220116-2-006 ทางเอกภาค2-ตอน006(หน้า006)-พ่อท่าน-สันติอโศก-R999.txt

อย่างไรพอจับจิตถูกเขาเรียกว่าวิตกจับจิตถูกเรียกว่าวิตกแล้วมาจับจิตที่ถูกและเราก็รู้ต่อถึงพฤติกรรมของมันแล้วก็วิจารณ์ทุกทีมียาของมันกิริยาเพราะมันแรงหรือมันแรงหรือมันเบา สุริยาก็มันมีสภาพตอนนี้ดีใจแรงตอนนี้โกรธแรงตอนนี้ชอบแดงตัวนี้พังแรงถ้าแรงๆมันก็รู้ง่ายเป็นโลภะนั่นเองชอบดึงไว้ดูดไว้หยุดไว้โลกไว้ไม่อยากให้หายไปอยากให้เที่ยงอยากให้เป็นอย่างนี้นิรันดรเป็นมิตรจังโรคไปอย่างนั้นถ้ามันบกพร่องไปก็ไม่ชอบเพราะว่าเราติดจะชอบอย่างนี้อย่างนี้เป็นต้นถ้าเผื่อว่าเป็นสภาพทางมันก็ อยากจะผลักออกอยากจะทำลายอยากจะให้หาย 0 ถ้าสูงยิ่งกว่านั้นก็อยากจะแก้แค้นทำให้มันทำลายด้วยตัวเองยังถึงอกถึงใจเชียวอะไรนี่เป็นต้นมันก็มีสภาพแต่รูปพฤติกรรมของจิตดูอาการอารมณ์ของจิตเราเรียกว่ารู้วิจารณ์มีวิจาระและยิ่งแบ่งออกแยกออกถูกเพราะพฤติกรรมอย่างนี้ดีกว่าสุขเวทนาพฤติกรรมอย่างนี้เรียกว่าทุกขเวทนาพฤติกรรมอย่างนี้เรียกว่าอุเบกขาเวทนาคือมันจะเป็นทุกข์มันก็ไม่ชัดจะเป็นสุขมันก็ไม่ชัดมันกลางๆเฉยๆว่างๆว่างๆวัดถ้าเรารู้ ของเรานี่รู้จริงๆนะพอเวลาเข้ามาอ่านจิตแล้วก็รู้แล้วเวทนาเป็นอุเบกขาเวทนาหรือเป็นอนุกรมสุขที่ที่ใช้ได้ที่ดีแต่ถ้าคนที่มันเฉยมันไม่ทุกข์มันไม่สุขหรอกแต่เราไม่รู้ตัวแม้จะเข้ามาอ่านจิตตัวเองก็จับไม่ถูกไม่รู้อาการไม่รู้พฤติกรรมเลยนะแล้วว่าอพยพติดหรือว่าเฉยหรือว่าว่างโดยไร้ปัญญาไร้ความรู้ไร้เวทนาพ่อไม่รู้ไร้สัญญาเขากำหนดไม่เป็นตำรวจไม่ถูกไม่รู้ความสำคัญไม่รู้ความหมาย มันไม่เข้าท่าทีนี้สังขารก็คือการเป็นจริงของจิตแต่ชนะก็กลายเป็นจริงของจิตสัญญาก็เป็นการเป็นจริงของจิตสังขารก็เป็นการเป็นจริงของจิตใจรู้อะไรรู้สังขารเมื่อกี้ที่บอกว่าเวทนาเป็นสุขก็คือสังขารเวทนาเป็นทุกข์ก็คือสังขารฟังแล้วซ้อมนะความยินดีต้อนรับภาษาแบบนี้อธิบายตัวจิตนั่นแหละซ้อนมันสังขารอยู่แม้มันจะอุเบกขาเวทนาแล้วก็เป็นสังขารน้อยมันกลุ่มน้อยรถมันไม่สะใจ จัดอบรมจัดจะทุกข์น้อยกับลุงน้อยสุขน้อยก็ปลูกน้อยไม่ทุกข์ไม่สุขก็ลุงน้อยไปตามความเป็นจริงหรือไม่ปรุงเลยเป็นอุเบกขาเวทนาไม่ปรุงเลยเฉยวางว่าปล่อยเป็นกลางอยู่มีแต่จิตเป็นธาตุรู้แต่สัญญากำหนดหมายอุเบกขาก็เป็นมโนไปพิจารณาท่านอุเบกขาเวทนาเป็นมโนคนพิการรักท่านเฉยๆท่านวางแล้วรู้มโนโปรวิจารณ์มันก็เป็นสังขารน้อยหรือไม่ใช่สังขารไม่มีสังขารไม่มีการปรุงอะไรแต่ว่ามันทำงานตรงตามหน้าที่ตรงตาม ความเป็นจริงของจิตของเจเทคที่มันทำงานจนถึงขั้นไม่ปรุงเราก็จะต้องรู้ว่านี่หมดสังขารหรือไม่มีสังขารมีแต่จิตเท่านั้นที่มันเป็นตัวงานมันไม่ได้ปรุงอะไรมันไม่ได้เอาอะไรมาผสมมันไม่ได้เอาอะไรมาที่ได้เป็นรถเป็นชาติไม่มีอัดสักวิญญาณตัวนี้เป็นวิญญาณเต็มๆเป็นตัวทาสรู้ที่รู้อย่างไม่มีอะไรปนปรุงเรื่องของวิญญาณวิญญาณนี่ก็คือจิตลึกคือธาตุบริบูรณ์ภาพปรุงตามหลังสังขารโดยสังขารเป็นอวิชชาไม่มีความรู้ที่อธิบายไปนี้เลยลุงก็ไม่รู้ไม่ปรุงก็ไม่รู้ ส่วนมากของปุถุชนผู้มีกิเลสมันจะปลื้มอย่างอัตโนมัติโดยที่เราไม่รู้ตัวได้ง่ายๆมันปรุงเสร็จแล้วมันก็กลายเป็นวิญญาณตามหลังกรุงวิญญาณเหล่านั้นจึงกลายเป็นวิญญาณนักษัตรเป็นวิญญาณที่มีกิเลสเป็นวิญญาณรวมเป็นวิญญาณมายาแต่ถ้าเผื่อว่าวิญญาณตามหลังสังขารไม่มีสังขารหรือว่าสังขารเป็นสังขาร 1 ส่วนหนึ่งของจิตสังขารไม่ปรุงสังขารจะปรุงก็ปรุงอย่างมีวิชาปรุงอย่างมีการรู้ปรุงอย่างวิสังขารปรุงอย่างอิจฉาที่สังขารวิญญาณและก็เป็นวิญญาณบริสุทธิ์ไม่ได้ปรุงเพื่อตัวเพื่อตนไม่ได้ เพื่อสุขภาพของเราแม้แต่เราปรุงอยู่เราจะทุกข์เราก็รู้เราปรุงอยู่เราจะลำบากลำบนอยู่พอสมควรตั้งตนอยู่ในความลำบากอยู่แต่เป็นกุศลแท้และยังกุศลให้ถึงพร้อมอยู่เราก็รู้อย่างนี้เขาเรียกว่าเป็นวิญญาณบริสุทธิ์ไม่ได้เผื่อตัวเผื่อตนเสียสละซะด้วยแล้วเราจะไม่ติดเพราะเราดูถูกเราปรุงเนี่ยเราทุกข์เราก็รู้เราจะไม่ติดวิญญาณนี้จะไม่เกิดวิญญาณนี้จะไม่ติดใจวิญญาณนี้จะไม่เสด็จผูกพันอะไรเพราะมันเป็นทุกข์เรารู้อยู่ว่าทุกข์ไม่มีใครจะดูดทุกข์มีแต่คนจะทุกข์ทุกข์มันจะต้องผลักออกเมื่อมันรู้ชัดเจนว่ามันเป็นทุกข์ ไม่มีใครที่จะดูจะติดจะอยากจะต้องการแต่เราวางเฉยกับมันได้เรารู้ว่าเป็นกุศลพยางค์กุศลให้ถึงพร้อมเราไม่ผิดแน่ๆหาไม่ติดแน่ๆไม่ต้องมาเกิดอีกหรอกถ้าไม่จำเป็นที่สุดมันจำเป็นเราก็จึงเป็นไปถ้าไม่จำเป็นเราไม่เป็นไปแล้วก็มีปัญญาอันยิ่งที่จะรู้อย่างนี้แท้จริงแล้วเราก็ปล่อยวางวางใจอย่างไรอย่างไรเราก็จะมีที่จบทำมาเป็นพระอรหันต์และพระอรหันต์ท่านรู้ทุกๆคนนั้นเกิดขึ้นทุกวันนั้นตั้งอยู่ทุกวันนั้นดับไปท่านอยู่กับทุกข์และท่านก็รู้ว่าจะถึงเวลาสิ้นเพราะเดี๋ยวนี้ทั้งสิ้นโดยการ ลำลองหรือเปล่าโดยสักที่เสียสละแล้วสิ้นอยู่แล้วโดยที่ยังไม่เหลือซึ่งยังเหลือซึ่งยังมีเดี๋ยวนี้มันขึ้นอยู่แต่มันก็ยังมีมันมีสมมติสัจจะอยู่รูปนามขันธ์ 5 มันยังเหลือเราจะไปที่ระเบียบประหลาดไปเข้าใจผิดสัญญาผิดว่าหมดสิ้นแล้วมันต้องดับสูญมันต้องไม่มีรูปนามธรรมต้องว่างลงอยู่เฉยๆเดี๋ยวๆไม่ใช่แต่มันมีปลาร้าเราต้องรู้ความจริงตามความเป็นจริงว่าสิ่งที่เหลือสิ่งที่มีสิ่งที่ยังอยู่ก็คือเหลือคือมีเพียงอยู่สิ่งนี้เป็นสิ่งที่มีค่าประเสริฐถ้าสร้างประโยชน์ให้แก่โลกให้แก่มนุษย์โลกเผื่อแผ่เป็นงานเสียสละได้อย่างแท้จริงเป็นตัวอย่างรังสรรค์สร้างสรรค์ทุกอย่าง