200728-113 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน113-พ่อท่าน-สันติอโศก-พ053.txt

กันนี้เรียกว่าสุขเป็นสุขทานเป็นหมู่เป็นสโมสรซึ่งเป็นปรมังสุขังแล้วก็เผื่อว่าสิ่งใดที่เราไม่รู้ตัวว่าเราเองเราสูญเสียเราเปลืองแรงเปลืองทุนเปลืองเวลาเปลืองอะไรต่ออะไรเป็นที่ประกอบเป็นองค์ประกอบเป็นส่วนที่ต้องเป็นผู้สร้างเป็นสังขารสิ่งนั้นอยู่เราเองหรือเปล่าถ้าเราไม่รู้ตัวเราแล้วเราไม่ ส่วนนั้นเราก็ไม่หยุดถ้าเรารู้ใช่ว่าเราเป็นเพื่อนทำไมเราจะต้องไปเสียเวลาไปเสียทุนรอไปเสียแรงกายแรงปัญญาไปเสียอะไรอื่นๆที่เป็นองค์ประกอบที่จะต้องไปประกอบสิ่งนั้นเป็นสังขารสิ่งนั้นอยู่ไอ้เจี๊ยบทำใหม่ถ้าเรารู้แน่นอนแล้วว่าตัวเราเองยังเป็นอย่างนั้นอยู่เราก็เลิกหยุดสิ่งนั้นให้ได้หยุดได้ทางกายเราก็ไม่จำเป็นเปลืองทุนทางกายไม่ต้องไปเปลืองเวลาไม่ต้องเป็นเปลืองแรงทางกายยังเหลือแรงผิดที่มันยังมีสภาพบังคับเอามาปรุงอยู่ในจิตอันนี้เป็นตัวปรมัตถ์แทนเราจะต้องตัดขาหรือหยุด ไม่ต้องกังวลไม่ต้องสงสัยไม่ต้องไปเที่ยววัดวอแวอะไรก็เรื่องนั้นเลยก็เป็นอันสุดหยุดติดได้ไม่กังวลไม่สงสัยและห้ามได้หยุดได้ไม่มีอารมณ์เคยที่มันเคยไปปรุงเป็นอะไรไปอาวรณ์ไปมีอารมณ์ไปมีอะไรต่ออะไรสักอย่างนั้นมันก็ไม่มีจริงๆจิตของเราทำได้จึงเรียกว่ามีมุดสุดชั้นนอกและในเป็นภายนอกและเป็นภายในชีวิตหมดเพราะเหตุปัจจัยอย่างไรที่เรียกว่ากรรมที่เรียกว่ายาวนานเราเป็นได้เราละเว้นได้เราขาดได้แล้ว ก็เป็นผลแต่เราก็มีเวลาคืนมามีทุนรอนมีแรงกายแรงปัญญาที่จะเอามาสังขารสิ่งอื่นประกอบกรรมอย่างอื่นเจริญกว่ายิ่งสิ่งนั้นเรื่องนั้นหรือเหตุปัจจัยอย่างนั้นถ้าเป็นสังขารไปร่วมด้วยไปกระทำการและก็เป็นรูปแบบที่เลวเช่นเราไปเล่นไพ่ไปกินเหล้าเป็นรูปแบบที่เลวด้วยถ้าเราหยุดได้แล้วก็จะเห็นเด่นชัดเลยว่าเราไม่ต้องขอรูปแบบนี้ขึ้นในโลกไม่ต้องเป็นตัวอย่างไม่ต้องมีอะไรปรากฏให้ใครต้องผลักสำหรับ หลุดขาดแล้วไม่ก่อบาปเราไม่ก่อรูปเราไม่เกาะอะไรที่เป็นค่าขึ้นมาให้แก่โลกเป็นตัวอย่างได้หรือยังเด็ดขาดแค่นี้ก็เป็นการบริสุทธิ์หรือว่าเป็นการดีขึ้นมาแล้วกลุ้มใจเราด้วยเราก็พ้นทุกข์ของตนไปหมดถ้าใจเรายังไม่ขาดได้แต่รูปแบบข้างนอกอยู่ได้เป็นรูปข้างนอกใจยังไม่ขาดมันก็เป็นทุกข์จิตใจทุกข์เราไม่ได้เอาที่ที่สภาพวัตถุก็หมดได้ดับได้ติดใจเมื่อใจเราเองขาดและวางได้อยู่ได้เป็นเด็ดขาดแต่ทุกข์หมดและเราก็เป็นประโยชน์ทางตรงเจริญบุตรได้อะไรอยู่ ได้เท่านั้นก็เป็นส่วนหนึ่งแล้วนอกจากหยุดส่วนใดส่วนต่ำได้แล้วกำลังเรามีเหลือทุนรอนที่เป็นแรงกายคุณร้อนที่เป็นแรงปัญญาหรือทุนแรงและทุนร้อนที่เป็นวัตถุเวลาที่เรามีเหลือจากที่ไม่เป็นสำคัญไม่ไปทำการชั่วแล้วและเรื่องของผู้เอามาไว้ใช้อื่นมาทำกรรมกิริยาอื่นได้อีกและคำกริยาที่เราจะทำนั้นมันมีประโยชน์ต่อโลกและสูงกว่าการกิริยาเก่า