240423-471 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ025.txt

งไม่ยินดีในอย่างหนึ่งก็มายินดีในอย่างหนึ่งเพราะฉะนั้นในความยินดีทั้งหลายแหล่ ให้มันหมดยินดีไปทั้งหมดเลยแม้แต่อย่างโน้นยินดีก็ให้รู้ว่าไม่ยินดีใครรู้แล้วใจเราจะเป็นกลางมันจะย้อนไปย้อนมาเป็นประสิทธิภาพเป็นการกลับไปกลับมาเป็นการทบทวนบันทึกจะร่อนเปลี่ยนแล้วเราก็อยู่บนมันเหนือมันโลกุตระนั้นอยู่อบายมุขก็ไม่ต้องหลบอบายมุขอยู่ตามก็ไม่หลบตามอยู่กับโลกกระทำก็ไม่ต้องหรอกอยู่บนมันแล้วก็ไม่แสดงรูปไม่แสดงการสำคัญที่เราจะไปสัมพันธ์สิ่งหยาบที่คนไม่ไม่ไว้ใจเราก็ไม่แตกไม่ต้องสิ่งที่จำเป็นต้องแตะต้องเกี่ยวพันเราก็จะต้องทำให้เห็นเป็นชัดที่สุดที่จะมีสภาพรูปแบบ ต่างๆที่มันจะแสดงถึงความไม่ติดไม่ยึดซับซ้อนไม่เห็นเด่นชัดและข้อสำคัญก็คือใจจริงตัวอารมณ์ของจิตตัวติดตัวดูดหรือผลักจริงๆมันจะต้องอ่านอารมณ์ของจิตให้ชัดแจ้งแล้วเราก็จะมารู้ว่าเราปล่อยวางได้มันจึงจะสนิทเนียนได้เพราะฉะนั้นถ้าเราเป็นแต่เพียงเราพลาดการได้หยาบๆแล้วเราก็มาแช่นิ่งตกดิ่งไปเป็นงูไปเป็นนาคไม่รู้ไม่เห็นไม่แจ้งอะไรไม่เข้าใจอะไรละเอียดลออลึกซึ้งกว่านั้นไม่มีเราจะดิ่งดับๆๆไปมันก็นับวันดับนับวันแต่จะดับเพลิงแล้วก็กลายเป็นลัทธิแบบเต็มไปหมดในภูเขาหิมพานต์ของ ฤาษีของอินเดียเขาอย่างนั้นและที่อย่างนี้มันง่ายมันตื้นก็นึกว่าหนีโลกนึกว่าพ้นโลกมันก็พ้นโลกอยู่จริงๆอย่างที่กล่าวแล้วแต่มันหนีโลกมันไร้ค่าเอาคนทิ้งไปเป็นก้อนดินก้อนหินไปเลยมันก็เหมือนสัตว์ตัวหนึ่งที่มันไม่แย่งอบายมุขของคนหลอกมันไม่ไปแย่งฟาร์มของคนมันไม่ได้ลาภยศของคนสัตว์เดรัจฉานทั้งหลายมันก็เหมือนกันเราก็ทำตัวเป็นสัตว์ได้สำเร็จเท่านั้นเองเราไม่ได้เป็นมนุษย์มันได้แค่เป็นสัตว์จะได้สารชนิดหนึ่งเท่านั้นเพราะคนมันมีค่ามากกว่านั้นคนมีคุณมากกว่านั้นเราจึงจำเป็นต้องล้างสิ่งนี้ให้เป็นคนขยันหมั่นเพียรเป็นคนไม่ลอยชายรู้ว่าบัดนี้เรากำลังทำอะไรอยู่กายกรรมกิจกรรมอะไรที่ควรจะเป็นไปได้ดีกลายเป็นดีคนดีคนนี้มโน