210419-236 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ015.txt
เนื้อหาในไฟล์
หากผู้ปฏิบัติบำเพ็ญพยายามทุกขณะจิตจะพยายามจะต้องรู้จักประโยชน์รู้ว่าเราได้ประโยชน์ตนเราได้ประโยชน์ท่านคำว่าประโยชน์นั้นก็ต้องเข้าใจให้ถึงสาระถึงแก่นประโยชน์ของเราคือการที่เป็นผู้อิสระเสรีเป็นผู้ที่หมดความเป็นทาสโรคอยู่เหนือโลกโลกตั้งแต่ประกอบไปด้วยวัตถุอะไรต่างๆจะมีฤทธิ์เหนือเราไม่ได้เราจะต้องอยู่เหนือวัตถุแม้กระทั่งส่วนประกอบคนอื่นเป็นบุคคลเป็น เกี่ยวกับตัวคนสัตว์ต่างๆสรรพสิ่งต่างๆแล้วก็จะต้องเข้าใจแยกแยะไปหมดถึงความสำคัญแต่ละชั้นแต่ละตอนที่จะต้องมีความสำคัญลดปั่นกันไปเราไม่เป็นทาสสิ่งเหล่านั้นเราจะไม่เป็นทาสวัตถุไม่เป็นธาตุโลกแล้วยังจะเป็นไม่เป็นธาตุแม้แต่ตัวเราเองไม่เป็นทาสผัสสะที่เนื่องไปถึงวัตถุประสงค์ตาหูจมูกลิ้นกายใจทรุดได้พ้นได้อิสระเสรีจึงจะเรียกว่าโลกุตระหลุดพ้นจากอะไรก็เป็นอิสระเสรีจากอันนั้นไม่ต้องอยากไม่ต้องหามาบำบัดถ้าเราอยากได้และก็เอามาให้แก่เราเอง ใจได้สมใจพอใจเรานึกว่ามันเป็นความอยากจะทำอะไรก็ได้อยากจะมีอะไรก็ได้สมใจถือว่าเป็นอิสระเสรีภาพทอดทำอะไรได้สมใจอยากได้อะไรได้สมใจอยากเป็นอยากอยู่อยากจะมีอะไรต่ออะไรเป็นอะไรก็ได้อะไรก็ได้สมใจเป็นอิสระเสรีภาพอันนั้นยังไม่ใช่ความหมายที่แท้จริงจะต้องรู้แก่นรู้เปล่าแฟนเก่าของอิสระเสรีภาพนั้นคือหมดความเป็นทาสที่แท้จริงไม่ต้องอยากได้อะไรมันไม่อยากได้สิ่งนั้นมันไม่ต้องไปง้อสิ่งนั้นแม้สิ่งนั้นจะมีฤทธิ์เดชถึงขั้นสำคัญที่สุดถึงเป็นปัจจัยก็ตามถึงขั้นปัจจัยเราก็ยังจะไม่เป็นธาตุแห่งปัจจัย เราจะรู้องค์ประกอบของปัจจัยต่างๆแล้วก็ประหยัดประหยัดตั้งแต่ความมากความใหญ่จนกระทั่งประหยัดถึงรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสประหยัดตั้งแต่ฐานะแห่งการตกแต่งของมันลดลงมาลดลงมาให้น้อยลงน้อยลงเอาถึงจะเอาตัวจัดคำว่าประหยัดไม่ได้หมายความว่าการไม่ทำงานหรือการมีอะไ
อ่านต่อ
