200623-103 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน103-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ009.txt

อยู่สงบสุขเฉยๆไม่ต้องทำอะไรแล้วก็เราก็จบแล้วก็กินข้าวให้มันไว้มันมีชีวิตถ้ามันยังไม่ตายแล้วก็อยู่กับอยู่กับความเฉยๆอยู่ว่างๆๆนึกว่าเป็นจุดแพ้นึกว่าเป็นจุดที่มันสูงสุดถึงจะได้สีที่ไม่ได้เรียนรู้สมาธิกินข้าวก็ยังเป็นความหลง ก็ไร้ค่าคนพวกนั้นก็ไร้ค่าเจ้าถิ่นก็อยู่แล้วก็อยู่เฉยๆแม้จะล้างสิ่งที่เราอุปทานในโลกที่เราถูกหลอกมานานมีแล้วว่าเราจะต้องได้ต้องมีต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้มาสัมผัสสมใจแล้วถึงจะสุขแม้เราจะรักจะวางจะปล่อยจะไม่คิดอย่างนั้นไม่เห็นอย่างนั้นไม่คิดอย่างนั้นแล้วก็ตามอาจจะเป็นลมความหยุดก็เป็นสุขอยู่เฉยๆว่าเป็นสุขแล้วก็เป็นจุดๆๆเฉยๆเป็นอันสุดท้ายเหมือนเดิม เคลื่อนไหวไปมาเล็กๆน้อยๆเฉยๆวันต่อวันถึงเวลากินก็กินกินแล้วก็ต้องจัดเต็มมาผ่านไปวันผ่านไปวันผ่านไปวันผ่านไปวันแล้วมันก็แก่เฒ่าอยู่ตายไปชดเชยทิ้งไปเฉยๆถ้าเป็นความคิดอย่างนั้นมาเป็นจุดสุดยอดแล้วก็มาทำงานได้ดีกว่ามันหลงทำงานให้มันมีประโยชน์แก่โลกก็ยังจะดีกว่าดีกว่าเฉยๆ ตั้งแต่บางทีตัดเข้าไปกินกันหมูไม่มีอะไรกินสืบพันธุ์นอนกินสุพรรณนอนพิมพ์สุพรรณนอนอย่างนู้นคนอื่นเลยแล้วมันจะไปดูเรื่องราวอะไรพอกินเสร็จทันแล้วเราก็ไม่ต่างจากสัตว์ประเภทอย่างนั้นไม่มีค่าไม่มีประโยชน์อะไรเรานี่เป็นสัตว์ประเสริฐคนเนี่ยเป็นผู้ที่มีจิตสูงรู้จักข้ารู้จักคุณรู้จักข้ารู้จักประโยชน์ถ้าเกิดมาแล้วใช้เวลาเป็นเวลา 13:00 น ไปทุกวินาที พอดีผู้จัดการพอเหมาะผู้จัดการกระทำที่ดีการกระทำที่ไม่ดีอันไหนจะผลาญเกินไปอันไหนจะเป็นไปได้ตามรังสรรค์สร้างสรรค์มนุษย์มีรู้นี่มันสมองเพียงพอมีปัญญาเพียงพอรู้กษัตริย์ทั้งปวงจึงจะทำให้ตัวเองกลายเป็นสัตว์มันมีความเข้าใจผิดปกตินอกจากไม่มีความเข้าใจผิดจุดต่างๆแล้วถ้าเรายังรู้สึกวางอารมณ์ สุขภาพที่ถูกต้องละเอียดละออเข้าไปอ่านว่าจิตอารมณ์อย่างนั้นอย่างนั้นเป็นความปรารถนาเกินไปหรือปรารถนาผิดแม้แต่เราทำงานเราก็ไม่พยายามที่จะไปหลงงานติดงานประกอบแล้วสร้างอนาคตของเราจนติดมันลงมาแล้วยังจะทำอย่างนั้นอย่างนั้นอย่างนั้นอย่างนั้นจะต้องมีอย่างนั้นขาดสิ่งนั้นไม่ได้เราไม่มีแม้แต่ทำงานเราก็ไม่ติดงานแม้กระทั้งอารมณ์ 2 ส่วนอารมณ์ที่ทำงาน ทำงานคือความภาคภูมิใจยามอยู่ไม่ติดตั้ง 2 อย่างพระพุทธเจ้าเมื่อเราไม่ทักเมื่อเราไม่ติดการทำงานนิติการภาคเรียนเหตุการณ์ที่พยายามทำอะไรอยู่ทั้งสองส่วนนี้ได้รับเป็นสิ่งสำคัญ การกระทํา งานที่ได้พิจารณาแล้วโดยหมู่โดยกลุ่มโดยบุคคลโดยส่วนตัวโดยการละเทศะดีแล้วเราก็ทำไม่ทำเราก็ไม่ได้ติดไม่ได้ติดใจอะไรแล้วก็ไม่ทุกข์ก็ทำก็ไม่ทุกข์หยุดก็ไม่ทุกข์คนเรามันหยุดก็ทุกข์หยุดไม่ได้เพราะมันติดมันเคยกินมาม่ามานานแล้วคนในโลกนี้มันนั่งอยู่เฉยๆมันจะต้องหาเรื่องทำทำตามที่เราเคยติดมาในใจ ต้องทำไอ้นั่นไม่มีอะไรก็ขยับขยายขยับเนื้อขยับตัวฟาดแข้งฟาดขาหลุดนั่นดิบนี่สัมผัสนั่นสัมผัสนี่มันยังเด็กๆจะออกมีคลายความตาทำนู่นทำนี่ก็จะโดดเด่นๆไปก็ได้เป็นเรื่องเชื้อเก่าที่ไม่ผิดมันแรงมันทับเด็กสูงได้มันดิ้นดิ้นตั้งแต่ออกมาไม่แน่นอน ธุรกิจวิญญาณมันหยุดนิ่งๆไม่ได้เราก็ให้มันเป็นความจริงเราก็ไม่นิ่งในขณะที่ไม่นิ่งจ่ายพลังงานออกมาก็ให้เป็นการก่อการสร้างให้มีการประกอบประกอบอะไรขึ้นมาที่เป็นชิ้นเป็นอันเป็นสัตว์เป็นส่วนเป็นเรื่องเป็นราวเป็นของที่เป็นประโยชน์ขึ้นมาซะอย่างหนักอย่างเบาอย่างสงบอย่างแรงอะไรก็แล้วแต่ก็ประกอบขึ้นแต่ประกอบไปประกอบไปถึงเวลาควรพักก็พักบางอย่างประกอบไม่ได้ทั้งวันนั่นแหละมันไม่หนักไม่หนาอะไรไม่ยากอะไรถึงแม้มันหนักมันหนามันยากก็ทำไป ถึงเวลาที่ควรพักผ่อนกินข้าวกลางคืนมืดแล้วไม่มีแสงแล้วก็เวลาพักก็พักได้เวลาตื่นขึ้นมาแล้วมีแสงอยู่แล้วจะทำอะไรเป็นประโยชน์ต่อสุขภาพมันก็มีเท่านี้มีแต่ดิ้นกับหยุดนอนเด็กมึงดิ้นท้องนอนนอกนั้นก็มีองค์ประกอบที่จะต้องกินเข้าไปในร่างกายมันมีกำลังงานเติมเชื้อเพลิงใครเป็นลูกของใครจะเอาอะไรจะไปวางไว้ที่ไหนอะไรยังไงก็ตามแต่แกก็ไม่เดือดร้อนอะไรเท่าไหร่แต่คนดิ้นเหนื่อยและประสบความสำเร็จ พระนอนตื่นพอพอพักพอสมควรแล้วก็ขึ้นตื่นๆๆกลายเป็นขาดอาหารก็ดิ้นอยู่เฉยเฉยๆเท่านั้นคนก็มีเท่านั้นที่โตขึ้นมาแล้วมันรู้ว่าวิ่งทำไมวิ่งเฉยๆก็แปลกๆๆไปเฉยๆ คนธรรมดาหนักบ้างเบาบ้างเมื่อไหร่ก็เหมือนกันมันก็จบอยู่ที่ต้องมีพรรคมีเพื่อนหรือไม่พักไม่เพียรหรือว่ามีการงานที่กระทำควรกระทำพยายามกระทำตามที่ดีที่สุดที่เราเห็นว่าเป็นเรามีกับเงินสักพักส่วนไม่ติดทั้ง 2 ส่วนที่พยายามฟังให้ดีในเรื่องย่อสรุปลงมาให้ฟังให้ชัดๆของมนุษย์หมดสงสัยแล้วไม่มีอะไรที่เป็นงานกำหนดการมนุษย์ตกลงแต่งงานทำแล้วก็ขาไม่รู้เรื่อง รูปคืออะไรไม่รู้จักพักไม่รู้จักพอเวลาพักเวลากลางคืนหรือเวลาที่คนฟังแล้วไม่พักเอาตัวเองไปอดหลับอดนอนเอาตัวเองไปปลุกไปปล้ำไปอะไรก็ไม่รู้นั่นนึกว่าเขาไม่รู้ความจริงก็ไม่รู้ว่าชีวิตเธอเมื่อเรารู้แล้วถึงเวลาจะทำก็ทำสัญญาสักประมาณนั้นกลางวันไปทำงานเราก็เป็นคนมีค่าเราก็มีคนเป็นคนมีประโยชน์ สงสัยไม่มีเรื่องราวอะไรยุ่งยากและไม่ติดอะไรใหม่เขาจะหลอกกูยังไงในโลกว่าเป็นความสุขเราแทนที่จะรู้รู้จริงๆถ้าจิตเรารู้เลยว่าโลกนี้มันก็สร้างเอากรอบก็ปรุงก็หลอกก็หลอกกันไปหมดแล้วเราก็เคยถูกหลอกล่อมันก็จะมีส่วนต่างก็จะล้างไอ้ที่เราเคยคิดอยู่ในใจเขาเรียกว่าอุปทานรู้ว่ามันเป็นสุขตั้งแต่สมัยไหนไม่เหงาถ้าเราได้เสพสมสุขสมหวังเมื่อเราเลิกกันได้เราเข้าใจ ศุกร์สุดท้ายมันก็เป็นเพียงบทบาทดิ้นจะบทบาทหยุดมันดิ้นอย่างนั้นก็เอาอันนั้นเอาแรงดีกว่านั้นไปประกอบการประกอบการงานเพราะว่าเกิดผลดีในโลกสงครามทำอะไรที่เหมาะสมควรแล้วก็ทำถ้าเราไม่มีความคิดแล้วก็ หรือถ้าเราไม่ทำกับหมู่เราเห็นว่าควรคิดอย่างนี้ก็เสนอกันขึ้นมาคิดว่าอันนี้ควรทำคนอะไรใจจะเป็นประโยชน์เพื่อเสนอขึ้นมาก็ได้ไม่มีเสียหายอะไรเพราะในโลกที่มาทำประโยชน์อะไรให้แก่มนุษย์ภาคแต่เขาได้ดีขึ้นเขาได้เข้าใจผิดคิดถูกขึ้นเขาได้ไม่ต้องลนลานไม่ต้องบีบยิ่งไม่ต้องเปลืองเปล่าอะไรมากมายเวลามันเปลืองมานานแล้วรถมันได้รถมาได้รถมาได้แล้วไม่เปลืองหรอกแต่งานเราก็มีอยู่เต็มวันหนึ่งวันหนึ่งจะมีอย่างนี้แล้วเราก็จะยื่นแล้วก็จะทำในสิ่งที่มันเป็นงานสิ่งที่มันเป็นประโยชน์ให้แก่คนแก่โลกนี่แหละทำขึ้นแล้วมันก็เป็นประโยชน์ ถึงเวลาทำแล้วก็ทำใครจะเอาไปก็เอาไปไม่สะสมไม่หวงแหนอะไรก็ได้แต่รู้จักสัดส่วนรู้จักแบ่งเพราะเรารู้ว่าโลกในโลกนี้มันแย่งกันมากเกินไปมันลึกมันเอาแต่ขาแล้วแกไม่ระมัดระวังเราจะทำลายเร็วแล้วก็แบ่งแล้วก็บอกเอาไปให้รู้จักเอาไปใช้ไม่รู้ใช้ทำไม่รู้ทำอย่างนั้นอย่างนี้แล้วมันจะเกิดประโยชน์ขนาดไหนถ้ามีจะเป็นความรู้ที่เราจะช่วยลูกก็อยู่ต่อไปก็มีชีวิตอยู่อย่างนี้จนกระทั่งตายเมื่อไหร่ก็ตายแล้วมันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดมาแล้วผมก็จะต้องตายยังไม่ตายแล้วก็มีประโยชน์เท่าที่เราทำได้มีปัญหาให้หมดปัญหาอย่าง ก็อยู่อย่างไม่มีสงสัยอะไรมีแต่วันจะรู้ละเอียดลออลึกซึ้งเข้าไปในเรื่องนั้นเรื่องนี้ในเรื่องที่เราไม่เคยรู้เราก็จะได้รู้ที่เราสิ่งที่เราได้รู้แล้วเราไม่มีปัญหาอะไรจริงๆอันนี้เป็นเรื่องกับสุดแล้วก็เป็นเรื่องที่เข้าใจใครเข้าใจได้คนนั้นก็เข้าใจได้จริงแท้และทำได้จริงถึงจิตปล่อยวางจริงไม่ติดสุขยังไม่มีทุกข์ไม่เสพติดตามงานไม่ต้องปลูกรู้ว่าเป็นความธรรมดาแต่ความธรรมดา อะไรจะเรียกว่าทำงานบางคนทำงานศพบางคนพักสุขเรื่องย่อเข้ามาด้วย 2 ประเด็นเท่านั้นเองก็ทำงานก็ไม่ธรรมดาเมื่อสักพักก็เป็นธรรมดาโรงเรียนก็อยู่เท่านั้นเองหยุดวิ่งสะดุดสะดุดอยากจะยกตัวอย่างไปถึงเด็กแดงมีเท่านั้นเกิดขึ้นมันขึ้นยกเว้นในเรื่องที่จะเติมพลังงานหรือเติมอาหารไม่มีอะไรแค่นั้นเองและทำใจวางว่ามันจะเป็นโรคเบาหวาน ไม่เข้าใจแต่ตัวเองอยู่ได้คับแค้นอยู่ได้ด้วยความโกรธอึดอัดพยาบาทอาฆาตหรืออะไรขึ้นมามันเป็นคนโง่คนปัญญาจารุผู้มีปัญญาตามหรือมันเป็นคนโง่มันโง่จริงๆเมื่อเราไม่โกรธแล้วเราไม่ทุกข์อะไรหรอกบทเพลงแล้วก็เป็นการพ้นทุกข์ได้อย่างจริงจังอันแรกหมดแรกเลยนอกจากนั้นเราก็รู้ว่าเราจะทำอะไรควรทำอะไรไม่ใช่เวลาทักมาเกิดทุกข์กับคนจะรู้ว่าการงานรู้จักกรรมหรือเหตุการณ์กระทํา หมดแล้วไม่ สภาพไม่รู้แต่ไม่ใช่อันนั้นเป็นที่สุดเพราะว่าคนที่ยังไม่ตายเนี่ยมันยังมีการงานไอ้ตัวพักนั้นมันจะมีอยู่ในตัวสุดท้ายมันจะมีอยู่ในตัวแต่ที่ไม่ได้สอนเน้นไม่คิดตรงนี้สักอันเป็นปลายเป็นที่สุดซึ่งสอนการงานดีที่สุดจึงมีคำว่ากรรมมันโตกรรมมันสมัครกันการงานนี่แหละเป็นปลายพิจารณาการงานรู้ค่าของงานในรูปผลคูณกับผลกระทบต่อการก็เอามาแจกซองพิจารณากลับ การงานก็ควรที่สุดเหมาะที่สุดปรับปรุงให้ต้องเหมาะสมที่สุดกับบุคคลสำคัญมีอะไรไม่ดีแต่ตอนนี้มันไม่มีจะเอาเราทำให้นี่ดีหรือไม่ดีมันละเอียดอ่อนเวลาอย่างไรกับพี่อย่างไรก็ตามอย่างไรส่วนที่จะมีที่เก็บมากเองก็มาหาอีกแล้วเข้าใจดีแล้วอยู่สบายก็เข้าใจแล้วก็เข้าใจแล้วเราตรงนี้เราก็เอาอยู่สบายแล้วก็วางสบายสบาย การงานจะทำก็ทำรถปล่อยวางผิดแล้วก็ทำไปได้เรื่อยๆมาออกแรงแคลอรี่มันจ่ายออกไปมากมันจนไม่มีแรงมันจะต้องพักให้แรงมันเกิดขึ้นมาใหม่ก็พักสิพอได้แรงแล้วอีกใหม่แล้วก็ทำใหม่เพราะเรื่องงานตรงนี้ก็ปั่นมันเหมือนหม้อลมสั่นแล้วมันก็กลับเข้ามาอีกหน่อยก็ได้หรือเปล่าเดินทางกลับอยู่ตลอดเวลากว่าเดินทางมันก็ตัดขึ้นมาให้แต่เราไปตามมันก็พอใช้อยู่ตลอดเวลาไม่เมื่อยอะไรตลอดกาลวันหนึ่งต่อวันผมไม่มีไปเรื่อยๆไปเรื่อยๆเรื่อยๆก็มีได้เป็นได้แล้วก็ทำเวลาพักผ่อน แม้มีการงานก็ยังมีพรรคพวกมีศูนย์จะมีวางหรือว่าถ้าจิตไม่เอาความโลภเอาความโกรธอะไรเข้ามาใส่มันไม่โลกไม่รู้จะเจตนาเรียกว่าอาถาไว้ก่อนหรืออิจฉาไว้ก่อนถึงจะเจตนามีแต่ศาสนาดีหรือไม่ใช่ความเห็นมีแต่วิตกวิจารณ์มีการพิจารณามีวิจารณญาณ ถ้ามีรถอยู่จะสั่งสมได้นานก็จะติดเราก็รู้ว่าเออก็รู้ดีนะเราก็ปล่อยปล่อยดีมันก็รู้ดีแล้วก็คิดถึงแล้วก็เป็นอยู่สบายแล้วมันก็ว่างก็เบาอยู่อย่างนั้นจนจบไปภูเก็ตหาสุขก็จงอย่างว่างอย่างเมาอย่างนั้นผมเดินขาก็ไม่ได้ยอดสุดๆจะได้สุดยอดที่สุดแล้วอยู่ก็อยู่แต่อย่างนี้แหละเราอุตส่าห์บอกเองที่ว่าจริงๆมันก็อยู่ด้วยก็สมกันอยู่เฉยๆก็วางเฉย ฌาน 4 วิตกวิจารปีติสุขอุเบกขานี่มันทำงานอยู่ด้วยกันตลอดเวลาถ้าคนที่เก่งแล้วปิติจะมีน้อยถูกก็ไม่ต้องไปคิดอะไรคิดเฉยไม่ต้องมีสุขมีอีกอะไรมันก็มีสุขมีทุกข์อะไรคิดถึงก็เป็นแต่เพียงสภาพจิตแพ้วิญญาณแท้ที่มันรู้ดีมันจะบอกว่าแม้จะมีรสชาติของความยินดีชื่นใจชอบใจมันไม่มีอะไรหรอกมันก็เป็นอย่างนั้นแหละรู้ว่ามันดีเออดีแล้วมันก็น่ารักน่าน่าจะเป็นน่าจะมีเท่านั้นเองค่ะสัญญา มันมีปัญญารู้อยู่มีการวิเคราะห์วิจารณ์พิจารณาแล้วก็มีการกระทำวิปัสสนาในทวีปเอเชียพัฒนาตกแต่งปรับปรุงพัฒนาโดยรังสีวิธีการก็อยู่กับอันนี้ทำวันนี้ได้เต็มใจไปตั้งใจอยู่ตามหลักศาสนาปรับปรุงดัดแปลงไฟล์แล้วก็ทำแล้วก็จะพูดทำเรื่องอุเบกขาทำเรื่อยๆทำได้เฉยไปวางอยู่ไม่มีอะไรอารมณ์วู่วามอารมณ์ปฏิพัทธ์มากอารมณ์ แล้วก็เกิดไปเรื่อยไปอย่างนี้เรียกว่าอายุเรียกว่าอันนี้ดำเนินต่อต่อต่อต่อต่อต่อต่อต่อต่อต่อต่อไปอยู่ยังไม่หยุดลงเรียกว่าอายุเพราะฉะนั้นผู้ใดจะมีอายุและปรับปรุงอยู่เรื่อยไปในการพัฒนาก่อเกิดอยู่เรื่อยไปนี้เรียกว่ามีอายุไม่ใช่คนตายไม่ใช่คนเด็กมีสภาพดำเนินการดำเนินไปมีแต่อายุคุณประโยชน์ วอกแวกไม่ต้องมีอะไรสวยงามใช้การอะไรกับเรื่องนู้นเรื่องนี้ก็ทำใจจดใจจ่ออยู่หรือมีจุดอยู่มีความรู้นั้นเองผิดก็คือธาตุรู้ธาตุรู้รู้กับไอ้นี่พัฒนาอยู่วิริยะเป็นการขยันเป็นการเตือนเป็นการดำเนินบทบาทมันอยู่อย่างไม่ขาดสายจะมียิ่งขึ้นด้วยยังไม่ได้ดีมาหาทางพรรคอยู่วิริยะมันก็ดำเนินการดำเนินการคนดูแล้วถ้าใครเห็นก็รู้สึกว่าอ่านแล้วมันก็เขาชอบใจก็พอใจในสิ่งมีชีวิตสิ่งนั้นจะทำอยู่ไม่หยุดทุกอย่างจิตใจหรือเกิดอยู่นั่นแหละรู้จักตาย พอใจหรือสร้างอยู่ไม่รู้จะหยุดถ้าเราเราถอดตัวเรามาอ่านดูเห็นคนที่ทำงานอยู่ตลอดเวลามีวิริยะมีจิตตะเขาก็สงสัยอยู่ที่เดียวพัฒนาปรับปรุงอยู่เรื่อยๆแล้วก็จะมองเห็นว่าคนนี้กำลังรักสิ่งนี้พอใจสิ่งนี้ยินดีกับสิ่งนี้ก่อนสิ่งที่สร้างสิ่งนี้ดีเป็นตัวงานนั่นเป็นสิ่งที่สร้างเป็นของดีเป็นของทุกคนขอบคุณมนุษย์ เล่นฟุตบอลก็คืออายุอายุก็คืออิทธิบาทแล้วจะเข้าใจได้พระพุทธเจ้าข้าราชการให้มันลืมมันได้จริงๆเพราะแก้ไขอีกจะให้มันต่อไปนี้เป็นเรื่องจริงที่สุดได้โดยที่ว่าอายุต่อไปมันมีอะไรก็เราจะไม่หยุดน่ะเราจะพัฒนามันต่อต่อไปจะแปลงปรับปรุงสร้างสรรค์ให้มันเดินดำเนินบทบาทให้มันเกิดมีตัวประโยชน์ให้มันเกิดประโยชน์กำไรไม่ให้เกิดการงอกเงยงอกงามขึ้นอยู่กับพัฒนาขึ้นมาอย่าให้มันหยุด ตอนนี้จิตใจก็ได้เอาใจใส่มันจะทำยังไงจะดียังไงทำไงมันจะเกิดทำยังไงจะประกอบขึ้นมาได้อีกขยันทำขยันคิดขยันเห็นอยู่มีจิตใจมีวิริยะซึ่งเป็นก็เป็นความจริงความจริงที่เกิดขึ้นมาสิทธิบัตรคืออายุอายุ 30 บาทจะต่อไปเท่าไหร่ก็ได้ถ้าคุณจะพากเพียรเอาใจใส่อยู่พยายามอยู่ที่จะให้มันเป็นไปให้เกิดประโยชน์จริงๆเพราะฉะนั้นแม้แต่เราจะรู้เรื่องสังขารสรีระร่างกายและจิตใจเข้าใจมันต่อไปอีกก็ต่อได้เราจะต่ออายุของเราก็ต่อได้พยายาม ดัดแปลงปรับปรุงวันที่แต่มันยังไม่ถึงขนาดจะเยอะจริงๆมันใช้ไม่ได้แล้วมันขัดมันติดเลยพอจะใช้ไม่ได้ถ้าอวัยวะใดอวัยวะนอกก็ใช้ไม่ได้แล้วจริงมันทำงานไม่ต่อไม่ติดแล้วมันพังมันก็ศาลก็ไม่ได้ท่านก็เลิกไปแล้วมันก็หมดแต่ถ้าคนมันยังไม่เป็นอะไรถึงจะรู้มีสติสัมปชัญญะเครื่องสรีระก็ยังพอใช้ได้อยู่แต่ต่อพยายามไปอีกได้พยายามปรับปรุงพยายามซ่อมแซมดัดแปลงแล้วก็เอากำลังของใจและใจช่วยด้วยจริงๆหรือว่าคนนี้ถึงแม้ว่าจะยังไงมันก็ยังไม่ บอกกลับไปง่ายๆนี่ก็จริงถ้าใครรู้อย่างนั้นจริงๆแต่อิทธิบาทจะต่ออายุอย่างนี้ก็เหมือนกันเข้าใจได้ไม่มีตลาดอะไรอันอื่นก็เหมือนกันมันเหมือนจะพังไปที่สุดแล้วแล้วเราก็พยายามที่สุดแล้วแล้วเราก็เอามาติดต่ออีกก็ได้เหมือนกันอันนี้ย่นย่อแล้วก็พยายามเอามาอธิบายซ้ำซ้อนให้พวกคุณเข้าใจชัดเจนโดยมีองค์ประกอบอื่นแล้วก็มาเกี่ยวข้องขยายความทำขยายประกอบเพื่อให้เกิดอุทาน