241104-529 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ027.txt
เนื้อหาในไฟล์
มนุษย์เราเนี่ยเป็นสัตว์ประเสริฐเป็นสัตว์ที่มีมันสมองและมีจิตวิญญาณซึ่งมีประสิทธิภาพสูงมากสามารถรับรู้ชั้นเชิงของความนึกคิดชั้นเชิงของความรู้สิ่งที่ดีที่สุดของสัตว์ต่างๆที่จะพึงรู้ได้เก่งกว่าสัตว์โลกทั้งหมดจริงๆจนแม้แต่มนุษย์ในมนุษย์เองก็ยังมีระดับชั้นตอนของความประเสริฐหรือความมีปัญญาสูงเป็นระดับชั้นและสมาชิกพระพุทธเจ้าท่านแบ่งไว้ 3 ชั้นอย่างต่ำอย่างกลางอย่างสูง ซื้อแบ่งเป็น 4 ชั้นต่ำสุดที่สอนไม่ได้เลยหรือยังพยายามที่จะสอนกันแต่ว่าถูไถแขนเขี้ยวเข็นกันก็พอได้กับอีกอย่างนึงสอนไม่มากนักอีกอย่างนึงไม่ต้องสอนเลยนะนิดเดียวแตะปุ๊บติดปั๊บเป็นพวกที่ฉลาดแบ่งซอยออกไปเป็น 4 ชั้นอย่างนี้ก็คือล้วนแต่เป็นมนุษย์ซึ่งมีจิตปัญญาสามารถจะพัฒนาได้ดังกล่าวนี้การพัฒนาศาสนาพุทธกับคนพบความมีสังสารวัฏสั่งสมทรัพย์ใจสั่งสมบุญบารมีซึ่งเป็นเรื่องที่เป็นอาจิณตายเป็นเรื่องที่ เหล้าขายกันก็ไม่ค่อยรู้ได้เท่าทันไม่ได้รู้แจ้งเห็นจริงได้ง่ายๆต้องมาพิสูจน์ถึงความสืบต่อถึงความเป็นเองนี่เองเราจะประสบพบตัวเองเห็นจริงชัดแจ้งจริงๆขึ้นยิ่งๆขึ้นมันเป็นนามธรรมที่เป็นไปทางด้านจิตวิญญาณและได้พัฒนาซึ่งโดยจริงก็จิตวิญญาณนี่แหละที่ได้พัฒนามาเราก็จะรู้ฐานะหรือฐานของมันว่ามันเป็นจิตวิญญาณที่มีบุญมีบารมีหรือเป็นจิตวิญญาณที่มันไม่มีบุญไม่มีบารมีมันตกต่ำหรือว่ามันไม่ดีหรือว่ามันดีขึ้นปานนั้นหรือว่าดียิ่งกว่าเราจะเห็นเลยว่ามนุษย์นี้ไม่เท่าเทียมกันมีภาวะปัจจัยต่างกันจะสั่งสมกันไป อำเภอเราเห็นเธอเห็นจริงเราก็ไม่มีปัญหาเราก็จะเห็นในกรรมเราจะศรัทธาในกรรมเราจะเชื่อมั่นในกรรมซึ่งเป็นตัวจริงอีกเหมือนกันที่ศาสนาพุทธสอนเพราะทุกคนนี้เพิ่งกลับเพิ่งการกระทำสั่งสมทุกอย่างด้วยกันชาติแล้วชาติลาวแม้ชาตินี้ก็มีชาติอดีตแม้จะไปในอนาคตข้างหน้าก็เกิดจากก
อ่านต่อ
รรมอีกนั่นแหละเมื่อศรัทธากรรมเข้าใจกรรมอันแน่แท้บุคคลก็จะพึงพิจารณากรรมตรวจตรากรรมที่เราจะกรอบๆไม่ว่าจะเป็นมโนกรรมไม่ว่าจะเป็นวจีกรรมไม่ว่าจะเป็นกายกรรม ตรวจตราแล้วก็พยายามผลักผลักเบนหรือกระทำให้กรรมเหล่านั้นเป็นกรรมกุศลเป็นกรรมอันดีงามเป็นกรรมอันเป็นบุญที่แท้ยังจริงๆจังๆเพราะเราศรัทธาในกรรมศาสนาพุทธผู้ใดคนถึงเรื่องกรรมได้แล้วก็พยายามที่จะกระทำกรรมนั้นให้ดีขึ้นไปเรื่อยๆพวกนั้นก็เป็นการเจริญเป็นความจริงที่ผู้นั้นจะก่อก่อให้แก่ตัวเองได้อย่างแท้เที่ยงทฤษฎีในการที่จะตัดสินกรรมอันเป็นกุศลกรรมอันเป็นอกุศลก็มีอีกมีทฤษฎีแบบหยาบมีทฤษฎีที่บอกแจ้งง่ายๆตั้งแต่การเสียสละกับความเอาเปรียบหรือความมีความ ความโกรธมีความหลงซึ่งเป็นทฤษฎีง่ายๆเรารู้ความเป็นจริงรู้อาการของความโลภความโกรธความหลงหรือความเอาเปรียบและเราก็สละปล่อยไม่สะสมไว้ไม่ให้อาการนี้เกิดที่เราไม่เป็นไม่มีอย่างนี้อย่างนี้เราจะพิสูจน์ว่าไม่เป็นไม่มีแล้วเป็นคนดีเป็นคนสบายเป็นคนที่ได้รับสิ่งประเสริฐแท้ต้องใช้ปัญญายานอ่านรู้พิจารณาจริงสัมผัสจนกระทั่งเข้าใจแจ้งชัดแทงทะลุธรรมะรู้ว่าสัจจะอันนี้ดีกว่ายั่งยืนกว่าสบายกว่าไม่เป็นภัยต่อตนไม่เป็นภัยต่อผู้อื่นและเราก็จะยืนยันยืนหยัดในสิ่งที่เป็นสัจธรรมอันดีอันนี้ได้จริงๆและกระทำจริง เป็นไปจริงเพราะงั้นถ้าเผื่อว่าผู้ใดได้เรียนรู้ได้ศึกษาได้พิสูจน์ผู้นั้นก็จะเห็นว่าการเป็นมนุษย์นี้มีแก่นสารอยู่ที่ไหนแกนสารอยู่ที่มาพัฒนาตนให้ตนเองนี่ละความโลภโกรธหลงได้ละสิ่งที่เป็นความเห็นแก่ตัวจนมาเป็นมนุษย์ที่ไม่เห็นแก่ตัวมารวมกลุ่มรวมหมู่กันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันมีความเห็นตรงกันไปทิศทางเดียวกันสมานสมัครไปแล้วก็ช่วยขัดเกลากันรู้จักขนาดขั้นตอนอนุโลมปัจจุบันแก่กันและกันไม่เคร่งครัดจนเกินการแต่ก็ไม่ยอมไม่ยอมเลยพากเพียร สหวิริยะกันอยู่ดีจริงเราก็ได้พิสูจน์กันขึ้นมาเรื่อยๆเราได้ปฏิบัติธรรมกันมามีกลุ่มมีหมู่มากขึ้นแล้วรู้จักแก่นสารมากขึ้นก็กล้าเสียสละสิ่งที่ไม่ใช่แก่นสารขึ้นไปเรื่อยๆแล้วกล้าเสียสละกันขึ้นมาเรื่อยๆแล้วเราก็รู้ว่าชีวิตอยู่ทำไมอยู่ไปเอาอะไรอยู่กันเอาอย่างไรเราจะกินจะอยู่จะเสพจะมีจะเป็นอันใดเป็นทุกข์อันใดเป็นสุขขนาดไหนขนาดไหนเราก็จะเข้าใจขึ้นเข้าใจขึ้นละเอียดลึกซึ้งขึ้นวางใจเบาใจแล้วก็เป็นคนมีคุณค่ามีประโยชน์ยิ่งขึ้นไม่หลงแรกหลงเปลี่ยนไม่หลงไขว่คว้าเอาเปรียบ รัฐจะสร้างสรรค์ได้มากขึ้นความขี้เกียจลดลงความขยันหมั่นเพียรความรู้พักรู้เพียรเกิดจึงเป็นจริงจนขนาดนี้เป็นหมู่เป็นกลุ่มแม้แต่วันเวลาธรรมดาที่สันติอโศกนี่ก็มีผู้มีคนมีชั้นอาหารมีทำงานทำการมีอะไรต่ออะไรมากขึ้นแต่ละคนเข้าใจขึ้นกล้าเสียสละกล้าไม่ต้องไปเสพและโลกียสุขไม่ต้องไปเอาหรอกแล้วก็ไม่ได้สีดำเสียดายอะไรกล้าเสียสละเขาจะปรุงตนยั่วย้อมให้มันเย้าแหย่ยังไงเราอยู่เราก็สบายเราก็ไม่กระเพื่อมไม่กระตือรือร้นอันนี้ทางที่จะสร้างสรรค์ความดีงามมีประโยชน์ คุณค่าเราก็จะเข้าใจตัวเราเองเราจะพยายามผลักดันผลักเวรในตัวเราเองมีจักรมีแรงจากแรงกลที่จะเป็นประโยชน์เป็นคุณค่าเรารู้สัจจะมากหลายความซื่อสัตย์สุจริตเป็นความดีความขยันหมั่นเพียรความดีความเมตตาเกื้อกูลเป็นความดีความไม่เป็นอับกตัญญูเป็นคนกตัญญูกตเวทีเป็นความดีความสร้างสรรค์อื่นๆที่มันเป็นคุณค่าแม้จะเป็นเทคนิคทางโลกก็อาศัยก็สร้างได้เป็นสิ่งดีถ้าเราประกอบสิ่งที่มันเป็นสื่อในทางที่จะสื่อสารธรรมต่อๆไปอีกเป็นความดีเราจะรู้ลึกซึ้งรู้มากเหลี่ยมมากเงื่อน หมากข้อแม้เสร็จแล้วเราก็รู้ว่าชีวิตก็คือตัวจากคนธรรมดาที่จะเดินจากเดินกลไปถึงเวลาพักก็พักคุณควรพักพักพอสมควรแล้วเพี้ยนไปวันแล้ววันเล่าคืนแล้วคืนเล่าความเซ็งหรือว่าความซ้ำซากมันก็จะปลดลงไปมันก็ไม่ใช่ซ้ำๆมันก็เป็นอย่างนี้แหละไม่รู้เท่าทันแล้วแล้วเราก็สร้างคุณค่าพัฒนาไปมีอิทธิบาท 4 ให้เจริญงอกงามยิ่งๆขึ้นไปแล้วเราก็เดินทางสู่กรุงฝังศพไปร่างกายก็โตขึ้นหนุ่มแน่นแล้วก็สู่ชราสุดท้ายก็จะหมดลมหมดรูปนามขันธ์ 5 ไม่มีใครไม่พรากจากกันไม่มีใครไม่ตายมันก็วนเวียนดูกันอยู่ ไม่ได้เห็นในโลกเข้าใจในโลกแล้วเราก็รู้ว่าพิจารณาลึกซึ้งขึ้นก็จะเห็นชัดเจนว่าเราไม่ได้มาเอาอะไรไม่ใช่ของตัวของตนอะไรเป็นแต่เพียงเราเกิดมานี่ฉันสร้างความดีไว้ให้เป็นตัวอย่างเป็นหลักแกนหลักการให้แก่โลกเมื่อยังพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านรวมทฤษฎีรวบรวมหลักการหลักแกนต่างๆให้แก่มนุษย์สอดร้อยไว้หลากหลายให้คนได้เข้าใจทฤษฎีการเดินทางการประพฤติปฏิบัติการทรงชีวิตมันก็เท่านั้นเกิดมาเพื่อส่งชีวิตอย่างนี้เพราะฉะนั้นผู้ใดเห็นว่าองค์การเกิดมาก็มันเกิดมาใช้กรรมหรือมาทำงานมาทำประโยชน์เกื้อกูลแก่มนุษย์ผู้อื่นไอ้ตัวเราเองมันถูกหลอกร้องไปกินไปเสพไปสาปไปสมไปแย่งไปชิงเมื่อเข้าใจแล้วเราเลิกยัง เลือกสมเลิกหอบเลิกถามแต่เป็นตัวจักรที่มีคุณค่ามีประโยชน์แกงขึ้นสามารถขึ้นรู้จักสรรค์สร้างสิ่งที่เป็นคุณค่าเป็นประโยชน์แก่มนุษยชาติแล้วก็ทำไปเหน็ดเหนื่อยก็พักไม่เหน็ดเหนื่อยก็ทำไปตลอดชีพรู้จักปลงวางความโลภความโกรธหมดจากจิตทำได้ทำเป็นจนเป็นรหัสกับผลกันสิ้นซากได้ผู้นั้นมีสิทธิ์ที่จะไม่เกิดตัดสินเองพอถึงวาระเวลาแล้วก็เลิกไปก็สลายไม่เกิดจริงเพราะว่าเราดับเขาเงื่อนที่พระพุทธเจ้าจึงค้นพบแล้วว่าเป็นเหตุแห่งการเกิดหรือเป็นเหตุแห่งทุกข์จนดับอาสวะอนุสัยอย่างสิ้นเปลืองเราก็ทำถูกทำเป็นแล้วเราอยากจะเกิดหรือไม่เกิดเราก็ตัดสินได้เองเลือกได้เอง