201214-171 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ011.txt

ไม่ใช่วัตถุคำว่าหลุดคำนี้หลุดทั้งๆที่ติดหลุดได้ทั้งสิ้นอยู่กับวัตถุหลุดทั้งๆที่อยู่กับทุกๆสิ่งอย่างรู้รู้เท่ารู้ทันด้วยปัญญาอย่างจริงไม่ได้มีติดจึงเรียกว่าพูดตื่นหรือยังตื่นไม่ใช่หลุดอย่างที่หลับหรือหลุดอย่างที่ปรีหลบ ไบกอนไม่ใช่แต่ไม่มีกั้นไม่มีลบไม่มีหลีกอยู่กันต่อหน้าต่อตาจึงเรียกว่าตื่นหรือเห็นหรือรู้แต่มีลักษณะอย่างนี้จริงทั้งหมดเลยแม้แต่ที่เราได้เข้ามาเป็นศรัทธาเป็นวิริยะน่ะเป็นศรัทธาเป็นหิริเป็นโอตัปปะเป็นวิริยะเราก็เป็นสิ่งที่ได้ก็มาจริงๆมีสติชัดมีไปพิจารณาทั้งนั้นพิจารณามีสติมีสมาธิไม่ใช่สมาธิมีสติมีปัญญามี มีผ้าห่มสัจจะมีสติมีปัญญาพร้อมนี่เป็นจรณะต่างๆอีกสุดท้ายฌาน 1 ฌาน 2 ชั้น 3 ชั้น 4 ก็เป็นเจนะ 12 13 14 15 แท้ๆมีสภาวะของทั้งคำว่าฌานมีสภาวะของทั้งคำว่าปัญญาสภาวะของสติสภาวะของพหุสัจจะมีหมดวิริยะโปรดสัตว์ป่าหิริและศรัทธาประกอบอยู่กับกรรมกิริยาอยู่กับจิตล้วนพร้อมพรั่งเลยทีเดียวมันไม่ขาดอะไรกับสิ่งมีทุกสิ่งถ้าเรามีปัญญารู้แล้วจะรู้ว่าจะระณะทั้งหลายแหล่มันมีอยู่ทุกสิ่งเข้าถึงพร้อมเรียกว่าสัมปันโน จะระณะสัมปันโนแท้ๆจริงๆมากน้อยหรือว่ามีคุณค่าต่างกันมีระดับชั้นอยู่ถ้าสูงก็เป็นระดับสูงอย่างชัดเจนจริงๆมันเป็นจริงของมันแท้ๆไม่ใช่ของไม่ใช่ของที่ไม่มีเลยผู้ใดเข้าใจก็จะทบทวนได้ตามทฤษฎีแล้วก็จงเห็นจริงถ้าเราสูงเท่าใดไม่ใช้กับบุคคลขั้นไหนเหตุเท่าไหร่ปัจจัยเท่าไรที่เราได้ประพฤติปฏิบัติอยู่เราก็จะรู้ความจริงว่าเราเป็นผู้ที่สบายแล้วอยู่ได้โดยไม่ยากพร้อมกับฌานทั้ง 4 มีความมีคำว่าวิตกวิจารณ์คือตัวรู้มีปิติมีสุขมีอุเบกขาอยู่อย่างจริงแม้ที่สุดจะปล่อยให้อยู่แต่อุเบกขา ป๋าก็เป็นไปได้ด้วยเหตุปัจจัยของโสดาก็มีเท่านั้นสกิทาก็มีอย่างนั้นเท่านั้นอนาคาก็มีอย่างนั้นเท่านั้นอรหันต์ก็มีอย่างนั้นเท่านั้นอย่างแท้จริงได้นี่เป็นทฤษฎีใหญ่ทฤษฎีรวมว่าพูดถึงซึ่งวิชชาจะระณะสัมปันโนเมื่อได้วิชาเมื่อรู้ว่าจะรู้สมฐานะอย่างแท้จริงโสดาบันควรรู้ตามฐานะของโสดาเป็นวิชาของโซดาสกิทาก็เป็นฐานของเศรษฐกิจพอเพียงวิชาของศรัทธาจรณะมีขั้นตอนไปเสมอเสมออนาถาคนอายัดเดียวกันอรหันต์ก็นัยยะเดียวกันวันพฤหัสบดีที่ 15 ธันวาคมพุทธศักราช 2520 แต่นี้ไป พ่อท่านพระโพธิรักษ์แม่น้ำมูลพิจารณาธรรมะปัจจะเวกก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกคำว่าพวกเราได้ปฏิบัติประพฤติให้รู้ในเรื่องของจิตใจในเรื่องของประโยชน์ที่แท้ในเรื่องของความดีที่ถูกต้องที่เรียกว่าสัมมาเมื่อเรารู้ด้วยปัญญาเป็นสัมมาทิฏฐิเพราะฉะนั้นเราจะเป็นอยู่ด้วยการดำริการนึกคิดการกระทำการพูดเป็นสัมมาวาจาเป็นสัมมากัมมันตะที่เรายังมีชีวิตเป็นสัมมาอาชีโวอยู่เราก็มีสัมมาวายาโมมีความพยายามมีสัมมาสติมีความระลึกรู้รอบอยู่ทุกคำกิริยาในปัจจุบัน ปัจจุบันทำได้เท่าใดก็เท่ากับสมาธิหรือเท่ากับความสูงของจิตวิญญาณจิตปัญญาของเราสามารถที่จะทำได้แต่ปัญญาไว้อย่างนี้เป็นกรรมดีก่อกรรมดีนี้อยู่ตลอดเวลาเป็นประโยชน์และมีจุดที่มนุษย์หรือจุดพักจุดที่อาศัยเป็นวิหารธรรมของเราจะได้แนบเนียนหรือได้มั่นคงเท่าไหร่ก็เป็นของเราจึงเรียกว่าสมาธิมีทั้งวิมุตติและมีทั้งญาณอาศัยเป็นเครื่องอาศัยอยู่เราก็เป็นผู้เจริญสุดยอดเท่าที่เราเป็นไปได้และก็เราอยากให้มันหยุดอยู่แค่นั้นก็เพิ่มเติมขึ้นเพิ่มเติมขึ้นเราเข้าใจกรรมกิริยาเราเข้าใจงานการไม่เหน็ดเหนื่อยไม่ใช่ไม่เหน็ดเหนื่อยไม่นาน ถ้าใจไม่ท้อแท้เข้าใจงานก็คือกิจกรรมของมนุษย์เป็นผู้สร้างสรรค์เป็นผู้จัดโรงไอ้สิ่งที่ดีด้านการที่ดีที่จะควรเป็นไปเมื่อเราอยู่ร่วมเมื่อเราเห็นด้วยอันควรจะได้กระทำไปเป็นการเพียรหรือเป็นการมีอายุเป็นการมีชีวิตเป็นการเป็นผู้ที่ยังมีกรรมกิริยาก็ทำกรรมกิริยาอันเป็นประโยชน์นั้นไว้แก่โลกเราเมื่อยเราก็พักเราจะหยุดอยู่ในตัวเราก็ต้องทำจิตอันซ้อนจิตอันหยุดอยู่ในตัวอันนี้แหละเราพยายามพึงระลึกอ่านคือระลึกรู้ว่าการปลดปล่อยหรือการวางในขณะที่เรากระทบสัมผัสยังเป็นการเป็นงานอยู่ในรูปนอกต้องคิดต้องพูดต้องกระทำด้วยมือ อยู่แต่เราก็ไม่มีการยึดติดไม่มีการกังวลไม่มีการอึดอัดไม่มีขัดไม่มีเคืองไม่มีน้อยใจเสียใจแม้แต่ลิงโลดใจก็ไม่ต้องลิงโลดใจจนเกินการอยู่แล้วเราได้กระทำจริงและมีแรงเด็ดขาดประมาณไหนอันนี้สำคัญเราจะต้องรู้ความเด็ดขาดได้ว่าสมุดเขตถ้ามีแรงเด็ดขาดไปก็ปล่อยได้ทันทีจะต่อก็ต่อได้เรียกว่าวุฒิฐานะสมาชิกหรือสมาชิกได้ทำทำได้ทำแล้วก็หยุดทำหรือทำแล้วจะทำอีกสามารถที่จะหยุดสามารถที่จะเกิดเรียกว่าสามารถที่จะเกิดจะดับได้เป็นพื้นฐานนะเป็นภาษาไปเป็นความเป็นจริง