200629-106 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน106-พ่อท่าน-สันติอโศก-พ053.txt

ือเป็นผู้ที่ตรัสรู้แล้วเป็นผู้ที่มีประโยชน์ต่อมนุษย์โลกเป็นผู้รื้อขนสัตว์เป็นผู้ช่วยประโยชน์ของผู้อื่นเป็นหลักใหญ่ ตนที่เรียกว่าเป็นตนและมีแต่ความแคล่วคล่องเชี่ยวชาญความเก่งความวิเศษแต่พวกเก่งวิเศษขึ้นไปเรื่อยๆจริงๆเห็นอยู่รู้อยู่ทำได้จริงทำให้เก่งขึ้นเรื่อยๆนะฟังแล้วเก่งก็เลยไม่มีตกต่ำอย่างแท้จริงไม่มีใครต้องไปเร่งรัดท่านมีใครที่จะต้องไปที่จะทำอะไรให้แก่ท่านมากมายนักท่านก็รู้อยู่ในทีหรือใครจะมาเร่งรัดท่านท่านก็เข้าใจให้ภาวะวิสัยแห่งความเป็นจริงว่ามันจะเป็นไปได้แค่ไหนแค่ไหนแค่ไหนทหารท่านจะรู้แล้วท่านก็จะตัดจะปล่อยไม่มีอึดอัดไม่ขาดเครื่องไม่มีเดือดร้อนใครจะนินทาก็รู้ความเป็นจริงตามที่เขานินทา หรือว่ากล่าวคำร้ายหรือเปล่าส่วนที่ติเตียนกล่าวส่วนที่ไม่ดีเมื่อเขากล่าวส่วนที่ไม่ดีเข้ามาสู่ว่าเป็นเราหรือเป็นท่านเป็นท่านพระอรหันต์นั่นเองท่านพระอรหันต์นั้นท่านก็จะตรวจตนตรวจจริงๆไม่ใช่ถือดีมีมานะถ้าจะฟังจะคิดอ่านในใจเป็นกลางไม่คับแค้นใจไม่เคืองไม่โกรธผู้ที่ว่าผู้ที่นินทาหรือผู้ที่กล่าวรายกล่าวไม่ดีให้แก่ตนนั้นๆไม่ไม่มีอารมณ์ไม่ชอบใจเคืองใจมีความหวั่นไหวหรือเอียงอะไรขึ้นมาไม่ใจจะนิ่งเฉยเขาจะว่าไงแต่เฉยฟังได้จะว่าแรงว่าหนักว่ายังไงก็นิ่งเฉยได้อย่างแท้จริง แล้วก็รับออกมาไม่ว่าจะเป็นเด็กเล็กตัวน้อยที่สุดว่าหรือเป็นคนโง่ที่สุดว่าหรือเป็นใครก็ตามว่าท่านก็รู้ความจริงตามความจริงนั้นว่าผู้นั้นว่าผมนี้ว่าแล้วท่านก็ไม่ประมาทไม่ดูถูกคนว่าเหล่านั้นว่าเขาจะเป็นคนต่ำบางทีเราจะได้ประโยชน์จากคนที่โง่ที่สุดเราจะได้จริงๆพระอรหันต์ท่านจะรู้เลยว่าท่านเคยได้ได้จากความโง่ที่สุดของเขาและความโง่ที่ซื่อมันก็เกิดได้ความฉลาดก็จะได้จากความฉลาดความฉลาดที่โกงก็มีความฉลาดที่เป็นความฉลาดแท้ที่เหลืออยู่ในโลกปีของคนนั้นของคนนี้ ท่านก็จะรู้ว่าอ่ออันนี้เรายังไม่ฉลาดเท่าอันนี้คนนี้เขาฉลาดหนอก็จะรู้ท่านอาจจะไม่เคยโง่อย่างที่คนโง่เขาโง่ท่านก็จะรู้ว่าอ้อความโง่ที่โง่ที่สุดอย่างนี้ก็มีที่ทำไม่เคยโง่อย่างนี้เลยเขาก็จะรู้ว่ามนุษย์โง่ได้หรือเปล่าอย่างนี้เป็นต้นพระอรหันต์ท่านจะได้เสมอจะได้จากคนที่ไม่ใช่ท่านจะได้จากทั้งคนที่โง่ได้จากทั้งที่คนฉลาดคิดฉลาดกว่าจริงๆได้จากคนโง่ที่โง่จริงๆแกล้งโง่ก็มีแต่แกล้งโง่นี่เราไม่ถือว่าเป็นความโง่แท้ก็หัดเล่นจะไม่มีเคืองเคืองโกรธใน มันจะเกิดผลสะท้อนใดๆที่มาถึงท่านเองถ้าท่านรู้จักตัดแล้วก็มั่นคงจิตมั่นคงอย่างแท้แล้วท่านก็จะเรียนรู้แม้แต่คำชมเชยท่านก็จะรู้ว่าเป็นแต่ว่าคำชมเชยคำสรรเสริญเป็นเรื่องธรรมดาเป็นเรื่องที่ไม่สามารถทำให้เราหลงแล้วก็จะรักสิ่งนั้นถือสิ่งนั้นว่าเป็นของดีถ้าเกิดว่าเราเองเราจะถูกมีคนมากล่าวรบกวนว่าสิ่งที่เขาไปชมเชยนี่ว่าเป็นเลวไปบ้างแต่ก็ไม่เป็นไรว่าเรื่องความรู้ของโลกและมนุษย์ในโลกย่อมจะมีความรู้ไม่เท่าเทียมกันสิ่งเดียวกันบางคนชมบางคนผิดไม่ประหลาดอะไร แล้วใครจะชมก็ชมใครจะติดก็ติดแต่ถ้าจะต้องวิเคราะห์เป็นธรรมาธิปไตยวิเคราะห์เป็นธรรมะเป็นกลางให้เห็นไม่ได้ว่ะอันนี้ดีจริงที่ดีจริงก็เพราะว่ามันมีสาระมันมีเหตุมีผลมันมีอะไรต่ออะไรที่มันจะเป็นไปเพื่อความละโลภะโทสะโมหะเออรับความเห็นแก่ตัวการไม่เหลือตัวเหลือตนได้อย่างจริงๆแต่อาจจะรู้เมื่อเราไม่มีตัวไม่มีตนหรือพระอรหันต์นั้นถ้าไม่มีตัวไม่มีตนแล้วจริงแล้วไม่มีสิทธิ์หวั่นไหวไม่มีสิทธิ์สะเทือนเศษธุลีของอารมณ์ชอบอารมณ์ชังก็ไม่มีโดยเฉพาะอารมณ์ทางอารมณ์ไม่ ขอบใจไม่มีไม่มีตลอดกาลเรื่องอารมณ์ไม่ชอบใจเพราะว่าเป็นเรื่องต่ำเป็นเรื่องทุกข์แท้ก่อนอื่นไอ้เรื่องไม่ชอบใจเป็นเรื่องของอุปายะเป็นเรื่องของความคับแค้นครับเคืองอยู่ในใจเป็นเรื่องของโทมนัสไม่มีจะมีความยินดีบ้างจะมีความยินดีบ้างพระอรหันต์ไม่มีความโศกเศร้าเสียใจเรื่องที่จะไม่ควรปฏิบัติต่อแล้วเรียกว่าปริเทวดาการถ้าเขาตัดได้ทันทีตัดแล้วไม่มีต่อตัดแล้วไม่ใช่ต้องแต่งต้องแต่งโหยหาอาวรณ์ อารมณ์ในใจอยู่ไม่มีจะเรียกว่าหมดเทวดาการหมดความเศร้าหมองหมดความโสดเลิกกันหมดทุกข์แท้ธาตุอาหารเราถือว่าเป็นผู้หมดทุกข์แท้ส่วนตัวยินดีสภาพอารมณ์ยินดีของจิตไม่ใช่สภาพทุกข์ไม่ใช่สภาพทุกข์เป็นสภาพสวรรค์เป็นสภาพศพก็จะมีบ้างมีได้บ้างอยู่ถ้าเผื่อว่าท่านเองท่านจะอนุโลมให้มีโดยที่ท่านจะอนุโลมนั้นถ้ามีสติถ้าไม่รู้ส่งความคับแค้นส่วนพวกฝ่ายญาติโทรมานัดทุกประการ ความไม่สบายใจความไม่ชอบใจอะไรถ้าไม่มีท่านจะรู้เลยเป็นหัวแถวเลยผ่านปุ๊บไม่มีสิทธิ์รับอะไรปั๊บในโลกนี้จะเป็นความเสื่อมต่ำจะเป็นความเลวความตามความไรต่อต่างๆที่ผัสสะคือตาหูจมูกลิ้นกายหรือแม้แต่ใจต่างๆเพราะรับรู้ทุกอย่างกลางๆกลับหรือเห็นดีด้วยแม้เขาเห็นว่าไม่ดีก็เห็นเฉยๆว่าไม่มีแต่รสชาติในการไม่ชอบไม่มีแล้วก็อาหารก็ไม่มีความไม่ชอบเพราะอึดอัดที่ใจตนคับแค้นในใจตนไม่มี Toyota อรหันต์จึงมีแต่สวรรค์กับนิพพานไม่มีนรกโสดาบันก็ว่าปิดสบายตามประสาตามภาษาโสดาบันก็ปิดอบายแต่แท้จริงแล้วมันสบายขั้นต้นอธิบายหยาบๆจะเป็นอบายขั้นสูงสุดนรกขั้นสูงสุดก็คือหมดทุกข์หมดนรกหมดความไม่สบายอย่างละเอียดหมดความไม่ชอบใจหมดความขัดเคืองหมดความทุกข์ร้อนแม้แต่นิดหน่อยไม่มีจริงๆละเอียดอ่อนเธอเรียกว่าอรหันต์เพราะฉะนั้นจึงเป็นอยู่สุขแม้แต่มีเศษสวรรค์สวรรค์ที่ท่านปล่อยให้มีและท่านต้องมีสติสัมปชัญญะทำให้ฉัน เห็นน้ำตกสวรรค์และสวรรค์นั้นจะลากจูงลงนรกในโอกาสต่อไปเพราะเหลือสวรรค์สวรรค์ก็จะจูงลงนรกได้ผลิตพยายามสอบทวนอารมณ์จิตของผู้ที่และพยายามสวดจิตสวดใจแล้วก็พยายามปฏิบัติมาให้รู้ให้เข้าใจผิดและของตนนี่แหละทุกเวลาทุกวันมีความรับรู้จะมีการงานไม่มีการงานจะพักจะเพียรอยู่อย่างไรก็จะมีความรู้เพราะอะไรที่เราคิดจะทำเราก็ทำก็ทำเลยตัดสินใจแล้วมันก็สบายๆไปบางทีอาจจะเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้อาจจะเจ็บอาจจะปวดอาจจะหนักอาจจะร้อนอาจจะหนาวอาจจะ อาจจะแข็งอาจจะอ่อนอาจจะแสบอาจจะเผ็ดเป็นได้เป็นธรรมดาธรรมดาที่เราเรียกบัญญัติผ่านได้ตามสัจจะนั้นๆแต่เผ็ดก็เผ็ด 100% ไม่ได้อึดอัดใจไม่ได้คับแค้นใจไม่ได้มีในเรื่องเสียวกับปริเทวะทุกขะโทมนัสอุปายาสไม่มีจริงๆเออเราจะไม่มีแล้วแม้แต่อุปทานตัณหาต่างๆนอกจากไม่มีแล้วท่านแม้แต่อุปทานตัณหาต่างๆท่านก็ไม่ให้ก่อเกิดอาการที่เป็นอุปทานนั้นอย่างไรอาการที่เรียกว่าตัณหานั้นอย่างไรถึงจะรู้จริงๆสุดท้ายละเอียดได้ อธิบายเอาไว้ตั้งแต่พอรับผัสสะก็รับรู้เลยมันมีผัสสะก็มันเกิดจากเราเองยังมีตัวตนเรียกโดยสมมุติว่านามว่าลูกมีนามรูปโดยสมมติตัวเรามีรูปขบขันมีนามขันธ์เรียกว่ามีนามรูปแต่รูปรอยของนามรูปที่เป็นนามธรรมฝังลงไปที่จิตถ้าไม่มีบทนำรูปน้ำมันจะรู้ปัญจะอักเสบแต่น้ำรูปไม่เหลือที่จะหยั่งลงไปสร้างเป็นสิ่งที่เรียกว่าเป็นอนาคตเหลือเป็นสีม่วงหวังเพราะว่าจะต้องเป็นต้องมีต้องได้ในอนาคต บทที่เป็นบทที่ได้ผมทำเองนะถ้าไม่จำเป็นอะไรอีกถ้าไม่ต้องได้อะไรอีกถ้าไม่ต้องมีอะไรอีกจะมีแต่ความเสื่อมสูญไปท่านก็ไม่ว่าแต่โดยกำหนดความเป็นจริงแล้วท่านไม่เสื่อมโดยเฉพาะกรรมกิริยาและตัวท่านเองท่านมีแต่เจริญแม้รูปเขาจะแก่ลงเสื่อมลงเก่าลงไม่แข็งแรงแต่ท่านก็จะกลับเจริญขึ้นดีขึ้นแนบเนียนขึ้นไม่เปลืองท่านไม่มีความเสี่ยงความเสี่ยงที่เกิดนั้นมันเกิดเพราะสิ่งที่มันเป็นไปโดยธรรมดาธรรมชาติ นวดเหี่ยวลงย่นย่อลงแข็งแรงไม่เท่าเดิมความคิดแคล่วคล่องก็ลดลงไปได้เมื่อเวลามันแก่ลงไปแล้วทางด้านสมองชักจะย้อนย่อหย่อนลงไปแล้วมันเป็นจริงเธออธิบายอารมณ์ของพระอรหันต์หรือว่าจิตของพระอรหันต์หรือสภาพธรรมของพระอรหันต์ทบทวนซ้ำย้ำให้พวกคุณได้ไตร่ตรองและอ่านจะได้ตัดสินจะได้เบาสบายขึ้นมาได้บ้างอารมณ์ของพระอนาถามีนั้นยังมีเศษยังไม่รู้ราคารูปพระสมเด็จของอารมณ์ทางกามารมณ์บ้าง รูปรถเครื่องเสียงสัมผัสให้เกิดรถบ้านก็มีได้แต่ไม่ออกมาอย่างชัดแจ้งโดยเฉพาะรูปทางกายกรรมสามัคคีกันไม่ออกมาไม่ออกมาใครเห็นไม่ได้มีแต่ในใจของเราเป็นผีหลอกตนเป็นจิตวิญญาณที่เล่นงานกับตนตนรู้อยู่ว่านี่เป็นรูปราคะตอนอยู่รู้อยู่ว่านี่เป็นอรูปราคะเป็นแต่พิมพ์ผิดเป็นกามโรคอยู่ที่จิตของตนจึงไม่มีอาการจิตมันยังมีโหยหาอาวรณ์มีอะไรหรือว่ามีรสชาติอ่อนๆอะไรก็ตามรู้ได้ชัดเลยว่ารู้ไม่ชัดเลยว่ารู้ของตนอยู่ในของตนเองเท่านั้นเองแต่พระนาง