220716 เจโตสมถะ-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ019.txt

กที่มันเป็นอยู่เราไม่เหมือนกับเราไม่รู้ตัวเหมือนเราไม่รู้มันได้ง่ายๆแล้วมันจะพาดิ่งไปทีเดียวแล้วถ้าเกิดว่าเราไม่มีสำนึกที่ถูกต้องอย่างแข็งแรงอย่างมากมายแล้วก็จะควบคุมเวลามาฝึกมาหัดทำเตือนมันไว้ทั้งเอาสติที่ระลึกรู้นี่แหละไม่ให้สติตกไปในภวังค์ได้ง่ายๆฝึกหัดทำแล้วก็เข้าใจเข้าใจเข้าใจให้มากจริงๆที่ได้ผ่านกระทำมานั่นน่ะได้พยายามที่จะว่ากันโดยปริยายหรือว่ากันโดยสำนึกนอกในสำคัญในเข้าใจอย่างมากสลับซับซ้อนมาหลายปี จนกระทั่งเราพอเข้าใจจนกลายเป็นผลักไสแล้วก็ไม่เห็นว่ามันจะมีความสำคัญที่จะไม่มีความสำคัญมันเป็นชั้นเชิงที่เราจะต้องกระทำเพื่อหยั่งถึงเพื่อเรียนรู้เพื่อเข้าไปสัมผัสความจริงมันสัมผัสความจริงและความสงสัยมันก็หมดแล้วมันก็เป็นความรู้ยิ่งความรู้ถึงจริงเราปฏิบัติแต่โลกุตระจริงๆเฉยๆน่ะมันก็ได้แล้วมันก็มีผลอยู่จริงๆอันนี้มันก็เป็นอุปการะอันนึงถ้าเผื่อว่าเราจะแบ่งเวลามาศึกษาแบ่งเวลามาทำแบบฝึกหัดอะไรอย่างเงี้ยมันไม่ใช่ของเสียหายหรือว่ามันไม่ใช่สิ่งที่จะเป็นไปไม่ได้แล้วเราก็ว่าช้าก็ไม่มีด้วยจริงๆอ่านักพรตหรือว่ามันมีต่างๆ ลูกค้าประจำต่างๆจะมาประพฤติปฏิบัติโดยการมานั่งบำเพ็ญหลับตาอย่างนี้มันมีมาแต่ไหนๆเขาไม่ไม่ค่อยมาลงกับวัดอะไรหรอกเพราะว่ามันเป็นส่วนใหญ่ที่เขาคิดว่านี่เป็นแกนแกนของนักพรตต่างๆมีมากศาสนามีมากลัทธิเหลือเกินเพราะงั้นก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรนอกจากพวกที่มาเข้าใจเอาเองต่างหากเธอไม่ได้ฟังกันยังไม่ถ้วนทั่วยังไม่เกิดสัมมาทิฏฐิทีเดียวก็ผลักไสไปไปซะก่อนบ้างหรือว่าอะไรไปบ้างเป็นครั้งคราวอย่างนั้นก็เป็นผู้ที่อาจจะเป็นมิจฉาทิฐิไปเลยเห็นว่าอย่างนี้ไม่ถูกต้องมานั่งหลับตาไม่ถูกต้องเลยต้องไม่หลับตาเลยไปงั้นก็มีนะเพราะงั้นอันนี้ก็เป็นแบบฝึกหัดที่จริงไม่ทำเลยก็ได้เรา เราจะเอาตลกอุจจาระเราจะไม่ฝึกตอนนี้เราก็ได้สำหรับผู้ที่มีอินทรีย์พระเพียงพอก็ผ่านเลยก็เป็นโรคอุจจาระไปเลยไอ้การที่จะมารู้ใจโตสมถะพวกนี้มันก็รู้แต่ว่ามันไม่มีวัดศรีในการที่จะทำเป็นรูปเป็นแบบหรือว่าทำเป็นเข้าไปอย่างเป็นกิจจะลักษณะแล้วก็นั่งทำให้หลับไปพักให้ดับไม่ติดให้ต่ออะไรไปเนี่ยมันมันไม่ได้เพราะเราไม่ได้กระทำกิจกรรมอย่างนั้นไม่ได้ฝึกปรืออย่างนั้นเท่านั้นเองเพราะงั้นเมื่อเรามีการศึกษาเรามีเวลาเราเข้าใจแล้วเรารู้ด้วยดีแล้วก็เอาเวลาเหล่านั้นในช่วงที่มันพอมีพอเป็นเอามาฝึกปรือมาเรียนรู้ให้มันเป็นจริงถึงจริงกันจริงๆให้ได้ซึ่งไม่ใช่ แต่มีอุปการะจริงๆเพราะถ้าจิตใจของเราปล่อยคลายแล้วก็ตั้งใจมีวิริยะมีอุตสาหะโดยเฉพาะมีฉันทะในสิ่งนี้ไปทีเดียวแล้วก็พยายามศึกษากันให้เป็นขั้นตอนเรามีปริยัติเรามีภาษาเรามีข้อศึกษาต่างๆแล้วเราจะทำก็จริงให้มันเป็นไปโดยชั้นโดยเชิงโดยขั้นโดยตอนมันจริงๆมันจะส่งผลจึงเรียกว่าอุปการะคือมีงานนั้นใกล้เข้าใกล้เข้าปรากฏการณ์แล้วโดยพยัญชนะต้นไม้คำว่ากิจกรรมหรืองานที่เราได้กระทำนั้นเป็นงานที่คืบหน้าผู้อุปการะเป็นงานที่คืบหน้าคือเข้าใกล้เข้าใกล้จุดหมายจริงและไม้เอานิพพานมันก็จะใกล้นิพพานและไม้เอาจุดที่เราเป็นไปโดย ยอดใกล้ปลายเข้าไปเรื่อยๆจึงเรียกว่าอุปการะเข้าไปเรื่อยๆมีงานนั้นพาให้ชิดพาให้ใกล้ได้แล้วก็ขอให้พวกเราได้ตั้งใจฟังอธิบายไปด้วยแล้วก็เพิ่งจะทำตัวจริงทางออกตั้งใจหัดแก้ไขฝึกปรือให้มันถูกตามทฤษฎีนั่นแหละที่มันยิ่งไม่ได้มันยิ่งทำไม่ได้จริงนั่นแหละเพราะเราเพิ่งรู้ความจริงว่าเราเองมีขี้เหล่หรือว่ามีตัวที่มันต้านทานหรือว่ามีตัวที่มันเป็นไปไม่ตามที่ว่ามันจะต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนั้นมันไม่เป็นไปได้แล้วมันก็เป็นทุกข์มันก็เป็นความลำบากมันไม่เป็นความสำเร็จต่างๆนานาพวก ภาษาที่พูดเนี่ยก็เพราะเรามีกิเลสก็เพราะเราว่าเรายังไม่ลงตัวเรายังเป็นไปไม่ได้จริงเราก็ยิ่งจะต้องมีฉันทะหรือว่าต้องมีความนึกคิดอยากไปเที่ยวดียิ่งปล่อยยิ่งหวังยิ่งทำไม่ได้ยิ่งปล่อยวางไม่เอาไม่ทำให้ปล่อยวางนี้ไม่ใช่ปล่อยวางภาษาที่ว่าบรรลุธรรมในการปล่อยมือเป็นการไม่ขวนขวายไม่วิริยะอุตสาหะไม่กระทำการฝึกปรือนั้นไม่ทำการไม่มีโยคะไม่มีประโยชน์คะไม่มีการบำเพ็ญมันก็ยิ่งพังมันก็ยิ่งไม่ได้อะไรเพราะฉะนั้นเราจะต้องพยายามต้องตั้งใจให้ดีทำสำนึกให้ดีทำปัญญาให้แจ้งเราต้องทำสำเร็จจิตเป็นกุศลทำเจตนาที่เป็นกุศล เข้าใจให้มากเข้าใจให้ดีที่พูดนี่พูดเพื่อให้เราเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งไม่เช่นนั้นนะเราเองเราก็มันมีจิตห่วงตัวไม่เข้าใจชัดนี่มันขวางมันขวางมันท้อแท้เบื่อหน่ายหรือว่ามันผลักไสอยู่มันอะไรต่ออะไรต่างๆอยู่เพราะฉะนั้นถ้าเราให้มีให้มีเกิดชัดๆที่พูดปลุกฉันทะที่พูดให้ฟังเนี่ยปลุกฉันพระพร้อมกันนั้นก็ไม่ใช่ปลุกฉันพระธรรมดาแจกแจงสัจธรรมไม่ใช่ปลุกเร้ารุกเร้าเล่นประโลมโฆษณาชวนเชื่อไม่ใช่ไม่ใช่โฆษณาชวนเชื่อแต่ว่าโฆษณาก็โฆษณาคือพูดให้ดังพูดให้เห็นแล้วโฆษณาไม่ใช่ชวนเชื่อโฆษณาให้เห็นจริงโฆษณาให้เห็นจริง ทำการกระจายออกให้ดังให้รู้และให้เห็นจริงไม่ได้หมายความว่าโฆษณาหลอกลวงหรือมอมเมาประโลมเล้าประโลมเหล้าอะไรไปเฉยๆไม่ใช่ทำให้เกิดความรู้เห็นความเข้าใจแจ้งให้อย่างถึงวันที่พูดที่อธิบายอยู่ทุกวันทุกเวลานี่ก็เพื่อที่จะให้เกิดผลสูงขึ้นให้เราได้กระทำได้มีผลก้าวหน้ามีจุดที่มันเจริญอย่างแท้จริงเพราะเมื่อเราเองเราตั้งใจที่จะประพฤติปฏิบัติจะตั้งใจที่จะทำความเจริญทางความวิเศษให้แก่ความเป็นมนุษย์ที่แท้จริงเมื่อเราเข้าใจแล้วเพราะเรามาทำความพิเศษมาทำความก้าวหน้าในสิ่งที่พิเศษเป็นสิ่งที่สูงส่ง