210618 สาระชีวิตในวัยหนุ่มสาว-พ่อท่าน-สันติอโศก-R061.txt

รู้ตัวซะแล้วนี่เราอยากเป็นอย่างที่พระเจ้าพระพุทธเจ้าว่าที่คนแก่บรรลุธรรมก็มีเขาพระพุทธเจ้าพระแก่บรรลุธรรมก็เยอะไปไม่ใช่ว่าไม่มีแต่ที่ว่าหาได้ยากนี่มันเปอร์เซ็นต์มันจริงๆอย่างนั้นด้วยที่เราก็อย่าไปอยู่เปอร์เซ็นต์ที่มันว่างๆสิจะไปอยู่ไปเป็นคนที่อยู่ในเปอร์เซ็นต์ที่มันมากๆทำไมล่ะเรารู้ตัวว่าเราแก่แล้วเราก็อยากให้มันเป็นอย่างที่ท่านจัดเอาไว้ถ้าตัดไว้ถ้าตัดจะเป็นจริงมันมีเงินจริงๆเพราะว่าคนที่แก่แล้วเนี่ยมันผ่านอายุมามากๆมันรู้มันเห็นมัน บันทึกตัวตัวอายุมากตัวมีพระประสบการณ์บางคนอาจจะฐานะดียศศักดิ์มีอะไรต่อดีแล้วด้วยนะมันถือตนถือตัวแล้วมันก็แข็งอ่ะมันเกาะมันยึดมันถือมันมันรู้มันอะไรต่ออะไรก็นึกว่าเราเองนี่ก็พูดพูดใดๆผ่านพูดหนึ่งเหมือนกันว่างั้นเถอะหนึ่งเหมือนกันอะไรต่างๆนานาประมาณพวกนี้ไปกิเลสแท้จึงทำให้บรรลุธรรมได้ยากในเรื่องของคนแก่ก็อธิบายประกอบถูกให้ฟังแต่ถึงกระนั้นก็ตามเราเองเราเป็นคนแก่เราก็อย่าไปเป็นคนอย่างนั้นเรารู้แล้วเราพระพุทธเจ้าท่านตำหนิติดเกมหรือว่าท่านตรัสจะทำอย่างนั้นเราก็พยายามปรับปรุงตนมาอยากให้เราไปมีกิเลสอย่างนั้นสิแล้วเราก็ใส่ใจเราก็พยายามโน้มน้อมพยายามอะไรต่ออะไรเอาเราก็จะไปเป็นคนแก่อยากจะพระพุทธเจ้าธันวาคมแล้วเราก็จะมาจับสาระเอาได้เพราะสาระชีวิต ที่จะพูดกันมากหน่อยเนี่ยที่ว่าคนแก่ฟังแล้วมันก็จะไม่ที่จริงจะดีนะดีเพราะเหตุว่าไอ้อย่างนี้ฉันเจอมาแล้วแล้วฉันเห็นจริงด้วยฟังแล้วจะเห็นจริงด้วยเพราะว่าหนุ่มสาวนี่ยังใหม่ๆสดๆบางทีนี้มันกำลังวังชามันกำลังจะคุยกับเขามีความหมายของยังไม่เคยพบยังไม่เคยเห็นยังไม่เคยได้ประสบมันก็อยากประสบอยากจะได้เข้าไปคลุกคลีอยากจะเข้าไปวุ่นวายมันมีจริงๆทีนี้คนอายุมากแล้วเนี่ยมันชักบ่อรับแล้วนี่มันไม่ไหวแล้วอย่างนี้เต้นไม่ออกดีไม่ออกแล้วอย่างนี้ก็ทำอย่างที่เขาเป็นไปไม่ค่อยได้แล้วพอเวลาและหาแนะบอกในมุมที่ว่าอย่างนี้เป็นกิเลสอย่างนี้อย่างนี้ให้โทษไอ้ภัยอย่างนี้อย่างนี้เด็ดเลยเปล่าอย่างนี้เป็นอย่างนี้ฟังแล้วก็จะเห็นรองตามดีๆเราก็จะเห็นชัดเจน จริงๆที่จริงได้กำไรถ้าฟังด้วยดีแล้วก็จะได้ปัญญาฟังด้วยดีแล้วจะถึงขั้นบรรลุธรรมสุดสาครเตมันยังฟังด้วยดีแล้วจะถึงซึ่งปัญญาบรรลุถึงซึ่งอธิปัญญาเลยทีเดียวเกิดญาณเกิดวิมุตได้แน่แท้มันก็ต้องฟังดูดีๆเอามาเริ่มต้นว่าสาระสาระชีวิตจริงๆอาตมาบรรยายสาระชีวิตให้ที่ที่เขานิมนต์ไปบรรยายที่มหิดลนั้นอาตมาก็ไม่ได้ไปเกริ่นไม่ได้กล่าวอะไรหรอกอย่างนี้ขึ้นเริ่มต้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงเลยไม่พูดพราหมณ์เราว่าเลยได้เรื่องนั้นเรื่องนี้ต่อออกมาด้วยเลยเริ่มต้นเรื่องว่าอาตมาได้มาพบกับพวกเธอ อย่างนี้แล้วก็ว่าไปบอกตรงๆบอกว่าพระกับคนพบกันไม่มีอะไรหรอกพระกับคนพบกันสวดสวดพระมีหน้าที่สวดส่วนใหญ่เพราะงั้นวันนี้จะสวดหนักสวดเบายังไงฟังเอาก็แล้วกันบอกให้รู้ตัวเลยแล้วก็สวดเขาเลยสวดในเรื่องนี้เขายังหลงไหลเรื่องที่เขายังไม่เข้าใจบอกว่าคนทางโลกเขาก็อยู่อย่างนั้นแหละเขาหลอกอย่างนั้นแหละแต่จะพูดให้รู้ผู้ที่เข้าใจแล้วก็บอกเตือนเราเราจะเชื่อก็ได้ไม่เชื่อก็ได้เราฟังดูมีเหตุผลหรือไม่มีเหตุผลเราจะเอาตามหรือไม่เอาตามก็แล้วแต่ก็ไม่ได้บังคับนี่ศาสนาเป็นแต่เพียงชี้แนะเป็นแต่เพียงบอกว่าอย่างนี้มันจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้มันเป็นอย่างนี้นะควรจะทำอย่างนี้ควรจะเป็นอย่างนี้มากกว่าก็บอกคนนี้ไปเขาก็จะอธิบายไล่ๆลงมาให้ฟังจะได้ย้อน อารมณ์ของเราเมื่อหนุ่มเมื่อสาวเหมือนกันคนเรานี่พอเกิดมาแล้วมันก็เหมือนๆกันหมดคุณไปนั่งไล่ดูแววออกมาแล้วมันก็จะเหมือนเหมือนกันมันเหมือนเอากำปั้นทุบดินพูดแล้วก็เพราะว่าออกมาแล้วก็จะต้องใฝ่หาไอ้โลกธรรม 8 นี่มันเป็นอุตุการลาภยศสรรเสริญสุขเป็นตัวกลางเสื่อมลาบทุกเสื่อมยศทุกข์นินทาทุกข์ไม่ได้สมสุขไม่ได้สุขสมเสพสมสุขสมนั่นแหละแต่ตัวสมุดมันมีหลักเกณฑ์เลยถึงเรียกโรคกระทำซึ่งต่างกับโลกุตตรธรรมโลกกระทำก็เป็นอย่างนั้นโลกุตตรธรรมทวนกระแสกัน ปาติโซ่ตันปฏิเสธทางโลกเขาจะต้องต้องการทำอะไรก็จะต้องมีอามิสทำอะไรก็จะต้องได้มาซึ่งลาภได้มาซึ่งยศได้มาซึ่งสรรเสริญได้มาซึ่งโลกียสุขไอ้ตัวกลางนี่แหละตัวสุดท้ายตัวโลกียสุขเนี่ยตัวอะไรมาได้ลาภมามันก็มาเป็นสุขได้ยศมามันก็มาเป็นสุขได้สรรเสริญมามันก็มาเป็นสุขมีตัวตัวสูงนี่เป็นตัวลงท้ายตอนนั้นป้าแดงพระพุทธเจ้าถึงแก่ตัวมาหลงกันนักก็เรามาหาว่าชีวิตมันเป็นยังไงมันส่งหากันพระพุทธเจ้าพยายามเสาะแสวงหาความสุขมันเป็นยังไงส่งจากทางโลกแต่ก็ศึกษาจนกระทั่งรู้แล้วสุขสมอย่างนี้มันไม่ยั่งยืนมันไม่เที่ยงแท้มันเป็นไปไม่ได้ หมุนเวียนแล้วๆราวๆไม่เห็นได้แก่นสารอะไรก็ไปในทางที่มันละเอียดขึ้นละเอียดขึ้นศึกษามันยังฤาษีชีไพรดาวดอะไรต่ออะไรไปจนกระทั่งไปอยู่ในภพของข้างในภพของอังกฤษเพราะว่าปัญหาไม่ต้องไปเปลืองรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสไม่ต้องเปลืองวัตถุไม่ต้องเปลืองของข้างนอกไม่ต้องแสบสูงเป็นของข้างนอกแม้จะอยู่ข้างในยังมีสุขหรอกสุขหลอกอีกนะถูกสร้างรถสร้างชาติก็ได้เกิดอารมณ์นะเกิดนะหลับตาเข้าหรือว่าอยู่ในภาพเพ้อฝันนี่ไปแล้วได้อารมณ์คิดถึงภาพอย่างนั้นคิดถึงลูกคิดถึงกลิ่นคิดถึงเสียงคิดถึงสัมผัสต่างๆกันอย่างนี้ก็สุขได้สุขจนกระทั่งหลงจริงๆบ้านมันเป็น เป็นรูปเป็นตัวเลยทันเรียกว่ามโนอัตรานี้มี 3 อย่าง 1 โบราณที่ขาดตาอันนี้เป็นพวกวัตถุมโนอัตราอรรูปตามีอยู่ 3 อัตราเรื่องของโบราณที่สะอาดตาเนี่ยมันก็เรื่องของอัตตาใหญ่ๆไอ้เรื่องที่เป็นหลงมาเสพเป็นตัวของเราเป็นชิ้นของเราเป็นวัตถุของเราเป็นสมบัติของเราเป็นข้าวของของเราอะไรก็ของเราหมดโรคนี้เป็นของเราเขาไม่เป็นของเราและประเทศที่เป็นของเราย่อลงมาหน่อยประเทศนี้เป็นของเราแล้วนี่ก็ทุกข์สมบัติ ในส่วนนี้ต่างๆที่เราพอหอบได้นี่เป็นของเรารวมมาหมดเลยจนกระทั่งในบ้านเนี่ยเป็นของเราเป็นญาติที่โกโยติการที่เป็นของเรารวมเข้ามาจนกระทั่งเป็นลูกเป็นหลานของเราจนกระทั่งมาถึงตัวของเรามันอย่างเงี้ยมันของของเราด้วยแล้วมันยึดจริงๆใครจะมาพรากใครจะมาแย่งใครมาชิงไม่ได้จะต้องเอาไว้ยึดเอาไว้ทุกข์มันก็เกิดเพราะไอ้อัตตาอย่างนี้อย่างนี้พี่โอฬารตารวมมาถึงตัวตัวของเราสมบัติของเราอะไรของเราส่วนมโนอัตราเนี่ยมันเรื่องของมโนเรื่องของจิตในจิตมโนระยะมโนพยายามอันเป็นเรายึดไอ้จิตนั่นแหละมาเป็นเราแล้วปั้นเป็นตัวตนเรียกว่าอัตรามันไม่มีเลยที่จริงมันไม่มีอนัตตาจริงๆ อาจารย์สอนสัจจะของเราเราอนัตตามันไม่มีตัวมีตนหรอกแต่ไปปั่นจนมีความเป็นรูปปั้นเป็นร่างปั้นเป็นตัวปั้นเป็นตนปั้นเป็นของเหมือนจริงมีจริงเลยหลงใหลว่ามันมีเป็นภพเป็นชาติเป็นไอ้โน่นไอ้นี่เป็นอะไรไม่รู้เยอะแยะมีแต่จำเอามาแล้วก็มีแต่คิดเอามามีแต่ปั่นสร้างเอามาปั่นได้ยินข่าวเขาว่ามาอย่างโน้นอย่างนี้ก็เชื่อหลงเชื่อคำหนึ่งคำนวณตามไปแล้วก็สร้างไปจนกระทั่งเกิดเป็นผลจริงๆแล้วก็ไปหลงติดต่อมาเป็นพอได้มาก็สนใจเหมือนได้ลาภปฏิลาโภถ้าเรียกว่ามโนปักศิลาผมบรมก็คือรากมันเองทวนปฏิบัติธรรมทวนไปทวนมาจน เปิดลากจนได้สิ่งนี้สำเร็จขึ้นแต่มันเรื่องของจิตเขาแปลสั้นๆว่าหนูไม่อยากอัดตาว่าเป็นพวกที่รูปที่สำเร็จด้วยจิตปั้นขึ้นมาเป็นรูปเป็นตัวเป็นชิ้นเป็นอันสำเร็จลงทางจิตส่วนอารมณ์ปราบยักษ์อัตรานั้นเป็นอัตตาเหมือนกันแต่ว่าจับลูกจับร่างไม่ค่อยได้ไม่ค่อยแน่นมันเล็กมันน้อยมันละเอียดมันสุขุมเรียกว่ารูปเป็นขั้นน้ำมาทำเป็นขั้นที่เรียกว่ามีอารมณ์มีกิริยามีความรู้สึกเป็นเรื่องของจิตใจแต่สิ่งที่ไม่มีภาพไม่มีเรื่องไม่มีตัวไม่มีลูกอะไรหรอกแต่มันก็ยังเป็นสิ่งที่เราเป็นหลงยึดว่ามันเป็นสภาพที่ควรได้ควรมีควรเป็นอยู่แล้วเราก็ไปหลงได้เสพสมาธิได้เป็นอารมณ์อย่างนั้นอย่างนั้นแหละบอกลูกก็ไม่ได้บอกตัวก็ไม่ได้ สีสันวรรณะมันก็ไม่ได้แต่มันก็ชื่นใจชอบใจมีสภาพสุขสมด้วยนั่นเอารูปอรูปมายาอัตราส่วนมโนอัตรานี้มีเลยมีเป็นภาพเป็นรูปเป็นตัวเป็นเรื่องบางคนนั่นน่ะหลงถึงขนาดปั้นเป็นตัวรูปจริงๆเลยเหมือนจอโทรทัศน์เลยคนนั่งหลับตาเข้ากับแหม่อารมณ์รู้สึกนี่เหมือนจะมีจริงเลยนะเสพสมสุขสมกันเต็มที่เต็มเหนี่ยวไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรตั้งแต่หยาบจนกระทั่งถึงละเอียดยิบขั้นไหนๆก็ตามแล้วเขาก็ถือว่าเป็นความสุขแบบนี้ก็มีไม่ใช่โอฬารก็อัตราที่มีอยู่ข้างนอกมีชิ้นเป็นอันเป็นธาตุดินธาตุน้ำธาตุไฟธาตุลมต่างๆไม่ใช่แต่อยู่ในจุดนี้ก็มีเหมือนกันก็หลง วันศุกร์จะต้องแสบสมสุขสมอย่างนี้ทั้งนั้นฟังดีๆนะนี่กระจายออกไปจากจุดแรกซะก่อนจากจุดที่คนของเรายึดเนี่ยแล้วหลงออกหลงออกลูกจนกระทั่งอาตมาก็จะลัดเข้ามาจนกระทั่งถึงสภาพที่อาวาสโอฬาริกตานี่แหละสิ่งที่มันหยาบโบราณที่จะอันตรายเป็นตัวเป็นตนเป็นชิ้นเป็นแท่งเป็นท่อนเป็นของใหญ่โบราณนี่แหละโอฬารเนี่ยไม่ใช่อะไรโอฬารโบราณโบราณของยายนี่แหละมันเป็นอัตตามายึดเป็นตัวเป็นตนเป็นของของตนเป็นเศษส่วนมาให้แก่ตนได้ง่ายแต่เราไม่รู้สึกตัว ผมเหมือนว่าเป็นสิ่งที่จะต้องหน้าด้านมีหน้าเป็นหมดตั้งแต่มายึดเอาเห็นว่าเป็นรูปก็จะเอาได้ยินมาทางเสียงก็จะเอาได้กลิ่นมาทางจมูกเอาไปได้ยินได้ฟังเขาเล่าลือมาเขาบอกไว้แล้วมันก็กำหนดหมายไปเลยชาตะสัญญาชาตะสัญชาติตักหมายไว้อย่างที่เรากำหนดนั่นน่ะกำหนดแล้วก็หมายไว้ที่ใจสัญชาติเนี่ยเกิดแล้วจริงๆถ้าจะว่ากันเป็นภาษาอังกฤษเขาเรียกว่า Concept Concept สัญชาติจุดไว้เลยกำหนดไว้แล้วให้เป็นอย่างนี้เข้าใจอย่างนี้เกิดญาณและเกิดความรู้เห็นสัญชาตญาณ ยานแปลว่าความรู้เกิดความรู้เห็นอย่างนี้ยึดเอาอย่างนี้แล้วก็จดไว้อย่างนี้กำหนดไว้อย่างนี้สัญชาตญาณเพราะสัญชาตญาณจึงแต่ละคนแต่ละคนนี่เป็นเองเหมือนกับมันเป็นเองมันเป็นสัญชาตญาณมันไม่เองหรอกมันมีการสืบต่อมามันมีการให้มาก่อนมันเป็นอย่างนั้นแหละมันก็เอาไว้เพราะทุกคนทุกคนมีสัญชาติแต่ยาหรือมีความกำหนดหมายอย่างนี้มันเหมือนๆกันส่วนใหญ่ชาวโลกก็คือมันจะต้องต้องการลาภยศสรรเสริญเสพสุขโลกียศุกร์นี้เหมือนๆกันคล้ายกันหมดเป็นสัญชาตญาณเดิมของมนุษย์มนุษย์ธรรมดาไม่ต้องอธิบายข้ามชาติไปแต่ชาติก่อนเอาชาตินี้ก็เหมือนๆกันเป็นอย่างนี้อยู่อย่างนั้นแหละตลอดเวลา นึกว่าอย่างนี้เป็นสาระเป็นสาระแห่งชีวิตแล้วทุกคนก็พยายามพยายามที่จะเอาตรงนี้ให้ได้เอาลาภยศสรรเสริญโลกนี้ให้ได้ให้ได้มากให้ได้เยอะแยะให้ได้เหนือกว่าใครๆแม้จะทุจริตก็เอาเอากันใหญ่เลยขนาดนั้นทีนี้เมื่อคนเรามีจุดมุ่งหมายอย่างนั้นทีเดียวจะเอามาให้ได้มากๆมากๆทีเดียวมันก็ไม่มีทางที่จะห้ามตัวทุจริตได้ไม่มีทางห้ามได้เพราะมันต้องการมาหมดเพราะงั้นเมื่อเด็กจนกระทั่งพอโตมาหน่อยจนกระทั่งพอมาถึงขั้นขนาดที่เรียกว่ายิ่งกำลังออกไปสู่สังคมเขา ไปหูตาสว่างร่างกายจิตใจกำลังโตกำลังได้สัมผัสต่อรูปรถเป็นเสียงสัมผัสอื่นๆอวัยวะทุกอย่างกำลังโตกำลังเจริญเต็มที่วัยหนุ่มวัยสาวทุกอย่างเกิดเป็นตัวกิเลสเป็นกลุ่มเป็นปมเป็นฮอร์โมนเป็นจุดนั้นจุดดีอะไรต่ออะไรขึ้นบริบูรณ์จะเป็นคนเต็มคนที่จะพร้อมที่จะห้ามหันสู้กับกิเลสในโลกให้ครบบริบูรณ์เท่ากันใครต่อใครก็จะเท่ากันหมดแล้วตอนนี้ใครว่ากิเลสอะไรหน้าไหนใหญ่ฉันต้องแสวงหาเท่ากับเขาหมดรู้กับเขาหมดแล้วจะต้องแย่งชิงแย่งให้เก่งกว่าเขาด้วยแยกให้แจ้งกับเขาด้วยที่ทุกคนที่บอกว่าจะไม่แย่งไม่แย่งในที่จริงมัน