ถ้ามีก็จะมีเศษอย่างนี้โลกภายนอกนี่ถือว่าโลกนี้ไม่ออกมาไม่เวียนกลับออกมาจะกลับไปเสพจะกลับไปทุกทีจะกลับไปเกี่ยวข้องจำไว้ใจตนเองได้อย่างแน่ชัดว่าจะไม่ออกไปวุ่นวายกับการพวกนี้ไม่ว่าลูกไม่ว่ารถไม่มีเสียงไม่สัมผัสจะออกไปวุ่นวายจนกระทั่งให้มันแก่มันหยาบขึ้นไปอีกเวียนกลับไปอีกไม่มีเรียกว่าอนาคตที่ไม่เวียนกลับมาเกิดไม่เกิดแม้ปัจจุบันเดี๋ยวนี้ก็ไว้ใจตนเองและแน่ใจไปนิรันดรว่าเราจะไม่เกิดไปกับการสักทีเด็ดขาดแต่ส่วนเหลือที่จิตเป็นผีหลอกเป็นอุปปาติกะโยนนี้มีบ้างแต่มันน้อยมันอ่อนมันรูดเลยว่าในตัวเองเลยว่ามันยังมีเศษบ้างเล็กน้อยหรือเปล่าไม่สิ้นเปลือง เลี้ยงปลาไม่สิ้นเปลืองมีนิดๆหน่อยๆจะเป็นเมถุนสังโยชน์ 7 โดยที่เรียกว่าไม่ใช่อย่างหยาบด้วยไม่ใช่อย่างหยาบเลยอย่างละเอียดอย่างละเอียดเพราะอย่างยาก็ยังมองได้คนที่ตาแหลมมองออกถ้าไม่โยกอยู่แค่ท่านยังชอบฟังเสียงแม้แต่มีที่มุมที่บังก็ยังไม่อยากฟังเสียงได้ยินเสียงก็ยังชื่นใจตนเองตรวจเช็คตรวจที่ได้ฟังเสียงอย่าว่าแต่เสียงเอาใจได้ฟังแต่เสียงเท่านั้นแหละแม้แต่เสียงร้องไห้ของเขาก็ยังชอบ ชอบที่จะฟังทีนี้เป็นเวทมนต์สังโยชน์ขั้นละเอียดขึ้นไปถึงขั้นที่ 5 แต่ฟังเสียงได้ฟังอะไรต่ออะไรเป็นที่บังเป็นที่ลับตาอยู่ไม่ได้เห็นต่อหน้าต่อตาก็จะได้ยินแต่ทุ่มแต่เสียงก็ลึกความยินดีเป็นแผลลึกเป็นความยินดีแล้วอันนี้เป็นต้นหรือไม่ก็เอาความเก่าความหลังยกเอาจิตขึ้นมาสูงเองอาจจะขึ้นมาปรุงอาจจะคือมันนึกเองแล้วก็เกิดรถเกิดชาติไม่มีใครหรอกรู้เห็นด้วยเราเราเป็นผู้รู้เห็นเองเราเป็นผู้เสพสมสุขเราไปพูด รถสัญชาติเองปั่นเองเกิดเองเป็นอารมณ์กามเองอยู่ในตัวเราเองอย่างนี้ก็ยังเป็นเมถุนสังโยชน์เป็นรูปราคะอรูปราคะหรือแม้ปฏิบัติไปก็เพื่อที่จะมีความเป็นเทวะหรือความเป็นรูปลอยอยู่ในจิตอุปทานไว้ในจิตให้ไปได้อย่างนี้สุขสมอย่างนี้โดยเที่ยงกลายเป็นเทวดาที่เทียบเซลล์คือจิตนั่นเองจิตอันงามจิตอันบริสุทธิ์จะบริบูรณ์จนกระทั่งเหลือ 7 อันบริบูรณ์อย่างนี้แหละแล้วก็มาเจออันนี้เพื่อที่จะเกาะอันนี้ไว้จะได้สภาพวันนี้เปลี่ยนจากสภาพนี้ไป เสียใจอย่างนี้พรุ่งนี้ก็จะต้องมีความเสียใจมันจะต้องมีจะต้องเกิดเป็นได้เมื่อเกิดคนนี้ก็เกิดจิตที่ซ้อนเกิดสภาพจิตที่เสียใจได้ซึ่งเป็นสภาพไม่พ้นทุกข์สภาพอาหารนั้นแม้จะแวบลงไปได้สภาพนี้ไม่ได้เป็นสภาพนี้ตามที่เราปรารถนาก็จะรู้ว่าออกมันไม่เป็นด้วยอะไรจะไม่มีเสียใจแม้แต่สภาพจิตอย่างนี้เราเคยได้เคยมีเคยเป็นสภาพปล่อยเบาว่างอย่างนี้แต่ตอนนี้ไม่เบาไม่ว่างมันเป็นสภาพนี้เราก็จะรู้ว่าสภาพนี้ยังไม่เบาไม่ว่างทีเดียวถ้ามีอารมณ์มีความคิด อยู่บางทีอาจจะเกิดเป็นการปรุงการสร้างการบันทึกการทบทวนหรืออะไรต่ออะไรก็ไม่มีปัญหาในอารมณ์บางคราวท่านก็จะรู้เหตุปัจจัยของมันเองอย่างไม่ถึงอึดอัดไม่ขัดเคืองไม่เสียใจจริงๆรู้ว่าทุกอย่างมันก็เออมันไม่เที่ยงมันไม่เที่ยงได้เหมือนกันแต่ไม่ใช่ไปในทางเสื่อมทรามแม้จะมีอารมณ์ในจิตแม้จะมีความครุ่นคิดในจิตก็เป็นความคิดที่สร้างสรรค์มันจะเป็นไปเพื่อโลภะโทสะอ่าไม่ใช่ว่าโลกจัดมันจะเป็นอภิชาติแล้วก็ไม่ใช่ว่าเป็นการเสียหายเสื่อมต่ำไปในทางโทรศัพท์ไม่มียิ่งความ เข้าใจอึดอัดเป็นไปเพื่อทำลายล้างผลาญแก้แค้นอาฆาตพยาบาทไม่มีใหญ่ไม่มีในอารมณ์จิตพระแม่เมย์สุนทรภู่จะทำได้ไปขั้นถึงขนาดว่ามีจิตของตัวเองนั่นเองเป็นจิตของตัวเองยึดเอาไว้ว่าอารมณ์อย่างนี้เป็นอย่างนี้แล้วแม้เราไม่ได้อารมณ์อย่างนี้แล้วก็เสียใจเขาเรียกว่าทุกข์ถ้าได้ก็เรียกว่าสุขสมใจไม่ได้เรียกว่ายังสมสู่ธุรกิจมันได้สมดังใจเราแม้เราทำได้และได้และคิดอย่างนี้แล้วก็ชื่นใจดีใจและเรียกว่าคนนี้ยังมีรสชาติยังมีเหตุผลอย่างสูงสุดอยู่ไม่ได้คิดจะอธิบายคร่าวๆอธิบาย สภาพที่มันเกิดบ้านเก่าๆให้ฟังอะไรต้องตรวจสอบรูปราคะอรูปราคะโดยเฉพาะมานะก็ต้องเข้าใจอาการของมานะอาการของสังโยชน์ให้ละเอียดโอ้อย่างนี้ก็ยังเป็นมานะเข้าใจอุทยานโอ้อย่างนี้ยังเป็นอุทิศกันอาการอย่างนี้สภาพอย่างนี้เป็นอุปสรรคโดยเฉพาะอุทธัจจะกุกกุจจะนั้นอย่างพวกกูจะหมายความว่ายังเกิดการกังวลยังเกิดการอาวรณ์จะเกิดการอะไรจะเกิดการอารักจะเกิดการที่จะยึดอันนี้ไว้แล้วก็เพื่อที่จะมีผลอย่างที่ว่าอย่าไปขั้นสูงจะต้องมีผิดอย่างนั้นถ้าไม่ได้อย่างนั้นแล้วก็เราไม่ได้สม เดี๋ยวต้องเข้าใจแม้ที่สุดถึงอาการของจิตถ้าไม่ได้แล้วก็อาลัยอาวรณ์อารักษ์อย่างนั้นแหละยึดอย่างนั้นแหละยึดมั่นถือมั่นให้เป็นอย่างนั้นฉันอาจรักเพราะฉะนั้นอารมณ์จะเป็นอารมณ์อย่างไรก็เป็นอารมณ์ที่สบายถ้ายังเป็นอารมณ์ที่ไม่สบายก็ยังเป็นการขาดตกบกพร่องเราจะต้องให้เกิดอารมณ์ที่สบายแม้แต่อารมณ์นี้กำลังจะคิดขึ้นกำลังจะทำงานกำลังจะปรุงกำลังจะสร้างกำลังจะออกกำลังจะทำอะไรที่เราตัดสินแล้วว่าดีจะพัฒนาอะไรอยู่จะรับรู้อะไรทำงานการอะไรอยู่ก็มีอารมณ์อันสบายแม้บางทีจะคิด ดูแทบหัวแตกแล้วก็สบายแต่เราคิดว่าหนักพอรู้ว่ายากก็พยายามเพียรอยู่รู้ว่าเพียรไม่ใช่ตอนที่พักตอนนี้ไม่พักไม่พักก็มีสภาพอันนี้ก็มีจริงๆไม่มีปัญหารู้อยู่เห็นอยู่ว่าเรามีกรรมมีกิริยาอะไรมโนกรรมก็รู้มโนกรรมตอนนี้กำลังคิดกายกรรมก็รู้ว่ากายกลับมาตอนนี้เรากำลังทำพัฒนาตกแต่งสร้างก่อแม้แต่ทำงานเนี่ยเราทำงานอะไรอยู่ทำงานทำการอะไรเราก็รู้จักกดดินฟันยากตอกต่อทำนู่นทำนี่อยู่แล้วก็รู้งานนิกายกับการอย่างนั้นก็รู้อยู่ว่ากายกรรมอย่างนั้นเป็นอารมณ์ที่ จะร่วมมีจิตเข้าไปสัมพันธ์อยู่กับงานนั้นก็รู้จิตจะเข้าไปสัมผัสอยู่กับงานนั้นรับรู้รับพัฒนารับดัดแปลงปรับปรุงอีกที่บาทฉันทวิทย์จิตตะวิมังสาที่อยู่พร้อมยินดีในสิ่งนี้วิริยะเพียรอยู่ในสิ่งนี้มีสิทธิ์เท่าไหร่ก็โทรกลับไปกับสิ่งนี้มันสาธิตแปลงปรับปรุงรู้ว่าควรจะทำยังไงดีขึ้นมีกลิ่นตัวที่วิเคราะห์มีจำนวนนักศึกษาวิเคราะห์หรือพัฒนาปรับปรุงมันอยู่ตลอดเวลาทำให้มันดีหมายไปสู่ดีหมายไปสู่ดีสัมผัสรู้สัมผัสรู้แล้วก็ดัดแปลงปรับปรุงอยู่ตลอดเวลาคิดค้นอยู่ตลอดเวลาไม่ได้แปลกประหลาดอะไรเลยในใจมีอิทธิบาทอย่างนั้นเพราะตอนนี้เรากำลังสร้างกำลังก่อกำลังกระทำให้เกิดกำลังเป็นอายุกำลังทำการงานกำลังมีอะไร