อันเก่าถ้าทำได้ดีกว่านั้นเรียกว่าเราเจริญเขาเรียกว่าเราเจริญแล้วหยุดไม่ได้นั่นน่ะดร. พ้นทุกข์เรามาเอาส่วนที่เหลือนั้นมาประกอบการงานอื่นขึ้นใหม่เราก็เป็นคนเจริญเวลาที่ก่อนนี้เอาไปใช้ในทางต่ำตอนนี้เอามาใช้ในการงานที่สูงขึ้นเจริญขึ้นแท้จริงคุณดอนเอามาประกอบการงานที่ดีขึ้นกำลังกายกำลังประจำสมบัติ สบายเมื่อเราไม่เกียจคร้านเราก็ต้องทำงานแล้วไม่หยุดนิ่งหรอกคนนั้นที่มีสันดานไม่เกียจคร้านไม่หยุดแม้จะหยุดจากสิ่งที่เคยชั่วตามมาได้แล้วซึ่งจะต้องมามีกรรมกิริยามีการงานในสิ่งที่ดีมีแต่การงานที่จะต้องแสวงหาจะต้องทำถ้าคนนั้นเคยแรงงานที่เคยเคลื่อนในรายการคนเรามันมีความเคยชินมันมีแรงคนมีตัวถ้าเป็นคนขยันเป็นคนเคยออกแฟนออกทำงานก็จะมีอีกทางหนึ่งมันเป็นคนเจริญเพราะเรารู้จักความต่ำ ก่อนแล้วก็ค่อยมีปัญญามารู้ความสูงขึ้นไปกินไม่หยุดในสิ่งที่เราไปสังขารไปปรุงแต่งในรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสเป็นหลงในวัตถุประสงค์ในลาภมียศในสรรเสริญอย่างที่เป็นฐานที่เราเคยอธิบายกันไปแล้วแล้วเราก็มาละจริงๆหัดก็ประมาณถ้าจะใช้รากขนาดนี้พอใช้ยศจะเป็นอำนาจในการที่จะทำงานเป็นการกำหนดอย่างหนึ่งเมื่อเรามีขอบเขตในการทำงานมีอำนาจในการทำงานแล้วก็ทำงานไปตามยศใช้ร่างเป็นทุนแล้วก็ใช้ทุนไปตามควรหรือใช้หลักเอาไว้เลี้ยงชีวิตสำหรับแลกเปลี่ยนบ้าง เราไม่ได้หลงแม่หมดแม้จะน้อยมีน้อยแล้วก็หัดกินหัดใช้หัดอยู่แม้แต่รูปรถติดเชื้อสัมผัสแล้วก็จะต้องศึกษารูปอย่างไรเราต้องผ่านและเกิดวิญญาณเกิดอารมณ์เกิดความชอบความชังเกิดความอยากความไม่อยากอย่างไรจิตใจมากจิตใจน้อยเป็นอย่างไรเรียนรู้ในรูปและสิ่งสำคัญลงไปอีกแล้วก็หัดลดลงลดลงปล่อยปละให้ได้วางให้ได้ไม่ได้เราก็จะแสวงหาน้อยลงเบาง่ายสบายชีวิตก็ไม่ผิดแปลกอะไรร่างกายกำลังกายกำลังปัญญาจะสูงขึ้นด้วย ลุกขึ้นเดินทางโดยสัจจะถ้าเป็นผู้ที่ช่างคิดอยู่ก็จะเอาปัญญาที่ไม่ต้องไปคิดสิ่งที่เลิกได้อย่างเด็ดขาดนั้นมันจะมามีกำลังมาเป็นกำลังในการได้ช่วยคิดอย่างอื่นที่เป็นสาระที่เป็นอัตถะเพิ่มขึ้นมันจะได้รู้ว่าขึ้นละเอียดขึ้นเองจริงๆไม่รู้ว่าไม่ซึมมันจะมีประโยชน์แล้วจะรู้ตัวเองว่าตัวเองฉลาดขึ้นมีประสิทธิภาพดีขึ้นถ้าคุณนั้นเป็นผู้คิดแต่ถ้าไปเรียนวิถีที่ให้หยุดให้ดับคือดับจิตระบบกรรมฐานซึ่งมีการสอนระบบภูมิคุ้มกันในโลกทางธรรม คือเป็นระบบให้หยุดปิดเลยไม่คิดถึงจุดจุดจุดจุดปลายพักไม่เอาถ่านกับความรู้ไม่เอาถ่านกับความคิดผู้นั้นปฏิภาณก็ไม่ได้เกิดมีแต่จะหยุดคิดพักเรื่องอารมณ์ก็จะเห็นว่าดีเหมือนกันมันสบายมันไม่เหนื่อยมันไม่เหล้าร้อนก็จะติดความหยุดความหยุดไม่ทำการงานทำกายหนักเข้าไปทำการคิดแม้แต่จะรับรู้อะไรไม่อะไรมาสัมผัสที่ไม่รู้ไม่เกิดยาทัศนะอะไรไม่รู้เรื่องคนเดินผ่านไปไม่รู้ไม่เอาถ่าน