รให้น้อยไปซื้อทีเดียวก็ไม่ใช่คำว่าประหยัดหมายถึงสิ่งที่จะต้องไม่สุรุ่ยสุร่ายไม่เฟ้อไม่เสียเปล่าถ้าทำให้เข้าเหตุเข้าการเราใช้สิ่งที่ควรใช้มีต้นทุนมีอะไรมากขึ้นบ้างแล้วก็จะได้ประโยชน์ที่สูงไม่ บกพร่องไม่ตกหล่นไม่เสียเปล่าเราได้เก็บเอามาใช้งานแล้วมันก็เอามาทำได้เป็นประโยชน์ที่แท้เป็นการจ่ายทุนที่น้อยที่สุดเรียกว่าประหยัดไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ต้องใช้ทุนเลยเราก็จัดสิ่งที่ฟุ่มเฟือยสิ่งที่เพ้อสิ่งที่ไม่ควรเสียหายอย่าให้เสียหายอย่างแท้จริงเรียกว่าเราประหยัดและการงานที่ทำงานด้วยความมีจิตใจของผู้ประหยัดและก็รู้เป้าหมายประโยชน์ไม่ทำเฟ้อทำเล่นไม่ทำอะไรก็เจริญเฮฮาไม่ทำอะไรให้มันมักจะใหญ่มักจะโตไปเฉยๆไม่ใช่แต่เรารู้กันสาระโตเกินไปเกินขอบเขตเราไม่เอาเรารู้จักเขตพอน้อยเกินไปจนกระทั่งไม่ สามารถที่จะรังสรรค์ให้มันขึ้นไปได้หมดแรงหมดเชื้อหมดกำลังเราก็จะต้องเติมให้มันมีกำลังให้มันมีเชื้อให้มันมีแรงให้มันมีทุนเราจะต้องเป็นผู้รู้ในประโยชน์และรู้ในประหยัดที่แท้จริงดังกล่าวนี้เป็นผู้มีการงานเป็นผู้มีบทบาทเป็นผู้มีคุณเป็นผู้มีค่าถ้าเราจะมีชีวิตสิ่งใหม่อยู่ใต้อำนาจของทุกสิ่งทุกอย่างตั้งแต่อยากตั้งแต่วัตถุจนกระทั่งถึงอากาศกริยาจนกระทั่งถึงอารมณ์จนกระทั่งถึงโลกีย์อารมณ์ต่างๆเราไม่ได้อยู่เป็นทาสของโลกีย์อารมณ์จนละเอียดจนถึงขั้นวิญญาณเราก็ไม่เป็นธาตุจิตวิญญาณไม่ว่าจะเป็นผีสางเทวดาพระพรหมถึงขั้นที่สูง วิญญาณพรหมฤทธิ์ความดีสูงสุดความประเสริฐสูงสุดอย่างไรเราก็ไม่ได้ตกเป็นทาสสิ่งนั้นอย่างเกินขอบเขตไปอย่างแท้จริงเราจะรู้ความดีและรังสรรค์ความดีแต่เราก็ไม่หลงความดีนั้นให้มาเป็นเจ้าเป็นนายเราเกินขอบเขตจนกระทั่งทำให้สุขภาพกายเสียสุขภาพจิตเสียเราเป็นผู้รู้ถึงปานฉะนี้รู้จริงเห็นจริงกระทำได้จริงตรงจริงเป็นพระโยคาวจรที่เด็กอิสระเสรีภาพที่บริบูรณ์และเราจะรู้จักอิสระและเสรีภาพที่แท้จริงอันไม่ได้หมายความว่าการมากไปด้วยความเห็นแก่ตัวแต่อิสระเสรีภาพนั้นหมายความว่าสภาพของการหมดสิ้นความเห็นแก่ตัวของเราเองนั่นต่างหาก อยากซื้อของบริบูรณ์ได้ดีที่สุดทุกคนขอให้พิสูจน์ให้ใช้ภาษาสมัยใหม่ถ้าภาษาสมัยเก่าเขาเรียกว่าเป็นผู้ถึงความหลุดพ้นไปพูดถึงความวิมุตเป็นผู้คิดถึงความดับสิ้นสนิทซึ่งกิเลสตัณหาได้อย่างแท้จริงนั้นเอง