ย้ายสิ่งที่คุณก็เคยรู้บ้างแล้วล่ะเพราะขยายแล้วแต่คุณจะได้รู้เพิ่มขึ้นอีกมันรู้สึกว่ามันชัดเด่นขึ้นอีกจะหยุดทานแล้วเป็นความเข้าใจที่ฟูฟูขึ้นมาอีกจนความเข้าใจที่หนุนเรื่องเสริมขึ้นมาอีกเออเห็นชัดเด่นขึ้นมาอีกแต่กูถามนะที่จริงมันก็เรื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่าเรื่องเก่าแล้วกล่าวเล่าที่พูดเนี่ยอธิบายมันเป็นนิทาน นี่เราเป็นวิชาหรือเป็นความรู้เป็นวิชาในโลกที่ผมพูดเนี่ยยกขึ้นมาก็เรื่องเก่าพูดมาขยายการขัดกันใหม่ในมุมใหม่แง่ใหม่ให้เห็นเด็กใหม่คือฟังดูถ้าคุณเข้าใจดีคุณเห็นมันมีอะไรขึ้นมาในใจว่าเออมันเห็นชัดมันจำผิดเองแหละแต่เรื่องเก่าๆนั่นแหละนี่แหละในโลกมันก็มีเท่านี้ๆคุณจะรู้อะไรๆก็เหมือนกันมันก็เท่าที่มีรู้ก็เก่าๆนั่นแหละเอามาขัดกับมือใหม่มาทำให้เรามีปัญญาเพิ่มขึ้นให้เข้าใจลึกขึ้นกว่าที่เขาใช้แล้วก็เข้าใจยิ่งขึ้น ก่อนจะเป็นสัตว์โลกที่หลงมามันก็จะลดลงลดลงลดลงจนไม่มีมิจฉาทิฐิอะไรเลยจนเป็นพระอรหันต์ไม่มีสงสัยแล้วก็ไม่มีการเข้าใจผิดอีกว่าไอ้มนุษย์เท่านั้นเองไม่มีอะไรเท่านี้เองจริงๆแล้วเราก็ควรจะเป็นผู้ประเสริฐที่สุดคือคนที่มีประโยชน์ที่สุดคือคุณค่าที่คุณมีความดีที่สุดที่จะให้แก่โลกเขาจะเลือกอย่างงั้นก็เหมือนกับเป็นงมงายพระพุทธศาสนา ถูกจับแก้วที่จะให้แรงคนจะเลิกซะอย่างดีผมไม่ใช้คำว่างมงายพระพุทธเจ้าทำงานตั้งแต่ลูกเขาทำกันไปถึงเวลาพักก็หยุดพักเคลื่อนไหวครับพระเครื่องพอสมควรแล้วก็ปิดเครื่องทำงานใหม่นอกจากนั้นทำงานแล้วมันจะมีปัญญาที่จะใส่ใจทุกคนทำงานอะไรคุณดัดแปลงไงคนพูดถึงในอนาคต [ไม่สามารถถอดข้อความได้] การทำมันก็หนักแต่ถึงหนักมันก็มีค่ามันก็มีราคามันก็มีประโยชน์ถ้าเราเลือกเกิดในระดับฤดูกาลเกิดเรารู้การดับทุกข์ๆการงานแล้วเราก็ทำงานกับพรรคผมจึงเกิดขึ้นเป็นการงานกับพรรคและคนที่มีพระคุณเกิดการงานหรือไม่ก็ทำงานในการงานทำงานแล้ว ทำงานมันจบอยู่ที่นี่เองก็เกิดรัฐธรรมนูญผู้บังคับบัญชามันน่าจะเกิดสุดมันเป็นคำสอนจนไม่รู้จะเอาอะไรไปแขวนหนังสือ คำกล่าวนี้พูดเมื่อไหร่ปีแล้วแล้วเราพูดแล้วมันขับมาพูดภาษาอังกฤษ [ไม่สามารถถอดข้อความได้] อ่านนิทานนิทาน ไม่หายไปรู้เท่าทันในชีวิตชีวภาพซึ่งก็พูดเหมือนกับไม่รู้จะพูดอะไรไม่รู้ผมไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกันไปเรื่อยๆแต่ใครฟังจับเอาได้ส่วนที่ได้จากคำพูดนี้จะเห็นมันเหมือนกับมันบางเบามันมันไม่ดี ท่านทรงบัญญัติโลกุตตรธรรมสำหรับคนทั่วไปเพราะเคยโดนผู้เจริญพรทั้งหลายย่อมบัญญัติทรัพย์ 4 ประการแก่พวกกษัตริย์พราหมณ์ด้วยและสุขคือบัญญัติการประหารอาจารย์สมบัติของสารและกล่อมลูกศรสินทรัพย์ของกษัตริย์ไทย โทรศัพท์กรรมฐานซึ่งแต่ละอย่างแต่ละอย่างคุณทรัพย์ของตนของตนย่อมชื่อว่าทำผิดนอกหน้าที่คนเดียวกับเด็กรุ่นคอเชื่อถือเอาสิ่งของอันตรายความทั้งหลายย่อมบัญญัติทรัพย์ถูกประการดังนี้ ปราบปรามว่าอันนี้เป็นขอบข่ายเป็นขอบเขตเป็นหน้าที่โดยหลงว่าเป็นวรรณะพราหมณ์อย่าไป 10 