240701-501 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ026.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันพุธที่ 1 กรกฎาคมพุทธศักราช 2524 พ่อท่านพระโพธิรักษ์นำพิจารณาธรรมปฏิเวธก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกภายในสภาวะที่เราได้ฟังธรรมสั้นๆทุกวันตอนก่อนฉันเป็นการแนะเชิงพิจารณาหรือสรุปหรือขยายแทรกบางช่วงบางตอนให้เราก็ได้เก็บความรู้เราเป็นนักศึกษาเราก็ศึกษาไปเรื่อยๆเรื่อยๆได้อะไรก็เอามาพิจารณา ปรับปรุงแล้วเราก็จะได้เจริญยิ่งๆขึ้นการช่วยเหลือเกินก็ช่วยกันไปได้นัยยะอย่างนี้เรามีชีวิตร่วมกันเกิดมาเป็นเพื่อนเกิดแก่เจ็บตายด้วยกันอยู่เราก็ช่วยกันไปผู้ใดคิดว่าพอรู้แม้จะเป็นผู้ที่สู้น้อยกว่าก็ตามแต่ก็พอรู้ในส่วนใดส่วนหนึ่งก็มาแสดงออกเผื่อว่าบางท่านที่แม่รู้มากก็อาจจะยังไม่รู้จุดถือว่าส่วนนั้นแหละเรื่องนั้นแหละอาจจะไม่รู้มันมีส่วนลดไปหน่อยนึงปกป้องไปหน่อยนึงแต่พอดีกับผู้ที่แม่รู้น้อยแต่ก็อาจสามารถรู้เรื่องนี้รู้มุมนี้เห็นจุดนี้ แล้วก็ได้รู้ช่ำชองหรือว่าเข้าใจอย่างลึกซึ้งในจุดนี้ถึงจุดนี้ได้แล้วก็จุดนี้มาเปิดเผยสู่กันฟังพ่อแม่รู้มากแต่ว่าขาดจุดนี้ก็จะได้รับไปด้วยเป็นประโยชน์เกื้อกูลแก่กันและกันอันใดที่เรารู้แล้วเข้าใจแล้วได้แล้วถึงแล้วก็ดีเราก็ฟังซ้ำได้ฟังซ้ำฟังไปเพื่อที่จะจำไว้แม่นเพราะว่าสัญญาก็เป็นอนิจจังสัญญาก็ไม่เที่ยงคือความจำความจำก็ไม่เที่ยงถ้าไม่บูรณะไว้ไม่รักษาไว้ไม่อนุรักษ์ขนาไว้ไม่ซ้ำซากไว้ไม่ย้ำยืนยันไว้ไม่ต้องบ่นไว้ไม่ ระลึกให้เห็นอยู่เสมอๆไว้ไม่พยายามทำความผิดใจไว้บ้างย้ำซ้ำไว้บ้างมันก็หลุดร่อนเสื่อมเป็นธรรมดาเพราะมันเป็นอนิจจังเป็นของจริงแล้วสิ่งที่ดีที่เรายังมีชีวิตอยู่เราจะต้องรู้ดีหรือว่าเข้าใจดีหรือเห็นดีแน่ใจในสิ่งดีมีอยู่ไม่ลืมเลือนเราก็ได้ยินซ้ำบ่อยๆมันก็เป็นเรื่องดีได้ยินซ้ำไปซ้ำไปย้ำมามันก็เป็นเรื่องดีถ้าผู้ใดที่เห็นดีเข้าใจดีเชื่อมั่นในจุดดีนี้แล้วโดยไม่มีกิเลสซ้อนมานะ
อ่านต่อ
เป็นมานะซ้อนดีถือตัวถือตนเองฉันรู้แล้วนะไม่ต้องมาซ้ำบอกซ้ำซากถ้าไม่มีกิเลสตัวนี้ในลักษณะเชิงที่ สาธุสู่ฟังอย่างนี้แหละถ้าไม่มีนะมันฟังได้ฟังซ้ำฟังซากมันก็ดีเพราะของดีเหมือนกับเราชอบของอร่อยแล้วเราก็ไปกินของอร่อยซ้ำซากวันนี้ก็กินพรุ่งนี้ก็กินมะรืนนี้ก็กินเราไม่เคยนึกแหนงหน่ายเราไม่เคยนึกเบื่อนึกชังเพราะเราสมมุติยืนยันมันอยู่หรือแม้แต่ความจริงก็ตามแต่เราจะคิดว่าเป็นความจริงมันก็เป็นความจริงตามสมมุติเพราะอันนี้มันอร่อยจริงๆสมมุติว่ามันอร่อยจริงๆเราก็จะกินมันซ้ำซากได้ไม่เบื่อจริงๆคนที่ติดบุหรี่ก็สูบบุหรี่ทุกวันวันยิ่งวันยิ่งเพิ่มยิ่งเพิ่มก็ติดใจเขาไม่เบื่อก็สุขทั้งชาติบางคนแก่ตายก็ยังทรงๆอยู่นี่ก็เพราะว่าเขาเองเขาไม่ได้ทิ้งสมมุตินั้นซื้อเขาไม่ได้ปลดปล่อยสิ่งนั้น มันก็เป็นอย่างนั้นไปแต่ถ้าเราเองเราได้ปฏิบัติธรรมมาแล้วเราปลดปล่อยหรือเราปล่อยใจปลดปล่อยสิ่งนั้นแต่ทีนี้เราปล่อยใจอีกทีนึงก็คือว่าสิ่งนี้เราก็รู้ตามความเป็นจริงแล้วมันเป็นอย่างนี้แหละมันดีเราก็จะยินดีรับเพื่อปล่อยใจแล้วจะยินดีรับรับฟังรับรู้รับเห็นมันก็เป็นมุทิตาจิตคือจิตเรายินดีกับสิ่งดีนี้เราเห็นดีกับสิ่งดีนี้อยู่ในโลกอยู่ในสังคมอยู่ในมนุษยชาติมันเป็นสิ่งดีที่จริงตามสมมติสัจจะดีและชั่วเป็นสมมติสัจจะทั้งสิ้นปรกติจะสูงสุดนิพพานนั้นมันว่างมันไม่เทียบไม่เคียงอะไรทั้งนั้นแหละแต่ว่าส่วนที่เป็นกุศลส่วนที่เป็นสมมติสัจจะ เราก็ต้องรู้ในโลกและเราก็ยังอาศัยยังทรงเราก็ต้องทรงสิ่งที่เป็นกุศลส่งสิ่งดีทรงสิ่งที่มันเป็นของที่รับรองกันทั่วไปเราก็จะเป็นผู้ที่อยู่กับสิ่งดีนี้ด้วยมุทิตาจิตและอุเบกขาจิตถ้าเผื่อว่าเราจะได้มีเมตตาจะได้สร้างมีเมตตากรุณาสร้างสิ่งที่ดีนี้ขึ้นด้วยร่วมด้วยเราก็มีเรามีเวลาเรามีแรงงานเรามีความสามารถเราก็ร่วมได้ทำได้เพราะว่าเรายังอาศัยเรายังกินยังใช้ยังปรุงยังสังขารเราก็ใช้ปรับปรุงก็สังหารก็ทำขึ้นไม่ใช่ว่าเราจะไปคอยแต่คนอื่นเขาสร้างเขาปรุงมาแล้วเราก็ไปเบียดเบียน เอาอย่างเขาเป็นภาระให้แก่คนอื่นเขาไม่ใช่แต่เราต้องสร้างสรรค์แล้วก็ทำขึ้นให้แก่ผู้อื่นด้วยเพราะในเรื่องของการที่สร้างสรรค์อยู่ในเรื่องที่จะต้องอาศัยกุศลอยู่ยังจะต้องมีต้องเป็นอยู่นี้จึงไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อหน่ายแต่เป็นเรื่องความเป็นไปและเราจะรู้ลึกลึกว่าเราก็ไม่ได้ติดใจผูกใจถ้าไม่มีสิ่งนี้แล้วเราจะทุกข์ไม่มีสิ่งนี้แล้วเราจะโหยหาอาวรณ์เราก็ไม่ไม่จริงๆอ่านจิตอ่านใจทำจิตทำใจให้ใจมันเป็นจริงๆแล้วเราจะรู้ว่าชีวิตของเรานี้อยู่กับดีแต่เราก็ไม่ติดดีไม่หลงดีแต่เราจะสร้างศาลเราก็สร้างสิ่งที่ดีเป็นไปด้วยความดีทั้งสิ้นอะไรที่เป็นอกุศลที่ไม่ดีเราเลิก