ประเทศไทยไม่ต้องสร้างอาวุธแต่หันมาสร้างอาหารก็จะอยู่ได้อย่างดี.docx
เนื้อหาในไฟล์
ประเทศไทยไม่ต้องสร้างอาวุธแต่หันมาสร้างอาหารก็จะอยู่ได้อย่างดี สรุปแล้วในชีวิตของคน มีความรู้พอที่จะยังชีพที่จะอยู่ไปอย่างไม่ได้ยากเย็นอะไรก็เป็นไป เพราะฉะนั้นจะกินจะอยู่ก็เพื่อร่างกายให้มันทรงอยู่ แล้วก็มีกรรมการงานมีการกระทำที่จะเป็นประโยชน์คุณค่า เท่านั้นแหละชีวิต 1 อยู่ 2 มีประโยชน์คุณค่า อย่ามีโทษภัยอะไรต่อกันนักหนาก็แล้วกัน แต่คนไม่ได้ศึกษาอย่างนี้ไม่รู้อย่างนี้ เลยมีชีวิตที่กลายเป็นโทษภัยต่อกันเยอะ คนที่มันอวิชชา สร้างวัตถุมาเป็นภัยแก่กันและกันมากเกิน แล้วคนก็ไปติดยึดในสิ่งเหล่านั้น ต้องมีต้องได้ต้องเป็น เช่นสร้างอาวุธ มันมีประเทศไหนบ้างที่ไม่ซื้ออาวุธ แล้วมันไม่สร้างเองเหรอเอาของคนอื่นใช้บ้างหรือ บางคนบอกว่าประเทศภูฏาน ซึ่งมันไม่ควรสร้างมาเลย ให้มันใช้ไม้หน้าสาม ไม่ต้องไปสร้างแม้แต่มีดแม้แต่ดาบแม้แต่หอก ให้เอาท่อนไม้ตีกันนี่ ก็เหลือแหล่แล้วคนเรา ใช้ท่อนไม้ตีก็ตาย ฆ่ากันก็ได้ด้วยท่อนไม้ ถ้าเผื่อว่าไม่สร้างอาวุธอะไรขึ้นมาเลย ให้มันใช้แต่ท่อนไม้ท่อนเหล็ก มันก็ฆ่ากันเหลือแหล่แล้ว เพราะฉะนั้นยิ่งมาสร้างอาวุธที่มันพิสดารอะไรต่างๆ โลกมันก็ไม่เป็นสุข โลกมันก็สร้างอำนาจเพื่อจะมีอาวุธ จนคนเดือดร้อนมากเลย คนมีอาวุธเก่งกว่าก็ข่มคนไม่มีอาวุธ ไปทำร้ายเขา เขาก็ต้องหาอะไรมาป้องกัน อาวุธมาป้องกัน ประเทศที่คิดไม่ได้เลยก็เอาแต่ซื้อ คนทำขายก็ขายแพงแพง เอ็งไม่มีเอ็งตายนะ ก็ตั้งราคาเอาเปรียบเอารัดเท่าไหร่ก็ต้องซื้อ มันก็เลยกลายเป็นเรื่องเอาเปรียบเอารัด ข่มเบ่งกันไป ไม่เป็นสุข เพราะฉะนั้นเรื่องพวกนี้ก็ปล่อยให้เขาบ้าบอ เพราะคนพวกนี้ยังมีกรรมวิบากอีกเยอะ พวกที่ทำนี่ เขาก็จะหมุนเวียนไปตามกรรมวิบาก พวกสร้างอาวุธมีกรรมวิบากสูง เพราะอาวุธสร้างมาเพื่อฆ่าคน อาวุธไม่ได้สร้างมาเพื่อเจตนาฆ่าสัตว
อ่านต่อ
์หรอก จะสร้างอาวุธมาตรงๆเพื่อไปฆ่าสัตว์นั้นน้อย ส่วนมากจะเอาไปฆ่าคน ตั้งแต่เจตนาต้นมันก็อำมหิตโหดร้ายแล้ว เพราะฉะนั้นมันบาปเท่าไหร่ คนที่คิดสร้างแต่เขาไม่รู้หรอก ว่ามันบาป ประเทศไทยไม่จำเป็นต้องสร้างอาวุธหรอก บาปเปล่าๆ อะไรจำเป็นต้องป้องกันตัวซื้อเอามาบ้างก็เท่านั้น ไม่เช่นนั้นมันก็จะไม่กลัวมันก็จะรุกรานกันเก่ง ไม่มีอาวุธเสียเลย ที่จริงอาตมาเคยคิด ถ้าประเทศเราไม่มีอาวุธเลยไม่ต้องสะสมอาวุธเลย ปรับปรุงประเทศไปจนกระทั่งกลายเป็นประเทศที่ไม่สร้างอาวุธไม่ซื้ออาวุธไม่มีอาวุธเลย สร้างแต่พืชพันธุ์ธัญญาหารที่เป็นอาหารการกิน แล้วแจกจ่ายขายให้ถูก สร้างอาหารให้ดี