ถึงเวลาจะพักก็พักคือเวลาไม่เพี้ยนแล้วตอนนี้ก็ไม่เพี้ยนทำอะไรต่อเธอก็รู้อย่างแท้จริงเพราะฉะนั้นท่านรู้กาละเป็นกาละท่านทำอะไรทำตามกาละเป็นลูกเป็นตายรู้ตายฉันทำอะไรในภาวะเป็นพระท่านก็ทำอย่างที่เป็นทำอะไรภาวะที่ว่าตอนนี้ทำตายท่านก็ตายและรู้ตายแม้อยู่ในเป็นในขณะที่ท่านกำลังทำงานกำลังมีบทบาทกำลังมีอะไรอยู่ท่านก็รู้ว่าการงานบทบาทแต่ใจของท่านตายอยู่ตายอยู่คือใจของท่าน มีแต่ความสบายสบายไม่เรียกด้วยภาษาไทยเรียกเป็นภาษาบาลีก็เหมือนกันมีแต่สปายะสัปปายะสัปปายะอะไรอยู่ที่ไหนก็สปายะเสนาสนะอย่างไรก็สปายะบุคคลอย่างไรก็สปายะกำลังมีงานหรือมีอาหารอะไรเกิดอยู่มีผัสสะอะไรอยู่มีการงานอะไรอยู่ก็เป็นสปายะทรงไว้ซึ่งอย่างนั้นในกาลนั้นทรงไว้ซึ่งอย่างนั้นตามการะนั้นไม่มีปัญหาอะไรนี่เลยว่าอารมณ์ของพระอรหันต์อารมณ์ของพระอริยะขั้นสูงนอกวันนั้นท่านก็จะมีแต่ความเจริญเจริญจริงๆถ้าจะรู้จุดว่ามนุษย์เราเจริญสุดและเก่งสุดความบกพร่องของ มีอยู่เท่าใดเท่าใดก็จะรู้ว่าความบกพร่องของตนในแง่ใดมีอยู่ถ้าจะทำอะไรให้ลงตัวได้อย่างดีพระอรหันต์ทีนี้พระอนาคามีก็จะปรับปรุงเข้าสู่จุดอรหันต์รูปพระรูปราคะที่เป็นเศษส่วนตัดลดอยู่เรื่อยพัฒนาการมีที่ตัดรสยังไม่ได้ก็จะรู้ตัวมานะยังมีอารมณ์อย่างนี้เป็นมานะก็รู้ตนคุณก็จะอย่างนี้มีก็รู้ว่าตนว่าอ๋ออันนี้เป็นสัจจะไม่มีอุปสรรคแล้วธนาคารมีนี่มีฌานเป็นธรรมดามีที่จะทำสุขกับวิหารประจำวันได้อยู่ส่วนใหญ่จะมีบ้างเล็กน้อยเศษส่วนอยู่ในจิตก็สิ่งที่มันยังไม่สบายยังไม่บริบูรณ์สูงสุดและท่านก็จะรู้ถ้าไม่รู้ นึกว่าตัวเองขาดได้ 0 ได้ศาสนาพระพุทธเจ้าจะต้องมีทั้งปัญญามีทั้งวิมุติอันใดที่เป็นปัญญาวิมุติแล้วรู้อยู่ว่าเนี่ยยังไม่วิมุตแต่รู้ด้วยปัญญาแล้วว่าถ้าหมดอย่างนี้เรียกว่าวิมุติเรียกว่าผู้นั้นมีปัญญาไปหมดแต่อย่างเจโตยังไม่มีหมดผู้ใดนึกว่าตัวเองมีเจโตวิมุตติแต่อ่านไม่ออกบอกไม่ถูกในความวิตนั้นของตนไม่เข้าใจเป็นสัจธรรมแจ้งชัดว่าตัวสบายแล้วตัวพอเหมาะพอเจาะแล้วตัดสินแล้วลงตัวแล้วแล้วตัวก็เฉยได้เด็ดขาดยังไม่รู้ตัวเองอ่านไม่ออกแม่บางทีจิตมีจริงๆจิตตัดได้จริง ไม่มีปัญญาก็ไปร่วมด้วยไม่มีญาณทัศนะวิเศษก็ไม่รู้ก็ไม่เรียกว่าเป็นจิตอรหันต์มันจะต้องรู้ทั้ง 2 ส่วนอบตพากย์ไทยหมดจึงจะตัดหมดแล้วก็เข้าใจอย่างแท้จริงว่าอันนี้เป็นอกุศลอันนี้ไม่ค่อยดีอันนี้ดีแล้วดีแล้วก็รู้ดีแล้วก็อยู่ในส่วนดีเสมออยู่ในส่วนพอดีด้วยอยู่ในส่วนจะรู้ความพอดีแล้วจิตก็ไม่หวั่นไหวเมื่อเป็นอรหันต์ก็ไม่หวั่นไหวอะไรที่จะเป็นอนาคามีก็อาจจะมีเศษส่วนบ้างพอจะมีเศษมานะเล็กเศษมานะหน่อยมันก็เป็นอันวิจิตรส่วนเหลือเพียงแต่ผมก็ตัดด้วยเปอร์เซ็นต์เมื่อไม่ค่อยมีมานะก็ไม่ค่อย