คนเดินผ่านไปจะรับรู้หน่อยก็ไม่ได้มันขี้เกียจไปซะหมดหนักก็จะลืมตาก็ไม่อยากลืมเป็นฤาษีตาไฟนั่งหลับตาอย่าลืมนะโลกใหม่นะถ้าพูดแดกดันให้ฤาษีตาไฟคำว่าฤาษีตาไฟจะถึงเป็นคำแบบนั้นอันนึงไอ้คำแดกดันอันนึงที่ผู้รู้พูดเอาไว้ให้กระเทือนพูดเอาไว้ให้เป็นข้อคิดข้อเตือนสำหรับพวกหลงนั่งหลับตาเป็นฤาษีตาไฟที่เป็นตาเป็นไฟก็เพราะว่าถ้าลืมตาลงมาแล้วมันจะไม่โง่ตามมันเป็นไฟมันก็เลยต้องหลับตาไว้ใครพูดด้วย ตาตี๋หรือไม่พูดเอาเลยไม่มีดับเป็นเบื่อไปเลยอย่าไปทำแดกดันเป็นคำประชดประชันเอาไว้ว่าฤาษีตาไฟได้แต่นั่งหลับนั่งนิ่งไปอย่างนั้นนี่เป็นลักษณะเสื่อมหรือเป็นลักษณะไม่ดีอันนึงเหมือนกันการหยุดของศาสนาพุทธจะอาศัยการดับด้วยวิธีกฎของสมถะแบบนั้นประกอบไปด้วยเพราะว่ามันฟุ้งซ่านมันปรุงมากมันระงับไม่ได้มันไม่มีฤทธิ์มันไม่มีแรงมันไม่มีอำนาจในการที่จะหยุดจะดับจะอาศัยการฝึกอย่างนั้นบ้างก็ได้เราก็ต้องรู้เพื่อที่จะได้ หน้าในตัวเข้าไปทำการหยุดจิตหรือว่าไปสัมผัสกับจิตตัวหรือว่าไปรู้กับจิตตัวเองให้มันดับให้มันหยุดเนี่ยมันทำยังไงแล้วจะหลับแล้วจะนอนหรือเราจะหยุดคิดหยุดทำหยุดไม่ตรงทางจิตมันหลุดไม่ได้ก็ต้องหักแม้แต่จะหลับตาหลับแล้วทวารตาหูจมูกลิ้นกายแต่ภาวนาจิตจะหลับจะพักให้มันอ่อนมันเบามันจางมันไม่ต้องปรุงอะไรมากก็ดีไม่เป็นจะค่อยๆให้มันลดขนาดนั้นขนาดนี้แต่สูงขึ้นจะให้มันน้อยลงทำไม่เสร็จก็ต้องหาเพราะฉะนั้นหาเราให้ดูว่าขณะนี้ลุงแรงขนาดนี้มีกลุ่มเต็มมีสติเต็มแม้หลับตาอยู่ ลุงจะติดเต็มหรือว่าในขณะนี้เราจะลดหย่อนให้ปรุงน้อยลงดีๆลงขนาดนั้นขนาดนั้นหรือดีไปจนกระทั่งยีฉันนั่งเรียนนั่งฝึกหัดอ่านหัดรู้จิตอย่างนี้ก็ได้เรียนรู้นะแล้วก็ต้องรู้เป็นเบื้องต้นเป็นสัมมาทิฏฐิด้วยว่าการหยุดนั้นสบายใจสบายคำนี้เป็นภาษาไทยไม่ใช่ภาษาภาษาบาลีมันเป็นความเจริญเยอะคือความไม่มีหยุดคือความไม่เกิดหยุดคือความไม่งอกงามไม่มีอะไรงอกงามหยดไม่มีอะไร บ้านเจริญเป็นความเมาเป็นความรักเป็นความง่ายฟังให้ดีนะฟังสาระเดี๋ยวจะเป็นความเบาเป็นความรักเป็นความง่ายเป็นความได้กำไรส่วนตนเป็นได้จนถึงจุดที่เบาได้ง่ายไม่ร้อนไม่หนีไม่จาไม่อะไรเลยนี่เย็นยิ่งเย็นยิ่งเย็นยิ่งขึ้นยิ่งหยุดมากก็ยิ่งเย็นชื่นไปเลยไม่มีความเจริญไม่ใช่สปายะจะตายและเป็นภาษาบาลีแปลว่าความเจริญจงมาเป็นคำว่าสบายของไทยคำว่าสบายผมพยายามอธิบายหลายทีว่าสภาวะมีส่วนตรงกันแต่ไม่ใช่ไม่ใช่ ไม่ใช่ตรงกันหมดสบายของไทยมันมีความหมายว่ามันมันชอบใจแต่สปายังไม่ได้หมายความว่าความชอบใจความสูงสุดมันหมายถึงชอบใจก็ไม่มีไม่ชอบใจก็ไม่มีสบายอ่ะเป็นความเจริญเจริญด้วยตนเป็นประโยชน์ตนก็ตรงที่ว่าเราได้เบาด้วยเจริญด้วยทางโลกก็คือเราได้สร้างด้วยเราได้เป็นประโยชน์ทางเศรษฐกิจมันง่ายมันไม่มีอะไรมันไม่ยุ่งเลย