ก็ให้มันเป็นจริงไปเถอะถึงยังไงมันถึงที่จบแน่ใจเราปล่อยใจเราวางไม่มีอะไรขาดไม่มีอะไรข้องไม่มีอะไรขวางสบายมันไม่รู้เท่านั้นเองมันเมื่อยมันเปรี้ยวมันเพลียมันจะทำให้สุขภาพเสียโทรมเกินไปแล้วเราไม่ใช่เราหวงสุขภาพถ้าคนที่เป็นอรหันต์จริงจะไม่เสียดายสุขภาพไม่ว่าจะเสื่อมโทรมมันจะตายเร็วกว่าควรไม่มีปัญหาพวกที่เป็นทหารไม่มีปัญหาเพราะว่าเราไม่ได้ห่วงสังขารก็ไม่ได้ห่วงสุขภาพเกินไปแต่ท่านก็ไม่ทรมานสุขภาพมันจะเป็นภาระแก่ผู้อื่นถ้าเรายิ่งเป็นที่เคารพนับถือของผู้อื่นแม้สุขภาพของเราเสื่อมลงโทรมลงอย่างที่เขาเห็นทันตาเลยเป็นป่วยเป็นเจ็บเป็นอาพาธก็ทนไม่ได้เขาจะต้องเป็นทุกข์เขาจะต้องรีบ สาวเขาจะต้องประคบประหงมเป็นภาระแก่เขาเพราะเราก็ยังไม่ต้องทำตนให้แก่เขาต้องเป็นภาระจนเกินไปแต่เราจะไม่เสียดายไม่ว่าจะเกินไปหน่อยได้ไหมเปรียบไปหน่อยนะเพลียไปหน่อยแล้วนะไม่ทำให้สุขภาพเราไปบ้างแล้วนะเรารู้ตัวของเราแต่คนอื่นยังไม่ทันรู้หรอกคนอื่นยังไม่ทันสังเกตเห็นคนอื่นสังเกตไม่ได้เพราะมันอยู่ส่วนละเอียดส่วนนายของเราถ้าเราหันแล้วยังไม่กลัวกลัวอะไรสุขภาพเราจะเสื่อมลงไปบ้างโดยที่คนอื่นยังไม่ทันรู้และคิดเพราะเห็นด้วยว่าคนอื่นจะรู้ไม่ทันแล้วไม่ใช่เสือลงไปบ้างก็ไม่เป็นไรไม่ว่าจะยุแหย่ให้คุณทำให้สุขภาพตัวเองเสื่อมนะก็ไม่ใช่แต่ความจริงแล้วพระอรหันต์ก็จะทำให้พอดีจำเป็นเท่านั้นมันจะเสื่อมมันจะทำให้เกิดการไปหน่อยนึงเพราะจำเป็น ต้องเป็นงานเป็นการจะต้องรีบด่วนทำจะต้องจัดการไปท่านก็จะต้องทำไปอย่างนี้หรือไม่ทำไปแก้ตัวไปอะไรเพื่อจะมาให้คนอื่นเขาต้องเป็นภาระเค้าต้องหนักใจเขาจะวุ่นวายอะไรมากข้าก็จะทำไปถ้ารู้ว่าเป็นงานการเป็นภาระเป็นสิ่งที่ดีเป็นกุศลอย่างกุศลให้ถึงพร้อมถ้ามีจิตที่เป็นกุศลเพียงพอเป็นเจตนาที่เป็นกุศลเจตนาเพียงพอที่จะสร้างสรรค์ที่จะทำขึ้นไปในฐานะที่เรามีรูปนามขันธ์ 5 แท่งนี้เหลืออยู่ให้เป็นประโยชน์ที่สูงที่สุดที่มันจะเป็นไปได้เพราะไหนๆมันก็จะถึงที่ตายเวลามันก็เดินไปเดินไปเดินไปวันหนึ่งไม่ต้องถึงที่ตายแน่ๆท่านไม่สงสัยเลยเพราะฉะนั้นจะไม่ให้เปลืองเปล่าถ้าจะไม่ให้มันอยู่เปล่าถ้าจะไม่ให้มันสูญเปล่าไปง่ายๆ ชุดปฏิบัติงานแต่อารมณ์นั้นต้องล้างความผิดสลับคืนได้ไม่ติดไม่เป็นไม่มีก็เลยไม่ว่างก็ได้ไม่ว่างก็ได้ไม่ว่างก็ได้ไม่เฉยก็ได้ บุญประดับไม่ถูกถ้าปรุงก็ไม่ถูกสังหารฉันไม่ทุกข์ฉันรู้ว่านี่ต้องปรุงต้องทำแต่ท่านไม่วุ่นมากหรอกฉันจะวุ่นเรื่องอะไรก็เป็นเอกัคคตาเป็นฌานเพราะเรื่องนี้ทำเรื่องนี้เกี่ยวกับเรื่องที่จะทำให้มันดีลุงนี่หมายความว่าทำให้มันได้สมส่วนสร้างให้มันได้คิดจะลักษณะให้มันมีไอ้โน่นไม่มีอะไรเท่าใดเป็นการลงตัวลงตนนั้นเป็นไปด้วยดีรู้แล้วว่านี่ควรทำก็ทำไปทำไปสร้างไปจะไม่เอาจิตมาประกอบทำเลอะๆได้ยังไงมันก็ต้องมีจิตทดสอบเอามาปรุงมาร่วมมาคิดมาอ่านอะไรอย่างนี้ถนัดกว่าอย่างนี้ก็ฝากไว้อย่างนี้ถูกกว่าอย่างนี้อันนี้เจริญกว่านี้ก็ต้องพัฒนาไปอีก 10 บาทก็ต้องมีปัญญาเข้ามาร่วมก็ต้องมีการคิดอ่าน