ที่จริงแล้วมันจะแย่งทั้งนั้นน่ะอย่าเพ้อนะอย่าเผลอเผลอไม่ได้เพ้อแย่งแย่งจริงๆหาทางปั๊บสวยขนาดไม่พอยังแย่งกันต่อหน้าต่อตาใช้เลขใช้เลขเลยนี่พรางไงกำบังตาหายตนเลยนะขนาดนั้นนะสุพรรณวันนี้ทั้งหล่อทั้งหล่อทั้งใช้มนต์ตรากำบังเลยทีเดียวเพื่อจะแย่งอะไรไล่มาตั้งแต่โลกียสุขน่ะเขาเป็นหลอกจนกระทั่งหลอกต่ำๆยับหลอกกันจริงๆนึกว่าเป็นแก่นเป็นศาลนึกว่าเป็นสาระของชีวิตที่จะต้องได้จะต้องผ่านอย่างนี้ผ่านผ่านผ่านให้หมดจะต้องผ่านอะไรก็แล้วแต่ ของมนุษย์โดยเฉพาะผู้ชายก็บอกจะต้องกินสูบดื่มเสพเป็นของแสนสุขใครไม่ได้กินสูบดื่มเสพไม่ใช่แมนเล่นภาษาฝรั่งเลยไม่แมนไม่แมนเงินเขาใช้คำนี้เป็นคำยั่วยุปลุกระดมอาตมาก็เคยถูกหลอกถูกหลอกนี่ไม่แมนเงินกินเหล้าไม่เป็นไม่แมนสูบบุหรี่ไม่แมนไอ้แต่ก็แต่ก่อนอายุอาตมาไม่ขึ้นตั้งแต่เป็นเด็กๆจริงๆพ่อจะมาก็ก็เคยเรียนหนังสืออยู่ชั้นมัธยมก็เคยกินเหมือนกันเคยกินเหล้าพกเหล้าก็กินไม่เมาอาเจียนจะตายเคล็ด ไปนอนไม่กินอีกจนโตมาจนโตมาก็ไม่ลิอ่านจนกระทั่งทำงานทำการได้จึงรีบอ่านกินเหล้ากินเป็นแต่เหล้าเบียร์กินไม่เป็นตอนแรกแม่หัดกินเบียร์แทบตายกินเป็นตลอดแต่กินเหล้าพอกินกับเพื่อนได้กินเบียร์กินไม่ลงมันขมกินไม่เป็นน่ะอาตมาเรานี่มันไม่แมนเลยเพื่อนกินเบียร์ปัดโธ่เรากินไม่ได้มันโง่จริงต่อมาเอาซื้อเบียร์ไปแช่ไว้ที่บ้านหัดกินมันวันละขวดเล็กก่อนมันกินไม่หมดนี่พยายามอุ่นตัวนี้แอดเข้าร้านแล้วสั่งเบียร์มาจะสั่งขวดเล็กเดี๋ยวเสียแมนเงินให้ได้เราแมนนี่เสียแมนก็สั่งขวดใหญ่มาตั้งกินไม่หมด มีขายขี้หน้าเขาต้องทำเลี่ยงท่านั้นเลี่ยงท่านี้แหมขายขี้หน้ามันไม่แมนซะแล้วมันกลายเป็นขายขี้หน้านี่มันหมดท่าเลยต้องฝึกซื้อมาแช่ไว้ที่บ้านกินค่อยๆหัดกินทีละขวดเล็กจนขวด 2 ขวดมันก็เป็นขวด 2 ขวดเล็กมันก็เป็นขวดใหญ่กินให้ได้ขวดนึง 2 ขวดเข้ามาเรื่อยๆจนกระทั่งเล่นขวดใหญ่ค่อยออกงาเอาออกเวทีที่เล่าให้ฟังด้วยความพยายามเราไปฟังเขามาเราไปถูกเขาปลุกระดมยั่วมอมเมาเอานึกว่าดิบดีจริงๆอุตรดิตถ์จริงๆเขาก็สูบบุหรี่ไม่เป็นเนี่ยมันไม่แมนเอาใหม่แมนก็หักสูบสิสรุปบุหรี่เกล็ดทอง บุหรี่พระจันทร์ว่ามันต่ำก็เล่นสูงแต่ก่อนนี้ยังไม่มีกรุงทองสมัยก่อนนั้นยังไม่มีหรอกกรุงทองไอ้กรุงทองมันมาทีหลังไอ้กรุงทองอะไรนี่มันมาทีหลังไอ้ก่อนนี้มันก็เก็บท้องไว้ชั้น 1 แล้วไม่งั้นมันก็มีไอ้พระจันทร์มันมีอะไรแต่มันก็จำไม่แม่นแล้วสุกแก่ท้องก็เหลือแหล่หัดสูบก็บอกสูบไปเขาก็บอกว่ามีรอยัลรอยัลเกล็ดทอง Royal เราก็สูบเกล็ดทองหรือสูบ Royal มันมีกระป๋องนี่ Royal อย่างอื่นมันก็ต้องเล่นกระป๋องก็บอกไอ้กระป๋องไทยๆมันไม่ติดน่ะต้องเล่นกระป๋องหลังนี้ติดหน้าไอ้เราก็ซื้อกระป๋องหลัง state Express ฮ่าๆๆมาเลยมันไม่ฮ่าๆๆสูบแล้วมันอาจจะออกนี่มันไม่ฮ่า