วัฏจักรก็ไม่ค่อยมีหรอกมีเศษบ้างเล็กๆน้อยๆนานๆทีโดยส่วนทั่วไปก็ไม่มีอะไรมีรูปราคะรูปราคะยิ่งไม่มีเลยก็ยิ่งไม่มีปัญหาอะไรเมื่อเศษรูปราคะอรูปราคะอันเป็นกามที่อ่อนน้อยมันหมดไปไม่เหลือจริงๆหรือจะนับเปอร์เซ็นต์ไม่ได้เป็นทศนิยมเล็กๆน้อยๆสักเรื่องเลยนั่นแหละก็ว่ายิ่งว่าแล้วยิ่งเกลี้ยงเลยพวกนั้นก็ปฏิญาณตนได้ขึ้นไปหาอาหารได้ง่ายที่สุดเป็นอนาคามีถึงอรหันต์เพราะหมดเศษส่วนเลยในต้นทุนนิยมส่วนที่ไม่ควรจะเหลือจะมีมานะเศษมาหน้าบ้านกันนิดหน่อยจะมีเศษวัสดุบ้างนิดหน่อย เราก็เรียกว่าเหยียบฌานอรหันต์ขึ้นไปแล้วถ้าตัดสินเอาครึ่งต่อครึ่งก็เป็นพระอรหันต์ขึ้นไปกว่าครึ่งแล้ว 70% 80% ถ้าจะตัดสินชั้นสูงสุดแล้วนี่ดีกรีขั้นใหญ่มันไม่ก็ไม่ควรตัดสิน 50% จะตัดสินความรู้ชั้นสูงถ้าตัดที่น่าจะเปอร์เซ็นต์มันก็ไม่แน่ไม่เที่ยง 60 ก็ยังไม่เที่ยง 60 ก็ยังไม่แน่บางคนจะ 80 ขึ้นไปตัดสิน 80 ขึ้นไปเมื่อโดนแน่ใจว่ามานะของเรานี่ยังเหลือเศษเหลือแค่ 20% เหลือเศษอยู่แค่ 20 เราก็เหยียบฌานของอรหันต์ขึ้นไปแล้วจะตัดสินว่าเราเป็นอรหันต์ก็ไม่ๆไม่เสียหลายอะไรเท่าไรมันก็เป็นไปได้เป็นจริงเพราะว่าโดยเนื้อหาสาระของเราเป็นอย่างนั้นเป็นอรหันต์เป็นผู้ที่ว่างกับโลกสบายกับโรคได้อย่างแท้จริงตั้งมาก 80% นะแล้วแต่ก็เป็นสิ่งที่เรารู้อยู่เห็นอยู่ของเราเป็นองค์ประกอบเป็นผีหลอกของเราเองคนอื่นไม่รู้ไม่เห็นด้วยแต่คนอื่นไม่รู้ไม่เห็นด้วยเป็นผีหลอกพวกเราเองนอกจากตาผู้ที่ลึกสูงจริงๆก็จะเห็นได้บ้างว่าเศษส่วนของคุณยังเหลืออย่างนั้นอย่างนี้แม้ออกมาทางกิริยากายคือยาวาจาออกมาบ้างเล็กน้อยผู้ที่สูงผู้ที่ละเอียดจะรู้บ้างในบางอย่างแต่ก็ยากในการที่จะรู้นี่ยาก ภาพพวกนี้เพราะว่าถ้าผู้นั้นเจตนามีมโนสัญเจตนาพระราชธรรมอย่างนี้เพื่ออย่างนี้และมีกุศลอันแท้อยู่มุ่งหมายอยู่ในรูปแบบอาจจะหนักอาจจะดูว่าเป็นโทสะอาจจะดูว่าเป็นโลภะราคะอันนี้อาจจะถึงยากตรงนี้เพราะผู้ไม่รู้อย่าเพิ่งไปจับช่วงอย่าเพิ่งไปทวงสิ่งอะไรมากนักในสภาพอย่างนั้นอย่างพระพุทธเจ้ากำลังดูว่าสุดท้ายนี้บอกคำบุรุษคนสถุนเป็นหลงอะไรอยู่ในธรรมะขั้นสถุนบุคคลภาษาบาลีมันกล่าวคำพวกนี้มันหยาบจะตาย เป็นคนชั้น 70 เป็นคนถ่อยฟังแล้วน่ากลัวภาษาพูดแน่นอนเหมือนจะโกรธมันก็ว่ามันก็หยาบคายแต่แท้จริงจิตใจของท่านไม่มีท่านถือว่าท่านจะต้องสอนต้องตีเหมือนกับการตีลูกศิษย์เหมือนกับโกรธมันก็โมโหแต่เปล่าทั้งหนักแน่นขึ้นเป็นอารมณ์ประกอบและเป็นสภาพประกอบแต่โดยใจไม่ได้มีไม่ได้มีการเป็นแต่ว่าตอนนั้นยึดอย่างนั้นให้เป็นอย่างนั้นสร้างรูปแบบนั้นออกมาบ้างเพื่อเป็นประโยชน์เป็นนโยบายเป็นอุบายโกสน เป็นหลักจิตวิทยาที่ฉันปั้นกันใช้ท่านเจตนาถ้าเราไม่รู้เราก็ไม่รู้ก็ไม่รู้จะไปตีกลุ่มไม่ได้อันนี้แหละลำบากอย่าเพิ่งไปตีคุ้มแม้จะวาจาภาษาคำพูดแม้แต่ออกมาทางกิริยากายบ้างก็ตามถ้าจะรู้ท่านอยู่แต่รู้สึกตัวมันก็อยู่ไม่ต้องจะทำอย่างนั้นอย่างนั้นท่านก็ทำออกมาได้จริงๆเจตนารมณ์จะเป็นตัวเอาทีเดียวไม่ได้ก็เคยพูดเคยบอกว่าพระอรหันต์นี่คือพระอรหันต์โดยเฉพาะท่านโพธิสัตว์ที่จะทำอยู่เป็นอยู่ติดกันรู้ตัวรู้ตนอยู่ถ้าเป็นยอดดาราตุ๊กตาทองไม่บอก พ่อท่านเป็นยอดดาราตุ๊กตาทองที่ท่านจะทำให้ฉันรู้ตัวว่าท่านจะมีเจตนารมณ์อะไรกันแล้วมันจะขัดมันจะขัดเกลาขัดเกลาอยู่ในตัวเป็นทะเลก็ทำหรือขัดแย้งพ่อค้าถ้าใครที่ละเอียดเลยรู้สึกเสียง 2 ไม่ดีนี่กำลังบอกในจุดที่ไม่ดีนะการขาดนี่คือบอกที่จุดที่ไม่ดีนะแต่ท่านก็จะทำอันนี้มันซ้อนไปซ้อนมาซ้อนไปซ้อนมาลำบากในการที่จะรู้เป็นเรื่องของประวัติศาสตร์ที่จะเรียนต่อไปเพราะกลัวติดตัวติดของเราให้รู้อาการของมานะรู้อาการของอุทยาน เป็นชานแล้วก็ต้องพยายามทำให้วิมุตผมจะหมดก็หมดไปเหลือแต่อุทยานธรรมดานะเป็นอาการเศษเสี้ยวของจิตที่เหลือเศษมันจะปลูกไปมันจะบกพร่องไปมันน้อยไปหรือมากไปเท่านั้นเองมันไม่ลงกลางไม่ลงมัชฌิมาเท่านั้นแหละมันจะจับมันจะออกมาเป็นอาการมันยังรู้อยู่ว่าในตัวว่าอันนี้เป็นการกระทำเพื่อแก้ไขแก้เขินแก้สะเทินสะท้านอย่างนี้ก็ยังไม่เสร็จจะพยายามจิตใจทั้งรู้อยู่เป็นการกระทำอย่างรุนแรงในการกระทำเพราะว่าราคะรุนแรงหรือพยาบาท แพ้รุนแรงประชดประชันแดกดันออกมาอยู่แล้วก็ยังทำในสภาพที่บางทีก็ยังต้องการปรารถนาเอาเป็นเอาตายมาแปลงอยู่ 2 สิ่งอย่างนี้ยังถือว่าเป็นมานะไม่ใช่วัฏจักรยังหยาบกว่าจึงหยาบกว่าพระพุทธเจ้าเป็นมานะเพราะถ้าอุทยานแล้วคนธรรมดาดูก็ลำบากเป็นสภาพที่ระลึกละเอียดลึกซึ้งเป็นสภาพแก้ไขแก้เขินเป็นสภาพสะเทือนสะท้านถ้าเป็นจิตตัวจิตก็เป็นจิตที่มันยังเกิดอารมณ์ไม่นิ่งยังหวั่นไหวกูยังและยังปูได้ทันได้รับความสนใจก็ยังมีฟูอยู่หน่อยถ้าได้ กระทบที่เรียกว่ายังหนักยังลำบากก็ยังพอเกี่ยวใจลงไปหน่อยเกิดการท้อลงไปนิดนึงอะไรจะเป็นเศษละเอียดของจิตใจละเอียดก็ติดแต่สภาพอุปกิเลสสุดท้ายเป็นสภาพอบอุ่นกิเลสสุดท้ายจริงๆละเอียดเพราะฉะนั้นขยันไปขี้เกียจไปย่อยๆเพียงขยันกัดมีอภิชาถ้าไม่มีแต่ปลาต่างๆและจนกลายเป็นว่าเรากำหนดสัญญาไม่แม่นนานานานะตัดสัญญาและกำหนดแม่นๆมันยัง ถูกเป๊ะแท้ทีเดียวหรือถูกเป๊ะแท้แล้วแต่ยึดปีนี้ยังมีการยึดแรงไปนิดนึงน่าจะมากไปหน่อยนึงอะไรงี้เป็นรูปปานนั้นอาจติดลูกชายเย็ดแตกต่างที่จริงดีแล้วล่ะแต่ก็ยังเหลือเศษมันเป็นละเอียดสุดหรือแม้ยังไม่ละเอียดสุดขนาดนั้นจะเป็นสัมภเวสีละอยู่ก็ตามมันจะเป็นสภาพของการผู้ชายหวั่นใจไม่ใช่ภูมิใจห่อเหี่ยวใจวันใจทำที่แตกต่างคอร์ดอยากเพลงกลัว จะมีการปอดมีการหวาดหวั่นหรือมีการห่ามพวกที่รักเกินไปแล้วกูใจเกินไปตื่นเต้นยินดีจัดจ้านเกินไป OK Google หรือสภาพอย่างนี้เป็นสภาพที่ยังไม่ละเอียดแล้วเราจะต้องเป็นผู้ที่เต็