การเทียบเคียงว่าอะไรควรจะดีกว่าหน้าพอเหมาะสมหรือว่าอะไรมันจะได้ประโยชน์กว่าอะไรก็ต้องดูก็ต้องรู้จริงๆทำงานไปโดยไม่มีสติสัมปชัญญะมันจะไปได้ไงมีสติสัมปชัญญะมีปัญญาแม้ปัญญาอย่างโลกก็ต้องรู้เอามารู้เอามาใช้ด้วยเท่าที่เราสามารถจะรู้แล้วประมาณโดยบางทีเราจะไม่เอาตามโลกเขาจะเกินไปเอาแค่นี้แค่นี้แหละไม่เช่นนั้นแล้วมันก็เป็นการอนุโลมเกินไปก็รู้ถ้าจะรู้สัดส่วนทีเดียวนี่เป็นเรื่องของพระอรหันต์ที่จะมีปฏิสัมพันธ์มากน้อยเท่าไรเท่าไรก็ตามก็จะเอามาทำไม่ใช่ว่า แล้วก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรมันมีรายละเอียดที่อธิบายไปนี้ก็ส่วนหนึ่งจะมีรายละเอียดมากกว่านี้อีกที่จะต้องเข้าใจแล้วมันเป็นสัจจะเป็นความจริงความจริงของมนุษย์ที่ถอดตัวถอดตนเราจะเห็นจะรู้แล้วก็จะเข้าใจพยายามเข้าใจความผิดให้ได้แม้แต่ติดความว่างอยู่เฉยๆวางปล่อยเฉยๆพยายามเข้าใจให้ดีถ้าติดมันก็ติดเท่านั้นเองมันก็อยากจะอยู่บ้างก็วางเฉยเฉยมันเคยยินดีกับความล่องๆแรงๆไปนี่มันเป็นความรู้ที่รู้จักส่วนติดรู้แต่ส่วนว่ารู้แต่ส่วนทิศทางที่จะไปหาศูนย์รู้ศูนย์รถไปติด 0 นู้นบ้างแล้วไป คำว่าความผิดนี่คือกิเลสที่แท้จริงก็ติดที่ไม่ว่างติดทำงานเกินไปจนสุขภาพเสื่อมสุขภาพเสียก็ไม่รู้ว่านอกจากไม่รู้แล้วถ้ายิ่งมีเหตุปัจจัยว่านอกจากทำได้งานแล้วยังได้เงินยังได้เกลียดได้ยศแล้วก็เกลียดยศก็มาเป็นเหตุปัจจัยชูใจให้ทำทำทำทำทำทำทำทำทำทำเพื่อจะได้เกลียดสูงยศสูงได้ลาบมากอีกสุขภาพจะเสื่อมเท่าไหร่ก็ยิ่งไม่รั้งไม่สังเกตไม่แคร์มันก็ยิ่งแย่และเป็นไปได้สำหรับมนุษย์ในโลกมนุษย์ในโลกก็ทำจริงๆทีสำหรับผู้ที่รู้แล้วว่าลาบยศไม่เอามาเป็นเหตุปัจจัยก็ดูแต่สุขภาพร่างกายหรือว่าดูแต่ ขันของเรามาดูสุขภาพร่างกายว่ามันพอเป็นไปพอตั้งอยู่ไม่ใช่ไปทรมานมันเป็นอัตนิยมจนเกินไปแม้มันจะเสื่อมกว่าควรเล็กน้อยพอทนได้ทนได้อยู่เพราะเป็นไปแกจะยกตัวอย่างเคยยกให้ฟังแล้วพระพุทธเจ้านั่นแสดงว่าควรจึงแค่อายุ 80 แล้วก็ดับขันยังไม่ถึงร้อยทั้งๆที่ควรถึงกับนั้นเป็นอย่างนั้นทำตามที่ท่านจะตัดเฉพาะอารมณ์ใช้อานนท์เราจะให้เราไปจนถึงกลับก็ได้หรือเกินกว่ากับก็ยังได้แต่พยายามจะเขียนสีก็พอได้ด้วยอิทธิบาทแต่ว่าเราแก่แล้ว คำถามมึงก็เวรกรรมก็ต้องโดนด่ามึงก็ต้องดามแล้วมีเป็นต้นเราก็จำเป็นจะต้องตายละสมควรแล้วอานนท์อันนั้นก็ต้องให้ท่านสมควรว่าท่านสมบูรณ์ฉันทำจริงมันมีเหตุปัจจัยจริงมันพังจริงพอสมควรตายถูกตามเขตตามขอบถูกตามสาระไม่ได้อยากตายก่อนไม่ได้อยากตายหลังไม่ได้อยากความอยากไม่มีมีความอยากอยู่มันก็ทุกข์มีความยาวมันก็ลำบากใจจริงๆมันมีเหตุมีปัจจัยจริงๆมันเป็นไปตามจริง ไม่ได้อยากตายไม่ได้อยากเป็นไม่ได้อยากเกิดไม่ได้อยากตายมันเป็นไปตามเหตุปัจจัยที่แท้จริงเป็นความจำเป็นที่ท่านต้องทำงานและท่านก็ทำจริงๆเพราะว่าอายุสมมุติจะเอาไปถวายพระพุทธเจ้าองค์องค์ปลายจะเรียกว่าองค์ปลายก็ไม่ใช่องค์ปลายแต่เป็นองค์จะต้องต่อเพราะจากนี้ไปต่อรัฐบาลพระศรีอริยเมตไตรต่อพระพุทธเจ้าสบายแต่สบายสอนไม่ยากคนไม่โง่คนไม่ทุกข์คนทุกข์น้อยพระพุทธเจ้าองค์ที่เรียกว่าในกับต้นของกลับแต่จะแก้ไขก็แก้ ระยะแรกเปราะแรกแบคทีเรียเมตไตรส่วนพระพุทธเจ้าองค์พระสมณโคดมมาแก้ระยะปลายแก้ช่วงปลายช่วงสุดท้ายแล้วแก้ช่วงนี้แล้วเสร็จแล้วก็หมายความว่าถ้าปล่อยทิ้งก็ปล่อยเลยแล้วก็จริงด้วยก็ปล่อยเลยจากนี้ไปก็ไปหาความสูงบรรลัยแก้ไม่ได้อีกให้ท่านเป็นเท่าไหร่ก็แก้ไม่ได้อีกหมดที่จะบูรณะบูรณะก็ไม่ได้อะไรก็ใช้ไม่ได้ไม่ได้แล้วพังท่าเดียวเพราะท่านมาเป็นพระพุทธเจ้าองค์ต่อองค์ต่อที่จะตอบเชื่อมไปหาต้นพระพุทธเจ้าองค์สมเด็จพระเจ้า ทำงานหนักทำงานหนักเพราะว่ามันหยาบมันยากมันหนามันเป็นขั้นปลายต้องตกต้องแต่งต้องบูรณะต้องใช้ปัญญาอย่างสูงลำบากทั้งเหตุปัจจัยใช้บรรยายใช้กำลังลำบากทั้งเราต้องใช้กำลังปัญญากำลังแรงที่จะต้องกอบกู้ขึ้นมาตั้งมากสุดแล้วต่อจากนั้นไม่มีพระพุทธเจ้าเกิดมีแต่โพธิสัตว์ซึ่งมีแต่สาวกผู้ที่จะช่วยเหลือตัวควายเกื้อหนุนเป็นเชื้อที่จะให้ศาสนานี้เดินไปเดินไปเดินกว่าจะสมส่วนของมันมาหมดศูนย์ มันไม่มีมันไม่มีไม่มีส่วนที่จะให้พระพุทธเจ้ามาทำอยู่อย่างผมขึ้นมาทำนี่ทำยากยากและไม่บริบูรณ์ทำให้สุดเตี้ยสุดเพลียเลยเชียวไม่บริบูรณ์หรอกไม่จำเป็นไปไม่ได้ตามที่จะเรียกว่าจะต้องเป็นยุคใหม่ตามมาเปลี่ยนก็ยังเปลี่ยนไม่ได้เตรียมตัวเปลี่ยนอะไรก็ยังเปลี่ยนไม่ได้เพราะเหตุปัจจัยยังไม่ได้สมส่วนที่จะต้องเปลี่ยนเปลี่ยนระบบเปลี่ยนระบอบเปลี่ยนเหตุปัจจัยวิธีการติดคดีก็ไม่ยากไม่ได้ยังไม่ได้ต้องดำเนินการดำเนินไปแต่ตอนนั้นก็ต้องปรับปรุงอย่างฉลาดที่สุดเท่าที่จะใช้ความฉลาดต้องมาหัดฉลาดแต่ผมไม่ต้องมาหัดฉลาดมาก พี่มากได้หัดฉลาดจังจริงใจจริงใจหัดฉลาดอย่างที่รู้ว่าต้องทำให้ดีทำให้สูงทำให้ได้ผลสูงที่สุดดีที่สุดสุดคือมีเหตุปัจจัยจึงไม่ใช่ว่าทำโดยจะธาตุทำเลคิดเอาไม่ใช่มันมีรายละเอียดมากเหลือเกินแล้วมันก็ได้มันก็ได้ตามที่ได้มันจะไปบริบูรณ์มันจะไปมากมายเพื่อมันจะได้ผลดีอย่างที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าธรรมนั้นไม่ได้หรอกทำมากได้น้อยทำมากทำมากเยอะแยะจะได้น้อยเป็นอย่างนั้นเป็นธรรมดาอันนี้ตัวผมเองรู้พื้นของผมมาแต่ไหนๆแล้วเรื่องนี้ทำไป ก็ได้แต่ทำมากก็ได้น้อยต้องรู้เลยทีเดียวว่าเรานี่ขาดทุนมาแต่ต้นแต่เขาเป็นผู้ค้ำทุนมาแต่ไหนแต่ไหนจะไปทำน้อยก็ได้มากอย่าไปหวังซะเลยนี่จะไปซื้อหวย 10 บาทจะถูกเลยได้ร้อยละพันหมื่นเป็นแสนจนหย่ากันแล้วเลิกซื้อหวยก็อย่างที่เคยเล่าสู่ฟังอันนี้ทำงานเหมือนกันน่ะทำกับคนอื่นทำกับใครต่อใครทำไมก็ทำได้ทำดีก็ทำนิดทำหน่อยแล้วก็ทำรวยทำได้มากได้ผลตอบแทนเยอะแยะเข้าทำไมไม่ได้หลายอย่างแม้แต่บอกฝีมือเองแล้วก็บอกฝีมือเรานี่แกว่าเข้าข้างตัวก็พยายามให้คนอื่นเช็คดูก็บอกเราก็ดีกว่านะแต่ทำไมเขาให้เราราคา