เหี่ยวแล้วเวียนหัวเลยมันไม่ฮามันไม่ฆ่าไม่ออกมันจะเวียนหัวสูบไปแอดมานี่เป็นกระป๋องๆต้องแจกเพื่อนต้องให้เขาให้เลิกกินเหล้าพอกินได้กินเบียร์กินจนกระทั่งขวดกันเลยหนักเข้าตอนหลังนี่กินเบียร์นับขวดกันเลยโอ้โหกินกันอ้าวออกร้านนี้กินร้านนี้จนเบื่อร้านแล้วลุกจากร้านนี้เป็นร้านใหม่จะสั่งเบียร์ร้านใหม่บอกเอาเข้าตู้แช่ต่อไปนั่งกินร้านใหม่กันอีกเป็นอย่างนั้นกินไปกินร้านใหม่ก็นับขวดกันแข่งกันไม่รู้แข่งบ้าอะไรก็ไม่รู้นะแข่งเขาแข่งกันน่ะกินไปจ่ายเงินกันเองนี่แหละไม่ใช่อะไรไอ้คนที่เขาขายเขาก็ดีไปเรากินแล้ว เดินเที่ยวเข้าห้องน้ำไม่งั้นไม่ได้ที่คุณเทก็ไปเลยไปขวดแล้วขวดเหล้านี่มันเดินเข้าห้องน้ำแล้วพุงแตกต่างห้องน้ำไปแล้วก็จะต้องพยายามทำให้เหงื่อออกถ้าเหงื่อไม่ออกตัวไม่ระเหยออกมันก็ไม่ไม่ระเหิดไอน้ำก็ไม่หมดกินมากไม่ได้อีกตายก็ต้องพยายามต้องเต้นต้องดีดต้องอะไรต้องพูดก็ต้องให้ดังพูดก็ต้องให้ดังต้องไม่ต้องมีต้องดิ้นอยู่งั้นน่ะเขาไม่ดิ้นธรรมดาเขาออกไปเต้นรำกันเอาผู้หญิงมามีผู้หญิงเสริฟเอาอะไรแต่มันนั่งให้เราก็นั่งก็นั่งเขากอดแล้วก็กอดมันกอดไม่ค่อยลงบอกจริงๆอาตมาแต่ต้องแอดนะไม่งั้นไม่แมน น้านึกถึงแต่ใจเก่าๆนี่มันบ้าดีจริงๆไอ้จิตใจของเราเองนะขยะแขยงจิตใจของเราเองเค้าขยะแขยงบอกจริงๆไอ้เรื่องนี้ว่าอาตมาแต่ไหนๆๆเรื่องผู้หญิงโดยเฉพาะอย่างผู้หญิงหากินไม่ใช่ผู้หญิงหากินนะผู้หญิงเสิร์ฟผู้หญิงอะไรนะเขาเรียกชื่ออะไรนะผู้หญิง Partner ผู้หญิงอะไรอย่างเงี้ยผู้หญิงนั่งชั่วโมงอะไรเนี่ยไปก็อย่างนี้ก็เรียกกันมาก็มานั่งเขานั่งกอดนั่งคลำก็นั่งอยู่คนนี้เราก็กลับกอดมั่งแต่ก็ยังเรียกว่ามันก็เขาดูเขาก็รู้อ่ะว่าเรามันไม่ค่อยมันไม่มาหาแมนเท่าเขาอ่ะมันก็แม่นน้อยๆเท่านั้นเองเขาก็รู้เขาก็เข้าใจอยู่แต่ว่าเราก็แอดให้มันเต็มแมนเหมือนกันนะแมน ไปตามที่เราจะบ้าได้กินเหล้าเข้าไปมันก็อย่างนั้นก็กินเหล้ากินเบียร์พยายามหัดทำแต่ใจนั้นนะแม่เดี๋ยวนี้ระริกได้อยู่ยอมชวนไปถึงสภาพพวกนี้มันฝืนใจจริงๆฟื้นนะมันเป็นที่ใจอาตมามันจะเป็นบุญเก่าหรือบุญใดมาจากไหนก็ช่างมันก็คงจะเป็นบารมีเก่ามันไม่เหมือนเขาก็จิระต่างได้ยินมาไม่ใช่จิระดังได้ยินธรรมดาด้วยนะมันพยายามจะเชื่อเขาด้วยนะถ้าเชื่อสิทำไมแกไม่เชื่อเขาล่ะเป็นอย่างเขาให้ได้ถึงพยายามเป็นกับเขาอย่างเขาเหมือนกันนะไม่ใช่แบบพยายามนะก็คิดว่าดังได้ยินมาอย่างเขาฉันก็ต้องแสวงหาความสุขแสวงหาความเลิศนึกว่านี่เป็นความสุขความเจริญจากมนุษย์เขาจะเป็นก็พยายาม เป็นหยังเขาเข้าไปพยายามฝึกหัดจนแล้วจนรอดอาตมายอมแพ้อยู่หนึ่งก็คือบุหรี่ตลอดจนกระทั่งหมาป่านี้เราอาตมาสูบบุหรี่ไม่ติดสูบบุหรี่ไม่เป็นจนกระทั่งพยายามฝึกมันเต็มที่เต็มเหนี่ยวก็พอสุขกับเขาได้ลองกินเหล้าเมื่อไหร่ก็สูบบุหรี่เล่นไพ่เมื่อไหร่ก็สูบบุหรี่เข้าในโรงอบายมุขมันก็ต้องสูบบุหรี่อ่ะก็สู้กับเขาได้แต่สอบได้ไม่น้อยส่งมวลต่อมวลไปบ้างก็พอได้แต่สูบแล้วก็แล้วกันนะสูบแล้วก็จะให้ติดต่ออีกมันไม่ติดแต่พอยิ่งสูบหลายๆมวนเข้าก็ยิ่งชักจะไม่ไหวแล้วมันชักจะออกจะออกเอาจะไม่ไหวเอามันไม่ใช่ว่ามันติดมันดิบดีอะไรเลยแต่ก็พอได้หัดเข้าจริงๆมันก็พอทนพอชินชาแต่บุหรี่นี่ไม่ติดเลยเหล้าเนี่ยพอไปพอมาเบียร์ก็ยัง