นาทีมากกว่านี้กษัตริย์ซึ่งจะเป็นวินาทีเกิดขึ้นอย่างนี้ทำอย่างนี้เกิดไม่ได้นะลูกค้ากำหนดวันที่ 24 วันของมนุษย์ ความรู้หน้าที่ไปขอนี่มันเป็นความหลงอันเก่าแก่คำประพันธ์โดยแปลว่าคำว่าขอรากศัพท์เดิมว่าแต่บาลีไม่ได้แปลว่าขอมแปลว่าเจริญค้ามันแปลว่าเจริญแต่พอมาพราหมณ์นี่มันตัวเองว่าเป็นผู้เจริญเพราะว่าภิกษุเจริญสุดยอด [ไม่สามารถถอดข้อความได้] มีคนรักกันมีการงานการดำเนินการกระทำการกระทำที่เกี่ยวกับโคพระโคนี่มันเป็นสมบัติทุกอย่างเลยที่จริงคำว่าโคราชกับเดินเข้าไปตามคดีทุกอย่างตั้งแต่ดินน้ำไฟลมขึ้นไปเลยเป็นแผ่นดินเป็นแม่น้ำเป็นทรัพย์สินเงินทองเป็นข้าวของเป็นที่นาที่ได้เป็นอะไรเป็นสัตว์เลี้ยงมีการกระทำในสิ่งที่เกิดเป็นสมบัติรักษาสมบัติมันไม่ได้จะทำให้เกิดอุบัติเหตุมันไม่มีอะไรหรอกมีการขายมีการสร้างอาหาร มันทำได้แล้วก็ เที่ยวและไม่ขาดกูก็เก็บเกี่ยวและก็แบกหามส่งต่อไม่ต้องควบคุมเป็นพวกพ่อค้าเจอมันกัดกันกลายมาเป็นว่าพวกสูตรเป็นพวกทํางานเป็นพ่อค้ารากเท่าเดิมเมฆสิทธิ์ทำงานเป็นเจ้าของคือเป็นพวกพ่อค้าเลือกถ้าเกิดไม่มีใครรักก็กรรมกร ผู้มีการงานกระทํา มันซ้อนกันแล้วมันไม่ได้กลับไปกลับมากลับไปกลับมานัดเข้าผู้ที่หว่านแหไปรับได้รับผลตอบแทนมาเป็นเงินทองมีเงินทองพระพุทธะมาเอามะเขือออกไปคุณก็ต้องซื้อกูจะหาเอาไปที่อื่นไปขายไปแจกจ่ายหรือไปทำอะไรกินบ้านคุณคุณต้องซื้อผู้สร้างผู้ที่เป็นผู้ขายหุ้นส่วนราชการจริงก็เลยเป็นเจ้าของแล้วก็ได้ทรัพย์สมบัติกลายเป็นผู้ได้เงินกลายเป็นตัวพ่อค้าเป็นตัวผู้ขายเป็นผู้ค้นหา รับจ้างทำงานทำงานแล้วผลออกมานี่ก็แบกเรากำลัง Google กำไรที่สำคัญ แล้ววนไปวนมาไม่รู้เอาไว้เป็นพ่อค้าแม่หรือถูกเป็นพ่อค้าตอนหลังก็บอกว่าแม่เป็นพ่อค้าถ้าไม่เข้าใจได้ง่ายอย่างที่ผมเล่าไม่รู้หรอกว่าทำไมเรื่องแปลว่าพ่อค้าแล้วมาพอมาดูรากศัพท์พอมาดูต้นร่างเดิมไถแม็คโครรับประกันเป็นทรัพย์ของแม่ขายก็คือผู้ที่ทำงานขายขอรับประกันเป็นการงานที่เกี่ยวกับทรัพย์สินต่างๆบูรณะสร้างของรักษาไว้ คนรับจ้างทาสีชมพูมาแจกจ่ายขายรับจ้างขนนกพ่อค้าพาณิชย์ สุดท้ายคือคนเอาเปรียบที่สุด 13 คนเอาเปรียบผู้ติดอย่างนั้นด้วยใช้ปัญญาหลอกล่อหาเรื่องกลายเป็นผู้ที่อยู่ของรัฐธรรมนูญกรรมไม่มีการงานอะไรการงานที่เราจะแสดงมันสมองแสดงปัญญาเพื่อที่จะให้คนรู้จักจะทำอะไรแล้วเราก็ทำงานจริงๆถ้าไม่มีใครทำเราจะทำผมเคยพูด ตำรวจหมดเลยไม่มีใครทำนายจะทำยังไงผมก็เคยบอกว่าอาตมาจะออกไปทำงานก่อนเพื่อนอาตมาจะไปทำนาถ้าไม่มีใครออกเพราะบวชหมดแล้วถ้ามีใครทำนาอาตมาสอนคนจนโง่เง่าถึงขนาดนั้นอาตมาคนเดียวเลี้ยงคนทั้งโลกจะไปทำเองทำคนเดียวเลยถ้าเราโง่จนสอนคนให้เป็นอย่างนั้นจริงๆถ้าคนมันต้องโง่มึงจะพาผู้หญิงคนอื่นบอกไม่เป็นไรฉันไม่ทำอะไรฉันอยู่เฉยๆจะทำงานอะไรแล้วมันก็ไม่มีใครสอนอะไรแล้วด้วยไม่ต้องสอนอะไรใครแล้ว