201209-168 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ049.txt

มจำได้มันก็ไม่สอดคล้องหรอกมันไม่ตราใจมันไม่เป็นตัวเป็นมันเป็นแต่เพียงเหมือนเปลือกเหมือนชิ้นของกาละเท่านั้นเองเป็นสัดส่วนเป็นองค์ประกอบเป็นสังขารของกาละเท่านั้นเองถ้าไปเกิดในกาลที่มันไม่เกี่ยวไม่คล่องแล้วที่มันแปรปรวนเป็นคนละยุคคนละสมัยมันหายไปเลยแล้วมันก็หายไปง่ายด้วยเพราะมันไม่ใช่เนื้อมันไม่ใช่สภาวะที่แท้จริงที่จะตราใจที่จะฝังใจที่จะเป็นตัวเป็นตัวตราใจฝังใจไม่ใช่แต่แค่ความรู้มันจะต้องเป็นตัวเป็น มันติดเนื้อติดหนังเหมือนบาดแผลเหมือนแผลเป็นแผลเป็นอะไรอย่างนี้เป็นต้นมันจะต้องเข้าไปถึงอย่างนั้นเพราะฉะนั้นการปฏิบัติจึงเป็นตัวสำคัญที่จะทดสอบพิสูจน์ความจริงด้วยว่าปฏิบัตินั้นตรงตามปริยัติหรือไม่เมื่อมีผลจริงเกิดจนกระทั่งเห็นด้วยปัญญาแทงทะลุรอบถ้วนชัดเจนทั้งปัญญาที่เรียนมาทั้งปริยัติทั้งสภาพที่ปัญญาที่เห็นเป็นยถาอุทยานทัศนะปัญญาที่เห็นมารู้มาจากปริยัติแล้วก็มาพิสูจน์เป็นยะถาพุทธญาณทัศนะเป็นปัญญาภาวนามยปัญญามันจึงจะได้เป็นตัวที่เป็นตัวที่ตราใจเป็นตัวเกิดตัวแท้เป็นนามธรรมเป็นจิตวิญญาณที่เป็นชิ้นเป็นอันไม่ เหมือนสิ่งที่เป็นแค่องค์ประกอบของกาละหรือสังขารของกาลอันที่กล่าวไปแล้วแต่อันนี้มันเป็นตัวสภาพไม่ใช่สังขารทั้งกาละแต่เป็นตัวที่บันทึกเป็นตัวที่เกิดผนึกลงไปในจิตวิญญาณอย่างแท้จริงนั้นขอให้พวกเราได้พิสูจน์สัจจะปริยัติและภาคเพลงจะปฏิบัติไปเราจะรู้ว่ามันมีความมั่นคงความแข็งแรงและความอยู่กันอย่างเป็นสภาพที่ช่วยให้เรามีชีวิตย้ำเห็นแท้เลยว่าเราเป็นอย่างนั้นหลุดก็หลุดขาดก็ขาดเลิกก็เลิกลดได้มากก็ได้มากรถได้น้อยอยู่ก็จะเห็นด้วยความไม่เที่ยงไม่แท้อยู่ลดได้มากแล้วก็ชักจะดีขึ้นตั้งมั่นขึ้นเยอะยิ่งขาดเป็นสภาพศูนย์วิมุต มันก็ยิ่งเป็นสภาพที่ตั้งมั่นไม่หวั่นไหวอย่างแท้จริงแล้วเราก็จะเห็นเหตุปัจจัยอื่นๆเรื่องอื่นๆสนับสนุนสอดคล้องกันขึ้นมาความจริงจังในธรรมะจนจะพาเราไปสู่อรหันต์หรืออรหัตผลสุดท้ายความเป็นผู้ที่สิ้นสุดสูงสุดหรือสมบูรณ์สูงสุดหรือประเสริฐสูงสุดจะเรียกด้วยคำอะไรก็ได้ทั้งสิ้นเป็นคนหมดทุกสิ่งทุกอย่างก็ได้จะเป็นคนที่มีทุกสิ่งทุกอย่างสมบูรณ์ก็ได้ครบครันเป็นความพร้อมผู้ที่จะแสวงหาบรรลุความสำเร็จก็ได้ความสำเร็จที่สมบูรณ์ครบพร้อมเราจะถึงสิ่งนั้นได้ต้องมีทั้งธรรมะ 3 อย่างปริยัติธรรมปฏิบัติธรรมและปฏิเวธธรรมอย่างถึงรอบปฏิเวธก็ต้องถึงรอบแทงทะลุรอบมี