวิตให้มันเนื่องต่อไปอย่าให้สุดถ้าทรุดไม่ใช่พระอรหันต์ทรงจะก้าวหน้าเป็นธรรมดาเล็กน้อยแต่ไม่มากจนคุณจะต้องต่อเพราะต้องมีขยันมีต้องมีต้องเดินวุฒินั้นเป็นธรรมที่ศาสนาพุทธมีแนวโน้มมีอนุโลมมีปลายมีสัจธรรมปลายสัจธรรมแนวโน้มทิ้งห่างเคยใช้สำนวนไทยอันนี้ไว้นานแล้วเขาว่าหางปล่อยแล้วนี่หรือปลายฝนนี่มันประวัติไปตรงไหนมันก็ต้องตวัดลงเป็นลักษณะทำธรรมดา ชาติเป็นลักษณะสุดท้ายวัดลักษณะสุดท้ายของอรหันต์เรียกว่าแสงแสงปลายซื้ออาหารปลาหรือส่วนที่ปลายของสิ่งที่เกิดแล้วก็ปล่อยไปเลยหางไปปล่อยไปปล่อยแล้วเรามาวางแล้วมันก็ไปตามแรงทิศของพลังงานที่ปล่อยสุดท้ายปล่อยไปทางไหนก็ปล่อยมาทางทิศทางนี้ก็ทำประโยชน์เป็นปรายเป็นกรรมมันโตเป็นสัมมากัมมันตะ ความขยันนี่มันพากเพียรมันต้องพยายามมันจะต้องมีตัวปลาอยู่ว่าพยายามเรารู้อยู่ว่าเราแตะให้มันถ้าเราเองเราเข้าใจสุดท้ายเราก็หมดความอึดอัดขัดเคืองแล้วก็อ๋อก็ทำงานไปทำงานก็ทำงานแล้วก็จบกันปล่อยให้ตัวเองทำงานก็ขยันตามบทบาทที่ตัวเองพยายามอยู่อย่างดีไม่แกล้งไม่มีแกล้งเรามีจิตรู้พระอรหันต์เจ้ามีจิตรู้มีตัวรู้สุดท้ายว่าดีและชั่วกุศลและอกุศลเป็นอะไรเพราะฉะนั้นนิวรณ์สุดท้ายนิวรณ์ตัวที่ 8 จึงเป็นกุศลและอกุศลนิวรณ์ตัวที่ 8 จึงเป็นกุศลและอกุศล พระพุทธเจ้าท่านตรัสจนถึงปลายสุดของกรรมปลายสุดของกิริยาของทุกอย่างแม้แต่จิตที่เราพูดนี่เป็นเรื่องของจิตสุดท้ายเลยเพราะงั้นนิวรณ์ตัวที่ 8 นี้ตัดสินตัวสุดท้ายกุศลอกุศลมีดีมีชั่วแล้วเราต้องรู้แล้วเราก็ต้องเลือกพระอรหันต์มีปัญญารู้ว่าดีกับชั่วอะไรมันเป็นตัวควรส่งไว้อะไรเป็นความไม่ส่งไว้ไม่ต้องให้มีอกุศลนี้ไปเลยไม่ให้เหลือเพราะเป็นอันตรายส่วนกุศลไปอุปการะแปลโดยพยัญชนะอุปการะแปลว่าการงานการงานการงานอุปปะแปลว่ามีพฤติกรรมการงาน พฤติกรรมที่ใกล้ที่สุดที่ชิดที่สุดเหลือสุดท้ายแล้วอุบะเกิดปะยังตั้งอยู่ยังทรงอยู่อย่างลงไปเพราะฉะนั้นจะยังมีกรรมมีพฤติกรรมมีอาการมีชีวิตมีบทบาทอะไรก็ตามแต่ที่ยังเหลือเกินอยู่ยังเหลือเกิดยังเหลือสภาพปะไม่รู้สภาพมีตัวพฤติกรรมอย่างลงอยู่ก็คือการงานการอุปการะถ้าจะแปลแล้วก็ซ้ำซ้อนลงมาเป็นความหมายเท่านั้นแหละงานเท่านั้นน่ะเกิดจากงานอะไรการเกิดคือการงานและการงานสุดท้ายที่ให้วิเคราะห์แล้วคืออะไรกุศลย่อมเป็นกุศล มีการงานที่เป็นอกุศลสำหรับพระอรหันต์วันทิ้งปลายที่สุดแล้วไม่มีอื่นเลยต้องอยู่กับการงานวันนั้นพระพุทธเจ้าถึงสรุปในสัมมารีมักองค์ 8 