ผู้หญิงอีกอย่างเค้าให้เค้าไปเที่ยวผู้หญิงอะไรต่ออะไรกันเนี่ย Set อาตมาแพ้พ่ายทางนี้ไม่สู้เลยสู้ไม่ไหวพยายามแล้วพยายามเล่าฝืนใจยังไงยังไงก็ไม่มีไม่มีทางไม่ได้เรื่องแต่ที่อาตมารอดของตัวเองนี่เล่าความจริงที่นี่พวกคุณระลึกดูของตัวเองหรือแม้แต่วัยหนุ่มสาวกำลังคิดว่าอย่างนี้เนี่ยบางคนไม่ได้เป็นอย่างที่อาตมาเป็นหรอกมันเป็นมาแล้วในตัวมันจะต้องไปไหนรู้สึกว่ามันมันอร่อยพอได้เป็นลิฟท์รถลิ้มลองแล้วมันติดใจจะต้องย่ำใจจะต้องเอาอีกเสพอีกกินเหล้ากินอีกกินเบียร์ก็กินอีกเที่ยวผู้หญิงเที่ยวอีกสำลีเทาเล่นไพ่เล่นโปรเล่นอีก สิ่งเสพติดใดๆใส่เข้าไปอีกประสบการณ์แล้วเนี่ยแหมมันเขี้ยวมันมือเข้าไปอีกแม้แต่การกีฬาอาตมาก็ไม่ค่อยติดแต่ก็เล่นเล่นบอลมาแต่เด็กๆขนาดมาอุตรดิตถ์นะแต่งเพลงนี้แต่งเพลงทีมฟุตบอลจัดเป็นทีมตัวเล็กๆน้อยๆนะแต่ก่อนอยู่ตั้งแต่ชั้นชั้นแต่ก่อนที่ฉันมัธยมมันก็คือชั้นประถมเดี๋ยวนี้อ่ะนะแต่ก่อนนี้มันป 4 แล้วมันก็ม 1 ม 2 ม 3 อะไรเงี้ยถ้าถ้าอยู่ม 1 ม 2 ม 3 ม 4 อะไรนี่เตะบอลแล้วเตะแล้วก็คนนั้นคนนี้ตั้งเป็นทีมน่ะสิเอาชื่อมาเรียนก็แต่งเป็นเพลงเชียร์ชื่อเพื่อนที่เขาเป็นทีมคนนั้นเป็นวินคนนี้เป็น Black คนนี้เป็นโกอะไรก็แต่งใส่เข้าไปเชียร์อาตมาอุตรดิตถ์ถึงอย่างนั้นแต่ก่อนนี้ แต่งเพลงร้องเชียร์กันเองที่จริงไม่มีใครร้องหรอกคนอื่นเขาร้องไม่ได้ด้วยเท่าไหร่หรอกคนเดียวส่วนใหญ่แต่งเองร้องเองแต่ทำเคลียร์กันเตะบอลเตะอย่าเล่นกีฬาเล่นกีฬาอื่นๆก็ไม่ค่อยเก่งไม่ค่อยติดนะจะมีเล่นอยู่เตะบอลบาสเกตบอลก็ไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่แต่ก่อนอยู่ต่างจังหวัดนะไอ้ส่วนกีฬาเล็กๆน้อยๆกีฬานุ่นๆนี่ๆก็อย่างนั้นอย่างนั้นน่ะไม่ค่อยติดไม่ค่อยเป็นแต่ก็เล่นน่ะเล่นพอได้เล่นปิงปองก็พอเล่นได้ก็พอโตพอตกก็เขาเป็นถ้าเล่นแบดมินตันเล่นเทนนิสเล่นทั้งนั้นแหละแต่เขาไปติดตั้งแต่ทำคอร์ดที่บ้านน่ะ ถ้ำเหล็กจะเข้าทีไรก็หาว่าตัวจบเวลากระโดดกระโดดตีอย่างนี้มันมันบอกไม่ถูกหรอกเหล้าไปก็อย่างนั้นอย่างนั้นน่ะเกล็ดไฟเกินไปก็หัดกีฬาอะไรต่ออะไรต่างๆนานาแต่ก็ไม่ค่อยติดเท่าไหร่แต่ก็ไม่ใช่ว่าแต่ก่อนไม่รู้แต่ก่อนนี้ก็เหมือนกันทั้งหลายแหล่ทุกๆคนก็คิดว่ามันเป็นของหน้าได้น่าเป็นของคนแสวงหาคนเอาคนเก่งคนอวดให้เก่งควรจะทำตนให้เก่งก็ฝึกไม่ใช่ไม่ฝึกกีฬาการละเล่นยิ่งในเรื่องมหรสพการแสดงเป็นดาราเป็นอะไรบ้ายิ่งชอบใหญ่เลยอ่าไอ้นี่ยิ่งชอบใหญ่เลยจะต้องเป็นแต่งเอาไว้เป็นกลอนเลยนะไอ้ในเรื่องด้านการละเล่นนะเดี๋ยวนี้ยังจำได้แม่นแต่เป็นตัวตัว จัดห้องให้ฟังร้องแสดงแต่งเรื่องเพลงวาดภาพถ่ายนี่ย่อตัวย่อนะเนี่ย 1 