230729-420 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ฬ023.txt

วก็จะต้องรู้เท่าทันว่าอันนี้มันมาหาละเมิดศีลเราแน่อันนี้มาเกี่ยวโยงกับศีลที่เราตั้งไว้หน้าสิ่งที่เราจะละจะเลิกมันเกี่ยวแน่มันจะละเอียดละออไปเรื่อยๆเราจึงจะเป็นผู้มีญาณทัศนะวิเศษมีปัญญาละเอียดรู้ถึงสิ่งเกี่ยวข้องเกี่ยวโยงรู้ถึงเหตุปัจจัยที่หลายๆลึกเข้าไปถึงความเกี่ยวข้องที่เป็นชั้นเชิงเขาเรียกว่าชั้นเชิงและเรียกว่าสิ่งที่ไม่สืบต่อสืบเนื่องจากกรณีมาไม่มาโดยตรงแต่มันมาโดยเกี่ยวเช่นเราไม่กิน สัตว์แล้วได้ปฏิบัติซีคอน 1 วันนี้มันเกี่ยวข้องเห็นอยู่เราไม่ฆ่าก็แปลว่าไม่ฆ่าแต่เราไม่กินเราไม่กินมันก็ไปเกี่ยวกับการฆ่าเหมือนกันเราไม่กินก็เท่ากับเราไม่เป็นเชื้อให้เขาไปฆ่าเราไม่เกี่ยวให้เขาไปฆ่าอย่างนี้เป็นต้นหรือแม้แต่ที่สุดเกี่ยวลึกละเอียดขึ้นไปยิ่งกว่านั้นนอกจากไม่กินไม่ฆ่าไม่อะไรแล้วเราจะเกิดเมตตาอ่าการไม่ฆ่าสัตว์คือเมตตาสัตว์ช่วยเหลือโปรไฟล์เลี้ยงดูไม่ขาดแล้วทำให้มันมีชีวิตเจริญขึ้นเขาไม่เจริญก็ต้องมีปัญญารู้อีกว่าเจริญไม่ใช่ว่ามันเจริญฟุ้งเฟ้อฟุ่มเฟือยหรือว่ามันอ้วนหนีผีมันเฉยๆไม่ใช่ให้มันเจริญด้วย สุขภาพกายสุขภาพใจโดยเฉพาะสุขภาพใจให้มันเจริญจะเป็นสัตว์ก็ตามสัตว์ร้ายทำให้มันไม่อยู่สัตว์ที่มันขี้เกียจทำให้มันขยันอ่านให้ฟังมันก็คงจะไปสอนมันยากล่ะเราเอาคนโดยเฉพาะคนที่มีจิตวิญญาณก็เหมือนกับสัตว์เราก็ฝึกคนเราไม่ฆ่าคนแม้จะเป็นคนร้ายทำให้เข้าใจดีขึ้นมาทำให้จิตของเขาสะอาดขึ้นมาวิญญาณของเขาเป็นวิญญาณผู้เมตตาเป็นวิญญาณผู้บริสุทธิ์เป็นวิญญาณผู้ไม่โลภไม่โกรธขึ้นมาอย่างนี้เป็นศีลข้อ 1 เหมือนกันถ้าเราเข้าใจลึกซึ้งเกี่ยวข้องเกิดขึ้นไปเป็นการทำให้จิตของคนไม่ตกต่ำไม่ตกลงไม่ตายคำว่าตายหรือคำว่าตกต่ำคำนี้ก็มีความหมายที่ชัดแจ้ง อันเดียวกันแล้วไอ้ปลายเวียนว่ายตายเกิดหมุนไปหมุนมาเฉยๆเนี่ยมันก็เป็นสภาวะธรรมดาของโลกตายไปแล้วก็เกิดมาเกิดมาตายไปอะไรมันมีปัญหาเหมือนจังหวัดกลางคืนกลางวันแล้วก็กลางคืนกลางคืนแล้วก็กลางวันแล้วนอนหลับแล้วเราก็ตื่นตื่นแล้วก็นอนหลับโรงเรียนเป็นอย่างนี้เป็นเรื่องธรรมดาธรรมชาติไม่ใช่เรื่องที่เราจะหน้างงอะไรส่วนการตายการเกิดนั้นความหมายเอาการตายของความชั่วความหมายเอาความตายของสิ่งที่เป็นกิเลสตัณหาอุปทานส่วนการเกิดอยู่นั้นเป็นคุณงามความดีเกิดอยู่ถ้าเราจะทำคุณงามความดีเกิดอีกเท่าไหร่เท่าไหร่เท่าไหร่มันไม่ใช่ความมันไม่ใช่ความไม่ประเสริฐอะไรไม่ใช่ความไม่ดิบไม่ดีอะไรมันเป็นความดีที่เราทำความดีให้เกิดขึ้นมากๆเกิดขึ้นเรื่อยๆและ ไม่หวงแหนกันหวงแหนเป็นความไม่ดีเราทำความดีเราทำความเจริญและความสร้างสรรค์อะไรให้เกิดมากๆในโลกคือสิ่งที่จำเป็นของมนุษย์จะต้องใช้ต้องกินจะต้องใช้ส่งชีวิตและก็ไม่ใช่ว่าจะเอามามากจนเกินไปสร้างขึ้นมาจนมากเกินไปจนล้นจนเหลือจนเฟ้อก็ไม่ใช่แต่มันยังมีความต้องการอยู่เป็นความสำคัญของคนที่ถูกต้องเกี่ยวกับเอามาใช้กับชีวิตและสร้างและเราก็แจกจ่ายกิจการไปไม่ใช่ความไม่ดีเป็นความดีที่แท้เพราะความหมายของธรรมะและจะต้องรู้ด้วยความหมายเป็นภาษาด้วยแล้วก็เป็นความเห็นที่เป็นปัญญายิ่งด้วยเพราะจึงจะทำถูกได้ลึกซึ้งแต่เราจะเกิดปัญญาเกิดความศรัทธาเลื่อมใสและเกิด