201202-163 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ011.txt

งกิเลสที่แฝงอยู่ในจิตมีเพราะฉะนั้นการปฏิบัติธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นท่านจะหมายเอาการเกิดของกิเลสที่แฝงอยู่ เมื่อผู้ใดดับการเกิดที่แฝงอยู่ในจิตที่เป็นกิเลสตัณหาอุปาทานอันเป็นโลภะโทสะโมหะได้ขาดสิ้นชนิดรู้อาการของกิเลสอย่างหยาบอย่างกลางอย่างละเอียดถึงอนุสัยอาสวะได้และก็ดับสิ้นเปลืองชนิดไม่เวียนกลับอีกผู้ใดดับอันนี้ได้แหละคือผู้ที่ถึงที่สุดจบศาสนาเรียนศาสนาได้ครบและมีมรรคมีผลที่แท้ส่วนการเกิดที่อาหารมาให้ตนก็เป็นความรู้ของศาสนาสอนไว้ละเอียดก็จะเป็นผู้ไม่หลงรูปรถเป็นเสียงสัมผัสไม่ลงฟุ่มเฟือยหรูหราไม่หลงกินประดับตกแต่งไม่หลงการเกิดอย่างคนรอบโลกเขาหลงก็สบายอีกเจ็บ ก็ไม่มีปัญหาเป็นทาสรู้ที่มันจะรู้เป็นทาสประภัสสรรู้สว่างแจ้งอย่างใสสะอาดเกิดดับเกิดดับอยู่กับจิตนั่นเองในเมื่อเรามีรูปนามขันธ์ 5 เราจะมีสิ่งนี้เป็นธรรมดาผู้รู้ความธรรมดาและรู้สิ่งที่จะต้องประหยัดและรู้เนื้อหาแก่นสารของความเกิดแม่วัตถุผู้นั้นก็ง่ายส่วนนั้นก็สบายเกิดก็ไม่ทุกข์เพราะฉะนั้นมีเกิดอยู่ทุกวันเรากินอาหารเกิดอยู่ทุกวันถ้าเรามีจิตเกิดอยู่ทุกวันแต่กิเลสเรารสใหม่กิเลสแล้วเหลือมากไหมอันนั้นสำคัญถ้ากิเลสหมดการเกิดของกิเลสจึงเรียกว่าตัวแท้ที่เราจะต้องรู้นี่แหละคือตัวไม่ให้เกิดถ้ายังมีเกิดอยู่ยังมีทุกข์นั่นแหละใช่ถ้ายังไม่ เพราะความเกิดของกิเลสไม่มีจึงเรียกว่าหมดทุกข์การแก่เป็นธรรมดาทุกอย่างต้องแก่แก่คือการลดลงเสื่อมลงเวลามีการบำเพ็ญเพิ่มขึ้นมีการปรับปรุงมีการผสมกระแสอะไรขึ้นด้วยแรงที่จะเกาะกลุ่มได้มากมันก็ขยายขยายขยายขึ้นไปจนสุดแรงและมันก็จะเมื่อไปเติมเหตุเติมปัจจัยมันก็จะทรุดมันก็จะเสื่อมแม้จะเติมก็เติมไม่ได้เพราะว่ามีแรงที่จะเอาเข้าไปเติมมันก็แก่อีกเป็นธรรมดาสุดท้ายมันต้องพรากจากกันเป็นที่สุดการเจ็บคือการไม่สมดุลไม่สมดุลของอะไรก็ตามไม่สมดุลของด้านจิตด้านกายไม่สมดุลเพราะว่าตรงนั้นตรงนี้บกพร่องไม่พอ สะสมสภาพมันมันก็เจ็บเมื่อมันเจ็บมันก็เป็นธรรมดาอีกเจ็บที่กายไม่มีแน่เป็นกายิกกระทู้เมื่ออะไรบกพร่องก็บกพร่องได้ยิ่งแก่ยิ่งบกพร่องยิ่งจะเจ็บจะปวดเยอะเป็นธรรมดาผู้นั้นจะไม่เศร้าหมองผู้นั้นจะไม่มีเจตสิกก็ทุกข์ผู้ที่รู้จิตในจิตจะไม่ทุกข์เพราะกายกายก็คือกายจิตก็คือจิตผู้ใดสิยังเจ็บใจอยู่ตัวใจที่มันเจ็บเองนะพวกนั้นยังโง่ตัวใจเจ็บมันไม่มีสำหรับปรมัตถ์ที่สูงสุดผู้รู้จิตที่แท้คนไปยึดเอาเองว่าจะต้องเจ็บใจหรือใจต้องเจ็บคนนั้นจึงเรียกว่าเอาวิชาโง่รู้ตลอดแล้วไม่ เจ็บใจใครจะกระแทกใครจะกระทำมันก็ไม่มีการถูกที่ใจไม่มีถ้าผู้ใดก็ต้องยึดไม่ได้ยึดถูกใจอย่างนี้ไม่ถูกใจถ้าถูกใจสมรักษ์ก็เรียกว่าชอบใจถ้าถูกตรงกลางใจที่มันไม่สมรักมันก็โทรศัพท์ก็เท่านั้นเองเพราะการเจ็บมันไม่มีในใจมันไม่มีต้องรู้ให้ชัดจะมีแต่เจ็บกายและเราก็รู้ความจริงว่ามันเจ็บเพราะมันไม่สมดุลของสิ่งที่จะประกอบอยู่เท่านั้นเองมันก็เป็นกายที่กระทบถ้าเราไม่ทุกข์ใจก็เป็นอันว่าเราถึงสิ้นสุดศาสนาได้การตายก็ตายที่กิเลสเท่านั้นการตายของเนื้อหนังมังสาต้องตายต้องมีการตายในวันใดก็วันหนึ่งตั้ง จนกระทั่งถึงแก่ตายได้ทุกเวลาไม่ว่าเวลาใดมันอาจจะตายได้ทุกตอนถ้าเกิดความไม่พอเหมาะพอเจาะไม่สมดุลหรือเกิดการที่มีอุปสรรคในเหตุก็ตามด้วยมีที่เป็นสิ่งที่มันเหมาะมันสมก็ตามมันจะต้องตายเป็นที่สุดเพราะการตายก็เป็นเรื่องธรรมดาอีกที่ไม่ธรรมดาก็คือเรื่องของกิเลสเป็นเรื่องพิเศษเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ถ้าผู้ใดทำให้กิเลสตายหมดเป็นอะไรนักสูญสิ้นกิเลสผู้นั้นก็ถึงที่สุดถึงศาสนาเพราะฉะนั้นต้องจับเป้าของศาสนาให้ได้ว่าการตายนั้นตายศาสนาหมายอะไรการเจ็บซึ่งเจ็บหมายอะไรการแก่คือการจะต้องสู่ความเสื่อมเป็นธรรมดาไม้เอาทั้งกายไม้เอาทั้งจิตกับการที่จิตของผู้ที่บรรลุธรรม จะไม่เสื่อมจิตของผู้ที่ถึงที่สุดของศาสนาแล้วจะไม่มีเสื่อมอาจจะมีแต่เจริญจะมีแต่บริบูรณ์จะมีแต่เต็มอยู่ไม่พร้อมเพราะฉะนั้นการเสื่อมหรือการชราแห่งจิตจึงไม่มีผู้ปฏิบัติธรรมะยิ่งจิตหนุ่มจิตแข็งแรงจิตองอาจแก้วกล้าจิตโตใหญ่มีแต่จิตที่จะมีปัญญาใหญ่ปัญญายิ่งจะมีวิตก็มีวิตอันแน่นหนามั่นคงยิ่งเต็มยิ่งเปี่ยมจะไม่มีเพราะไม่มีเสื่อมจุดนี้เป็นจุดสำคัญไม่มีเชื้อราการเกิดก็เป็นธรรมดาการเกิดที่เป็นทุกข์ก็ได้บอกแล้วการเกิดที่ไม่เป็นทุกข์ก็ได้บอกแล้วผู้ที่รู้นัยของศาสนาอย่าง เจ็บและปฏิบัติให้ถึงที่สุดได้จะไม่สงสัยผลสงสัยและจะเป็นผู้เป็นอยู่อย่างปรมังสุขังหรือไม่ทุกข์ด้วยประการทั้งปวง