ดำริอะไรคิดนึกอะไรเราจะเพี้ยนอะไรเมื่อยแล้วควรพักสมควรจะพักผ่อนก็พักเมื่อสมควรจะเพียงแค่เพียงอย่างนี้เป็นต้นเราจะกลายเป็นคนกะปิกับเปล่าคล่องแคล่วมีการงานอันกระจับกระเฉงสร้างสรรค์เป็นคนสมบูรณ์ทั้งร่างกายฝีมือสมรรถภาพจิตใจดีรู้ความจริงเลยว่าอ๋อมันก็แค่นี้เองมนุษย์แล้วก็มาสร้างสรรสร้างแล้วไม่ต้องไปแลกลาภและเกิดอะไรก็สร้างลูกค้าของเศรษฐกิจของมนุษย์อันใดสมควรสร้างลงให้แก่โลกอันใดไม่สมควรอันนี้เฟ้อแล้วอันนี้เกินแล้วไม่ต้องสร้างมาสร้างอันขาดแคลนแคลนกันไปหมุนเวียนอยู่ในโลกอย่างจริงจังไม่เข้าใจถูกสุดอย่างนี้เราก็จะมาเป็นผู้ปฏิบัติธรรมโดยที่เรียกว่าจิตของเรานี่แหละจะมาแก้กลับให้มันไม่ไปยินดี ในการแช่นิ่งอีกกลับมาทำงานอย่างเก่าแต่มันกลับทำงานตอนนี้เราไม่ได้ทำงานเพื่อแลกลาบแหลกยศหรือทำงานเพื่อเอาสรรเสริญหรือทำงานเพราะความมันความอร่อยเป็นโลกียสุขทำเพราะว่ามันสนุกสนานแบบโลกๆอย่างเก่าๆก็จะไม่เราจะรู้ค่าของลูกรถเป็นเสียงสัมผัสโรคเขายินดีปรีดาอยู่แค่ไหนเป็นชั้นเป็นเชิงเราก็จะอนุโลมให้เขาฟังเป็นไปร่วมสมัยพอสมควรสมเหมาะแล้วก็ให้เขารับจะมีเนื้อหาแก่นสารอะไรที่จะฉลาดสื่อเข้าไปผสมเข้าไปให้คนได้เป็นแก่นสารสาระยิ่งกว่าเราจะเข้ามากระทํา พวกเราก็จะไม่ตกแค่จิตใจของเราก็จะไม่ซึมเสื่อมจิตใจของเราก็จะไม่ว่างไม่ได้เผลอไม่ได้มันจะง่วงมันจะงงมันจะซึมมันจะปรับเราจะไม่เป็นอย่างนั้นเราจะตื่นยังจะเป็นผู้ตื่นไปพุทธะตื่นเป็นผู้ตื่นอยู่แล้วจะให้หลับแล้วก็หลับอย่างรู้หลับอย่างที่ว่าแล้วเวลาเราฝึกหัดหลับให้หลับด้วยความมีสติสัมปชัญญะและให้มันพักถอยลงไปเลยอย่าไปหลับด้วยอาการง่วงอารมณ์ง่วงต้องทำขับไล่ออกไปในอารมณ์อันเหมาะสมว่ามันเป็นยังไงให้รู้มันหิวมันง่วงมันอยากไม่เอาให้สดชื่นเป็นอารมณ์ใสแจ่มแล้วก็ประคองสายแจ่มนะไปถึงเวลาพักมันก็จะพักภัยลงไปอย่างนั้นเป็นการพักที่เราตัดขาดที่เราไล่อารมณ์ง่วงก็มาแทรกอยู่ใน ได้ต้องฝึกเพียรแม้แต่เราจะหลับจะนอนแม้จะอารมณ์จะดีเมื่อไรนั่งอยู่เดี๋ยวนี้มันดีมันซึมอะไรต้องรู้เป็นอุปกิเลสที่แท้ชัดอย่าให้มันมีไม่เอาเริ่มดีขึ้นนิดนึงก็ไม่เอาให้มันเต็มร้อยสติให้มีเต็มหัดทำไปตลอดวันตลอดเวลาเวลานั่งอยู่เฉยๆจะดีหมดน้อยมันยิ่งยากก็ฝึกกำลังเคลื่อนไหวอยู่กำลังมีงานมีการกำลังมีอะไรหรือว่ามันมีอะไรเซื่องซึมลงมาในงานที่มันคนเปย์เข้าไปมันก็มีตรงนั้นตรงนี้ซึ่งซึมก็ไม่รู้ว่าเสื่อมซึมรถรถดีๆเป็นความที่ไม่ยินดีและอะไรที่นั่นแหละตัวอะไรติดตัวไม่ยินดีมันชักจะเป็นทิศทางจะไปหาทีนะมีทานแล้วพระพุทธเจ้ามาแล้วนะเดี๋ยวจะขี้เกียจมาแล้ว