ทำเอาเองได้ด้วยนันทิดาบรรยายอธิบายมาจนสูงสุดแล้วเราได้พิสูจน์สิ่งเหล่านี้สุดท้ายเมื่อมีอรหัตผลเราก็จะได้เลือกเกิดเลือกตายเองจริงๆน่าจะเลือกเกิดเลือกตายเองจะเกิดอีกก็เห็นว่าเออคนดีเหมือนกันนะเกิดอีกเป็นโพธิสัตว์สะสมบุญต่อไปอีกทำคุณค่าเรายังไม่เบื่อเกิดจะเกิดอีกก็ไม่ว่าแต่ต้องเรียนรู้วิธีทำให้ไม่เกิดให้ได้ชัดแจ้งดับอนุสัยดับอาสวะสิ้นเกลี้ยงบริสุทธิ์สนิทโลกโปรดหลงอย่างขนาดละเอียดละออไม่มีไม่เหลือจริงๆมันเป็นฉันใดเราจะรู้จริงเห็นจริงเป็นจริงมีจริงอย่าหลง พร่ามัวอย่าเข้าใจผิดจะต้องเห็นให้ถูกเป็นให้ถูกได้แท้ๆแล้วทีนี้คุณก็จะหมดปัญหาเมื่อถึงวาระนั้นจริงๆคนที่ได้รู้ได้เห็นแล้วก็ดับหยุดได้แต่ยังไม่เกิดจิตที่ยังเป็นสมาชิกตระหรือเป็นประโยชน์เกื้อกูลเพราะถ้าขี้เกียจเรายังเหลือเราก็จะรู้ตัวจนกระทั่งสุดท้ายเราปล่อยวางทาสขี้เกียจสุดท้ายไม่มีการขี้เกียจแล้วรู้จักพักรู้จักเพียงที่แท้จริงตัวจิตที่ดีที่สุดสะอาดที่สุดสงบที่สุดไม่ใช่สงบเพราะหยุดตื้อแต่คล่องแคล่วด้วยซ้ำคล่องแคล่วก๊อปปี้กับเราแล้วไว้ไม่ซื้อไม่ซื้อไม่เชื่องไม่ช้าเข้าด้วยซ้ำ เราก็จะเห็นความจริงอันนี้ได้ชัดแจ้งและตัวเราก็จะเป็นจักรกลที่ทำตามทำตามวินัยตามหลักตามเกณฑ์ที่ท่านมีไว้แล้วจะเข้าใจหลักเกณฑ์ลึกซึ้งขึ้นทำไมพระพุทธเจ้าห้ามซะอย่างนั้นทำไมถึงมีขั้นตอนเป็นเหลื่อมเป็นชั้นอย่างนั้นอย่างนี้เราจะเห็นจะรู้เข้าใจดีจริงๆเลยว่าพระปัญญาที่คุณของพระพุทธเจ้านี่ท่านรู้ลึกซึ้งถึงสัจธรรมต่างๆอย่างต้องเชิดชูบูชาเทิดทูนสุดเศียรสุดกล้าๆอย่างแท้จริงไม่ใช่มีใครมาบังคับเราเลยเราเห็นเราแจ้งเองเราจะศรัทธาเลื่อมใสเราจะนับถือมันเป็นของจริงมันเป็นสิ่งที่เถียงไม่ได้เสียงไม่ได้เป็นสิ่งที่จะไม่ไปทะเลโต้ค้านแยกไม่ออกเป็นสิ่งดีที่สุด สูงที่สุดวิเศษจริงเราจะศรัทธาเลื่อมใสพระพุทธเจ้าเพราะไม่ใช่ว่าไปฟังเล่าเพราะไม่ใช่ว่ามีนิทานเพราะอย่างนู้นอย่างนี้เลยแต่เพราะความจริงที่เราได้จำนนต่อความมีพระปัญญาธิคุณอันลึกซึ้งสอดร้อยเป็นคุณค่าเป็นปัญญาที่เราเองเราต้องอาศัยจริงๆเรานึกไม่ถึงเราคิดไม่ได้ปานนี้มีเหลี่ยมมุมมีเงื่อนไขที่สูงสอดร้อยกันอย่างจริงจังนะนี่เรากำลังจะมาพิสูจน์กันมาเป็นไปเป็นความจริงที่เราได้กลุ่มได้หมู่เป็นกองทัพขึ้นมามากมายขึ้นสังเกตได้สังเกตที่ให้พยายามสอดส่องดูแล้วเราก็จะได้กระทำจริงอันนี้สังคมก็จะมีสังคมมนุษย์แบบนี้เราเคยอยู่ สุขเพราะทฤษฎีพระพุทธเจ้าได้อาศัยตอนนี้ทฤษฎีเหล่านี้หย่อนคุณภาพไม่ใช้หรือใช้ก็ไม่ถูกเบี้ยวเพี้ยนเปลี่ยนแปลงไม่ลงสัจธรรมอันนั้นเพราะฉะนั้นตัวส่วนตัวบุคคลก็ไม่ได้รับความพ้นทุกข์ไม่ได้รับความสุขเพราะฉะนั้นโปรดการกล่าวว่าสังคมมันจะได้รับสุขได้รับความพ้นทุกข์ด้วยไม่มีเพราะมันเพี้ยนนี้เรากลับมาพิสูจน์ความจริงให้ตรงนี้ถูกให้ดีเป็นผู้ปฏิปันโนเป็นสัจธรรมที่มันอันเดียวกันเป็นเอกกระทำอันเดียวกันกับพระพุทธเจ้าท่านได้ท่านมีซึ่งจะเจาะลงไปสู่เงื่อนไขที่ลึกซึ้งเงื่อนไขที่แท้จริงข้อแม้ที่ตรงแม่นชัดคมและเราก็จะได้รับ ประโยชน์ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านได้พบก่อนแล้วก็ถ่ายทอดเอาไว้ให้ผู้อื่นตามพิสูจน์เราตามพิสูจน์กันไปได้จริงเราก็สบายไปอีกทั้งชาติจะเกิดใหม่ไม่เกิดใหม่จะเกิดอีกหรือไม่เกิดอีกถ้าเราสมบูรณ์สูงสุดเราจะเป็นพูดตอบตัวเองได้ยังไม่สูงสุดแม้อนาคามีที่อยู่ลงยังหลงพบหลวงภูมิก็จะเป็นไปจริงหรือแม่สกิทาคามีที่ยังหลงพบหลวงปู่มีอีกหยาบยิ่งกว่าพระอนาคามีก็จะได้รู้ของจริงความจริงอย่างแท้ๆนะแล้วก็ขอให้เราทุกคนขณะนี้สังเกตจากสิ่งที่มีจริงด้วยเราฝึกคือเราเองก็เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งของความจริงเหล่านี้ด้วยและเราก็จะพยายามชักจูงช่วยเหลือผู้อื่นให้ไม่ได้รับของจริงอย่างนี้โดยความจริงใจไม่ใช่ไม่เสแสร้ง เป็นเลขเลขเพื่อจะแลกสิ่งนั้นสิ่งนี้ไม่ให้ตัวกูของกูไม่มีอันนี้ก็จะเป็นสิ่งที่พิสูจน์ไปได้เราก็สุขสังคมก็สุขเรามันจะมาช่วยกันปรับปรุงสังคมสังคมเพราะเรารู้มนุษย์รู้ตัวเองเราปรับปรุงตัวเองได้เราจึงสามารถจะไปปรับปรุงมนุษยโลกได้อีกแม้ว่าเราจะมีความเก่งน้อยเราก็ทำตามประสาเก่งน้อยผู้เก่งมากก็ทำนำไปพูดเก่งเยี่ยมจริงๆก็จะทำสอดร้อยสอดนำพากันไปฝึกหัดอบรมให้เก่งมากยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นไปคนละโลกเกิดมามากๆความต้องการของสังคมยิ่งมีความต้องการมนุษย์ที่ซื่อสัตย์สุจริตไม่โลภไม่โกรธไม่หลงไม่เห็นแก่ตัว แต่เป็นผู้เสียสละสร้างสรรค์สิ่งนี้คือกำไรของโลกสิ่งนี้คือสิ่งที่โลกต้องการอย่างแน่แท้เราขาดแคลนสิ่งนี้มากเพราะเราจงมาเป็นมาเป็นคนที่มีคุณค่ามาเป็นคนที่สังคมโลกเขาต้องการอย่างแท้จริงนี้กันให้ได้ให้มากมายที่สุดและเป็นจริงที่สุดเราก็จะได้ทั้งตนและผู้อื่นดังที่พระพุทธเจ้าจึงยืนยันเป็นทฤษฎีไว้แล้วว่าเราจะเป็นประโยชน์ตนประโยชน์ท่านให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทนั่นแหละ