จุดจานดับยิ่งเป็นอสัญญีแล้วยิ่งไม่รู้เรื่องอะไรเลยแต่ชัดที่สุดถ้าไม่รู้เป็นสมาธิว่าเราไม่รู้ว่าอันนี้มันเป็นฐานหนึ่งเท่านั้นอีกนิดนึงว่าเราจะทำให้ตัวเองเบาตัวเองอยู่ถ้าไม่รู้แล้วจะติดติดความหยุดและศาสนาชนิดที่ไม่มีสัมมาทิฏฐิอันนี้ก็สิ้นสุดความหยุดกันมามากจนกลายเป็นศาสนาติดหยุดเลยเถิดไปกลายเป็นนั่งเป็นฤาษีตาไฟเป็นสีบ้าไหม้คนเป็นก้อนหินคนไม่มีกรรมมันโตไม่มีแรงงานไม่มีการงานเป็นคนขี้เกียจ ศีรษะเป็นโกสัมพีเกมเอียงไปทางอากาศเคมีฐานนิยมเป็นอัตราเป็นคนที่ไม่เป็นคนไม่มีปัญญาไม่มีสติปัญญาญาณทัศนะไม่ดีไม่มีสติก็ไม่ค่อยดีเป็นคนสนุกไม่แรงมันเป็นลัทธิอย่างหนึ่งถ้าเข้าใจไม่ถูกเป็นสัมมาทิฏฐิแล้วจะแล่นไปในต่อไปในทางนี้ตรงไปในทางนี้ใช้วิธีนี้ดับกัน นั่งอยู่นั่งพักนั่งหลับไปแล้วมันก็ง่ายแต่วิธีที่ง่ายแต่วิธีที่ง่ายและสอนกันมาก่อนมีคนค้นพบวิชานี้ก่อนพระพุทธเจ้าเฮ้ยพุทธเจ้าไม่ได้ค้นพบที่ฉันไม่ได้ค้นพบอิจฉานางหลับตานะคนอื่นค้นพบเป็นวิชาการเป็นวิธีการของคนอื่นเขาพระพุทธเจ้าไม่มีแต่หลายคนค้นพบว่ามันยากอะไรการจะหยุดแบบหลับไปดูไฟดับไปมันไม่ยากมันไม่ใช่ความยากมันดูง่ายซึ่งเป็นวิชาการที่สอนกันง่ายใครก็สอนได้แต่นั่งนำเข้าอาจารย์สั่งสอนทำพวกนี้ไม่มีอะไรหรอกหลับไปแล้วก็ไม่ต้องทำมาหัวข้อ ได้หลายข้ออธิบายหลักธรรมะคนนั้นไปเกี่ยวกันไม่เกี่ยวกันไม่รู้บรรยายไปแล้วก็ให้นั่งหลับตามันเป็นพื้นไม่มีอะไรก็มานั่งหลับตาหลับตาไปแต่ไม่มีเยอะเดี๋ยวนี้มีเยอะศาสนาพุทธมันเอาแต่นั่งหลับตาปี๋วิถีไปถ้าเราเราไม่ดูถูกล่ะเราไม่ดูถูกการนั่งหลับตาทีเดียวไปซะทั้งหมดเราไม่ดูถูกไปทั้งหมดเราเรียนรู้เราจะมาหัดนั่งหลับตาบ้างก็ได้แต่ไม่ใช่วิธีสำคัญเจ้าสอนคนให้เป็นพระอรหันต์โดยไม่ใช้วิธีนี้เลยมากมายก่ายกองในตัวอย่างมีเยอะแยะบุคคลผู้ที่ไม่เคยรู้เรื่องของการนั่งหลับตาไม่รู้เรื่องอะไร นั่งฟังพระพุทธเจ้าแล้วแต่ไม่รู้เป็นพระอรหันต์เป็นต้นซึ่งเป็นตัวอย่างที่อยู่ในประวัติพุทธประวัติด้วยหรือพระยาตากมานกนั่งฟังธรรมพระพุทธเจ้าสอนกันก็เป็นพระอรหันต์เลยอย่างนี้ก็เห็นชัดๆอยู่แล้วทำไมไม่เกี่ยวข้องกันจะนั่งหลับตาหลับตาเจออะไรหรอกไม่ได้เป็นที่นั่งรับชมหลับตาประกอบไปเลยแต่จะนั่งหลับตาก็ได้ไปนั่งหลับตาก็ได้ถ้าเรารู้เป็นสมาชิกแล้วว่าพระนั่งหลับตาก็ไปแล้วก็ติดติดได้ง่ายนะ ข้าวมันทักมันเบามันเบามันอยู่เฉยๆแต่มันง่ายแต่ส่วนคนไหนที่มีจริตในทางที่ขยันหัดทำงานขยันทำงานนั่นก็ไม่ติดนั่งก็ไม่ค่อยเก่งนั่งอยู่ไม่นานหลับไม่ได้นานกว่าจะมามีสิทธิ์อีกส่วนหนึ่งมารู้ว่าเออถ้าเกิดว่าแต่ก่อนนี้เราไม่รู้ว่าการหยุดเนี่ยมันสบายดีนะได้แต่ไปที่อื่นกูคิดปรุงแต่งสร้างก็หลงการสร้างการทำมากไม่รู้จะหยุดจนมารู้ว่าอยู่ที่มันสบายคอร์ดนี้กลับมาติดได้ คนที่กลับมาเก็บได้แม้แต่ก่อนที่เคยคิดเคยปรุงเคยสร้างเป็นนักสร้างนักก่อพอจิตตัวนี้มันเกิดโดยไม่มีสัมมาทิฏฐิก็ติดได้เหมือนกันแล้วติดหยุดไปเลยจะมีคนนี้ก็ทักหยุดแต่ก็ต้องมาฝึกงานกันแล้วก็ติดแต่ไปเลยไม่ไปเอาๆเอางานใครจะทำงานทำการอะไรโอ้ยมันก็ไม่มีประโยชน์ไม่อะไรแล้วกลับมาดูถูกงานมีได้เหมือนกันตามมาดูถูกงานถ้าจิตใจไม่รู้รอบทั้งส่วนงานและส่วนการหยุดการหยุดเป็นการพักการเมางานเป็นการเจริญเป็นการก่อสร้างสรรค์ คนจะมีประโยชน์อยู่ที่งานมีคุณค่าอยู่ที่งานจะมีการพ้นทุกข์อยู่ที่การปล่อยวางหรือดับได้ตัดได้เพราะฉะนั้นแม้จะรู้ปรากฏรู้หูก็ได้ยินสัมผัสทั้งทวารนอกรับรู้อยู่กับสัตว์ต่างๆกับงานการกับเรื่องราวอะไรเช่นคนคนด่าคนก็กำลังด่าอยู่เราก็รู้คำด่าออกคนนี้ด่าและเราเองก็มีปัญญารู้ขั้นต่อไปรู้ชั้นเชิงรู้เหตุรู้ผลด้วยมีปัญญาที่จะรู้ฉันเรียกว่ารู้ธรรมะเมื่อกี้นี้ตัดผลตอนนี้ธรรมะธรรมะนี่คือรู้ทั้งเหตุและผลรู้ทั้งชั้นทั้งเชิงเพราะคนที่ด่า มีตลาดชั้น 1 คนที่ด่านี้มีตลาดชั้น 2 มีคนนี้นานนักฉลาดทั้ง 3 มีคนนี้ตลาดชั้น 7 ด่านน่ะพูดภาษาอย่างนี้ใครขนาดนี้ต่ำขนาดนี้เรารู้เพราะคนที่พูดดีด่าอย่างผู้ดีไม่ใช่ตลาดจะด่าอย่างคนดีนายานเรียกว่าชั้นสูงชั้นสูงขนาดกลางขนาดสูงขนาดด่ายังพูดดีที่สุดอย่างคนธรรมดาจะไม่รู้ได้เลยแต่ว่าด่าอยู่ในนัยยะมีนัยยะด่าเราก็รู้ได้แสดงว่าคนนี้มีชั้นเชิงมีฉันต้องทำมัดนี้ระดับสูงต่ำรู้ชั้นของความ ความละเอียดความปราณความหนาความอะไรอย่างดีมีปัญญารู้ระดับรู้ชั้นเชิงเพราะเมื่อคนนี้มาได้ยินคนใดเขาด่าตัวเองอยู่เขาจะด่าโดยคุณลักษณะอย่างผู้ดีหรือด่าได้อย่างฉลาดชั้น 1 ชั้น 2 ชั้น 3 ชั้น 7 อะไรก็ตามแต่เรารู้ค่าของสิ่งที่เขาผลิตออกมานั้นว่ามันต่ำมันกลางมันละเอียดมันสูงขนาดไหนรู้ได้เราสามารถรู้แต่คนนี้จิตใจเฉยไม่ได้สะเทือนต่อการด่านี้เลยไม่ได้สะเทือนต่อเขาด่าเราเรื่อยๆปัจจุบันนี้รู้เรื่องก่อนก็แล้วแต่ ถ้าเลือกปัจจุบันนี้เราก็รู้ปัจจุบันนี้เราทำกรรมอะไรกริยาอะไรเรื่องอะไรบอกไปเขาถึงผัสสะเข้าจากเราแล้วเขาถึงด่าถ้าเขาด่าส่วนนี้ก็เขาท้วงส่วนนี้เรื่องนี้เราก็เอามารู้ว่าเออเราผิดตามที่เขาด่าหรือเปล่ามันก็เตือนรู้ตามจริงมันต้องเกี่ยวกับเราส่วนไหนไม่ได้มีใจโกรธไม่ได้มีใจชังแต่คงจะไม่รักหรอกนะใครมาด่าเราแล้วเราก็ไปรักคนด่ามันคงจะไม่มีหรอกนะก็คงไม่รักคนดังแต่ไม่มีทางไม่มีโกรธไม่มีเคืองเฉยแล้วก็จะประสานรู้ว่าคนนี้กำลังโกรธเราเกลียดเราหรือกำลังด่าเรา การเปลี่ยนการด่าการทางการถูกมีสิทธิ์ที่มีเหตุร้ายที่อกุศลจิตอยู่มันก็จะมีความไม่ชอบอยู่ในตัวเพราะฉะนั้นเราจะปฏิสันถารหรือเราจะคบหรือเราจะทำยังไงกับคนนี้ด่าเราแล้วล่ะเราจะทำอย่างไรที่จะให้เกิดกรรมดีกับคนนี้อีกผู้ฉลาดนี้พูดกับประกอบปฏิสันฐานอย่างรู้ด้วยถ้าจะทำไปตีสนิททำอย่างโน้นอย่างนี้ขึ้นไปทีเดียวนี้จะได้ไหมจะรู้เพราะคนที่เขากำลังทางเราและทำเป็นสนิมทำไปแตกไม่ได้หรอกก็น่าจะอยู่อย่างถูกปรับมาให้เลยเพราะฉะนั้นเราจะทำยังไงจะทำเฉยก่อนไม่ว่าจะทำก่อนด้วยประสานด้วยวิธีอย่างนี้อย่างนี้จะมีกรรมวิธีและอธิบายรายละเอียดอะไรอันนึงให้ฟังนะก็จะเป็นยกตัวอย่าง