เดี๋ยวตัวก็ขี้เกียจหนักเข้าไปอีกหรือไม่มีอะไรที่มากเกินไปรับอาหารอะไรมามากเกินมันหนักเกินมันเผลอๆไม่ว่าอาหารทางวัตถุไม่ว่าอาหารทางนามธรรมแปลเกินไปมันก็ง่วงได้ไปสมุแล้วก็จิตของเรานี่แหละเราควบคุมมันอย่าให้มันหลบมันลี้อย่าให้มันหนีอย่าให้มันเลี่ยงให้มันอยู่กับความจริงเป็นขั้นตอนสดชื่นเบิกบานเมื่อสักพักก็พักจะเบิกบานเมื่อจะตื่นก็ตื่นอยู่อย่างเต็มที่มันจะหลับก็หลับมันจะตื่นก็ตื่นให้รู้หลับรู้ตื่นไอ้นี่กำเจ้ากัญชาซ้ำแซะอีกเพราะว่าจองพยายามให้ยาขนานนี้รักษากันให้ดีให้เต็มที่แล้วเราก็จะกลายเป็นคนที่ ใครตู๋ก็ไม่ได้แต่เราก็เป็นคนที่ยินดีปรีดาเป็นคนสร้างสรรค์จิตใจเราก็รักสงบการสงบที่ว่านี้ไม่ใช่ไปสงบเลยหลับดีเลยไม่ใช่สงบเลยเถิดเป็นเดียรถีย์ดังกล่าวแล้วไม่ใช่มิจฉาทิฐิอย่างนั้นแต่เป็นการสงบจากกิเลสกิเลสกามตัณหาเราก็หมดจริงเราจะรู้ว่าเราไม่เสพเราไม่ติดเพราะว่าปัญหาก็หมดจริงไม่มีแม้แต่ลึกซึ้งเข้าไปถึงวิภาวะภพวิภวตัณหาเราทำดีมุ่งมาดปรารถนาดีก็ไม่ให้มันอัจฉริยะเกินไปไม่ให้มันย่อหย่อนภาษีมีนักวิริยะก็ไม่ยอมอภิบาลจะอยากได้จนเกินการเป็นการโลภโมโทสันอยากได้ก่อนให้มันถึงเร็วก็ไม่มีจิตใจล้ำหน้าอย่างนั้นเพราะฉะนั้น ผู้กำหนดในอัตราต่างๆนานานับจากสัญญาจะกำหนดรู้ในอัตราในโลกและเราก็รู้อัตราในโลกก็เป็นของเกิดเป็นของเป็นของมีไม่ใช่ของเที่ยงของแท้ไม่ใช่ของที่จะไปยึดเกาะว่าเป็นตัวเป็นตนอะไรเราจะรู้จริงๆว่าเราจะทำอะไรได้ดีแค่ไหนเราก็จะเป็นผู้ที่สูงสุดในรูปในนามเราจะอยู่กับลูกโดยเฉพาะนามของเรานั้นฉลาดยอดและเราก็จะอยู่กับรูปทุกรูปแม้แต่รูปของนามธรรมชั้นละเอียดเป็นอรูปเป็นจิตเราก็จะรู้ทุกรูปอ่ะรูปเป็นจิตนี่ก็คือรูปที่ถูกรู้โดยญาณวิเศษของเราพยายามที่สุดของเราเป็นตัวกำหนดรูปทุกรูปครูปานนั้นชายเย็ดแตกต่างและเราไม่ติดในรูปใดๆเลยในโลกไม่ว่าจะเป็นรูปสัญญาใด รูปพระสัญญาใดเราก็ไม่ติดไม่ยึดและเราก็เรียงร้อยหรือว่าสร้างสรรค์ให้แก่โลกไปอย่างมีระเบียบอย่างมีลำดับอย่างมีความเป็นสันติภราดรภาพแท้จริงเลยอันนี้เป็นจุดหมายหรือเป็นเป้าหมายหรือเป็นความหมายที่พยายามให้ลึกๆเพื่อให้เห็นได้ง่ายๆอาจจะซ้ำซากในความหมายใหญ่แต่ก็พยายามที่จะทำความหมายละเอียดให้พวกคุณได้รับเพิ่มเติมขึ้นเสมอๆพอขอกำชับสุดท้ายว่าเราต้องพึงเพียรในการที่จะรู้สึกกายะอันสำคัญใหญ่ของเราโดยเฉพาะชี้บอกอยู่ว่ามันเป็นเรื่องของทีมชาติเลยเพราะว่าปัญหาอันนี้ถ้าเราไม่แก้ไข มันก็ติดต่อไปจนตายแล้วเราก็ได้ดีแค่นี้เราไม่ได้ดียิ่งกว่านี้อีกเลย