210501-14 ขุมทรัพย์จากพระโอษฐ์ ตอน14-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ014.txt

ึงทีเดียวจบอยู่ที่เยื่อกระดูกข้อนี้ฉันใดภิกษุทั้งหลายลาภสักการะและเสียงเยินยอนี้ก็ฉันนั้นมันย่อมจะบาดผิวหนังชั้นบาดผิวหนังแล้วย่อมจะบาดหนังทั้งบาดหนังแล้วย่อมจะบาดเนื้อฉันบาทเนื้อแล้วจะบาปเป็นสมบัติเป็นแล้วย่อมจะบาดกระดูกสันหลังกระดูกแล้วย่อมจะเข้าจดอยู่ที่เยื่อกระดูกพลิกสุดทั้งหลายลาบสักการะได้เสียเงินยอเป็นอันตรายที่ทารุณและแสบเผ็ดหยาบคายต่อการบรรลุนิพพานอันเป็นธรรมเกษมจากโย ไม่มีธรรมะอื่นยิ่งกว่าด้วยอาการอย่างนี้เพราะฉะนั้นในเรื่องนี้พวกเธอทั้งหลายพึงสำเหนียกใจไว้ดังนี้ว่าเราทั้งหลายจักไม่เยื่อใยในลาภสักการะและเสียงเยินยอที่เกิดขึ้นอันหนึ่งลาภสักการะและเสียงเยินยอที่เกิดขึ้นแล้วต้องไม่มาหุ้มไม่ห่อหุ้มอยู่ที่จิตของเราที่สุดทั้งหลายพวกเธอทั้งหลายใจว่าอย่างนี้แหละอันนี้พระพุทธเจ้าท่านเตือนเตือนอย่างชัดเจนของมันมากราบคดีสักการะเสียงเยินยอก็ดีถ้าเรามาเป็นนักบวชเรามาปฏิบัติธรรมอย่างน้อยมีแต่เพียงรูป ประชาชนยิ่งเขารู้แล้วอย่างทุกวันนี้เขานับถือแล้วเขาศรัทธาแล้วยกให้แล้วแม้บางทีเขารู้ด้วยซ้ำไปว่าคนนี้ประพฤติไม่ดีแต่ถ้าห่อหุ้มไว้ที่เครื่องแบบนักบวชเขาก็ยังยอมยกให้ยกให้หลานได้กินได้ใช้ยังสักการะบางทีอาจจะไม่เยินยอแต่เขาก็ได้กระทำการยกยกให้ยอมให้แม้ทุกวันนี้เป็นภาวะที่ยอมแล้วในสมัยที่สร้างแรกๆในสมัยพระพุทธเจ้ามันก็สร้างให้คนเข้ามาศรัทธาเลื่อมใสยกยอมให้จนกว่าจะได้ลาภได้สักการะยากนะทุกวันนี้เราพึ่งบุญใบบุญของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ได้ทำเอาไว้แล้ว จังหวัดตรังเกียรติคุณสร้างความเชื่อถือสร้างความยอมรับเอาไว้ให้เราแล้วเราแสนสบายเหมือนกับเราเป็นลูกที่มานั่งกินมรดกเกิดมาก็เหมือนกับขาดช้อนเงินช้อนทองออกมาได้แล้วไม่ต้องไปหาก็มีเพราะฉะนั้นถือว่ามีกินมีอยู่มีใช้สบายทุกวันนี้เมื่อเป็นดังนี้เรายิ่งต้องนึกในมุมกลับขึ้นมาแล้วในมุมกลับให้มากระวังเราไว้ให้มากถ้าเราต่อสู้มาเองมันเป็นความต่อสู้ก็ยังเป็นการได้ใช้กำลังใช้ออกฤทธิ์ออกเดทอะไรบ้างแสดงภาวะที่เราเองได้ออกแรงออกเปรี้ยวออกทุนออกอะไรไปมันก็ยังไม่เป็นหนี้ อย่าไปมิตรไม่เป็นหนี้บาปไม่เป็นหนี้เหมือนกินข้าวก้อนทองแดงอะไรนักแต่ทุกวันนี้เนี่ยเราง่ายเหมือนกับลูกเป็นลูกเศรษฐีอย่างที่ว่าเกิดออกมาปั๊บก็มีเงินมีทองแล้วพร้อมอยู่กินสบายเพราะพระพุทธเจ้าเสด็จสะสมได้สร้างบุญบารมีอันนั้นเอาไว้เป็นความนับถือเป็นความศรัทธาเป็นความพอรับยอมรับแล้วเราก็เลยง่ายดายที่จะได้ลาภได้สักการะเธอก็บอกว่าเสียงเยินยอแม้มีนิดมีน้อยก็ได้รับการเยินยอต้องมากด้วยซ้ำไปทุกวันนี้เนี่ยเราดีขึ้นมาไม่มากนักก็ได้รับเสียงเยาว์วัยและภาพมันเป็นจริงที่เราไปปฏิบัติกันอยู่เนี่ยเราแน่ใจ มันเป็นจริงเป็นสัจธรรมมีการเป็นไปเพื่อลดละลายมักน้อยเป็นไปตามธรรมตามวินัยของพระพุทธเจ้าเราจึงได้รับเสียงเยินยอมง่ายไวและเด่นเพราะว่ามันหายากขึ้นทุกวันก็ยิ่งเป็นเสียงเยินยอเหล่านี้จะฆ่าตัวเราเองไว้นะมันจะฆ่าอย่าเพิ่งหลงระเริงว่าเราเองได้มากแล้วเฉลิมใจว่าเราเองนี่บริบูรณ์แล้วอย่าเข้าใจผิดว่าเราเองดีประเสริฐสุดยอดแล้วไม่มีอะไรอีกก็ฟังธรรมมาเรื่อยๆจะเข้าใจได้ว่าสิ่งที่สูงขึ้นเจริญขึ้นก้าวหน้าขึ้นเป็นวุฒิวุฒิอนันต์นะ อนันต์ตรังไปเรื่อยๆไม่มีที่สุดที่สุดนั้นเป็นความหมายของจิตจิตเรารู้รอบจิตต้องรู้ความเหมาะสมที่เป็นที่สุดแล้วเราก็จบแล้วเราก็หยุดในรอบของเป็นที่สุดแห่งกาละ 1 แล้วก็สภาวะที่ลงตัวในครั้งหนึ่งครั้งหนึ่งก็มีที่สุดมีที่จบเมื่อเราตัดสินตอนจบตอนสุดอันนั้นอันหนึ่งดีแล้วเราก็จบอันนี้ต้องกลับไปอ่านทวนที่หนังสือคนคืออะไรคือมันจะตอนท้ายๆต้องอ่านโทนดีๆว่ารอบที่สุดอรหันต์เป็นยังไงพอที่จะเป็นยังไงหรือว่าจะอธิบายไว้ตอนนั้นทุกอย่างมันมีรอบเหมือนเรา จบรอบรู้ที่สุดเราก็จะสบายแล้วก็รู้จุดจบก็ปล่อยก็วางก็เข้าใจความจบแต่ความจบในนิรันดรมันไม่มีน้ำใจของเราเท่านั้นที่จะรู้ความจบความพอความหยุดความเอารักอลันจะภิกขเวอรัญประเทศมีสัญญาสัญญาจะต้องลดลงไปเทียบเข้าไปหาความร้อนได้ที่สุดแล้วหรือยังเราน้อยได้ที่สุดแล้วหรือยังเราน้อยได้ที่สุดแล้วหรือยัง เกินกว่านี้ไปไม่มักที่มาแล้วบกพร่องเดือดร้อนทุกข์หนักถ้าจะทุกข์บ้างทนให้ได้ต้องอดทนได้อดทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากแต่ต้องมีทุนต้องตั้งตนไว้ในความลำบากไม่ใช่ตั้งตนไว้ในความง่ายตั้งตนไว้ในความตามอำเภอใจไม่ใช่หลักเกณฑ์พระพุทธเจ้าจะต้องเอามาให้เทียบเคียงให้ละเอียดและออกตั้งตนอยู่ในความลำบากยิ่งผู้ใดไม่ตั้งตนอยู่ในความลำบากอกุศลธรรมจะเจริญยิ่งยิ่งมีในเทวดาสูงเราก็เคยเอามาบังคับบัญชาการท่านตรัสสอนภาษารีโมทไว้ตรงละเอียดและต้องเข้าใจให้ดีนะถ้าเข้าใจไม่ดี มันจะมันจะคล่องใจอยู่เอ๊ะทำไมตั้งตนอยู่ในความลำบากมันก็ทุกข์อ่ะดิก็ไหนบอกให้ตัดทุกข์ก็ยังงงกับเจ้ากรรมชาให้อยู่ในทุกข์ก็ทุกข์เท่านั้นแหละเกิดขึ้นทุกสถานการณ์แล้วเราก็ทำสิ่งที่ดีที่สุดเราจะต้องรู้ความจริงเป็นปรมัตถ์ด้วยว่าเราเป็นผู้ที่จะมีความเกิดลมหายใจเข้าไปแล้วเกิดกระดุกกระดิกได้อยู่ก็ยังเกิดยังไม่หมดปราณไม่หมดลมสิ้นขาดยังไม่นิ่งตายชาตินี้หยุดเกาะเริ่มแยกอย่างแท้จริงมันก็ยังถือว่าเป็นเกิดยังไม่ตายยังมีชีวิตชีวานี่เป็นตัวจริงเป็นปรมัตถธรรมเรายังไม่ได้จ่ายเลย เมื่อเรายังไม่ตายเราก็ต้องจบเกิดแล้วก็ต้องมีความเป็นจริงในตัวเกิดพระพุทธเจ้าท่านตรัสเป็นคำคาถาชัดอยู่แล้วว่าความเกิดเป็นทุกข์ชาติความเกิดแม่ก็ไม่ว่าใดๆแม้ใดๆก็เป็นทุกข์เพราะเราก็ต้องรู้ตัวทุกข์เท่านั้นเองแล้วก็เรารู้ตัวตัดตัดที่ไหนที่สมุทัยสมุทัยยึดมั่นถือมั่นยึดเกินไปเราไม่คิดเกินไปแต่เรารู้ยึดรู้เกาะตามสมมติตามจริงมันเป็นประจำว่าเรายังมีเราก็มีกระทำสิ่งดีได้กระทำไปเราเป็นเครื่องกลอยู่เราก็ทำงานของเครื่องกลแล้วก็ดำเนินไปดำเนินไประดับผู้ใดรู้จักจิตเป็น การงานดีที่สุดการกระทำเป็นที่สุดแล้วเราก็ทำกรรมที่ไม่ทุจริตกระทำกรรมที่สุจริตเสมอเมื่อเราสามารถควบคุมตั้งแต่ใจไม่จนถึงวจีจนถึงตายได้เป็นสุจริตอยู่เสมอๆโดยพยายามรักตัดความเห็นแก่ตัวความหลงตัวหลงตนความโน้มน้าวมาให้แก่ตนได้เห็นได้รู้ได้แล้วก็อยากให้มันเกิดอย่าให้มันเป็นอย่าให้มันมีแต่จริงๆจริงใจบริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่เราสามารถจะทำได้สูงที่สุดเป็นอนุสรและจิต