แม่รู้แล้วด้วยปัญญาเรายังต้องมาฝึกความเคยความจริงมาสำรวมสังวรเสมอเสมอจึงเรียกว่าการปฏิบัติธรรมการอดทนก็ต้องอดทนฝืนใกล้ก็ต้องฝืนกลั้นบังคับมันก็ต้องบังคับบางทีคนตัวเรามันไม่ชอบมันไม่ใช่มันจะไม่ทำทั้งๆที่มันดีก็ต้องบังคับมันมันมีทุกข์ได้ที่จะเจริญขึ้นอาศัยการฝึกการใช้การป้องกันลมไม่ใช่อยู่ดีๆก็ได้เฉยๆหรือแบบฟังด้วยความรู้เข้าใจและต่อไปเราได้ยังไม่บริบูรณ์รู้ดีต้องทำได้ด้วยรู้ดีแล้วก็จะต้องประพฤติลงไปให้ชำนาญและเชี่ยวชาญเกินไปอัตโนมัติจนเด็กขาดแน่นอนทำเมื่อไหร่ก็ได้ทำเมื่อไหร่ก็ได้อย่างนี้จึงจะเรียกว่าเป็นผู้ที่สำรวมถึง เป็นการกระทำได้เจริญเราต้องมาฝึกมาหัดมาฟังเพื่อการย้ำด้วยเพื่อการทำให้ซ้ำซากจนกระทั่งเกิดเป็นความเคยความจริงเราเคยชินที่ดีแล้วก็ดีแล้วก็เอาไว้เราเคยชินแต่สิ่งที่ไม่ดีเราต้องมาเลิกมาล้างเพราะถูกสังคมมันหลอกไปมันก็ไม่เคยไปชิงไปติดไปยึดไปเป็นอย่างที่สังคมเขาพาเป็นอย่างโลกๆแล้วก็ปลื้มก็เปล่าก็บุญกับวายสัก 2-3 ภาพเสียหายเปล่าไม่ได้สร้างสรรค์ไม่ได้เผื่อแผ่คนก็เป็นอย่างนั้นน่ะเป็นธรรมชาติของกิเลสที่อยู่ในคนบางคนมีเสน่ห์มากๆมันก็เป็นไปในทิศทางนั้นว่าเราจะต้องมาพยายามเรียนรู้และก็ต้องพยายาม คนที่ไร้กิเลสไม่ได้เราจะรู้ว่าประโยชน์ที่เราได้ก็มีอยู่แน่นอนสบายไม่ใช่สุขซ็อกๆซ่อนๆต้องดิ้นต้องทนแต่เป็นสุขอย่างสงบลงหลับสบายว่าง่ายคล่องแคล่วรักเดียวดีไม่ต้องเป็นอย่างลูกโลกเรามาเรียนรู้การใช้ภาษาที่บอกก็บอกอย่างนั้นก็รู้แล้วจะมั่นใจไปจนแน่ใจแล้วเราก็จะได้เป็นตัวอย่างเพราะฉะนั้นเราก็ยึดยึดถือยึดธรรมยึดวินัยอะไรจะยึดทำยึดวินัยรักษาธรรมรักษาวินัยและแม้แต่สุภาษิตพุทธสุภาษิตที่ตรัสไว้ด้วยกล่าวไว้จนกระทั่งว่าเราจะเสียชีวิตเพื่อรักษาธรรมเราก็ยังจะทำไปทีเดียวเป็นการพิสูจน์ว่าธรรมะนี้ ดีที่สุดในสิ่งที่จะช่วยโอบอุ้มซึ่งเป็นเมตตาค้ำจุนโลกได้อย่างแท้จริงของพวกเราได้มาฝึกเพียรกันได้มาอบรมกันถ้าเห็นว่าไม่ถูกแล้วดีแล้วและเราก็ยังไม่ได้มากพอเราอยากได้เพิ่มขึ้นและได้ประพฤติปฏิบัติดีขึ้นก็ฝากเขียนเอาชีวิตเราเอาอย่างโล่งๆแล้วก็ให้มันมามากแล้วในชีวิตอยากทำทำมันจะมีประโยชน์อย่างไรมาพิสูจน์ดูถ้าพิสูจน์ไปแล้วไม่พอใจก็เลิกได้ถ้าพิสูจน์แล้วพอใจเราจะเสียดายว่าโอ้ได้เราไปเสียเวลาในทางโลกเปล่าๆไปก็ไม่รู้กี่ 10 ปีแต่จะเสียดายจริงๆแต่สุดท้ายแล้วเราได้แล้วเราก็จะไม่มีการเรียนตัดหรอกมันเป็นของแท้มันเป็นของที่คนอย่างพระพุทธเจ้าประทานเป็นแบบว่า ง่ายๆก็แล้วกันถ้างั้นก็เราก็มาเอาให้ถึงเอาให้ได้จริงแล้วจะเห็นว่าพระพุทธเจ้านั้นเห็นของดีจริงได้ของที่ดีจริง