ที่มนุษย์รู้จริงเห็นจริงเข้าใจจริงแล้วก็พึงมารับเอาอย่างที่เคยพูดกันมามากแล้วเราลงทุนเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าต่อสู้แก่งแย่งหนักหนาเพื่อที่จะแย่งให้ลาภยศสรรเสริญซึ่งเป็นกากเดนของโลกียะเราลงทุนมันได้นักหนาถ้าออกแรงเสียสละแหมเหน็ดเหนื่อยเอาจริงเราก็ยังอุตส่าห์ไปหมกมุ่นใช้เวลาวันหนึ่งคืนหนึ่ง 24 ชั่วโมงนี้ให้แก่มันเท่าไหร่เราก็ยังอุตส่าห์ไปเสียสละให้มันได้แต่ลงทุนเหลือเกินแต่คุณได้ค่าอะไรนักหนานี่ก็เราเข้าใจแจ้งอย่างนี้เข้าใจชัดอย่างนี้ทำไมคุณจะไม่ลงทุนให้แก่ธรรมะของวิเศษซึ่งคน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเจ้าชายสิทธัตถะว่าเป็นยอดปราชญ์ท่านยังเอาถ้าจะทิ้งไอ้กากเดนโลกียะไอ้ลาภยศสรรเสริญโลกียสุขทิ้งยังเด็ดขาดจนกระทั่งเมื่อบรรลุและตลอดพระชนม์ชีพฉันก็ไม่ได้แย่แสนเลยมันก็อดอุจจาระเราดีๆแต่คนก็ยังไปเสียเวลาให้อุจจาระได้คุณก็เคยมาแล้วเคยมาแล้วจะไปเสียเวลาให้แกไปแสวงหาอุจจาระต่างๆพวกนั้นเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ากับมันแต่ทำไมสิ่งนี้คุณไม่เอาแม่ว่าจะมาเอามาเอาแล้วคุณก็จะมาหลอกใครมึงจะหลอกคนอื่นเขาก็หลอกไปอย่างนั้นแหละมันไม่เสียหายอะไรเท่าไหร่หรอกคนอื่นก็ถูกหลอกเราว่าเราจะมาเอานี้แล้วเราก็ไม่มาเอาเรานั่นแหละเขาจะเสียหายอะไรเท่าไรตัวคุณเองต่างหาก ตัวหลอกตัวเองต่างหากคุณเป็นผู้เสียหายที่ชัดเด่นคุณต่างหากล่ะเป็นตัวเสียหายที่แท้แท้จริงๆคุณว่าคุณจะมาเอาคุณว่าตั้งใจจะมาเอาสิ่งนี้แต่เสร็จแล้วคุณก็ไม่พยายามอุตสาหะวิริยะขณะอุตสาหะวิริยะมันมันก็ยังไม่ใช่ง่ายๆเราจะรู้ว่ามันไม่ง่ายเพราะว่ามันยิ่งไม่ง่ายแล้วเรายิ่งไม่ใช่ฉันทะมันไม่อุตสาหะวิริยะมันถ้ามันจะได้อะไรนี่พูดนี่ไม่ใช่ว่าบนนะพยายามกระเถิบเข้าไปให้คุณรู้ซึ้งๆลึกๆลึกๆซ้อนเข้าไปเรื่อยๆให้เห็นเด่นชัดเพราะเราก็จะต้องพยายามสำนึกอย่างนี้อ่านให้ชัดรู้ให้ชัดเมื่อเรามาแล้วก็ตั้งใจฝากกันจริงๆแล้วไม่ใช่ว่าจะยกยอตนผม สาวเสียสละลงทุนลงแรงใช้อุบายต่างๆพยายามใช้ชีวิตร่วมด้วยกับพวกคุณเพื่อที่จะให้คุณได้เดินทางให้เข้าไปในพยายามใกล้ชิดแต่พยายามหยุดสู่จุดหมายให้ได้สำคัญสำคัญพยายามช่วยเหลือผู้ชายกันอยู่อย่างคนเดียวแต่ว่าลงทุนลงแรงอะไรผมก็ยินดีที่จริงผมไม่ได้ที่พูดนี่ก็ไม่ใช่เพื่อจะให้คุณมาแลกเอาอะไรมาให้ผมหรอกเพื่อจะได้คุณระลึกดีขึ้นมาดูบ้างระลึกดีขึ้นมาบ้างพอมีคนเอาใจใส่มีคนลงทุนลงแรงแล้วผมก็จำเต็มใจจะลงทุนลงแรงเหมือนกับพระพุทธเจ้าท่านใดเสียสละหมดทั้งชีวิตเพื่อลงทุนลงแรงที่จะปลูกฝังความจริงสัจธรรมวันนี้ให้แก่โลกจนเหลือทอดมาเดี๋ยวนี้ก็เพราะน้ำพักน้ำแรงของพระพุทธองค์ ปลูกฝังศาสนานี้ทำสัจธรรมนี้ให้มันตั้งลงหยั่งลงมีพืชมีพันธุ์เป็นกรรมพันธุ์มาจนกระทั่งเดี๋ยวนี้เหลือพุทธภัณฑ์พุทธภาวนารามที่ได้เคยพูดแล้วว่าเป็นญาติกับตาเป็นเรื่องที่ทำให้เปิดเผยเอาตัวเองนี่ก็ยืนยันยืนหยัดพยายามที่จะพากันไป เออขอให้ตั้งอกตั้งใจจริงพยายามจริงๆมีเวลาเราก็ศึกษาไปมีพักมีผ่อนมีพักมีเพียรอะไรไปตามขั้นตามตอนไปวันหนึ่งคืนหนึ่งวันหนึ่งคืนหนึ่งดำเนินการหมุนเวียนไปตามที่จะพอเป็นไปอุดหนุนเกื้อกูลกันอยู่อย่างนี้ขอให้เราเองช่วยตัวเองให้มากถ้าเราไม่ช่วยตัวเองให้มากให้แต่คนอื่นช่วยมันมันไม่ได้หรอกไม่ได้เราต้องช่วยตัวเองให้มากมากกว่าอะไรหมดแม้แต่ศาสนาอื่นก็ยังรู้แม้แต่ศาสนาคริสต์ปราบกันขนาดพระเยซูท่านก็ยังยืนยันว่าพระเจ้าจะไม่ช่วยผู้ที่ไม่ช่วยตนเองเพราะว่ายุคพระเจ้าจะช่วยผู้ที่ช่วยตัวเองก่อนภาษานี่มันก็บอกอยู่แล้วอย่างสำคัญชัดเจนพระเจ้าที่จะช่วยผู้ช่วยตนเองก่อน ถ้าผู้ใดไม่ช่วยตัวเองก่อนพระเจ้าไม่ช่วยเลยก็ฟังไปแล้วก็บอกว่าพระเจ้าไม่ต้องช่วยก็ได้ถ้าอย่างนั้นน่ะพระเจ้าไม่ต้องช่วยก็ได้ก็เราช่วยตัวเองแล้วก็แล้วไปพระเจ้าจะมาช่วยอะไรพระเจ้าแล้วพูดโกงแต่ที่จริงมันก็เป็นคำปรัชญาเป็นคำโวหารโวหารที่มันช่วยเหลือสำหรับคนบางคนน่ะไปยึดพระเจ้ามาก็ปลูกฝังพระเจ้ายึดถือแล้วเขาก็บอกเออพระเจ้าช่วยทำงานในโวหารหรือคารมปราชญ์ก็มีคารมหรือมีแนวพูดมันปัญญาในการที่จะพูดเพื่อชี้ชวนหรือพวกนำไปให้สู่ทิศทางที่มันดีมันสูงได้เพราะฉะนั้นภาษาอย่างนั้นก็ใช้สำหรับผู้ที่จะ พยายามพูดด้วยจริงเปิดเผยพูดอย่างสภาด้วยพูดถึงพยายามที่จะลงไปให้ถึงจุดตายจุดแก่นแท้ของคำว่าสัจธรรมพูดให้ถึงจุดจริงจนกระทั่งไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้วคุณก็จะต้องเห็นอันนั้นให้ได้ถ้าคุณเห็นแล้วคุณจะเห็นว่ามันสุดมันเป็นเรื่องเปิดเผยของที่คว่ำหงายขึ้นมาแล้วก็หมดเวลาเลยแผ่ออกมาให้เห็นชัดอย่างนั้นผมก็ตั้งใจทำอย่างนั้นเพราะว่ามันสั้นและรักไม่งั้นอ้อมๆเคียงๆอยู่สำหรับคนที่จำเป็นก็จะพูดไปกับเขาบ้างเพราะว่าเขาไปไม่รอดไปไม่ได้ถ้าแรงเกินไปนักเขาก็หักคนแล้วก็กลัวอ้าวก็แล้วไปสำหรับอย่างนั้นสำหรับพวกเราเองไม่มีไม่ใช่เป็นอย่างนั้นเราจะต้องพูดกันแห่ออกชัดออก ถ้าเราถึงจะเข้าใจกันดีแล้วก็มีความตั้งใจและขอให้เห็นขอให้รู้จะฟังฟังให้ดีๆให้เข้าใจให้ดีๆแล้วก็มันจะมีกำลังใจด้วยเราจะได้ตั้งอกตั้งใจด้วยอ่ะเรามาเริ่มต้นไปใช้เวลามันมีตั้งใจให้มากๆหน่อยสมควรแต่งกายทรงจัดรูปจัดส่งที่เราจะตั้งไว้ซึ่งทรงนี้ขนาดนี้อย่างนี้เราเห็นมันดีสุดแล้วก็รอรับรู้กำหนดหมายไปตั้งแต่ก่อนเข้าไปมีสำนึกไปเรื่อยๆวันนี้เราตั้งขายตรงมีพลังใจนะแล้วคือทำแท่นหรือทำบัลลังก์เกณฑ์นะให้แก่ตนแล้วก็ตั้งกายตรงดำรง ของหมั้นแล้วก็ดำเนินไปตามสูตรตามที่เราเปิดตำราว่ากันไปเลยทำไปตามตำราเลยถ้าทำกันอย่างนี้มันไม่ได้แล้วมันไม่เป็นไปแล้วมันก็ไม่รู้จะทำยังไงอีกแล้วล่ะมันเล่นเปิดตำราไปเป็นตัวๆตัวๆสอนกันอย่างนี้แล้วเศรษฐกิจกบมือคัดกันแล้วก็มันไม่ได้อะไรก็ไม่รู้จะทำยังไงพยายามตั้งใจให้มันจงมันจงให้ไปได้เรื่อยๆตามขั้นตอนตอนนี้เราเน้นว่าจะต้องพยายามให้ได้สิ่งนี้เป็นวัดศรีเป็นภาษาให้มันได้เป็นอำนาจเป็นแรงเป็นความเก่งจุดแรกซะก่อนคือสติ So ว่าอัศจรรย์สติ เป็นผู้ที่จะมีสติอยู่นั่นเที่ยวสำคัญไปเรื่อยๆแล้วจะเอาอันนี้นั้นอันนี้เป็นเพราะสีเข้าครอบเป็นระดับขั้นต้นพื้นฐานแรกระดับต้นมันจะมีบทที่ฝึกหัดต่อไปอีกเป็น 4 ชั้น 4 ระดับหรือ 4 ข้อที่เราได้กระทำเป็นส่วนที่ติดต่อเชื่อมโยงเมื่อสติแล้วก็พอมีได้อย่างมั่นคงแล้วก็เวียนวนอยู่นี่แหละทำอยู่ทำสติให้สติตั้งมั่นไม่มีสติอยู่ที่เดียวลมหายใจออกลมหายใจเข้าเป็นคู่เคียงเป็นคู่เรียนหรือว่าเป็นพาหะถึงจะนำพากันไปเรื่อยๆๆไม่ใช่อันนี้เป็นพาหะสำคัญ ปืนลมหายใจยาวลมหายใจสั้นดังที่ได้ว่ามันไปเป็นคันๆคันๆแล้วก็พึ่งรู้สึกทำไปจริงๆตั้งใจทำไปในช่วงระยะชั่วโมงนึง 2 ชั่วโมงนี่มันจะเกิดการเสพคุณเกิดการมีอำนาจเป็นไปได้จริงทำบ่อยทำเสมอมันก็จะรู้จุดๆๆอยู่ในตัวมันเองมันจะแก้ไขปรับปรุงตนอยู่ในตัวซึ่งเป็นรายละเอียดแต่ละบุคคลที่ไม่ตรงกันทีเดียวมีบางคนอย่างนั้นมากอย่างนี้มากอะไรเนี่ยแม้แต่กิเลสกับคนละหน่วยคนละแนวความตระหนักอะไรต่ออะไรต่างๆนานาความเป็นจริงมีจริงอะไรคนละมุมคนละเหลี่ยมก็ ตรงกันทีเดียวมันจึงจำเป็นที่จะต้องฝึกจริงจากจุดตรงนั้นจะต่อตรงนี้อะไรมันก็ต้องเอาของจริงของใครของมันสมุทรสาครมีติประชามติที่ค้างไว้สันโตมีทั้งปัสสะสามีติดประธานาธิบดีอารมณ์หายใจออกอยู่เราก็จะเป็นผู้ที่ระลึกรู้ทั่วถึงว่าเราหายใจออกยาว และเราหายใจออกสั้นเอ้าไม่ใช่สัตว์เราหายใจเข้ายาวถ้าไม่จำเป็นออกอัศวกับข้าวปัดสันโตเราก็จะระลึกรู้อยู่จริงเติมเข้ามาออกด้วยเข้าด้วยตั้งแต่อันแรกที่เรามีสติรู้หายลมหายใจออกลมหายใจเข้าอยู่นั้นอยู่แล้วต่อมาก็เติมเติมความรู้มีเชิงปัญญาเข้าใจว่ามีความยาวออกยาวเข้ายาวรับสั่งว่าอัดสันโตรักษามีสติปัญญารักษามี ประชาติแม่ลมหายใจออกอยู่เราก็จะรู้ทั่วถึงในลมหายใจมันว่ามันสั้นมันจะรู้ว่าเราทำให้เขาสั้นเราก็ทำให้เขาสั้นออกสั้นก็ให้ทำออกสั้นไม่ว่าออกหรือข้าวเราก็จะรู้อยู่ทั่วถึงอยู่ตลอดเวลาไปเรื่อยๆมันจะไม่ดูเหมือนสนุกก็ดูนิยายหรือว่าเล่นกับอะไรต่ออะไรมันไม่มีเครื่องหรอกเครื่องปล่อยมันไปเราก็จะต้องเป็นได้สนุกเฮฮาอะไรอย่างนั้นแต่ว่ามันจะทำให้จิตสงบมันจะทำให้ตัวเรารวมจิตใจของเราจะรวมแล้วมันจะเข้าไปเป็นเอกสารลมไปทีเดียวมันจะรู้สึกว่าเบากายเบา มันจะปลดออกมาจากโลกที่มันเกี่ยวโยงมันกังวลมันเกาะมันเป็นอะไรต่ออะไรอยู่ในโลกมันก็จะค่อยๆกดเบาๆมาจริงๆแล้วจะรู้ว่าความจริงนั้นน่ะถ้าเราไม่ไปเกี่ยวก็ถ้าเราไม่ไปที่ดีให้จิตของเรานี่ไปทะเลวุ่นวายวอแวอะไรมากมายนักจิตของเราลดลงมาปล่อยออกมาปล่อยออกมาจากโลกแล้วมารวมอยู่ในที่ที่นึงที่เรารวมไว้ตัวในตัวเราเนี่ยเรารวมไว้ขณะนี้เรารวมไว้ที่ลมหายใจเป็นจุดแทนเจรจาใช้เป็นพาหะใช้เป็นจุดเกาะเนี่ยเอามารวมกันได้จริงๆมันจะเห็นว่ามันเบามันง่ายมันสบายเพราะฉะนั้นการที่จะรู้ก็รู้ทั่วถึงให้ได้ ว่าเราจะมีอะไรในตัวของเราสัปปายะปฏิสังข์จะศึกษามีติดสติเราจะทำในบทศึกษาคือเราจะศึกษาในบทอย่างนี้แหละว่าด้วยการที่จะทำให้รู้ทั่วกายภายนอกกายในเรียกว่ากายที่เกี่ยวกับอยู่แต่แค่แวดวงไม่ใช่ไปให้มันฟุ้งเฟ้อฟุ่มเฟือยรวมเอาอื่นมาเป็นกายมากมายอยู่แต่แค่นั่งอยู่นี่รู้แม้แต่กายที่เป็นธาตุดินน้ำไฟลมมีมหาภูตรูปแล้วก็มีอุปาทานอยู่ลูกของเราแค่นี้เราจะรู้กายพวกนี้เราก็จะพยายามทำความรู้ต่อไปอีกว่าปัจจุบันคืออะไรเราจะทำให้สงบงามๆตัดซ้ำก็ยังกายะสังขาร ทั้งกายสังขารสังขารนอกสังขารในต่างๆเป็นชั้นตอนเราจะมีปัญญารู้ไปจนกระทั่งนอกในเพราะฉะนั้นนอกจริงๆกลายเรานั่งอยู่เนี่ยสงบระงับแล้วหรืออยู่ในเป้าหมายที่เราจะตั้งไว้ว่าเราจะอยู่ยังตั้งกายตรงดำรงสติของหมั้นมันตั้งกายตรงดีอยู่หรือถ้ามันตั้งกายตรงดีอยู่สบายไม่เคร่งไม่เครียดไม่สายไม่เป็นไปโดยที่มันไม่น่าเป็นอย่างที่เราตั้งไว้เป็นอย่างที่เราคิดว่ามันควรเป็นแล้วมันไม่เป็นนอกเหนือที่เราไม่อยากให้เป็นด้วยซ้ำแต่ว่านั่งไปแล้วก็โอนเองโอนเองโง่เองด้วยกิเลสส่วนที่มันมาทำให้เราเป็นอย่างนั้นเราไม่อยากเป็นด้วยซ้ำเราก็รู้ชัดอยู่เพราะงั้นก็ ได้แล้วก็เรียกว่าสามพยางค์คือมันเรียบร้อยจะเรียกว่าสงบระงับก็ได้หรือว่าจะเรียบร้อยก็ได้มันเป็นตามที่เราหมายแล้วมันสงบมันเชื่อมมันเชื่อมแล้วมันซื่อแล้วลงแล้วมันอยู่อย่างที่เราว่าแล้วบอกว่านอนสอนง่ายแล้วเป็นไปตามที่เราหมายเป็นไปตามที่เรากะกำหนดกายจะสังขาราเพราะงั้นแม้จะนอกแล้วก็กำหนดระลึกรู้ทั่วพร้อมอยู่เออก็เป็นได้ขยับมาดูอีกทีละจุดเป้าหมายกล่าวว่าลมหายใจลมหายใจเราก็อยู่อย่างสงบเข้าๆออกๆสั้นๆยาวๆอะไรพอประมาณอยู่พอดีก็สงบระงับอยู่พอสมส่วนไม่ นอนไม่แรงไม่อึดไม่อัดโล่งโปร่งดีอยู่เป็นปัจจัยสำคัญในระดับของกายที่ระลึกยึดเอาอารมณ์หายใจออกลมหายใจเข้าเป็นกายมีเป็นต้นเพราะกายนอกจริงๆที่เราเป็นตัวรูปร่างแข็งก่อนของเราก็อยู่ในสภาพร่างกายตรงดำรงสติของมันอยู่ครบลมหายใจก็เบาดีกายสังขารอย่างนั้นจนกระทั่งจะขยับเข้าไปหาในที่นี้เป็นกายในกายก็คือเลื่อนก็ไปหากินตอนนี้ไม่ใช่ลมหายใจแล้วลมหายใจยังเป็นกายที่ยังไม่ใช่ว่ามันจะละเอียดแล้วมันยังหยาบอยู่ที่ซ้ำแล้วก็ไปหาการในการเป็นวิตกวิจารณ์เลย 7 เราเป็นสภาพ ไตร่ตรองใคร่ครวญอยู่อย่างนั้นก็มีบทบาทมีกรรมมีกิริยาว่าใครขอใคร่ครวญไตร่ตรองพิจารณาเป็นวิตกรู้คิดนึกไม่ใช่ว่าหยุดคิดหยุดนึกหรือว่าไม่ตายไม่ตรงไม่อยู่เฉยๆไม่ใช่คิดนึกคิดนึกว่าอะไรคิดนึกก็คิดนึกเห็นเห็นจิตของเราเองพยายามอ่านอารมณ์อ่านอาการอ่านกายในกายหรืออ่านจิตนั่นเองเป็นนามกายตอนนี้ถึงขั้นน้ำกายและกายสังขารสังขารจริงๆด้วยแต่ว่าเป็นนามกายรู้พฤติกรรมของนิวรณ์ที่เป็นเครื่องหมายหรือว่าเป็นตัวสำคัญที่จะเอามาอ่านสงบจากนิวรณ์หรือไม่ปัดซ้ำพยายามกายจะสัง