210405-229 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ013.txt

ะฆ่าจะแกงผู้ใดและมีจุดหมายดีจริงๆรู้ในส่วนที่จะทำส่วนนี้ออกผู้นั้นไม่ได้ถือว่าเป็นผู้โหดร้ายถือว่าเป็นคนหนึ่งตาบางทีจะฆ่าจะแกงกันดูจะฆ่าจะแกงกันหนักๆลงโทษลงท้ายกันอย่างหนักก็ไม่ได้หมายความว่าคุณนั้นจึงมีตาผู้นั้นเมตตาอย่างยิ่งต่างหากการจะไปลงโทษใครจะทำร้ายผู้ใดนั้นก็ย่อมเป็นของจริงคนก็ฉลาดก็ต้องรู้ว่ามันไม่สมควรจะกระทำแต่ที่ตั้งกระทะจำเป็นเหลือเกินเพราะจำเป็นอย่างยิ่งที่ จะทำอย่างแรงจะกระแทกกระทั้นให้ทารุณเพราะคนนั้นจะต้องดูจะต้องได้จะต้องลำบากในการที่จะช่วยอย่างอื่นนโยบายอื่นวิธีการอื่นมันช่วยไม่ได้แล้วมันก็เกิดเรื่องแล้วไม่ขยับแล้วเราจะไม่ขยับแล้วยังเสียหายซ้ำเติมทุกหน้าไปอีกไม่มีอะไรจะตั้งได้จึงจำเป็นต้องใช้มาตรการนั้นบ้างเพราะมาตรการนั้นรักษาใช้มาตรการนั้นเป็นการกระทำเพื่องานที่จะเจริญขึ้นที่จะแตกเปลี่ยนให้กลับมาสู่ภูมิคุ้มดีขึ้นเพราะความเมตตาจึงจะอ่านเผินๆดูเผินๆไม่ได้ง่ายง่ายจะทำประโยชน์ได้ไม่จำเป็นจะต้อง สมนึกสูงสุดทำงานตั้งแต่ไม่ขึ้นมีหน้าที่เดียวเท่านั้นหน้าที่ต่อไปไม่มีปัญหาถ้าปฏิบัติธรรมมาเป็นระยะๆเป็นสัมมาทิฏฐิปฏิบัติธรรมมาถูกระดับของพระพุทธเจ้าเจ้าว่าไม่ได้ลงการงานไม่ดำเนินงานต่อกันต่อการกระทำไม่ได้เห็นว่าการกระทำนั้นเป็นทุกข์ผลกรรมและการงานนั้นเป็นเรื่องปกติมนุษย์และเป็นเรื่องประเสริฐด้วยมนุษย์จะต้องมีกรรมมีการงานเป็นสิ่งประเสริฐที่เป็นค่าของความเป็นมนุษย์แต่เราจะรักหลุดปลดปล่อยความยึดถือได้เปรียบเสียเปรียบในโลกออกจากจิตฉันรู้ชัดรู้แจ้งว่าการเสียเปรียบเป็นการเสียสละการให้การทานเป็นสิ่งประเสริฐการสร้างให้แก่ผู้อื่น นั่นแหละเราเป็นผู้ที่มีค่าเรียกว่าเป็นพระเจ้าเป็นผู้สร้างเป็นอุปทานก็ได้แต่เรื่องว่าเป็นความจริงที่เป็นผู้ที่คุ้มครองโลกอนุเคราะห์โลกในประเทศอยู่ในภาษาของพระพุทธเจ้าเป็นโลกาอนุกรรมการอนุเคราะห์โลกอย่างแท้จริงซึ่งเป็นตัวสุดท้ายเป็นกรรมการและผู้เข้าใจกันสักทีแล้วไม่มีปัญหาแม้เราทำกรรมการงานอะไรเราก็จะต้องรู้ว่าเป็นกรรมการงานที่เป็นประโยชน์เกี่ยวเนื่องด้วยสื่อสื่อสารอะไรออกไปเป็นประโยชน์อย่างไรดีที่สุดสูงที่สุดตามค่าตามชั้นเชิงขั้นตอนเราจะรู้แล้วเราจะทำสิ่งที่ดีไล่เรียงลงมาด้วยตามโอกาส ความจำเป็นได้ตามความเหมาะสมเราจะกระทำได้เป็นผู้ที่สำโรงอย่างแท้จริงความทุกข์สุขมันอยู่ที่จิตของเรายึดมั่นถือมั่นทุกข์สุขอยู่ที่ความไม่เข้าใจทุกข์สุขอยู่ที่ความไม่มีปัญญาเมื่อเรามีปัญญาอันยิ่งมีญาณทัศนะวิเศษรู้คำกิริยารู้ความเป็นมนุษย์เป็นรอบถ้วนรู้จักชีวภาพที่แท้แล้วเท่าที่จะเป็นผู้ที่หลุดพ้นเป็นผู้ที่ไม่ทุกข์เพราะทุกสิ่งจริงๆและจะเป็นผู้เบิกบานแจ่มใสเป็นผู้ทำการงานอยู่อย่างขยันหมั่นเพียรเป็นผู้รู้พระเป็นผู้รู้ควรรู้เป็นผู้ที่ไม่พรรคและไม่ควรนั่นแหละเป็นตัวจบเป็นตัวออกข้างนอกก็สงสารได้ส่งผลผ่านเป็นจุดสูงสุดของศาสนาเวลาเราจะต้องเรียนรู้สิ่งใดสิ่งหนึ่งครั้งคราวยังทำให้เราควรทำอะไรตลอด จะทำให้เราเบิกบานแจ่มใสตลอดกาลมันทำให้เรายังจะต้องมีอะไรผิดอะไรอึดอัดขัดข้องหม่นหมองเป็นพยาธิเป็นโทมนัสหรือเป็นทุกข์น้อยทุกข์ใหญ่แม้แต่หนุ่มมองลงมาเป็นโจ๊กกับรู้ยังเป็นเรื่องที่แล้วไม่รู้แล้วเป็นปริศนาการเราจะเป็นผู้ที่การรู้ได้ด้วยปัญญาอันยิ่งเท่านั้นคนอื่นตัดสินไม่ได้จะต้องรู้ให้แจ้งที่ตนไม่แท้จริงแล้วก็พยายามรู้เรื่องปัญญาและเราจะเป็นผู้หญิงที่สุดอย่างแจ่มใสอย่างอยู่บนโลกเข้าไปอีกทีกลับมีการเราก็จะมีการด่าตายหรือไม่ตายไม่มีทั้งสิ้น