ตรงตรงกับภาษาอธิบายได้อย่างชัดมีสภาวะแท้เราเด็ดเดี่ยวแค่ไหนอันนี้แหละเป็นความสูงเป็นการวัดฐานจิตของเราเราจะยิ่งสูงขึ้นสูงขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเราฝึกจริงมีสภาพธรรมนี้อ่านให้ชัดจริงมันจะมีสมุดเขตที่เด็ดขาดสามารถที่จะให้ไปเป็นไปหรือให้มันพักจนจะจบลงที่เราว่าเราไม่พักเราก็เราไม่พักเราไม่เพี้ยนและสามารถที่จะทำให้เด็ดขาดตัวไม่พักเราก็ทำได้อาจจะทำต่อไปเราไม่พักหมายคำว่ามีได้เรื่อยๆจะให้ยิ่งขึ้นก็ยังได้เราไม่เพี้ยนสมัยเขามาพักก็ทำได้โดยจริงโดยเด็ดขาดโดยแน่นอนทั้งจิตจักรพรรดิเราก็พัก ได้จริงหยุดได้จริงสงบได้จริงเด็ดขาดเด็ดเดี่ยวหยุดทั้งกายหยุดทั้งวจีแม้จะหยุดทั้งมโนหยุดอย่างอสัญญีอยู่ที่ 11 เลยทีเดียวเราก็สามารถทำได้เป็นเจโตสมถะชั้นสูงก็ดีหรือแม้เราไม่ได้ถึงขั้นเจโตสมถะเราจะพักจิตเราก็ไม่ฟุ้งซ่านอะไรมากมายแต่ยังมีเรื่องราวที่จะผูกพันอีกบ้างเล็กน้อยก็ทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากเป็นไปโดยง่ายน่าจะระงับเมื่อระงับแล้วตายจะระงับเราจะหยุดวจีเราจะระงับการระงับได้แน่นอนส่วนจิตของเราจะมีเป็นสภาพมันยังเกิดอยู่เป็นอยู่เป็นชีเป็นชีวานุสรณ์ชีวานลูกปัดทิมหมายความว่ายังมีสิ่งนั้นเหลืออยู่เป็นก้นบุญ มันจะทำโดยรู้หรือทำโดยไม่รู้ก็ตามถ้ารู้ก็เรียกว่าจิตของเรายังหยั่งไปถึงก้นบึงของจิตว่ามันยังมีการสืบต่อเป็นชีวะเป็นไปในทางยังสร้างสรรค์อยู่ยังเกิดอยู่ถ้ามันเป็นไปในทางพรรคแล้วก็เรียกว่าชีวนิชพันธ์ที่ไม่ต่อท่านจึงหยุดมันจะมีอยู่ในจิตปรุงกันอยู่จริงๆหรือว่ามันจะมีบทบาทของเรื่องจริงตัวจิตที่มันยังไม่ตายดิ้นมันยังไม่สลายกันมันยังมีวนมันยังมีสภาพที่ยังไม่หมดชีวะยังไม่หมดการตายแท้จริงมันก็เป็นอย่างนั้นเราจะรู้ก็เป็นผู้ที่แทนถึงเราจะไม่รู้แต่เราทนได้โดยไม่ยากเราก็หมดทุกข์ เราทำได้แต่จึงอยากจะให้ทุกคนพยายามฝึกฝนด้านหยุดด้านตัดด้านพักจะมีการนั่งสมาธิเพื่อสงบระงับมีให้ได้บ้างเราจะหยุดเล่นจิตตัวที่จะดูสงบร่มเงาให้ถึงขั้นนั้นสันดีได้อย่างเด็ดเดี่ยวมันจะทำกำลังทำอินทรีย์ภาระให้แก่ตนได้มากแล้วเราก็จะรู้ชัดด้วยมีความมั่นใจแจ้งเป็นการเสริมเป็นอานิสงส์อันจริงไม่เข้าใจไปสัมมาทิฏฐิแล้วผู้รู้อานิสงส์ทรงธรรมผู้ใดยังไม่รู้อานิสงส์อยากจะทำอย่างที่อื่นๆที่เข้าใจอยู่ก็เอาไปเรื่อยๆแต่นี่ขอแถมให้เราน่าจะได้เพิ่มเติมวันนี้อีกเมื่อ ต่อๆไปงานการเรามีมากแล้วก็เดี๋ยวจะหลงงานเกินไปจนดับจนพักในจิตจึงสามารถหยุดไม่มีกำลังอินทรีย์ภาระไม่มีกำลังประเด็นก็จะวนเวียนอีกต่อไปอีกเหมือนกับภาวะใครรู้แล้วในขณะนี้ก็หัดบ้างเนี่ยเวลาที่เราจะพักเป็นเณรสักทีหรือเป็นอะไรก็แล้วแต่มีสติสัมปชัญญะหัดฝึกจิตในด้านหยุดถ้าปล่อยนอนหลับแล้วมันไปตามภูมิพอนอนหลับแล้วตัดกายทวารหมดแล้วใจของเราก็จะตกอยู่ในภูมิหรือในภพที่มันเป็นพอจะเห็นได้ว่ามันจะฝันมันจะมีเรื่องมีราวอะไรมันก็เป็นไปตามของมันฐานนั้นเท่าที่มันจะฟุ้งอยู่เท่าที่มันจะมีบทบาทการงานอยู่บางทีเราก็รู้มันได้บางทีแล้วมันก็ไม่รู้ ก็เป็นอย่างนั้นแหละแล้วเราจะทำให้มันสนิทยิ่งกว่านั้นเราก็ต้องพยายามมาฝึกตนทำนั่งหลับตาหรือว่ามาทำสติให้สูงเพราะเกรียนมันลงเจียนมันลงให้มันสนิทสนิทสนิทถ้าจะดับแล้วก็ดับมันไม่ได้มากขึ้นเป็นอสัญญีที่สูงขึ้นไม่ให้รับรู้ได้สูงขึ้นเร็วกว่าทำอรูปฌานแบบหลับตาให้ชัดชัดจริงๆนั่นคือเราเจียนชีวานอุปาทิกับจิรายุปาทิให้มันละเอียดละออขึ้นไปอีกถ้ามีโอกาสก็กระทำในโอกาสข้างหน้าถ้าเผื่อว่าถึงโอกาสก็จะพาทำงี้แม้ไม่เข้าพรรษาก็จะมีแก่ตัวสมถะที่บ้านจะวนเวียนไปจะผ่านระดับตาบ้างเหมือนกันอยู่ในที่อื่นจะเป็นที่แดนจะเป็นที่โน่นที่มีอะไรภันเตที่มีปัญญา พี่คิดเห็นกาลอันควรบ้างก็อย่าทิ้งตอนนี้เราเข้าใจกันเป็นสัมมาทิฏฐิแล้วไม่ออกนอกรีตนอกทางเพราะว่านั่งเจอตัวจะมาถามว่ามีกำลังจิตถ้าเผื่อว่าไม่รู้ด้วยสมาธิแล้วเอากำลังจิตไปทำในทางมิจฉาทิฏฐิในทางเดรัจฉานวิชาไปทางที่ไม่เข้าท่าเข้าทางนั้นมันไม่เกิดผลทางศาสนามันเป็นหอกข้างแคร่ของศาสนาและมันได้ทำลายศาสนามานานเต็มทีแล้วเพราะฉะนั้นเราจึงต้องระมัดระวังเมื่อเข้าใจสัมมาทิฏฐิจึงคอยควบคุมการและคอยกระทำฝึกฝนเพราะมันเป็นอานิสงส์มันเป็นอุปการะศาสนาเหมือนกันคืออุปการะจิตเหมือนกันจึงขอยามหรือขอยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดสู่กันฟังสินค้าเราจะได้ฝึก มีระบบนี้หรือทางนี้เพิ่มเติมไปต่อไปอีก