เขาพูดฉลาดเพราะฉะนั้นพวกนี้นอกจากไม่โกรธแล้วยังจะมีการงานที่จะประสานที่จะกระทำส่วนดีนี้กับนี้ขึ้นไปเพื่อให้เขารู้อันนี้และเพื่อเคารพอันนี้เพื่อนเขาเข้าใจถูกกว่านี้กล้วยก็ไม่ประกอบคำด่านี้สิแต่มันก็ทำอย่างนี้อีกคนที่มีการงานช่วยคนถ้าช่วยเป็นคนที่จะไม่ด่าคนที่จะลดคนที่จะรู้สึกตัวคนนี้ก็จะกลายเป็นคนดีขึ้นถ้าเป็นจริงคนที่จะกลายมาเคารพนับถือเราเลยถ้าเก่งจริงคนที่จะกลับกลายมาเคารพนับถือเราและจะเริ่มเข้าใจผิดและจะไม่ด่าเขาอีกนี่เป็นการงานส่วนตรงของพระอริยะจะเป็น ยกตัวอย่างในเรื่องด่าหรือเราไปเห็นคนอื่นเขาไปทำสิ่งอื่นที่ไม่ดีเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับเราเท่าไหร่เขาทำของเขาเองไม่ดีเราจะไปทำอย่างไรจะช่วยให้เขาไม่ทำสิ่งไม่ดีแต่ก็หยุดถึงไม่ดีไม่ได้เราจะช่วยเขาได้อย่างไรเขาชอบเขารักเขาอร่อยก็เจ็บเพราะว่ามันสุกมันประเสริฐเค้าหลงมันเราจะช่วยเขาได้อย่างไรและห้ามสิ่งที่เขาชอบไปดึงของอร่อยออกจากปากเขาก็จะฆ่าเราง่ายๆหมูก็หาว่าผ่านเข้าไปก่อนเขาก็จะทำร้ายเราได้ง่ายๆเพราะเราจะต้องฉลาดเพียงพอที่จะต้องบอกเขาไม่รู้ว่าสิ่งนี้เขาไม่ควรเกิดเขา ไม่ควรจะหลงให้เขารู้แล้วก็ให้เขาหยุดแล้วก็ให้เขาเลิกอร่อยเลิกเสพเลิกเสวยสิ่งนี้ฉันก็รู้ผลต่อไปว่าเขาหยุดเสวยสิ่งนี้เขาเลิกแต่สิ่งนี้แล้วเขาเกิดเป็นคนมีประโยชน์เป็นคนเมาค้นหารักแล้วก็เป็นคนที่จะเอากำลังเหลือเวลาคุณร้อนแรงกายแรงปัญญาที่เหลือไปประกอบอื่นเป็นประโยชน์ที่คุณไปประกอบสิ่งนี้อยู่นะมันไม่เป็นประโยชน์เข้าไปประกอบสิ่งที่ดีกว่าเขาให้เขาเห็นได้จนเขาเห็นได้แล้วเขาจะรู้จริงเขาก็จะรู้ว่าความประเสริฐของเขาเกิดขึ้นแล้วแล้วก็ไม่ต้องไปเปลืองเปล่าสิ่งโน้นและก็กลับมาประกอบอื่นได้เจริญอื่นเขาเบาใจในส่วนนั้นเลิก วางได้ตัดได้แล้วเขาก็เอาไปทำกับคนอื่นเพราะสิ่งใดที่จะไปประกอบเป็นงานของพระอริยะจริงมันก็จะมีพวกนั้นก็จะกระทำไปตามด้วยตัวเองสามารถจะประกอบได้เพราะฉะนั้นอาจจะหยุดการงานที่เป็นทางโลกมาเยอะจนสุดท้ายก็จะต้องมาประกอบการงานทางธรรมผู้ประกอบได้รู้เหตุรู้ผลแล้วก็รู้เหตุผลอย่างนี้จึงจะเริ่มต้นประมาณมีมัดจำหรือเปล่าแต่ตอนนี้ก็มาถึงวัดกันหรือเปล่าธรรมดา รู้ความเสื่อมต่ำรู้สิ่งที่มันสูญสลายแล้วก็มาประกอบสิ่งที่ดีจนกระทั่งรู้สิ่งดีสิ่งเสียหยุดสิ่งที่เสียได้จนกระทั่งตัวเองจะเริ่มต้นมีประโยชน์ก็ประมาณรู้ตัวเองพักได้ขนาดไหนจะเริ่มต้นไปทำเนี่ยใจต้องวางท่านผู้ใดไม่ยึดถืออะไรแล้วไม่ได้ทำเพื่อลาภเพื่อยศไม่ได้หลงอยากจะกอดแล้วมีความเข้าใจอีกต่างหากมียารักษาคือรู้ในสิ่งที่เป็นโรคอย่างโลกเพราะฉะนั้นเราจะมาประกอบกรรมกิริยามันจะทำอะไรต่ออะไรและเราก็มีประมาณมีจิตของเรา