กายในกายอย่างนี้สงบหรือไม่มันมีกรรมการมาฉันทะอารมณ์อย่างนี้มีหรือไม่ในพฤติกรรมในวิจารณญาณมีไหมพยาบาลมีไหมอึดอัดห่วงหาอาวรณ์โกรธเคืองมีตั้งแต่อาฆาตมีอาฆาตมีอะไรมีอ่าอารักมีอารมณ์มีไหมลักษณะพวกนี้เป็นภาษาสื่อความหมายไปคืออธิบายกันมามากอาฆาตนี้เป็นพยาบาลแล้วยังคิดคุณคิดแค่คิดตอบแทนแก้แค้นอะไรอยู่แรงไม่เอาไม่มีไม่มีไม่มีได้แล้วยังมีอะไรไหมที่ไปเชิงราคะเป็นเชิงรักมีอะไรมีอาวรณ์มีราคาอะไรไหม ถ้าไม่มีก็เหลือจิตเป็นอารมณ์รู้อารมณ์กลางนี่แหละเราจะทำอารมณ์นี้ให้มันเบาบางให้มันกลางออกไปมันมีอารักษ์ก่อนมีอารักษ์มันอยู่ที่จิตของเราแล้วเราก็ติดอยู่จนกระทั่งทำความซื่อความเชื่ออยู่ไหมเรารักษาจิตของเราให้ดีที่อารมณ์ต่างๆแล้วก็ดูว่าจะให้อารมณ์ของมันเป็นกรรมสิทธิ์หรือเป็นเวทนาที่เป็นอุเบกขาเวทนาไม่มีอารมณ์ไปในเชิงสุขเชิงทุกข์อะไรมากมายหาให้ละเอียดลงไปเก็บไม่ดีอย่าให้มีอาภาพอย่าให้มีอาภาพย้ายให้มันเป็นส่วนที่มันปกป้องหรือว่ามันไม่สบายป่วยอาภา ไม่สบายก็ป่วยอย่าให้มันตกหล่นจะยิ่งอาบท่าทางอากาศต่างๆไม่ตกหล่นเลยให้มันอยู่กันอย่างเรียบร้อยเป็นพระศุกร์วิหารเป็นคล่องแคล่วพอดีนี่เราพิจารณาอย่างโดยใช้ภาษาอะไรใดๆเข้าไปแต่ให้ได้อารมณ์อย่างที่ว่านี้ยังไม่ซ้อนลงไปลึกกว่านี้ยังไม่ถึงขั้นจะไปหาจิตถึงขั้นปิติสุขอะไรนี่เป็นจิตสังขารในซึ่งจะระลึกเข้าไปอีกชั้นนึงเป็นจิตใจจิตหรือว่าเป็นร่างกายในกายในแล้วมันทีนี้เป็นจิตในจิตใจจิตในจิตเข้าไปอีกเราจะถึงขั้นธรรมะอะไรเลยเรายังไม่ไปเอาแต่ระดับนี้ซะก่อนเป็นชาญท่านระดับนี้เรียกว่าชั้น 1 กว้างขวางและชานหนึ่งไม่ใช่ไม่ใช่ อ้อยไม่ใช่แคบแคบพิสดารกว้างขวางที่พูดนี่ถ้าเกิดว่าพูดได้ทรงไว้ซึ่งโสมปัดสติผู้ใดที่มีสภาพที่ได้ทรงไว้ซึ่งสติดีแม่เปิดหูรับฟังเสียงเข้าใจดีก็จะเข้าใจด้วยแล้วก็ไม่มีอะไรเดือดร้อนจะอยู่ในภาวะของสัตว์พยางค์อยู่ในภาวะของการประสบความลับตรวจดูอาการอารมณ์ของนิวรณ์ตรวจดูด้วยเราต้องมีพฤติกรรมที่ไตร่ตรองพิจารณาตรวจพฤติกรรมจริงให้รู้เห็นสิ่งวิตกวิจารณ์นั้นมันมีไหมอาการอย่างนี้มันกลายๆ ต้นปาล์มภูมิปัญญาของทุกคนกล่าวว่าฉันถ้าเป็นอารมณ์ยังไงอาการยังไงของกิริยาจิตยังไงพยาบาทเป็นยังไงถ้าเราไม่มีเราก็ดูง่ายๆดูให้ชัดว่าไม่มีไม่มีแล้วก็เห็นดีรู้ดีเรื่อยไปทีนี้ถ้าไม่มีไม่เอาปรับปรุงขึ้นมาไม่มีที่นั่งมีตาไม่มีวุฒากาศไม่ฟุ้งซ่านขจรกระจายไปอยู่ดีรับรู้ดีอยู่เห็นไม่ได้ไม่ต้องลังเลไม่ต้องสงสัยได้ชัดเจนแล้วเราก็จะแม่นและฝึกหัดแม้เรารู้ก็ต้องอาศัยการทำให้มากฝึกให้มากรู้แล้วก็ดีอยู่ฝึกให้เป็นบริษัทก็เป็น 10 บาท บอกให้เกิดประสิทธิภาพโตเป็นเจโตวิมุติไปเรื่อยๆเรื่อยๆจนจริงสมาธิที่ให้มันให้ได้เคยปล่อยเป็นสมาธิสมาธิหรือเรียกว่าสมาธิสมาบัติให้เป็นสมาบัติให้มันเกิดเนืองๆกันต่อไปเรื่อยๆอย่างนี้อย่างนี้อย่างนี้แหละอย่างนี้ดีแล้วน้อดีแล้วก็ดีดียิ่งกว่านี้มีอีกไหมถ้าดียิ่งกว่านี้มีอีกก็ทำให้มันดียิ่งขึ้นไปตามที่เรารู้เราเข้าใจนั้นให้ได้เรื่อยๆไปเรื่อยไปจนถึงขั้นในวันดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้วเป็นอนุสาร 