สื่อธรรมะพ่อครู(เศรษฐศาสตร์บุญนิยม) ตอน คนจนที่มี อัปปมัญญา 4.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(เศรษฐศาสตร์บุญนิยม) ตอน คนจนที่มี อัปปมัญญา 4 ทีนี้ ความเป็นคน ที่เจริญจริงๆจะเป็นคนอย่างไร ความเจริญจริงๆจะเป็นคนที่จน จนอย่างมีสัมประสิทธิ์ จนอย่างที่รู้ๆว่าเรามาจน แล้วเราก็จนที่สุดเท่าที่จะจนได้ อย่างที่ อยู่ดีกินดี ไปดีมาดี ทำงานได้ดี จนที่สุด จนกระทั่งไม่มีอุปกรณ์เครื่องมือ ครบพอ ไม่พอเพียง ทั้งๆที่เรามี แต่ให้เกินไปจนตัวเราเองไม่สมดุล ไม่มีความพอเพียงที่จะทำงานได้เจริญที่สุด อันนั้นก็เป็นความจนที่ไม่เหมาะสมไม่ถูกสัดส่วน เพราะฉะนั้นความจนในความหมายที่พระพุทธเจ้าท่านหมาย แม้แต่ในหลวงเราที่หมาย หรือผู้ที่เข้าใจธรรมะพระพุทธเจ้าอย่างมีสัมมาทิฏฐิเป็นอาริยะเป็นสัตบุรุษเป็นพระโพธิสัตว์ จะตรงกัน จะเข้าใจตรงกันดังที่เป็นอยู่ คนที่มีจำนวนมากรวมตัวเป็นกลุ่มคนในสังคม จนกระทั่งเป็นประเทศ ถ้าเข้าใจความหมายเข้าใจสัจธรรมอันนี้แล้ว และก็ปฏิบัติตนให้เป็นคนที่จัดสรรพลังงาน จัดสรรจิต จัดการปรับพลังงานทางกายกรรม วจีกรรม มโนกรรมเป็นตัวประธานจัดออกมาได้พอเหมาะพอดี ด้วยความพอเพียงได้สัดส่วนที่ได้สมดุล ก็จะเป็นคนที่อยู่อย่างเจริญ อย่างเศรษฐกิจหรือเศรษฐศาสตร์ประเทศ ขอยกตัวอย่างชาวอโศก ที่รวมกันเป็นปึกแผ่นมีวัฒนธรรม มีวิธีการ มีระบบ ระบอบปฏิบัติ อย่างเราปฏิบัติเศรษฐศาสตร์เศรษฐกิจขั้นสาธารณโภคีอยู่ในสังคมประเทศ ไม่ได้ขัดแย้งกับกฎหมาย ที่จริงธรรมะของพระพุทธเจ้าไม่ขัดแย้งกับอะไรเลยทุกระบบ ไม่ขัดแย้งกับเผด็จการคอมมิวนิสต์หรือประชาธิปไตย เพราะว่าเป็นระบบที่ไม่มีตัวตน ยอมเขาได้ทุกอย่าง อนุโลมเขาได้ทุกอย่าง อยู่กับเขาได้ทุกอย่าง อย่างไม่เป็นพิษภัย เป็นประโยชน์ด้วยซ้ำไป เช่น สมมุติว่าอยู่กับเผด็จการเขาแท้ๆ ก็จะอยู่กับเขาอย่างไม่ขัดแย้ง แต่จะพยายามช่วยผู้ที่เผด็จการนั้นให้มีเมตตา กรุ
อ่านต่อ
ณา มุทิตา อุเบกขา เขามีเลือดเผด็จการจริง แต่เขาควรจะต้องมีจิตที่เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา ซึ่งเป็นตัวธรรมะ การเผด็จการเป็นพิธีกรรมของทางโลกีย์ ถ้ามีจิตเกิดจิตเจริญ จิตมีเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขาจริงแล้ว แต่จริงๆมันไม่ได้พร้อมกันไปทีเดียวหรอก จิตคนจะเมตตาจะกรุณา แม้จะมุทิตา ยิ่งอุเบกขาแล้วไม่ได้เป็นไปได้ง่ายๆ คนจะมีจิตเมตตาช่วยเหลือคนอื่น อยากช่วยเหลือคนอื่น