ภารกิจศาสนาแบบนี้แหละถ้าผมสอนคนก็โง่อย่างนี้ด้วยผมก็จะออกไปทำนาคนแรกจะทำนาหรือพวกคุณได้ผมเคยตัดหมดแล้วเคยพูดอย่างนี้กับคนที่มันตกซึ่งมันถูกแล้วก็ชอบย้อนแย้งมันเป็นไปไม่ได้แล้วมันก็เป็นไปตามความเหมาะสมในการงานแต่จะมีการกระทำมันจะรู้ดีเข้าใจเข้าใจความจริงอยู่ในโลกมันจะเป็นประโยชน์ต่อกันและกันพูดทำงานแล้วก็มีการมีอะไรผมแบ่งกินแบ่งรัฐบาล แทนที่จะเข้าใจ อยาก มันไม่พอเวลาเป็นคนที่ช่วยเหลือคนให้รู้จักสิ่งอย่างนี้ตลอดชีวิตก็เกิดมาอีก 500 ชาติคุณก็ยังจะต้องทำอย่างนี้อีก 500 ชาติยังไม่พอยังไม่หยุดคนนึงเข้าใจไม่ได้ง่ายๆอยากจะเอาเปรียบต้องทุกข์ทรมานของตัวเองนั่นแหละมันก็ไม่รู้จะหาเหตุผลมันก็ไม่รู้สึกกลัวกระทะก่อนก็มาช่วยเขาสอนก็บอกเขาร้านก็พูดขอลูกค้านั่นคือของคุณเช่นไม่ได้แปลว่ากูขอ เป็นผู้หญิงที่พฤติกรรมอันเป็นผู้เจริญคิดถึงพฤติกรรมที่มันเจริญก็ไม่ได้พัฒนาเป็นการเจริญไหมเป็นการเจริญของมนุษย์การทำงานเป็นการเจริญในการพัฒนาของมนุษย์ภาคกลางหรือพระเหตุการณ์ทำนาทั้งคู่ กูยังไม่แตกที่ขาจานแล้วกูขอแล้วแปลที่ขายจานตามจับรากเดิมที่มันถูกต้องลูกค้าตามแปลว่ารู้จักพฤติกรรมที่เป็นพระพฤติกรรมที่ก้าวหน้าไปนั่งเล่นไพ่เป็นพฤติกรรมเจริญไหมไม่เจริญคนบวชไหมพฤติกรรม วงการที่ขาจานนี่เขาแปลภาษาอีสานถ้าเราไม่ทับศัพท์การเข้ามาก็คือถ้าเป็นผู้หญิงที่ขา 3 ที่พระอาจารย์แปลว่าอาการนี้พฤติกรรมที่เจริญไม่มีการเจริญเพราะฉะนั้นอะไรเรารู้ความกว้างขวางถนนกาญจนาทำเกษตรกรรมการสร้างการก่อที่เป็นจุดที่ดีกรรมกรรมต่างๆที่เป็นจุดที่ดีที่งานที่เหมาะสมกับทุกอย่างที่มันเป็นไปได้ดีเราไม่เบียดเราไม่ไปลบหลู่เราพยายามทำสำเร็จทุกอย่างก็ถูกต้อง พราหมณ์ผ่านการขอซะแล้วก็ไม่เป็นข่าวกษัตริย์เหยียดคำสอนและกลองลูกศรถ้ากษัตริย์ไม่เป็นล่าสัตว์ไม่เป็นล่าอาณานิคมผิดหน้าที่ซะแล้วเปล่าเลยก็ตัดก็ไม่ใช่ผู้ที่จะไปล่าอาณานิคมเป็นผู้ที่เป็นดูแลไอ้สิ่งที่เป็นสมบัติมากมายขอบหัวไว้หน่อยกษัตริย์จะพบจะสร้างจากขอบตะโกนไว้ก็กลายเป็นต้องเอาหน่อยก็ทำให้ถือว่าฐานะต่ำกว่ากินเพราะปลามันก็เบากว่าถ้าเป็นผู้ใช้มันสมองแต่อาจจะเป็นผู้ดูแลปกป้องครอบครองมีอาณามีสมบัติมีอะไรต่ออะไรอีกเชิญเพราะเราจะตัดยังไม่หมดเชื้อ ข้อความที่จะยังหลงสะสมทรัพย์ธนาคารก็ไม่ว่าอะไรพราหมณ์หรือพระหรืออริยะผู้ฉลาดจะรู้ว่าเออก็มีไปแล้วก็รู้จักแจกจ่ายนะกษัตริย์ต้องแจกจ่ายขั้นที่สอนพระพุทธเจ้าอยู่ในสูตรคุณธรรมคืออะไรที่สอนถึงเรื่องการเรื่องยันต์กรรมฐานไม่ว่าจะต้องจ่ายยังไงจะต้องให้ยังไงจะต้องให้กับใครยังไงจะต้องมีเงินน้อยเมืองเล็กน้อยพระพุทธเจ้าเกิดมาในตระกูลกษัตริย์ แด่พระพุทธเจ้ามาเจริญขึ้นเป็นข่าวหรือเป็นพระหรือเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ต้องมาสอนกษัตริย์ต่ออีกแหละนี่เป็นความจริงความถูกต้องแต่นิทานเมื่อผ