เล่านิทานได้จิตของเราปล่อยได้วางได้จิตของเราไม่ได้เป็นไปเพื่ออามิสมีแต่ความบริสุทธิ์ใจจะทำอะไรก็เป็นไปตามยถาภูตญาณทัสสนะจะประกอบการงานนี้ก็รู้ว่าการงานนี้เพื่ออะไรดีขนาดไหนเราก็จะทำแต่งานทำแล้วก็ไม่ใช่ของเราทำแล้วก็ไม่ใช่ของใครทำแล้วก็เป็นอันนั้นแหละเป็นอันนั้นเพื่อสิ่งนั้นแล้วก็ทำอันนี้ออกไปมันจะเป็นประโยชน์สืบต่ออะไรไปเราก็รู้ถ้าเราจะทำต่อเราก็ทำถ้าเราไม่ทำต่อคนอื่นจะเอาไปทำต่อไปเราไปเอาไปทำต่อไปเช่นถ้าจะสร้างโรงพิมพ์ไว้สำหรับคุณต้องซื้อธรรมะเราทำได้ก็แค่สร้างโรงพิมพ์แล้วเราไม่ได้ทำต่อคนอื่นจะเอาไปทำไปพิมพ์หนังสือธรรมะต่อก็ช่วยทำต่อไป เรียกว่าเราไม่ได้หวงอะไรไม่ใช่ว่าไม่ได้จนทำให้ฉันจะต้องเอาหัวใจของฉันนะคนอื่นจะทำไม่ได้ถ้าเขาเอาไปทำสิ่งไม่ดีเราก็รู้ว่าเอาไปทำสิ่งไม่ดีเราก็บอกว่าถ้าอย่างนั้นอย่าเอาไปทำเลยเอาไปทำสิ่งไม่ดีแต่ถ้าจะไปเอาไว้ทำสิ่งที่ดีจะทิศทางที่เราเจตนาไว้ตรงกันเออเอาไปเลยรีบไปทำยิ่งดียิ่งจะทำพร้อมกันเลยเราก็ทำวันนี้เขาก็เอาอันนี้รับช่วงไปทำต่อไปอีกเลยมันก็มีหมดมีแรงคนที่เพิ่มขึ้นทันทีทันใดมากขึ้นซึ่งในนี้เป็นต้นเราจะรู้แล้วเราจะประมาณว่าตัวเราเองที่เราทำได้เท่าไรถ้าทำขนาดนี้เราฟังได้มั้ยถ้าเราพ้นทุกข์ได้เราก็จะทำ ถ้าจิตมันไม่พ้นทุกข์จิตมันยังถือสาธิตมันยังไม่เห่าทั้งๆที่บางทีเคยทำมาแต่ก่อนนี้แต่แต่ก่อนเราทำอย่างมีอามิสมีศีลจ้างมีของแลกเปลี่ยนเราก็สมัครใจทำไปก่อนเดี๋ยวนี้เราไม่มีสินค้าไม่มีของแลกเปลี่ยนเสร็จแล้วเราก็ไม่สมัครใจทำทั้งๆที่เราเคยทำเป็นแล้วทำได้มากทำได้เก่งด้วยแต่เราไม่ทำแสดงว่าเราเองเรายังเปลี่ยนแสดงว่าเราเองเรายังกำลังเปลี่ยนถ้าสิ่งนี้มันไม่ได้เป็นไปเพื่อโลกอะไรแต่เป็นไปเพื่อทำเป็นสิ่งที่เหมาะสมควรกระทำยกตัวอย่างง่ายๆ ยกตัวอย่างง่ายๆเช่นว่าจะทำนี่แหละทำพิมพ์หนังสือนี่แหละแต่ก่อนที่เราเคยรับจ้างเป็นคนพิมพ์หนังสือด้วยซ้ำไปเป็นช่างเรียงเป็นช่างพิมพ์เป็นบรรณาธิการแก่ธรรมประโลมโลกเลยทำคนแรกลาภแรกยศทำอย่างสนุกสนานเอร็ดอร่อยเมามันเสร็จแล้วเราเห็นว่าเราไปทำทำไมเราหยุดทำแล้วเป็นประโลมโลกไปมอมเมาคนเสียหายเลิกมาเลิกจนกระทั่งมาพักได้สบายเสร็จแล้วเราก็จะทำอีกไม่เอาฉันที่ทำเป็นนะเราจะไปเปลี่ยนข้อความเปลี่ยนรูปแบบเปลี่ยนอะไรต่ออะไรขึ้นมาบ้างเล็กน้อยสิ่งที่มันเป็นความหมายปลายทางมอมเมาเราก็ไม่เอา ไม้ที่เป็นไปในทางที่จะล้างความมอมเมาด้วยซ้ำไปกลับกันมาประกอบขึ้นได้ไม่ผ่านแสดงว่าคนนี้ถือสา 1 2 ขี้เกียจจะมีมิจฉาทิฐิอยู่อยากหยุดไม่ทำการงานติดอยู่เฉยๆแต่รอยขี้เกียจจะมีจุดศีรษะยังมีโกดังถ้าพรุ่งนี้รู้เท่าทันแล้วไม่มีแล้วขี้เกียจนี่มันก็เป็นอันตรายอยู่สิถ้าเรามีเวลาพักเราก็มีแล้วเราหยุดเราก็จะหยุดแล้วเราพักเรานอนเราอะไรก็มีแล้วกลางวันกลางคืนแล้วก็แบ่งให้แก่ตนเองแล้วมีพักมีเพียรแล้วก็รู้เพราะงั้นเวลาที่มันเป็นเวลาตื่นแล้วก็ควรจะมีบท