แม้ว่าจิตเมตตาแต่เขาไม่ช่วยก็ไม่มีกรุณา กรุณาคือการลงมือช่วย จิตเกิดก่อนได้ จิตเกิดเมตตาจังเลย น่าสงสารจัง อยากช่วยเหลือจัง แต่ไม่ได้ลงมือช่วย เยอะมากปากหวานด้วยซ้ำ น่าสงสารเมตตา แต่ไม่ได้ลงมือช่วยทั้งที่ช่วยได้ จะช่วยด้วยแรงทรัพย์สินเงินทอง ช่วยด้วยความรู้ ช่วยด้วยอะไรก็แล้วแต่ที่ตัวเองมี ที่จะพึงช่วย แต่ไม่ได้ลงมือช่วย ก็เรียกว่ามีเมตตาแต่ไม่มีกรุณา เมื่อคนที่มีเมตตาแล้วลงมือช่วยก็จะมีกรุณา เมื่อลงมือช่วยแล้วเขาก็ได้ดี เขาพ้นทุกข์ เขาก็เจริญเป็นสุขไป ก็อนุโมทนากับเขาด้วยความมุทิตา ก็ยินดีกับเขา ที่เขาพ้นทุกข์ ที่เขาเป็นสุข ที่เขาเจริญเป็นได้อย่างดี แล้วก็มีจิตอนุโมทนา แต่แล้วก็ต้องถอดถอนจิตมีทั้งหมด ไม่ถือว่าเป็นเราทำ ไม่ถือว่าเราเป็นบุญคุณของเรา เป็นผู้ที่มีอะไรก็แล้วแต่ที่เป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เป็นผู้ที่ทวงบุญคุณอะไรต่างๆ วางเลย อุเบกขา ทำแล้วจบเหมือนไม่ได้ทำอะไร นั่นคืออุเบกขา นี่คือคุณธรรมของสิ่งที่ประเสริฐ ที่ท่านถ่ายทอดศึกษาฝึกฝนรู้กันมาแล้วเรียนกันมาปฏิบัติกันมา จะเรียกว่า พรหมวิหาร อัปปมัญญา 4 เป็นคุณสมบัติอันยิ่งใหญ่ พวกเรานี้ได้ศึกษาฝึกฝน ใครสามารถทำได้สมบูรณ์แบบตามที่บรรยายอย่างไรมันก็อยู่ที่ความเป็นจริงของแต่ละคน ที่จะสามารถมี สามารถที่จะมีความเป็นจริงอย่างนั้นได้ ทุกวันนี้ศาสนาพุทธเสื่อมไปไกลมากจนไม่เหลือเชื้อของความเป็นพุทธ เพราะฉะนั้นสัมประสิทธิ์ของความเป็นพุทธจึงไม่มีเลย แต่กลับไปมีสัมประสิทธิ์ไปในทางผิด ทางนอกพุทธ ก็เลยกลายเป็นพิษกลายเป็นโทษให้แก่มนุษยชาติ ทุกข์ร้อนกันในสังคมทั้งที่เมืองไทยเป็นเมืองพุทธ ถ้ามีโลกุตระเหมือนอย่างชาวอโศกเรา มันก็ไม่ทุกข์อะไร สบายอบอุ่น สงบสุขเย็นสุขสำราญเบิกบานใจอย่างที่เราได้ สรุปผลแล้วก็พูดกัน แล้วอาการที่ จิตมันสุขสำราญแบบเบิกบานใจ ใครเข้าใจของตนของตน ว่ามันสุขสำราญเบิกบานใจอย่างไร เข้าใจไหม ...เข้าใจ ...มี มันเป็นสัจธรรมอย่างนั้นจริงๆโดยใช้ภาษาสื่อ เรียกโดยอธิวจนะ ของสภาวะของความสุขสำราญเบิกบานใจเป็นอย่างไร ถามว่าแต่ละคนมีไหม ก็ตอบอย่างเข้าใจและรู้ว่าหมายความว่าอย่างไร แล้วก็บอกว่าฉันมี แล้วมันมีอย่างที่พูดและให้ความหมายตรงกันไหมนะ ก็น่าจะตรง เมื่อเราพยายามที่จะให้มันชัดเจน หาทางพูดเพื่อที่จะตีกรอบให้ไปสู่สภาวะที่แท้จริง
610227_ทวช.พุทธาภิเษกฯ ครั้งที่ 42 ปฐมอโศก ความจนที่มีสัมประสิทธิ์ ตอน 2