สาวใหม่ให้มีให้เป็นไม่ให้เกิดเราไม่เป็นส่วนเกี่ยวข้องเราไม่เป็นพูดไปเจริญสร้างขึ้นมาทำขึ้นมาแน่นอนเราจะเป็นผู้ที่มีแต่ประโยชน์มีแต่คุณค่าดังกล่าวนี้และเราก็เป็นอยู่สุขด้วยใจที่สูงสุดแม้แต่ดีเราก็ไม่ติดดีไม่หลงดีดังกล่าวแล้วและเราก็ไม่เผื่อไม่ได้ด้วยถ้าจะยกตัวอย่างเทียบเคียงเพราะฉะนั้นผู้ใดฟังธรรมะเป็นของดีธรรมะที่เป็นสาระสัจจะด้วยเป็นธรรมะที่เป็นของจริงเป็นเหตุเป็นปัจจัยหรือว่าเป็นทฤษฎีเป็นข้อมูลที่ถูกต้องที่ดีงามฟังได้พระพุทธเจ้าที่ได้ตรัสเอาไว้ว่าพระอรหันต์ย่อมไม่เบื่อในการฟังธรรมไม่เบื่อมันไม่เบื่อ หน่อยอะไรเพราะแม้แต่ของที่น่าเกลียดน่าชังท่านยังไม่ชังท่านยังไม่หน่ายท่านยังไม่เบื่อท่านยังอยู่กับมันได้อย่างเหนือโลกของนักเรียนนายช่างนี่ท่านก็ดูได้สัมพันธ์ๆอยู่ด้วยได้ไม่เบื่อไม่เกลียดไม่ชังแต่ท่านไม่รับจะไม่รับโดยใจหรือว่าไม่รับทั้งแม้แต่วัตถุนอกไม่รับเลยแล้วก็เล่ามาให้ท่านแต่ก็ไม่รับเลยไม่แตะไม่ต้องหรือว่าจะรับมือแตะมือต้องแต่ว่าใจของท่านก็ไม่ได้ยินดียินร้ายอะไรส่งคืนฝากคืนแล้วเอาไปทำอะไรให้เป็นประโยชน์อันอื่นไปอย่างนี้ยกตัวอย่างของหยาบๆอย่างนี้เป็นต้นเราก็มีความไม่รับอยู่ในใจของเราอย่างแท้จริงเป็นสัญชาติของคนตรงเราจะรู้ของเราเองแล้วแม้แต่ของ ที่เราบอกว่ามันน่าหน่ายน่าเบื่อน่าชังเรายังไม่ทันได้เพราะฉะนั้นของที่ดีทำไมคุณจึงไปทันทำไมคุณจะถึงเป็นเบื่อทำไมคุณจะต้องเป็นนายฟังให้ดีซ้ำๆซากๆชัดขึ้นเราก็จะเห็นได้ว่าของดีมันไม่ใช่ของน่าเบื่อธรรมะไม่ใช่ของน่าเบื่อหรือสิ่งที่เป็นสิ่งควรจำควรจะย้ำเอาไว้อยู่พอส่งไว้ส่งยึดอยู่ไปพอสมควรเราก็ไม่ได้ยึดมั่นถือมั่นแต่เรายึดเอาไว้อาศัยเท่าที่เราจะมีการมีการละก็มาเรารู้แล้วเราก็เป็นไปสิ่งนั้นก็จะเป็นสิ่งที่ทรงเราเรียกว่าธรรมะธรรมะแปลว่าสิ่งที่ทรงส่งไว้เพราะเราจึงยืนยันสิ่งที่เป็นกุศลธรรมไว้โดยใจนั้นถึงที่สุดแห่งปรมัตถ์ได้ว่า เราไม่หลงดีเราไม่ติดดี Mac ดีนั้นจะสูงสุดถึงขั้นสวรรค์สูงสุดหรือแม้ขั้นนิพพานก็ตามเราก็ไม่หลงดีนั้นอย่างนี้แล้วก็ขอให้พิจารณาขอให้ทบทวนขอให้ร่ำเรียนจนกระทั่งเราสามารถเป็นสามารถทิ้งได้สูงสุดดังกล่าวมานี้แม้แต่ในเชิงนี้เชิงเดียวหรือเชิญคนอื่นอีกทั่วทั่วทุกอย่างเธอ