สภาพที่เกิดแล้วก็จนกระทั่งเรามีญาณทัศนะที่เป็นยถาโพธิญาณแทงรู้รอบเห็นความจริงที่เป็นได้จริงไม่ใช่ความพลางไม่ใช่ความลวงไม่ใช่ความหลงแต่เป็นความเห็นแท้ในของแท้รับรู้ของแท้ในของรับรู้ของแท้ในตัวเราที่มันมีจริงเป็นจริงมันพูดได้น้อยแม้แต่แค่น้อยๆเราก็จะรู้คำรู้ความคุ้มครองจริงนั้นได้ยิ่งมากเราก็ยิ่งจะรู้ได้ยิ่งจะเห็นได้ว่ามันประเสริฐวิเศษความอุตสาหะวิริยะจะเกิดขึ้นมาผู้ที่ยังช้าๆกับแตะอยู่ทุกวันนี้แม้จะได้อริยกุลบ้างเล็กๆน้อยๆก็เพราะว่ามันหลงสวรรค์สรวงสวรรค์เล็กๆน้อยๆแล้วมันก็ติดแป้นติดแปะผู้ที่ได้มากขึ้นมาก จะไม่หลงสวรรค์น้อยๆจะเห็นสวรรค์ที่สูงขึ้นยิ่งมีมากเท่าใดยิ่งจะรู้ว่าโอ้ขนาดร 9 มาได้ 349 ก็เป็นสวรรค์ดีขึ้นกว่าโน้ตยังเทียบไม่ได้ถ้ายิ่งเป็นสวรรค์ที่สูงยิ่งกว่ามันจะบอกโดยปฏิภาณเราเองว่าเราควรจะรีบเดินรีบกล้าเพราะการที่จะติดแป้นถ้าปฏิบัติถูกทางแล้วการที่จะติดแป้นจึงน้อยลงน้อยลงเรื่อยๆอย่างแท้จริงถูกต้องตามภาวะของพระพุทธเจ้าที่ตรัสว่ายิ่งเจริญก็ยิ่งขยันมันก็ยิ่งมันเพี้ยนมันก็ยิ่งสนับสนุนส่งเสริมให้เป็นไปเป็นคนดีอย่างถูกต้องแท้จริงได้ดังกล่าวนี้เพราะฉะนั้นผู้ใดที่ยังไม่ได้แม้แต่แค่ปฏิบัติมีแต่ปริยัติมันก็ยิ่งจะดูอื่นๆอาจๆอยู่อย่างนั้นแหละแล้วก็ประมาทระเริงหลงวันๆกลางคืนวันนี้ก็ตายทิ้งไปเปล่าๆ ได้ผลบ้างก็จะหลงสวนสวรรค์อย่างที่กล่าวนี้บอลอย่าไปติดสวนสวรรค์เล็กน้อยเลยยังมีสวรรค์ที่ดีเยี่ยมกว่านั้นอีกนักกว่านักขอให้พวกเราได้ลองทิ้งลองปล่อยลองวางแป้นที่ติดแป้นที่เซฟว่ามันสุขมันสบายเพราะมันสงบพอสมควรเท่านั้นเท่านี้กันให้ได้จริงๆบ้าหนังอุตสาหะวิริยะขวนขวายสร้างบุญกิริยาวัตถุให้สูงขึ้นสูงขึ้นและเราจะเจริญพิสูจน์สัจจะอันนี้ได้ดีขึ้นจึงขึ้นและความเจริญของศาสนาหรือกลุ่มหมู่จึงจะทวีขึ้นได้ถ้าไม่เช่นนั้นแล้วไปไม่ได้ถ้ามีเชื้อที่น้อยศาสนานี้ก็ได้แค่น้อยๆถ้ามีเชื้อที่มากเพราะเราเองเดินไปสู่ สูงได้มากๆมากๆเพียงพอเท่าที่เราจะสามารถทำเป็นไปได้เราก็คิดว่าศาสนานี้เราได้ช่วยพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้แล้วแต่ตอนนี้เรายังเรียกว่าชั่วยังไม่ได้ทีเดียวก็ขอให้พวกเราได้พยายามเพื่อที่จะกอบกู้เอาศาสนานี้ขึ้นมาช่วยพระพุทธองค์ให้ได้สักอย่างแท้จริงกันด้วยการพยายามพากเพียรแล้วทิ้งแป้นหรือทิ้งภูมิฐานที่หลงเสพติดอยู่นั้นให้ได้ของทุกๆคนให้มากเธอ [ไม่สามารถถอดข้อความได้]