210425-238 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ015.txt

รู้ว่ามันไม่หมดไปจากโลกถ้าเราจะช่วยให้มันหมดไปได้แต่มันเป็นสิ่งที่ทำลายมนุษย์ชาติก็ช่วยแต่เราก็ไม่มีแรงพอที่จะไปทำให้หมดได้อย่างเดียวแล้วก็ทำตามนโยบายมีทิศทางให้มันอ่อนน้อยลงไปเรื่อยๆปัจจัยอื่นๆที่เราได้รู้ดีเข้าใจผิดส่วนตัวเราเป็นจิตจะเป็นภาพสิ่งใดเราก็เพียรเรียนรู้ประพฤติปฏิบัติไล่เรียงมาอีกเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นยิ่งมากปัจจัยมาก ข้อมูลมากชิ้นส่วนมากเรื่องราวทั้งภายนอกและทำให้หมดไปกระทั่งภายในตัวจิตไม่มีไม่มีอุปทานไม่มีสิทธิ์อะไรที่ยังจะเป็นหลงไม่มีแต่เชื้อแล้วก็ไม่เป็นหลงสุภาษิตสร้างพบสร้างชาติต่อไปอีกจะมีเรื่องราวไปถึงถือตัวถือตนเศรษฐีดีหรือไปได้ความหลุดพ้นแล้วก็ไปถึงความผิดความสงบจิตความไม่ต้องเอาถ่านไม่ต้องยุ่งไม่ต้องเกี่ยวถ้าเราก็จะรู้เป็นที่สุดเพราะเมื่อเรารู้จักประมาทที่หลุดแล้วเป็นมนุษย์อย่างนั้นเราก็รู้ตีกลับดีกว่าครับเพราะเป็นคนเรามีกำลังกายเรามีกำลังปัญญาเรามีชีวิตที่เราจะทำประโยชน์ให้แก่โลกก็ได้เหมือนกัน เฉยๆไม่ทำอะไรเราก็คือคนเฉยๆก็เห็นเฉยๆถ้าเราทำเสียก็จะเป็นประโยชน์แก่โลกและเราก็จะเดินทางไปสู่ความสุขถ้ายกขาประจำได้หลุดได้และรู้กัมมันตะทุกการงานที่จะพึงเป็นไปต่อโลกได้กระทำการงานอยู่อย่างดีจริงเท่าที่เรามีความสามารถมีความริเริ่มมีการกระทำเพื่อผลประโยชน์แก่ผู้อื่นจะได้รู้สิ่งที่ดีจะได้เข้าใจสิ่งที่เป็นสาระตามฐานะของบุคคลตามตารางสูงต่ำกลางสูงเราจะช่วยคนอื่นจะตามมาเรื่อยๆแล้วก็สูงขึ้นมาตามลำดับจนกระทั่งเข้ามารู้สึกสูงที่สุดเหมือนเรารู้เราก็จะรู้ว่าเกิดมาเป็นมนุษย์เราได้สิ่งที่สูงสิ่งที่ประเสริฐและวัตถุเคลื่อนที่ราคากันว่าสูง ได้มากได้นี่เราก็รู้กับเขาเราจะไม่สงสัยเลยแล้วเข้าใจตามเขาได้อย่างสบายแต่เราจึงไม่ต้องไปเป็นทาสขนาดนั้นเราจะเห็นเด่นชัดว่าเราไม่ใช่ทาสแม้ที่สุดอารมณ์ทางจิตใจเป็นสุขารมณ์เป็นโลกียอารมณ์ทางจิตเราก็ไม่เสถียรแท้จริงสุดท้ายไม่มีอารมณ์จิตสงบจิตเป็นอารมณ์ไม่ต้องไปก็ได้เอาอะไรมาจากไหนหยุดอยู่เฉยๆวางอยู่เฉยๆแล้วก็เฉื่อยเหนื่อยว่างลงไม่มีกระดิกกระเดี้ยไม่มีสมาธิกับป่าไม่มีก็มาวาจาไม่มีสมาธิกลายเป็นหยุดเห็นตรงกลายเป็นใบ้เป็นเบื่อกลายเป็นหนึ่งเป็นไม่เอาทานไม่ดูโลกไม่เอาโลกทิ้งโลกแบบมิจฉาทิฏฐิเราก็จะรู้ชัดและเราก็จะเป็นผู้ที่แก้กลับหรือประสิทธิภาพสลัดคืนแล้วก็กลับไปอยู่ ตกอีกหรือกลับไปรู้โลกแล้วก็เชิญบูรณะโลกให้ชาวโลกยังไม่รู้เหมือนเราได้ไล่ตามกลางไปจนกระทั่งต่ำกลางสูงขึ้นมาตามลำดับเหมือนอย่างเราเป็นแม้แต่คิดไกลเราก็จะรู้งานกันในที่ไกลที่เราจะกระทำเจริญงอกงามอย่างไรควรจะอนุโลมได้เท่าไรแม้ในจิตใจมันจะมีแรงสะพัดไปหาไกลมีนามธรรมมีรูปแบบมีเรื่องที่จะติดต่อเป็นวัฒนธรรมเป็นจริยธรรมเป็นจารีตเป็นประเพณีซึ่งจะเป็นองค์ประกอบในการขัดเกลาเป็นรูปแบบที่ดีเป็นระเบียบที่ดีเราก็จะสร้างสิ่งที่ควรสร้างนี้ลงไปให้แก่โลกอีกเป็นงานการก่อนตายเราก็เป็นค่าเราก็เป็นผู้มีประโยชน์แท้เราได้ทั้งความดีได้ทั้งความสุข ได้ทั้งความประเสริฐแท้เราจะเห็นได้ชัดทุกอย่างเรามีพร้อมเราไม่จำเป็นต้องอยากได้แต่เป็นสิ่งที่ควรเป็นสิ่งที่เหมาะสมเป็นสิ่งที่ควรเป็นไปเท่านั้นเราจะทำสิ่งที่ควรเป็นไปนี้เศษเหลือที่จิตเราอย่าประมาทเป็นอันขาดถ้ารู้ว่าเราสู้ได้ก็จริงอยู่แต่เราควรจะทำให้ฉันขาดสิ้นให้ถึงละเอียดหมดสิทธิ์ขาวสะอาดเก็บที่ว่างวางปล่อยสัตว์ชนิดโรคทุกระดับโลกียทุกระดับแม้ที่สุดเป็นเพราะว่าปัญหาในภพของจิตเราก็จะรู้กันทุกระดับไปถึงการอนุรักษ์วัฒนธรรมจะถือว่าเป็นตัวอรหันต์สุดท้ายเป็นตัวเหมาะสมที่ตรงปลายสุดแล้วเราก็จะทำให้มากที่สุดเราจะรู้จักจุดที่จะทำทุกวิหารบางเบาเป็นพระโยคาวจร ไม่ต้องประพฤติไม่ต้องปฏิบัติอีกไล่ระดับมาเรื่อยๆมันได้แล้วก็ไม่ต้องทำมันเป็นเองไม่มีเองมันครองอยู่แล้วเราจะรู้สึกสบายและความเจริญที่เป็นพระอริยะหรือเป็นอัจฉริยะบุคคลเป็นตัวผู้มีประโยชน์ที่ในโลกไม่โกรธไม่หลงจะทำอะไรให้แก่โลกก็อยู่ตามฐานะเพราะเรามีอุปสรรคทั้งหมดเราได้โดยไม่ยากในการทั้ง 4 เราเป็นผู้มีกำลังเหนือจิตสำนึกสวัสดีเป็นผู้สามารถที่จะควบคุมจิตให้ตรงก็ได้ให้หยุดก็ได้จะสามารถเห็นแรงให้สูงมากก็ได้จะมีปัญญาตัดสินฐานจิตที่จะอนุโลมจะเป็นลมจะมีผลต่อโลกและมีผล เราเราจะทนได้หรือไม่ได้เราจะมีปัญญารู้และเราก็จะกลายเป็นผู้ที่ทำประโยชน์ให้แก่มวลมนุษย์ชาติสร้างความสุขให้จำนวนมนุษย์ชาติประดิษฐานความเจริญงอกงามความพัฒนาถาวรให้แก่มวลมนุษย์ในชาตินี้โดยตรงถูกกินตามหลักฐานของมนุษย์ตามทุกประการ