ว่ากรรมมันโตกัมมันตะกัมมะบวกตันตะปลายสุดไม่มีอะไรเหลือเลยมีแต่การงานมีแต่กรรมจะเรียกกรรมก็ตามจะเรียกกาลก็ตามกาลแปลว่าการการกระทำหรือการงานกรรมก็ไปประกาศกระทำหรือการงานมีสุดท้ายเหลือเท่านั้นเพราะเราก็รู้แล้วตัวสุดท้ายเราก็ทำตัวสุดท้ายไปด้วยความหมดแหนงหน่ายทำความเกิดเป็นเพราะยังเหลือความเกิดและเราไม่ได้ติดใจเราไม่ได้ผูกพัน ได้เรียกว่าเราไม่ได้หลงไม่ได้หลงเลยเรารู้ว่าการงานดีก็มีมุทิตาแล้วก็มีเมตตามีกรุณากระทำมุทิตาก็ดีดีเกิดก็ดีแล้วนี่ดีเกิดทำให้ดีมันทรงอยู่ในโลกอุปการะหรือช่วยเหลือหรือว่าทำให้มันเป็นมันมีตามที่เรายังมีพลังงานเพื่อจะให้มันเป็นทางกายจิตเราแข็งแรงจิตเรามีสมรรถภาพทำให้เป็นกายกรรมเป็นกุศลได้ทำวจีกรรมทำให้เป็นกุศลได้ทำแล้วมันระวังไม่ประมาทเสมอต้องฉลาดต้องรอบรู้ต้องไตร่ตรองต้องกรองกรองอยู่เสมอรู้ตัวทั่วพร้อมมีภายนอกภายใน ทำข้างนอกคำข้างในที่เกิดไปแต่เราเกิดไปเพราะจากเราเกิดไปเนื่องไปจากเรานะเราก็เนื่องกับผู้อื่นผู้อื่นก็เนื่องไปจากเราเราเป็นต้นตอเราเป็นพระเจ้าเราเป็นตัวบันดาลเราเป็นตัวกำหนดเราเป็นตัวสร้างนะต้องสร้างแต่สิ่งดีลงไปในโลกนะไม่งั้นคุณเป็นซาตานนะคุณเป็นพระเจ้าปลอมคุณไม่สูงสุดคุณไม่ใช่ตัวพระเจ้าแท้เพราะแฝงสิ่งปลอมแฝงสิ่งไม่ดีออกไปโดยความไม่รู้โดยความไม่เข้าใจความดีไม่ดีที่ชัดถ้าเรารู้ว่าไอ้นี่ดีแล้วก็กรองเอาแต่ดีนี่ออกไปสุดสามารถความสามารถของเราไม่ประมาทอย่าประมาท รายละเอียดละออมากเพราะฉะนั้นอะไรจะเกิดก็เรากำหนดอะไรจะสร้างขึ้นก็เรากำหนดอะไรจะออกไปก็เรากำหนดเราเป็นผู้เป็นเจ้าเราจึงเรียกว่าเราเป็นพระเจ้าเราเป็นเจ้ากรรมเราเป็นเจ้าเวรคุณจะทำเวรหรือคุณเวรถ้าแปลว่าสิ่งที่ไม่ดีคุณก็เป็นคนทำถ้าเราเป็นเจ้ากรรมที่เป็นกุศลแท้เลยคุณก็ทำเป็นกุศลถ้าคุณทำเป็นอกุศลมันเป็นเวรแน่เพราะคุณจะเป็นเจ้ากรรมหรือเจ้าเวรก็อยู่ที่คุณนั่นแหละเราเป็นผู้ที่ทำได้จริงตามที่กล่าวนี้เราก็เป็นพระเจ้าจริงเราเป็นผู้ควบคุมเป็นผู้รู้คุณจะมีวิชาสูงแค่ไหนกรรมที่คุณทำ เก่งละเอียดแค่ไหนคุณก็สั่งสมไปอีกต่อเรายกให้พระพุทธเจ้าที่ท่านฝึกอย่างนี้ไปจนกระทั่งโลกะวิทูวิชากับวิชายิ่งขึ้นวิชายิ่งขึ้นและท่านก็สู้ยินดีปราโมทย์พอใจที่จะไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงสุดยอดก็เป็นพุทธพิสัยท่านไปจนเก่งจังเลยเขาทั้งหมดแล้วจนกระทั่งเหนือจนไม่มีที่จะสุดอีกละสำหรับที่เกิดมาเป็นมนุษย์ขนาดนี้แล้วก็วิเศษแล้วท่านก็จะรู้เองใครเองขนาดว่ากันจริงๆแล้วขนาดนี้นี่นะไม่ต้องไปยกตัวอย่างสิ่งที่ไม่มียกตัวอย่างสิ่งมีชีวิตอย่างผมนี่นะผมทำงานอยู่ทุกวันนี้เนี่ยหรือรู้หรือ เขาหรือบรรยายหรืออะไรก็ตามแต่ทำงานในการงานที่ผมทำอยู่ทุกวันนี้ที่บอกว่าเป็นการงานทางสิ่งที่เป็นบุญกุศลสูงเป็นธรรมะสร้างปั่นธรรมะออกมาเป็นทานทำธรรมะออกมาแจกจ่ายกับคนขนาดคนอย่างผมเนี่ยยังไม่ได้เป็นพระพุทธเจ้ายังไกลยังยังจะต้องเรียนรู้สึกสาฝึกฝนทำไปอีกกว่าจะได้ทำบุญได้ยังพอเห็นได้กว่าจะได้ทำพระพุทธเจ้ายังอีกจะทำไปอีกนักหนายังมีตัวดีหรือตัวเป็นได้นะไม่ใช่ยกตัวเองนะไม่ใช่ยกไม่ใช่ชมแต่ว่ายกความจริงน่ะมันพอที่จะสัมผัสจะเรียนรู้กันเดี๋ยวนี้ ก็ยังเห็นได้ว่าเออมันก็ยังมีวิชามันก็ยังมีความดีที่พอสัมผัสได้แล้วก็รู้ได้ว่ามันมันเป็นความดีมันเป็นเหนือมันมีอะไรต่ออะไรลึกซึ้งมันมีอะไรที่มากพอสมควรเพราะจับได้เรารู้ได้ว่ามันก็เหนือกว่าเขาอยู่พอสมควรนะแต่พระพุทธเจ้านั้นเหนือกว่าเนื้อเหนือกว่าที่ผมเป็นเหนือกว่าที่ผมมีอีกคิดดูสิมันจะไม่รู้ได้ยังไงผมว่าผมยังรู้นะไม่ใช่ผมหลงนะคุณจะรับรองเองว่าผมมีอะไรเหนือๆอยู่อย่างน้อยเหนือคนนั้นคนนี้เหนืออย่างนั้นอย่างนี้คุณจะเห็นว่าเออมีภูมิรู้เหนือมีพฤติกรรมเหนือมีความสามารถกระทำได้เหนือพอสมควรซึ่งมันเหนือไม่มากเท่าไหร่หรอกแต่มันก็ยังพอเห็นได้ นี่เป็นพระพุทธเจ้าเหนือยิ่งกว่านี้ท่านทำไมจะไม่รู้ทั้งๆที่รู้ทั้งก็จะต้องไปให้ลิ่วเลยจนกระทั่งทิ้งไม่ติดฝุ่นเลยเห็นชัดๆลอยตัวขาดลอยเลยอย่างนี้เป็นต้นพระพุทธเจ้าจึงต้องไปอย่างลิ่วอย่างนั้นจนแน่ใจใครไม่ตามไม่ทันตัดรอบห่างมีช่องว่างระหว่างความเหนือชั้นกันชัดเจนเลยท่านยังจะปฏิญาณตนว่าเป็นพระพุทธเจ้าท่านถึงจะปฏิญาณตนเป็นพระพุทธเจ้าแล้วก็มาทำงานอย่างมีฤทธิ์มีแรงง่ายอย่างผมได้ทำงานยังไม่ง่ายหรอกเพราะว่ายังไม่เหนือยังไม่มากพอแต่ก็มีฤทธิ์พอที่จะห้ามกันเพราะมีเนื้อสัจจะพอที่เขาจะเกรงทั้งๆที่ใหญ่กว่าก็ต้องเกรงเพราะสัตว์ประจำมันต้องมีฤทธิ์มีแรงใหญ่กว่าก็ต้องเพลงจะทำยังไงก็ต้องเพลงสำหรับคนมี นอกจากคนบ้าบิ่นเพราะฉะนั้นเราต้องระวังทั้งคนมีบ้าบิ่นเราก็มีปัญญาหรอกเขาก็มีมีอะไรต่ออะไรที่มันห้ามกันในกิเลสของเขาอีกอย่างหนึ่งโรงเรียนรู้ซับซ้อนพวกนี้แล้วเราก็ทำจิตทำการฝึกฝนไปทำไปสุดท้ายเราก็ยังอยู่ในกุศลผลเพราะฉะนั้นกรรมเป็นกุศลจึงต้องเป็นอันทำทรงอยู่ก็ต้องทำไปแม้ที่สุดเป็นพระอรหันต์แล้วจะไม่เกิดต่ออีกจริงๆคนก็จะต้องมีสัมมาสัมมาทิฏฐิสัมมาวายามะสัมมาสติคุณจะต้องมีแล้วก็ต้องทำให้ดีพอเหมาะเป็นสัมมาเป็นสัมมาวาจาเป็นสัมมากัมมันตะอยู่เป็นสัมมาอาชีวะเพราะเรายังมีชีวะ ก็จะถือว่าเราเองก็ชีพก็ส่งไปอย่างนั้นแหละเราไม่ได้หลงไหลในชีพแล้วเป็นอาชีวะของพระอริยเจ้าหรืออาชีวะของพระอรหันต์แม้เราทำงานทุกวันนี้เราก็ไม่ได้สั่งสมความรวยดังนี้เป็นต้นทำงานไปเพื่อเอายศเราก็ไม่ได้สั่งสมเอายศดังนี้เป็นต้นก็หมายความว่าเราเลี้ยงชีพหรือทำให้ชีพนี่มันส่งไปด้วยอยู่ในทิศทางที่สมบูรณ์เต็มเจริญอยู่ตามทิศทางที่ควรจะเจริญพอสมเหมาะสมควรไม่ได้เกินเลยไม่ได้เพ้อปล่อยไปแค่นั้นพอแล้วมันก็สมบูรณ์มันก็พอรู้จักขีดความพอมันก็ดำเนินไปเพราะฉะนั้นแม้แต่จะไม่เป็นพระโพธิสัตว์ต่อในโลกก็จะยังมีพฤติ คำที่เป็นผู้ขยันหมั่นเพียรมีพฤติกรรมที่เป็นผู้มีกะจิตกะใจแม้จะมีกะจิตกะใจอยู่นิดหน่อยก็เห็นได้เห็นได้ไม่ให้ใครเขาตู่พระอรหันต์จะไม่พยายามทำอะไรให้เขาโตเพราะมีสำนึกว่าใครมาตู่มาทวงเรานั้นน่ะเขาก็ไม่ศรัทธาเลื่อมใสเพราะเขาโตเขาท้วงเนี่ยเขาไม่ศรัทธาเลื่อมใสถ้าเขาไม่โตเขาไม่ทวงศรัทธาเริ่มใสมันก็ดีกว่าเป็นกุศลกว่าความไม่ศรัทธาเลื่อมใสเป็นอกุศลความศรัทธาเลื่อมใสเป็นกุศลความเห็นดีเห็นชอบเห็นงามเห็นควรจะยังอยู่พอควรจะทรงอยู่ตัวอย่างควรจะเป็นอย่างนี้ พระอรหันต์ก็ต้องเข้าใจก็ต้องส่งไว้ซึ่งธรรมะแปลว่าสิ่งส่งไว้ก็ต้องส่งไว้ซึ่งกุศลเสมอและนี่เป็นหางเป็นปลายเพราะกรรมที่พระอรหันต์ทำจึงจะเป็นกรรมโยนิที่ละเอียดละออดังกล่าวนี้สุขุมประณีตแล้วก็รู้ทิศทางที่จะส่งไว้มันก็ส่งไปให้มันมันเป็นไปก็ส่งมันไว้เท่าที่มันจะพอไปสิ่งที่ทรงอยู่จึงเป็นกุศลทั้งสิ้นสำหรับพระอรหันต์สิ่งที่ทรงอยู่จึงเป็นกุศลส่วนจิตปรมัตถ์ชั้นสุดเลยเป็นอาหารอเมริกาไม่มีใครรู้ใครเห็นได้ด้วยเราเราปล่อยเราวางจริงๆสุดท้ายแม้ดีนั้นก็ไม่ติดดังกล่าวแล้วเพราะฉะนั้นจึง มีแม้แต่กุศลอกุศลป่วยการกล่าวไปใหญ่เพราะเราไม่มีพฤติกรรมนั้นแล้วแม้จะมีพฤติกรรมสุดท้ายเป็นกุศลเราก็ยังปล่อยอีกจึงเรียกว่าหมดบุญหมดบาปหรือหมดอกุศลแน่และแม่กุศลก็ต้องหมดไปตามอีกทีหลังนี่มันมีซ้ำชั้นตอนไม่ใช่เสมอแบบไม่มีฉันเสมอแบบไม่มีเชิงเสมอไม่ลึกซึ้งเสมอหน้าด้านๆอะไรก็เสมอมันไม่จริงไม่มีอะไรเท่ากันเลยในความเกิดของโลกแม้แต่ปรมาณูที่ละเอียดที่สุดก็ไม่มีอะไรเสมอหรือเท่ากัน มันจะต้องมีเงื่อนไขมีอะไรต่ออะไรที่ไม่เท่าเสมอจึงเรียกว่าอนิจจังไม่เท่าไม่เที่ยงไม่นอกจากความไม่มีเท่านั้นที่จะเสมอกันเพราะไม่มีเท่านั้นถึงจะเสมอกันเท่ากันเพราะงั้นความไม่มีของพระอรหันต์กับความไม่มีของพระพุทธเจ้าเสมอกันได้แต่ความมีของพระอรหันต์ธรรมดาข