การงานที่เราจะใช้แรงใช้ปัญญาใช้ความรู้ใช้ความสามารถในการประกอบเป็นสัมมากัมมันตะสัมมาอาชีวะสัมมาสัมพุทโธแล้วก็มีสัมมาวายาโมมีสัมมาสติมีความพยายามขึ้นกระทำจะทำมันก็เป็นประโยชน์อย่างน้อยที่สุดก็เป็นประโยชน์ในว่าถ้าเราทำวันนี้มันตรงๆมันเห็นชัดชัดว่าเราประกอบการงานทางศาสนาทำนี่เป็นการเผยแพร่ศาสนาเป็นการสืบต่อศาสนาในการสืบต่อธรรมะมันชัดๆแล้วก็ทำจะเป็นการเกี่ยวเนื่องอย่างคิดทรงตัวหรือเกี่ยวเนื่องในการสืบต่อไปไม่ตรงตัวทีเดียว เป็นกระเทียมช่วยจับช่วยแบกช่วยขนช่วยหาช่วยเช็ดช่วยถูอุปกรณ์ในการที่จะไปเผยแพร่ธรรมะนี้ก็ยังเป็นการช่วยที่ถูกอยู่แล้วยิ่งเป็นคนผลิตจริงๆเลยออกมาเองเลยพูดออกมาเขียนออกมาแสดงออกไปก็ยิ่งถูกองค์ใหญ่ถ้าทำไม่ได้ถึงขั้นนั้นน่าจะเป็นมือรองเป็นการสืบต่อเกี่ยวเนื่องมาก็ได้หรือแม้แต่อย่างที่ว่านี้เราจะทำโรงพิมพ์ไกลๆตอนนี้มันใกล้ๆแต่มันไม่ไกลหรอกเดี๋ยวก็เห็นชัดที่มันเป็นตัวหนังสือเป็นการเผยแพร่คนนั้นมารับมาจ่ายมาเรียนรู้มาถึงระบบควบคุมได้อ่านหนังสือธรรมะท่านแล้วฉันหยุดผมหยุด แล้วมันก็เป็นจริงมีบทบาทอย่างนี้แม้ตอนนี้มันยังไม่มากก็เราจะไม่เห็นชัดแต่ต่อไปจะมากก็จะเห็นชัดยิ่งคนนั้นมาก็โอ้โหซาบซึ้งมาช่วยเหลือเครือข่ายอีกต่อไปบ่แม่ทำอย่างนี้เป็นประโยชน์ต่อโลกเหลือเกินในอนาคตตอนนี้ยังน้อยน้อยด้วยเหตุผลหลายประการเหตุผลตั้งแต่พวกเรานี่เขายังไม่ยอมรับเรายังไม่โด่งดังหรือเขายังไม่รับรู้พอแล้วสอนเคยสร้างเคยกล่าวเคยอธิบายมาเก่าๆมันมีมานานอันนี้มันใหม่มันแปลกเขายังไม่กล้าเขายังไม่กล้าครับจนต่อไปก็มีคนรับมีคนกล่าวขวัญถึงมีการเล่า มีการชมเชยสรรเสริญมีการชี้นำกันชักจูงกันขึ้นมาก็จะเห็นก็จะเอาก็จะรับแล้วมันก็จะกว้างขวางขึ้นยิ่งคนเอาไปพิสูจน์ยิ่งจริงขึ้นยิ่งจริงขึ้นมันก็จะยิ่งมีการแผ่อาณาเขตขยายวงกว้างยอมรับกันโตขึ้นมากขึ้นก็จะมีมากและจะเป็นบทสวดพระแม่เราพูดก็จะมีประสิทธิภาพอธิบายในแนวอย่างนี้ตั้งใจฟังกันตอนนี้ยังไม่ตั้งใจฟังเท่าไหร่ฟังดูก็บอกเออแปลกดีมีเหตุผลเพราะเชื่ออยู่กับสิ่งที่เขามีอยู่ก่อนอิทธิพลเอาอย่างอิทธิพลตามหมู่ใหญ่ วันนี้มาจากไหนแต่ไหนอิทธิพลเอาอย่างกับอิทธิพลตามหมู่ใหญ่มันมีมาแต่ไหนๆเพราะหนูยังเล็กอยู่นี่ยังยังไม่มีอำนาจพออย่างนี้ยังไม่มากยังไม่เอานี่มีคนเดียวเดินขึ้นมาเลยแล้วจะเอาอย่างอื่นจ้างใครต้องเอาง่ายๆไม่เอาง่ายๆถ้ามีคนเอายางที่เราพอสมควรจะยิ่งมากขึ้นเลยแน่ๆเลยโดนแน่ๆเลยแต่อำนาจของธรรมบางทีไม่จำเป็นจะต้องถึงครึ่งหรอกมีปัญญาสูงกว่าสัตว์โลกทั้งปวงมันรู้มันรู้มันไม่จำเป็นจะต้อง ครึ่งมันก็จะรับได้แล้วพวกผมได้แต่เขียนไม่ออกมันก็จะมันเด่นมันแน่มันจะเป็นไปเพราะงั้นแม้แต่น้อยนี่เรากำลังจะทำการพิสูจน์ตัวนี้แม้แต่พวกเรามีน้อยเจอกันนานแล้วตั้งใจพยายา