201212-169 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ011.txt
เนื้อหาในไฟล์
จันทร์ที่ 12 ธันวาคมพุทธศักราช 2520 เดือนนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์และนำหมู่พิจารณาธรรมปฏิเวธก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกมนุษย์ที่ยังจะต้องกินยังจะต้องเป็นอยู่ก็จะต้องรู้จักสาระของชีวิตปัจจัยของชีวิตที่พระพุทธเจ้าของเราได้เป็นผู้ที่ตราขึ้นไว้เป็นหลักการให้เราได้ทราบว่ามีอยู่ประมาณ 4 อย่างเป็นสำคัญมีอาหารเป็นต้นที่อยู่มีเครื่องนุ่งห่มยารักษาโรคดังนี้ เราจะต้องรู้จักสาระแม้ในที่ปัจจัย 4 อย่างที่ท่านได้บอกว่าเป็นปัจจัยนี้ก็ตามถ้าเราจะต้องใช้เป็นสิ่งที่ยังจะยังชีวิตไว้แต่ในตัวของมันเองแม้จะย่นย่อว่าเป็นปัจจัยแล้วมันยังจะต้องพิจารณาถึงจะต้องไตร่ตรองเลือกเส้นแล้วก็พยายามกระทำให้มันถูกความเป็นปัจจัยจะต้องสำรองในสิ่งที่คุ้มพอไอ้สิ่งที่เพ้อไอ้สิ่งที่เปลืองไอ้สิ่งที่ทำมายุ่งยากลำบากโดยการตกแต่งประดิษฐ์ประดอยสังขารทำกันขึ้นมาโดยโลกโดยมนุษย์ช่างสรรช่างสรร ช่างปลาดุกประดับช้างตกช่างแต่งช่างพ่อช่างเพิ่มยุ่งยากมากมายเอาไว้อีกเราก็จะต้องเป็นผู้ที่รู้แก่นสารสาระและก็พยายามลดวางปล่อยเข้ามาเราจึงจะได้แก่นแท้ๆแล้วก็ไม่ต้องยุ่งมากไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยไม่ต้องไปเสียเปลืองเราก็จะได้แก่นแท้ๆแล้วก็ถูกเรื่องถูกเราดีจริงๆถ้าไม่เช่นนั้นแล้วเราก็จะเป็นวรรคเป็นเวรยิ่งหลงไปกับโลกที่เขาหลอกเขาหลอกเขาก็พยายามจะชักจูงนะครับชวนแล้วทำให้จิตของเราเนี่ยมันก็เป็นน้องน้องไปเห็นตามไปเอาตามกลายเป็นกิเลสเพิ่มเข้ามาเข้ามาเข้าจนไม่รู้เรื่องรู้ราว เพราะอะไรคือสิ่งที่กลั่นอะไรคือสิ่งที่เพราะที่หุ้มก็เลยทำให้เราเองหนักเหนื่อยวุ่นวายยุ่งยากชีวิตก็ต้องแบกต้องคอยโดยการไม่รู้ของเพิ่มของหนักของเปลืองของหุ้มของพ่อซึ่งเป็นสิ่งเพ้อสิ่งนอกสิ่งไม่ใช่กันไม่ใช่ตัวสาระแท้ผู้ใดเรียนรู้ผู้ใดเข้าใจอย่างชัดเจนก็จะลดจะละลงมาแล้วก็มาเอาแต่แก่นได้ง
อ่านต่อ
่ายเข้าง่ายเท่านั้นเป็นสัจธรรมจนรู้แล้วว่ามันสบายมันน้อยมันรู้ความรู้ความพอชัดๆเราก็จะเป็นอยู่ด้วยปัจจัย 4 ที่ถูกต้องเป็นแต่สาระของมันชัดๆจริงๆยิ่งกว่าปัจจัย 4 ที่เฟ้อ เปลี่ยนเป็นบริขารเป็นสิ่งที่ประกอบเป็นของประกอบสำหรับชีวิตเล็กๆน้อยๆถ้าไม่มีเส้นเลยก็ไม่เป็นไรไม่ถึงตายไม่ถึงอยู่ยากสิ่งเหล่านั้นยิ่งเป็นของไม่สำคัญเท่าเรายิ่งจะต้องรู้เท่าทันชัดเจนและเราก็จะอยู่โดยไม่มีสิ่งเหล่านั้นเราก็จะมีทุกข์ถ้ามีก็ยังเลือกเป็นมาใช้แต่ที่จำเป็นที่สำคัญที่จะเป็นประโยชน์ท่านหรือประโยชน์ตนก็ตามกาลอันควรบางครั้งบางคราวเท่านั้นนี่เป็นสิ่งที่ประกอบอยู่ด้วยชีวิตแม้ปัจจัยก็ดีหรือสิ่งประกอบที่เรียกว่าบริขารหรือเกินกว่าบริขารไปก็ดีเราก็จะต้องรู้เท่าทันสำหรับผู้ที่ต้องการจะสบายต้องการจะเป็นอยู่สุขอย่างประเสริฐ ยิ่งสิ่งที่เพ้อที่หุ้มพ้อกันไปไกลมีมากกว่ามากนักไม่จำเป็นอะไรเลยในชีวิตซ้ำไม่นำเขากลับว่าเป็นสิ่งอยากเป็นสิ่งตามเสียด้วยซ้ำไปเป็นสิ่งที่ถ้าใครไม่มีเสียได้กลับจะเป็นผู้ที่สูงเป็นผู้ที่ดีซึ่งเข้าใจกันอยู่เป็นสากลง่ายๆสิ่งเหล่านั้นก็ยังเต็มไปหมดในสังคมอยู่ในมวลชนเราจะต้องอ่านให้ชัดแล้วเราก็จะต้องรู้ให้เป็นชั้นๆตอนที่แม้จะเกี่ยวข้องกับชีวิตบ้างก็จะสำรองออกมารถออกมาละออกมาจนเข้ามาหาปัจจัยและแม้แต่ในปัจจัยมันยังเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ตัวดังกล่าวแล้วนี่เป็นหลักธรรมะ สิ่งที่ทุกคนจะต้องเอาใจใส่เรียนรู้และก็ลดละปล่อยมาจริงๆเพราะคนมันถูกหลอกถูกหุ้มข้อมาอย่างนานแล้วเราจะทำเอาโดยเป็นแต่เพียงคิดเอาไม่ได้เราจะต้องทำจริงๆและเป็นอยู่ได้จริงๆเมื่อเป็นได้แล้วเราก็ยืนหยัดยืนยันเพื่อเป็นตัวอย่างเป็นหลักซึ่งเพียงเรียกว่าสรณะผู้ใดกระทำตนเป็นแล้วแล้วก็ยืนยันอยู่ในส่วนที่มันเป็นแก่นเป็นสารอยู่ในสภาพที่เป็นตัวอย่างคนอื่นได้ท่านเรียกว่าเป็นสรณะเป็นที่พึ่งเป็นพระแม้จะยังอยู่ในสภาพของฆราวาสถ้าเราเป็นผู้กระทำดังนั้นจึงมีกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมเป็นผู้ยืนหยัดตามสภาพที่เป็นแก่นสารไม่เฟ้อ ไม่หลงไม่พยายามไปยุ่งเกี่ยวไปเสพติดไปเอาสิ่งที่มันเกินมันเฟ้อนั้นมาสัมพันธ์กับตัวเป็นผู้มักน้อยเป็นผู้ประหยัดอยู่ได้เป็นตัวอย่างแก่โลกผู้นั้นเรียกว่าเป็นพระพระโสดาพระสกิทาพระอนาคามีลำดับขึ้นไปถ้าถึงขั้นอนาถาแล้วมันก็จะยังไม่อยากจะยุ่งทางโลกหลักอยากจะมาบวชมาทำงานทางธรรมะจำเนียรมันก็เป็นจริงเราจะต้องรู้พระแล้วเราก็จะต้องดำเนินเข้าไปสู่ความเป็นอารยะหรืออริยะให้ได้จึงจะเรียกว่าเป็นผู้พัฒนาเป็นอารยชนหรือเป็นอารยชนที่แท้จริงไม่ใช่ว่าเราจะรู้แต่ภาษาธรรมะก็เป็นธรรมะเป็นจาที่เป็นแต่เรื่องอะไรเป็นปีกเป็นทั้ง ลาวเป็นตัวอย่างโกโก้ไม่ใช่แต่เราจะได้สาระของธรรมมานั้นมาให้ตัวเองเป็นผู้ที่ประเสริฐจริงๆเป็นอารยะจริงๆและก็ช่วยสังคมเป็นหลักเป็นแกนนำสังคมดึงสังคมให้สังคมนั้นขึ้นมาตามการแย่งชิงกันก็จะน้อยลงอาการจะน้อยลงการเป็นอยู่สุขก็จะเกิดขึ้นได้ในหมู่สังคมของมนุษย์ชาติด้วยประการอย่างนี้ทีเดียว