ขอราคาถูกฝีมือก็ให้ถูกกว่าไอ้ปริมาณและนับง่ายและปริมาณมากแล้วก็ให้น้อยน่ะมันมีปัญหาถ้าเอาทางคุณค่าด้วยเขาก็ให้ราคาถูกกว่ามันเป็นยังไงสงสัยแต่ไหนๆจนกระทั่งหมดสงสัยเรารวมเป็นอย่างนี้นะจนต้องยอมยอมมาจนกระทั่งยิ่งเดี๋ยวนี้ยิ่งเข้าใจเพราะฉะนั้นแม้แต่มาสร้างค่าทางธรรมทำไปเถอะแม้แต่ผู้ได้รับค่าทางธรรมแล้วยังตีโต้ตอบทีหลังยังได้เลยเพราะฉะนั้นก็เป็นเป็นภูมิของเรามันเป็นผลมันเป็นโจทก์ให้แก่ตัว เพลงด้วยถ้าผมเองผมไปยึดถือและทำดีแล้วคนอื่นเขาลบหลู่ดีนี้เขาไม่ศรัทธาเลื่อมใสก็ไม่กตัญญูกตเวทีต่อดีที่เราได้ทำให้เขานี้แล้วเราก็ยังจะเอามาทุกข์เราจะเอามามีมานะเราจะเอามาถือตัวเราจะเอามากอดมาแทนอีกเราก็ซวยเพราะฉะนั้นมันจะให้มีเชียวแหละมีมาเถอะมีมามากๆแล้วก็มีมาจริงๆแล้วเราก็จะได้เฉยกับมันได้จริงๆแล้วก็จะเห็นจริงๆแล้วมันเป็นจริงหรอกมันเป็นตัวอย่างที่จะรอเราน้ำหนักน้อยเราก็อาจจะไม่กระเทือนมันก็พยายามมีน้ำหนักมากมีตัวผู้อ่ะกตัญญูมากๆขึ้นแต่มีตัวผู้ที่มีระลึกรู้คุณมากขึ้นทุกๆๆเป็นอย่างนู้นอย่างนี้ไปอะไรต่างๆนานา เป็นจะทำนี่หรอว่าดี๊ดีลงทุนตั้งมากตั้งไมล์จำนวน 100 ทำไปแล้วคนได้น้อยนึงนอกนั้นก็ดูถูกเรานั้นก็เกลียดชังนอกนั้นก็ไม่เข้าใจตามนั้นนะเราเฉยได้ไหมทนได้ไหมตรวจว่าเราทำนี่เป็นสิ่งดีไปจัดการหรือเปล่าสัจจะแล้วก็ตรวจอีกตรวจแล้วเราหลงอยู่คนเดียวหรือเปล่าเปล่าคนรู้คนเห็นจริงยืนยันยืนหยัดยืนขึ้นอย่างมีน้ำหนักแต่ยืนยันกันอย่างมีปัญญาแต่ก็จะต้องมีสิ่งนั้นสิ่งนั้นขึ้นมาบอกว่าไม่ไม่เห็นด้วยไม่ดีไม่เอาและที่จริงมันก็เป็นสัจจะไม่เป็นอย่างนี้ก็ไม่ได้เพราะยุคเพราะกาละเพราะมนุษย์เพราะเหตุปัจจัยทุกอย่างต้องเป็นอย่างนี้ลงตัวยิ่งวิเคราะห์แต่ก็ไม่ใช่ ถ้ารู้จักตัวบังตายปล่อยไปเลยเราก็ไม่ดูดำดูดีเราก็ไม่อั้นอาทรร้อนใจเราก็ไม่มีความขวนขวายเราก็ไม่เจริญเราก็ไม่ได้รู้เราก็ไม่ได้สัมผัสเราก็ไม่ได้ก้าวหน้าทุกอย่างสบายก็สบายได้สบายลอยๆน้องๆเราก็รู้ไม่ใช่อยากได้ดีแต่เราควรดีไม่ใช่อยากได้ดีแต่เราควรดีไม่ใช่ว่าเราเองเราปล่อยลงลงแรงๆไปตามคนแล้วไปตามที่ไม่ควรส่งแรงๆไปเฉยๆก็ปล่อยได้เพราะคนเลวกว่าเราก็ยังปล่อยได้ทำไมคนขนาดเราจะปล่อยไม่ได้เราปล่อยเป็นด้วยแล้วเราก็มีอย่าง แล้วก็มีคุณธรรมเป็นอัตโนมัติที่มากกว่าเขาด้วยทำไมเราจะปล่อยไม่ได้ปล่อยได้แต่เรารวบปล่อยกลับไม่ปล่อยเนี่ยนี่เป็นขั้นตีกลับแล้วนะแล้วปล่อยเป็นแล้วแต่เราไม่ปล่อยเนี่ยไปขั้นที่กลับไปปฏิบัติธรรมเราไม่ปล่อยเสียก็เป็นการกตัญญูเป็นการสร้างสรรค์เป็นการเอาภาระเป็นธรรมชาติเป็นลูกที่ไม่ปกติจริงๆพระพุทธเจ้าตรัสถึงเด็กเพลงเป็นอุทานทำอย่างไรหนอสาวกของเราจึงจะเป็นธรรมทานยากไม่เป็นอามิทายาทแม้แต่เป็น