7 7 นี้ดี ที่สุดแล้วไม่มีหดหู่ห่อเหี่ยวไม่มีฟุ้งซ่านไม่มีอะไรแล้วไปจิตมหากษัตริย์อยู่ในสภาพนั้นขนาดนั้นแล้วเราค่อยไล่ฉันต่อไปคันนี้ทำแค่นี้กันก่อน การเรียนรู้ระลึกรู้ตัวทั่วพร้อมรู้ตัวทั่วพร้อมรู้ทั่วกายสัปปายะปฏิสังขรณ์รู้ของเรานี่มันรู้ทั่วกายรู้ทั่วถึงหมดรู้ทั่วรู้โดยเฉพาะจะไปเฉพาะที่กายนอกกายก็รู้เฉพาะกายนอกกายว่าตอนนี้เรารู้แล้วว่าภายนอกกายของเราไม่ได้อยู่ตามที่หมายก็ปรับปรุงให้มันอยู่ตามที่หมายมันทรัพย์สายทองแดงหรือว่ามันไม่ได้อยู่ในรูปรอยที่ดีปรับปรุงรู้เรื่องไปรู้ไปกายที่จะมอบหมายให้เอากายจริงๆให้อยู่ในสภาพถูก ได้รู้กายรู้ลมหายใจแม้กระทั่งรู้นามว่ากายรู้จิตรู้ไม่จริงปรับปรุงไปหมดวนเวียนปรับปรุงได้แค่นี้นะไม่ใช่น้อยไม่ใช่งานน้อยๆไม่ใช่งานน้อยทำให้ใครครองให้ดีไปหมดทุกจุดทรงไว้ซึ่งความเป็นปัสพยางค์กายจะสังขาราให้จริง [ไม่สามารถถอดข้อความได้] [ไม่สามารถถอดข้อความได้] [ไม่สามารถถอดข้อความได้] [ไม่สามารถถอดข้อความได้] อย่าทิ้งข้อ 1 อย่าทิ้งคนหนึ่งโสวะ สติจะเป็นกัปตันสติจะเป็นผู้พาเป็นพาไปตามที่เราเข้าใจตามที่เรารู้เราได้รู้เราได้ศึกษาแผนที่สถานีศึกษาวิธีการศึกษาทิศทางอันดีไปเรื่อยๆมาแล้วขาดสติไม่มีมันไม่ได้ไปแม้เราจะรู้ให้ตายยังไงเราก็ไปไม่ได้ไปไม่รอดกัปตันจะพาไปสติจะเป็นผู้พาไปจะเป็นผู้ขับเคลื่อนไปตามทิศทางที่เรารู้อย่าให้สติตกอย่าให้กัปตันตายเป็นแผลที่หายตาบอดเสียสติต้องมีก่อนสติต้องแข็งแรง มีกำลังวังชาของสติให้มากก่อนเป็นจุดสำคัญเปลืองอันนี้สำคัญข้าศึกสำคัญคือตัวสีน้ำตาลหรือตัวฟุ้งซ่านผู้ติดตามหรืออะไรแล้วแต่สิ่งแต่ละคนแต่ละคนคนไหนมีอะไรแรงก็ตามอันโดยเฉพาะที่นะครับเป็นข้าศึกตัวตรงเลยขอตรวจสติถ้าไม่สติมีหายไปเลยไม่ต้องทำอะไรกันล่ะถ้าไปตกเป็นตัวชี้นำให้ทานแล้วเพราะงั้นก็ต้องพยายามจริงๆมันจะเกิดอาการที่ไม่ถ้าอะไรขึ้นมาก็ต้องพยายาม หาวิธีแก้ริเริ่มทำอะไรให้เปลี่ยนไปพากเพียรบากบั่นขึ้นเปลี่ยนอารมณ์ให้ได้เปลี่ยนอารมณ์พระธาตุเปลี่ยนขึ้นมาอย่าให้มันมีให้มันมีกำไรเป็นมิตรกับธาตุมันมีการใหม่ขึ้นมาขยันขันแข็งขึ้นมาอย่าให้มันไปเป็นอย่างที่มันต้องการมันไปเรื่อยๆไม่เอาเป็นภาระกรรมฐานเป็นตัวที่จะต้องบรรเลงจัดมีกำลังเหตุการณ์อุตสาหกรรมวิริยะสูงเพิ่มขึ้นไปจริงๆเกิดปัญญาที่มีแต่กรรมวิธีด้วยอำนาจของ ริทแปลงที่เรามีทั้งหมดปรับเปลี่ยนไม่ได้อย่าให้มันดึงไปเป็นอันขาดยิ่งดึงมันยิ่งเก่งมันก็เคยมันก็ยิ่งชินไปอย่างที่มันเป็นเราต้องเปลี่ยนไม่ได้เปลี่ยนออกรถด้วยให้ชัดเจนว่าเราจะเปลี่ยนออกไปยังไงอารมณ์อย่างที่มันเป็นไปหาที่ไม่ทานน่ะมันเป็นอารมณ์อย่างหนึ่งแล้วเราเปลี่ยนให้มันมาหาสู่ความสดชื่นสต