231225-441 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ024.txt

แล้วเราก็จะเห็นลักษณะของอนิจจังไปทั้งหมดเพราะมันไม่เที่ยงในตัวคำว่าทุกข์คำกลางเนี่ยมันมีความไม่เที่ยงอยู่ตลอดไปจนกว่าจะถึงอนัตตาพอถึงอนัตตาแล้วมันก็เกิดมีไม่มีตัวตนแต่ความไม่มีตัวตนเป็นอมตะความไม่มีตัวตนเป็นตัวเที่ยงความไม่มีตัวตนเป็นตัวปรากฏไม่มีความเกิดอะไรล่ะไม่มีความเกิดในขณะที่เราเห็นเรารู้เราปรากฏอยู่เราทราบสิ่งที่ปรากฏนั้นมันก็มีวิญญาณหรือว่ามีจิตที่เราทราบอยู่ทั้งสิ้นและเราก็ได้รับทราบสิ่งนั้นยานทัศนะวิเศษหรือวิชาหรือความรู้หรือจิตวิญญาณของเรานั่นแหละเป็นตัวชาญฉลาดเห็นของจริงมีของจริงสัมผัสของจริงจะบอกว่าไม่มีนั้น เราพูดไม่ได้เพราะว่าเรามีวิญญาณเป็นตัวธาตุรู้เป็นตัวมีแล้วมันก็มีสิ่งที่เรารู้ว่าสิ่งที่ไม่มีคืออะไรเพราะความเกิดไม่ปรากฏอะไรหมายถึงอะไรที่เป็นความเกิดที่รู้แท้ว่าอะไรคือเป็นความเกิดความเสื่อมคืออะไรความเสื่อมที่เราต้องการก็คือความเสื่อมของทุกข์ความเสื่อมของเหตุแห่งทุกข์ส่วนสิ่งที่ดีที่อาศัยอยู่ก็ให้มันเจริญไปให้มันอาศัยไปในโลกจะไปทำความเสื่อมกับมันทำไมก็ยังตั้งอยู่ก็มีความแปรปรวนแม้แต่สิ่งดีคุณงามความดีก็ยังเสื่อมได้สังขารทั้งหลายเสื่อมทั้งปวงเสื่อมทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นกุศลหรืออกุศลก็เสื่อมส่วนความไม่มีนั้นไม่มีอย่างไม่ เสื่อมไม่ต้องมีการเกิดอีกเราจะรู้ความไม่เกิดอีกที่จิตดังที่กล่าวแล้วว่าจิตใจจะสิทธิ์ของเรามันเฉยมันหมดมันไม่มีบทบาทที่จะต้องไปดุเดือดร้อนหรือว่ามันเป็นเชื้อต่ออะไรอย่างแท้จริงตัดสันติได้อย่างดีแล้วเราสามารถที่จะสั่งเกิดสั่งตายถ้าเราจะให้คิดเราจะให้ทำเราจะให้มันฟุ้งสร้างอะไรต่ออะไรเราก็สามารถฟุ้งสร้างได้โดยไม่มีอารมณ์ชอบอารมณ์ชังหรือไม่มีอารมณ์ที่จะติดยึดเข้าไปประกอบร่วมแท้จริงนี่เป็นนัยยะอันละเอียดสัจจะอาการ 12 ก็มีแต่ในรายละเอียดของปฏิสัมภิทา