สิ่งที่แรกเปลี่ยนปฏิบัติธรรมเพื่อเป็นเทพเจ้าองค์ใดองค์หนึ่งที่จะไปอยู่ในอสัญญีเธอจะไปเสพว่าเสพหยุดก็ยังเป็นเทพเจ้าองค์ใดองค์หนึ่งยังเป็นอามิสจะบอกว่าสุขด้วยที่เรียกว่ารถมันเป็นรถโลกุตระลดว่างไม่ใช่สุขอย่างโลกไม่ใช่สุขอย่างปรุงเป็นนิรามิสสุขก็เสพสุขอยู่อย่างนั้นแหละจะบอกว่าไม่ใช่อามิสก็ตามโดยภาษาเรียกว่าไม่ใช่อันนี้มันก็เป็นอามิสส่วนลึกส่วนสุขุมเป็นอาโร่เป็นโรคที่มันเป็นอีกโรคนึงไม่แสบโลกอยากก็ไปเสพโรคละเอียดเอาโรคละเอียดมาเป็นสิ่งแรกเปลี่ยนละเอียดที่สุดแล้ว รายการยึดมั่นในการติดจะฟังซับซ้อนฟังมันกลับไปกลับมาก็บอกว่าผู้ใดไม่เข้าใจตัวจริงไม่เข้าใจความวางตัวว่าเราจะวางอยู่ในขณะนี้ขณะนี้เราจะเป็นอย่างไรเราได้นิพพานเราไม่ผิดนิพพานแล้วไม่สัญญามั่นหมายในนิพพานลงนิพพานเป็นของตนคำพูดต่างๆคำศัพท์ต่างๆเหล่านี้มันเป็นการบอกให้เราหยุดยึดมั่นถือมั่นหยุดติดหาไม่ได้ช่างหัวมันแต่เราเป็นแล้วเรามีแล้วเราเป็นนิพพานสิ่งที่เป็นจริงถึงจริงมีจริงมันเป็นจริงจิตมันไม่ได้ตัวหลอกมาด้วยที่จะไปจับขี้ยังไงมันก็ไม่อยากจับขี่อยู่ตลอดเวลาเลยมันจับเพราะจำเป็นมันจับก็วางใจอย่างที่ยกตัวอย่างแล้วว่าเราต้องล้าง จับเขาวางใจเราไม่ทุกข์แล้วเราก็ธรรมดาถ้าเราไม่จำเป็นเราไม่อยากจับตกอยู่ดีๆอย่าไปจับมันจะไปจับมันทำไมเราไม่ดูไม่ติดและแน่นอนอยู่ดีๆอยากจับขี้จากร้านก้นเหรอไม่มีใครอยากล้างก้นแต่จำเป็นต้องล้างก้นแต่เมื่อล้างก้นนั้นถ้าคุณยึดถือคุณทุกข์แต่ถ้าคุณล้างก้นโดยคุณไม่ยึดถือคุณก็หมดทุกข์ฟังดูดีแม้ตัวอย่างวันนี้มันดูจะดูจะเข้าใจได้ง่ายต้องอัดอ่านวิตกวิจารณ์อังกฤษของตัวเองจริงๆความรู้ดีๆอ่านวิตกวิจารณ์ไม่คิดจริงๆมันเป็นแล้วก็เป็นได้เมื่อไหร่มันก็ได้แต่ธรรมดาใครอยากจะมาล้างก้นมันจิตแตกขี้อยู่อย่างงั้นขยะขยะต้องทำแล้วก็ทำได้ว่ามันไม่มีใครล้างก้นให้คน ขี้เราเองแล้วก็วางใจของเราได้อย่างนี้ก็คนอื่นก็อันเดียวกันที่ตัวนี้ต้องเอาไปให้คนอื่นอีกที่ของเราที่เขาอีกคนนึงเอาไปให้คนที่ 3 อีกเขาไม่อยากแตะเหมือนกันมันก็ไปคิดของคนอื่นเหมือนกันที่ของเราเขาก็ว่าของคนอื่นคนนั้นเค้าว่าเค้าคนอื่นถ้าจริงๆของเขาก็คิดของคนอื่นคนอื่นเขาว่าเขาคนอื่นอีกคนอื่นเขาว่าชีวิตเขาคนอื่นคนอื่นๆทั้งนั้นแหละนอกจากมันหลงมาเป็นเราเท่านั้นมันก็นึกว่าแม่ค่อยยังชั่วดีหน่อยเพราะของเราคนมันหลงตัวเราไม่หลงตัว มันไม่มีที่ของเรามันก็ไม่มีแต่เราหลงนะหลงมากนะหลงมาขี้ของเรานะไม่ใช่ของเรามันคือส่วนผสมของธาตุอาหารธาตุอะไรต่ออะไรต่างๆนานากินน้ำใส่ลมอย่างนั้นแหละแล้วมันก็มีกลิ่นอย่างนั้นมีอย่างนั้นอย่างนั้นมีสัญชาตญาณรับรู้ว่าเป็นของน่าเกลียดมาแต่ไหนแต่ไหนกลับคืนที่มันไม่สัญญามันกินได้ตามไปหมูหมามันกินมันจะไม่ได้สัญญาว่าของน่าเกลียดแต่คนสัญญาและกำหนดเอาแล้วเราก็เลยน่าเกลียดอย่างนี้เป็นต้นแล้วก็บอกว่าเราเองมีตัววางตัวใจวางตัวนี้มันเป็นของ เป็นความสามารถทำได้เมื่อทำได้แล้วแล้วก็ใช้มันเป็นใช้มันได้จริงๆแล้วเราจะไม่ต้องปิดมันทำไมต้องไปเกาะมันจะต้องเป็นอย่างนั้นอยู่ตลอดกาลทำไมไม่ตอบเลยไม่ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่ตลอดกาลทำเองก็ได้ไปสร้างสรรค์ก็ได้เป็นประโยชน์อื่นก็ได้เสร็จแล้วเป็นเลยได้แล้วได้เลยไม่ใช่ว่าได้แล้วแล้วก็แกล้งไม่ได้แกล้งไม่ได้ยังไม่ได้เช่นเดียวกันเดี๋ยวนี้เลยให้คุณแกล้งตัดข้าวเข้าปากเหมือนกับตอนที่คุณแดงอ่อนแอราคามาฝากก็ไม่จำเป็นไม่เคยถูกตรงๆคุณทำในนี้คุณจะแกล้งทำเองคุณทำยังไงก็ไม่สนิททำยังไงก็ไม่จำเป็นแกล้งไม่เป็นแกล้งไม่ได้ ไปเต้นแล้วมันเป็นเลยก็แกล้งเดินที่ดินตอนนี้แกล้งเดินแม้เราเดินไม่เป็นมันก็หัดต่อแตะๆเหมือนตั้งไข่อ่ะคุณแกล้งเป็นไหมมันไม่เป็นไงมันก็ไม่เป็นแล้วมันจะแกล้งได้ยังไงตอนนี้ผ่านหรือว่าจิตจริงที่มันสำเร็จแล้วมันสำเร็จเลยไม่ใช่เรื่องต้องแกล้งต้องอะไรกันน่ะมันขอให้อ่านอ่านจริงพฤติการณ์ของจิตรู้จักผู้ใดเริ่มรู้ผู้ใดเริ่มเข้าใจเรียกว่าปิติเริ่มจับได้เรียกว่าเห็นดีรู้ดีได้สัมผัสดีก็ดีใจเพราะมันยิ่งได้ในใหม่นี้ก็ใจจริงๆต้นต้นดีใจมันยินดี ตัวรู้ดีที่มีรถแล้วมันได้ดีที่ดีจริงไม่ใช่ดีอย่างโลกมันได้ธรรมะมันได้ความสามารถทางธรรมด้วยโอ้มันยินดีทีเดียวจึงเรียกว่าผิดที่ทุกคนต้องเกิดน่ะพอได้แล้วหนีเราเรียนรู้ที่จะดีว่าถึงพิธีแล้วก็อย่าไปหลงใหลมันมาให้จิตมันอ่อนลงไปนั่งยินดีที่พี่ขาแรงๆอยู่มันก็ไม่ควรลดลงมาใช้ปิติน่ะมันเป็นแรงจิตมันถูกใจติดใจเกินไปและเดี๋ยวก็ไม่เป็นอื่นกันเดี๋ยวก็ไม่ได้ต่อฐานประเดี๋ยวก็ไปติดอยู่ที่ฐานเดิมแค่นั้นเองไม่ทวีไม่พัฒนาต่ออะไรอย่างนี้เป็นต้นเราก็ดีมันมีเท่านี้ในโลกปลามีดียิ่งกว่านี้อีกเพราะฉะนั้นไม่ต้องติดได้แล้วก็ได้รู้ให้ชัดทำให้ชำนาญถ้าได้แล้ว แล้วก็ดีอย่างนี้ก็แล้วไปไม่ต้องให้อารมณ์จิตไม่เอาวิจาระรู้พฤติการณ์จิตให้มันภูมิใจมากเกินไปอ่ะได้แล้วรู้แล้วลักษณะนี้กำหนดลงไปให้ชัดแล้วก็ทำอย่างนี้แหละให้เป็นให้มั่นทำบ่อยๆฝึกเขาอีกคุณฝึกได้มั่นคงคุณก็จะเคยชินมันแล้วก็ผมก็จะชินชาต่อมันด้วยความที่จะมานั่งดีใจความที่จะมาภูมิใจมากก็น้อยลงจริงๆถ้ายิ่งเรามีทฤษฎีเข้าใจแล้วเราก็ทำจิตของเราอย่างนั้นจริงๆมันก็ไม่พอใจนานมันก็ไม่ยินดีในงานพิธีก็ไม่นานทีนี้คุณก็ได้เลยมันก็ไปหาสุขคือว่าลงถ้าคุณลดพิเศษมันก็เป็นสุขถือว่าบอกแล้วว่าสุขานี้โดยเนื้อหาสาระแท้ๆเลยจริงๆมันแปลว่าว่างนั่นแหละดีสุขแย่มันอยากให้ฟังแยกตัวอักษรให้ฟังเพราะฉะนั้นให้ฟัง แล้วไปรับสมัครจริงลงมาอีกหรี่ลงมานั่นเองจากปิติรีลงมาวางลงมาอย่างดีอย่าไปนั่งปรุงยังนั่งแน่นนั่งหนาอยู่ให้ว่างให้บ้านให้เบาลงมามหาชัยเอ็งเป็นฐานกลางของฉวีวรรณปล่อยเปล่าโปร่งมหาอุตม์หมาความเป็นหนึ่งไม่มีอะไรปรุงอะไรปนอุปถัมภ์มหาภาพว่างจริงๆนะเป็นเอกบอกแล้วลูกค้าก็ขับก็เป็นว่ามันเป็นหนึ่งจริงๆแล้วมันว่างวันนึงมาหาหนึ่งเล