230623-410 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ023.txt
เนื้อหาในไฟล์
เรานักปฏิบัติธรรมทั้งหลายเราจะต้องพยายามสอดส่องรู้ตัวเองจุดหนึ่งคือจุดที่ทำให้ใจเบิกบานจุดที่ทำให้ตัวเองรู้ฐานแห่งความจริงของตัวเองว่าเราเองอย่าอึดอัดขัดเคืองท้อแท้การปฏิบัติธรรมของพระโยคาวจรของพระเสขะทุกคนต้องสู้ต้องมีแบบฝึกหัดต้องมีบทจะต้องกระทบเราจะเห็นจิตของเราที่กระทบแล้วก็ เป็นทุกข์อาการที่ไม่สนใจทั้งหลายเป็นทุกข์อาจารย์ที่อาการที่กิเลสของเรามันจะต้องพยายามที่จะต่อสู้ดิ้นรนเอาชนะคะคานเป็นทุกข์เราเองปรารถนาอย่างนี้ไม่ได้สมอยากเป็นทุกข์เพราะความปรารถนาด้วยความประสงค์ดีก็ตามปรารถนาดีก็ตามในการที่จะกระทำกับมวลมนุษย์กระทำกับคนหลายคนหรือแม้แต่ไม่ต้องคนกระทำกับเหตุปัจจัยแม้แต่กระทำกับดินน้ำไฟลมมันก็ไม่ใช่ว่าเราจะทำได้สำเร็จตาม ใจเราปรารถนาเมื่อทำไม่ได้สมใจปรารถนาแล้วเราก็จะทุกข์เราต้องรู้ว่าตัวนั้นเป็นตัวทุกข์เพราะเราตั้งความหมายไว้ว่าเราจะต้องได้สมใจปรารถนาการที่จะต้องได้สมใจปรารถนานั้นท่านเรียกวาสนาเขาเรียกว่ากิเลสเพราะงั้นเราจะไม่ตั้งความหวังหรือตั้งความสมใจว่าอย่างนั้นเสียทีเดียวแต่เราก็ไม่โง่ที่จะทำอะไรให้ได้เกิดตามที่เรารู้แล้วว่าควรจะสร้างให้เกิดตามนั้นแต่มันจะไม่สมใจไปทั้งหมดมันเป็นอนิจจังมันเป็นอุปสรรคในโลกนี้จังในโลกมีอุปสรรค ในเรื่องของโลกมีอนิจจังมีอุปสรรคนั้นเป็นเป็นสิ่งที่พระพุทธเจ้าก็ยืนยันรับรองเพราะมันอนิจจังอุปสรรคมันไม่เที่ยงมันไม่แน่แท้มันไม่ใช่ว่าจะต้องได้เป็นจริงเป็นจังอย่างนั้นอย่างนั้นตามที่เราหมายหวังเสมอไปเพราะฉะนั้นเราจะไม่โง่ที่จะทุกข์เพราะมันไม่สมใจหมายแล้วจะไม่โง่ที่จะทุกข์เพราะว่าเราจะต้องเพ่งยศเอาตามใจเรานั่นมันเป็นอัตตามันเป็นเรื่องของตัวกูของกูมันเป็นเรื่องมานะมันเป็นเรื่องถือดิบถือดียึดมั่นถือมั่นมันแรงเกินไปก็ทุกข์มากยึดแรงกับทุกข์มากเราจะต้
อ่านต่อ
องไม่ให้มันเกิดเราจะต้องพยายาม รู้เท่าทันมีสิ่งที่จะย้ำเตือนอีกไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่มีความมุ่งมั่นเราจะไม่มีที่หวังที่หมายไม่ใช่คนมีที่หวังที่หมายคนมีความปรารถนาดีคนมีความประสงค์ไปตามความนึกคิดหรือความเห็นหรือความตั้งใจจะให้เป็นคนจะต้องมีแต่ว่ามันไม่เที่ยงมันไม่ใช่ว่ามันจะสมใจได้ไปทันทีดังกล่าวแล้ววันแม่มันจะไม่สมใจมันจะไม่เป็นไปตามเราคาดหมายมันไม่ไปตามที่เรามุ่งประสงค์เราก็จะไม่ทุกข์เพราะเหตุที่ไม่เกิดสมใจนั้นแต่ เราก็จะไม่หลงระเริงหยิ่งผยองว่านี่ไม่ใช่ฝีมือฉันหรือนี่ไม่ใช่เพราะฉันหรือเราจะไม่ถ้าไม่แล้วมันจะตอบว่าตะปูให้มานะไว้มากๆๆแล้วหนักเข้ามันก็จะทำให้หลงตนว่าฉันเก่งฉันยอดถ้าฉันทำไม่พลาดพลั้งลงครั้งใดใช้ไม่ได้สมใจเมื่อใดฉันจะเสียใจเมื่อนั้นเพราะเราจะต้องรู้เท่าทันในคำกิริยาในบทบาทในความเป็นเหล่านี้ในโลกเสมอถ้าไม่เช่นนั้นเราจะไม่รู้ทุกข์และเราจะไม่ปรับทุกข์ไปได้เลยเพราะเหตุใดที่กล่าวมานี้ พี่ขอให้พวกเราได้เรียนรู้ตนได้เรียนรู้ศึกษาว่าการที่เราจะประกอบกรรมอยู่ในโลกเราจะเรียนรู้ธรรมะเราจะพยายามฝึกหัดตนอย่าทำให้จิตหม่นหมองอย่าทำให้จิตเศร้าสร้อยหดหู่เบิกบานร่าเริงกับอุปสรรคเบิกบานร่าเริงกับสิ่งที่ทำแล้วด้วยความขวนขวายด้วยความอุตสาหะมานะแล้วเต็มที่แล้วมันก็ยังไม่สำเร็จสมใจเราก็อย่าเสียใจคนอื่นท้อแท้เราจะพยายามอีกเราจะต้องพยายามที่จะเก่งกว่านี้อีกจะทำให้ดีที่สุดกว่านี้ไม่ใช่แพ้ภัยตัวหมดเรี่ยวหมดแรงพ่อแม่ท้อแท้หดหู่นั่นเรียกว่าการแพ้ภัยตัวหรือเป็นตัว โดยตรงต้องรู้เท่าทันกิเลสเหล่านี้อย่าให้มันมาบั่นทอนชีวิตอันก้าวหน้าของเราถ้าไม่เช่นนั้นเราจะเป็นผู้ปฏิบัติธรรมและไม่มีหวังสำเร็จผลเพราะไม่รู้เท่าทันจุดอันที่ว่านี้ถ้าผู้ใดยิ่งเข้าใจถึงอารมณ์ที่หดหู่อารมณ์เศร้าหมองอารมณ์ที่มันไม่เบิกบานร่าเริงในตนเข้าใจได้แล้วเราขับไล่มันตลอดเวลามันมามากกว่าขับไล่มันมาน้อยก็ขับไล่มันจะเกิดขึ้นมาเพื่อแผ่วๆอะไรในจิตในใจของเราไม่ให้มีผู้นั้นยิ่งเป็นผู้กำไรจะเป็นคนที่ร่าเริงเบิกบานต่อสู้ได้อย่างแจ่มใสเป็นไปอย่างก้าวหน้าเราจะไม่มีอุปสรรคอะไรมากนอกจากความจริงของเราว่าเรายังไม่เก่ง ที่เราจะต้องพยายามพากย์เพียงปฏิบัติลดละต่อไปอีกต่อไปอีกอย่างนี้ท่านเรียกว่าปฏิบัติอย่างสุขาปฏิปทาคือปฏิบัติธรรมด้วยความสุขไม่ใช่ปฏิบัติธรรมด้วยความหม่นหมองด้วยความเศร้าสร้อยด้วยความท้อแท้ด้วยความลำบากลำบนด้วยความหดหู่ใจไม่ใช่นี่คือตัวจริงของคำว่าปฏิบัติธรรมแบบสุขาปฏิปทายาปฏิบัติธรรมด้วยความทุกข์ทับถมตนทุกข์เพราะกิเลสและยังไม่หมดนั้นมีอยู่แล้วยังจะมาแถมทำทุกข์เพราะปัจจุบันน่ะทำเราทำใจให้หม่นหมองและทำใจให้อดทนและทำใจให้แพ้ภัยตัวแพ้ทุกจรที่มันเกิดอยู่ทุกระดับทุกเวลาเราจะต้องรู้เท่าทันทุกข์และปรับทุกข์ปัจจุบันนั้นออกให้ได้ ทุกอย่างเป็นอุปสรรคทุกอย่างไม่สนใจทุกอย่างเป็นไปยังไม่ดีที่สุดก็ตามเราจะต้องฉลาดเราจะต้องทำและบางอย่างเราก็จะต้องรู้จักความยอมแพ้หรือยอมให้มันเป็นไปมันไม่ได้ดังนี้มันเป็นไปอย่างนี้แค่นั้นเราต้องยอมเราต้องหยุดรู้ความเป็นไปไม่ได้มันได้แค่นี้เราเอาแค่นี้แล้วเราจะไม่หดหู่ใจเราจะไม่เศร้าหมองเราจะไม่ท้อแท้เราจะมีความก้าวหน้ามีขมันอยู่อย่างเดิมและโดยเฉพาะคืออารมณ์นั้นเป็นการปฏิบัติสุขาปฏิปทาอย่างนี้แหละจะเป็นกิจการกินยาจะเป็นความเป็นไปได้ อาคำเตือนด้วยคำอธิบายสั้นๆนี้ขอให้ทบทวนกันและขอให้เอาไปอ่านเอาความหมายจากของแต่ละบุคคลไปอ่านเอาตัวจริงอารมณ์จริงของจริงที่เกิดแต่ละบุคคลและพยายามปรับปรุงปรับเปลี่ยนตามที่กล่าวนี้ให้ได้เราจะเห็นอานิสงส์ในการปฏิบัติธรรมด้วยหลักปฏิปทาอันหนึ่งคือสุขาปฏิปทาคิดตาเป็นอย่างได้อย่างชัดเจนแท้จริง