รองฉันจะต้องเป็นนักร้องแสดงต่อฉันจะต้องเป็นนักแสดงแต่ฉันจะต้องเป็นนักแต่งนักประพันธ์แต่งทั้งเรื่องแต่งทั้งเพลงทั้งหมดเลยนะยอมไปหมดแล้วแสดงแต่งเรื่องเพลงว่าภาพถ่ายช่องฟรีซเลยย่อไว้เสร็จเป็นหัวใจเลยว่างั้นนะเออนี่เปิดเผยอะไรให้ฟังอีกรอบๆให้ฟังนะนี่เป็นเรื่องที่หลงเป็นเรื่องที่เราไม่รู้แต่ก่อนนี้กินเหล้านี่กำชับไปเรื่อยๆนะว่าเรื่องเหล่านี้เป็นสิ่งที่เรานึกว่าเป็นสาระชีวิตน่ะนึกว่าเป็นสาระชีวิตเป็นแก่นสารที่เราจะต้องให้เก่งให้เป็นให้มีให้ประเสริฐเลิศลอยได้และสมใจสุขใจก็พยายามฝึกหัดรองก็พยายามเพียรตัวเองให้เป็นนักร้อง กรุงเทพฯมีรุ่นเดียวกันนี่ไม่ใช่พูดเล่นนะสุเทพเนี่ยมาร้องเพลงร้ายๆกันน่ะแต่เขาเองเข้าไปอยู่กับคุณไสลไกรเลิศเขาเป็นนักธนูๆกับเทรนด์กันอาตมามาอยู่กันทำก็เจอกันเพราะแต่ก่อนมันยิ่งน้อยแต่ก่อนมันไม่มีมากเท่าไหร่มันก็เจอกันก็เป็นเพื่อนกันขนาดก็เขาก็เรียกกูเรียกมึงจะอาตมาไม่เคยพูดกูพูดมึงแต่เขาน่ะพูดพูดว่าอาตมาพูดกูพูดมึงบางทีเขาก็พูดเองพูดภาษาอาตมาพูดได้อย่างเก่งก็เก่งก็ฆ่าแต่กูมึงมันไม่ออกมันพูดมันไม่ออกมาจากไหนๆพูดไม่ๆเพื่อนผมก็จะพูดยังไงก็พูดแต่เราไม่ได้โกรธเขาหรอกไม่ถือเขาจะพูดกูก็พูดมึงก็ไม่เป็นไรแต่เราพูดกับเขาเราไม่พูดทั่วๆๆก็เป็นสูงสุด ชรินทร์ก็เขาเองเขาทำงานของเขาส่วนตัวแล้วก็ทำงานของเขาส่วนเป็นนักร้องกับเขาอีกท่านึงอ่ะชรินทร์เขาไม่ค่อยได้คลุกคลีเท่าไหร่แต่ก็รุ่นไล่ๆกันชรินทร์สุเทพบอลโลกมีชุดกลอนมารบไอ้นั่นไปเลยเดี๋ยวนี้ตกกระป๋องไปหมดแล้วว่าลบมันลบนี่สามีผ่องศรีวรนุชแต่คนที่พอติดตามวงการนี้ก็พอจะรู้อาตมาก็มาร้องทางนี้รองการแสดงก็แสดงพยายามแสดงแต่หาเวทีแสดงยากแต่เรามีละครก็เข้าไปติดเพราะอาตมามันเรียนหนังสืออาตมาไปทุกทีสิ่งเหล่านี้อาตมาก็เรียนหนังสือไม่ทิ้งการเรียนเรียนเรียนเรียนหนังสือไปอะไรพวกนี้ก็ผิดก็ปล่อยแม้ไปอยู่บ้านร่วมกันทำแล้ว ก็ยังเรียนหนังสือไปเรียนมีเวลาปลีกจะไปจะต้องออกไปออกเวทีกับป้ายไปร้องเวทีก็ไปแต่ว่าเมื่อกลางวันก็ไปเรียนอย่างนี้เป็นต้นมันไม่ได้มันไม่ได้เอาจริงเอาจังเท่าไหร่ไม่ใช่ไม่เอาจริงเอาจังเอาจริงเอาจังแต่ว่าอาตมามันมีอยู่อย่างนึงอะไรไม่รู้มันต้องเรียนมันก็เรียนอยู่อย่างนั้นเรียนไปเรื่อยๆไอ้พวกนี้กูไปแต่ส่วนพวกพวกพวกพวกฝูงไม่เรียนมันออกมาทางนี้เลยเป็นอาชีพไปเลยมันก็ดังน่ะสิเพราะมันให้เต็มตัวไอ้เราไม่ให้เต็มตัวเนี่ยร้องแสดงเรื่องแต่งเพลงแต่งหน้าแต่งเรื่องก็แต่งจังเลยแต่นิยายแต่งสารคดีต่างอะไรก็แต่งจนแต่งจนพอเขียนเขียนลงเวทีมีนามปากกานับไม่ถ้วนรับปากกาหัวเหล็กหัวแตกเลยแล้วกัน มันมีปมด้อยอยู่อันนึงอาตมาที่แบบมีปากกามากๆนี่คือไม่อยากให้ใครรู้เราจะเป็นนักประพันธ์ก็ไม่อยากให้ใครรู้ที่ไม่ให้ใครเพราะว่ามันมีเข็ดแล้วไปเกิดเข็ดอยู่ทีนึงตอนนั้นอยู่ม 6 แต่งเพลงอนุมัติแต่งตั้งแต่ม 5 แต่งไปให้เพื่อนร้องม 5 ม 6 อยู่ม 6 อ่ะไม่ใช่ม 5 ม 6 แต่งเพลงแต่งเพลงแรกที่