แจกจ่ายขายถูกไปให้ทั่วโลก เป็นธรรมวุธ พืชพันธุ์ธัญญาหารเป็นธรรมาวุธ มันน่าจะได้ มันน่าจะทำได้ มาระดมการสร้างพืชพันธุ์ธัญญาหาร มีที่ทางทำพืช ทั้งแบบยืนต้นเก็บใบเก็บดอกเป็นอาหารแบบล้มลุก ปลูกในระยะเวลาสั้น ที่จะใช้กินอาหาร สั้นมากๆก็เช่นถั่วงอก เดี๋ยวก็ได้กิน อะไรอย่างนี้เป็นต้น จะอายุยาวหน่อยก็ว่าไป จนกระทั่งมันอยู่เป็นร้อยร้อยปี มันก็ออกดอกออกผลให้เรากินอยู่ก็ว่าไปหรือกินใบ กินดอก กินผลเป็นร้อยเป็นพันปี เราก็อาศัยซึ่งกันและกันและกัน มีอาหารเป็นเครื่องอาศัย พระพุทธเจ้าท่านไม่ไปสอนในเรื่องสัมผัสทางด้านไปทำร้ายทำลายกัน ท่านก็ต้องสอนสิ่งที่อาศัยอาหารการกิน ผัสสะ เจตนา แล้วก็รู้จักวิญญาณที่จะเป็นธาตุรู้ทุกอย่าง โดยเรียนรู้ด้วยนามรูป วิญญาณเรียนรู้ด้วยธาตุ 2 คือนามรูป ก็เป็นอันรู้จบหมด ไม่ต้องไปมีอะไรมาก ชีวิตก็เอาเท่านี้ เจริญเท่านี้ ใครจะชั่ว ไปทำอย่างอื่นนอกศาสนาพุทธ อย่าไปยุ่งเกี่ยว พระพุทธเจ้าไม่สอนเรื่องพวกนั้น สอนแต่แค่กรอบที่สอนมีกรอบเท่านี้ ที่สอนให้เรียนรู้และทำให้ดีที่สุดและก็เป็นชีวิตที่ดีที่สุด ชาวอโศกเราเป็นชาวกสิกร อาตมาว่าประเทศไทยทำไม่ได้อย่างที่ว่า แต่ชาวอโศกทำให้ได้ก็แล้วกัน เป็นชาวกสิกร คุณจะไปเป็นวิศวะ ก็อาศัยบ้างพอสมควร อาศัยเป็นเครื่องใช้พอสมควร ก็เอา แต่มาเป็นฐานกสิกรให้ได้มากเลย นอกนั้นก็มีวิชาการที่อาศัยบ้าง แบ่งไปเท่าที่จำเป็นที่จะทำหน้าที่ต่างๆอย่างนั้นอย่างนี้บ้าง แต่ถ้าเข้าใจอย่างที่อาตมาพูด มาระดมมาเป็นกสิกรนี่ก็ได้มากพอสมควรแล้วชาวอโศกเพราะฉะนั้นก็พยายามทำ ที่ทางเราก็มีพยายามปลูกไป ยังมีที่ทางจะปลูกได้อีก เสร็จแล้วเราก็แจก ขายกันถูก ๆ ไป เอาอันนั้นแหละเป็นสิ่งที่เราสร้างเราทำอยู่ในชีวิต เลี้ยงคนอื่นเลี้ยงตัวเราเอง เราทำก็อาศัยกินอาศัยอยู่รอดแล้ว นอกนั้นก็แบ่งแจกจ่ายเจือจานเผื่อแผ่คนอื่นไป ให้ได้มากที่สุด จนเป็นสินค้าส่งออกเลยก็เอา ถ้าทำได้ แต่ที่จริงส่งออกแล้วเราไม่ต้องรับหน้าที่ก็ได้ ถ้าเราทำให้ดีๆผู้ที่จะรับช่วงไปเป็นการค้าขายจะเอาไปเป็นวัตถุซื้อขาย ที่จะเลี้ยงชีพของเขาไป มีเยอะไป เราผลิตให้ดีๆก็แล้วกัน ผลิตให้ดีๆขายถูกๆ ขายไม่ทันเอาไปแจกไม่ทัน ก็รู้จักวิธีถนอมอาหารไว้ พ่อแม่ของเด็กลูกคนหนึ่ง เขายังรู้เลย รู้จักฆ่าลูกแล้วเอาลูกดองเค็ม ทำเนื้อเค็มเอาไว้กิน เขายังรู้เลย ถนอมอาหาร ฆ่าลูกแล้วเอาเนื้อลูกมาทำเนื้อเค็ม เขายังรู้เลย เราก็รู้วิธีถนอมอาหาร ดองเค็มดองเปรี้ยวเอาไว้กินก็ได้ ดีไม่ดีดองเผ็ดก็ได้ ดองหวานก็มี อย่างนี้เป็นต้น
640222_พ่อครูเทศน์ทำวัตรเช้า งานพุทธาภิเษกฯ ครั้งที่ 45 ออนไลน์