240619-493 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ026.txt

รษฐกิจของมนุษย์ธรรมดาธรรมดาแต่เราก็ได้เปลี่ยนออกดังที่ได้อธิบายให้ฟังแล้วเราก็ได้แก่กลับเราไม่ได้เหมือนมนุษย์ธรรมดาเพราะเราทำงานเช่นมนุษย์ธรรมดาทำแต่เราทำไม่เหมือนนั้นหมายเอาอย่างไรเราก็ได้บอกกันในชี้เน้นการเมื่อไม่เหมือนแล้วมันก็เจริญเป็นคุณภาพมันสูง เป็นสารัตถะที่เราก็รู้ว่านี่เป็นความดีเป็นการเสียสละเป็นการสร้างสรรค์เป็นการขยันเพียงเป็นประโยชน์เกื้อกูลเราได้เป็นคนที่มีคุณค่าอย่างนั้นอยู่เราเองก็เป็นคนที่อยู่กับโลกเขายังไม่เผาผลาญด้วยไม่ทำให้มันฟุ่มเฟือยไม่มันเสียหายมากให้มันเปลืองเปล่าเปลืองมากช่วยเขาประหยัดช่วยตัวเองที่จะพยายามตัวเองให้เป็นผู้ที่ใช้น้อยมีน้อยมากน้อยดำเนินไปอะไรแต่ก็ให้มันประหยัดมัธยัสถ์แต่ส่งผลเป็นประโยชน์สูงประโยชน์มากเลยไปเราพยายามจะเปลี่ยนอย่างหยาบอย่างกลางอย่างละเอียดให้ถูกหลักถูกการให้เข้าเรื่องเข้ารอยฝึกตนไปเราจะเป็นคนดีอย่างนี้ โลกไหนๆเขาก็ต้องการสังคมไหนๆเขาก็ต้องการมนุษย์อย่างนี้จริงๆขอให้พิสูจน์เถอะที่ไหนก็ต้องการและผู้ที่ทำได้ก็เป็นคนอยู่สุขด้วยเป็นคนที่เป็นสุขเป็นคนที่มีคุณค่าเป็นคนที่เขาจะเคารพนับถือได้สำหรับคนมีปัญญาจะรู้จะเห็นจะเคารพนับถือจริงส่วนคนไม่มีปัญญาหรือคนที่มีกิเลสนั้นต้องต่อต้านย้อนแย้งและก็ถูกอยู่ก็จริงด้วยเราก็ไม่แปลกอะไรเพราะว่าสิ่งเหล่านี้ก็จะชัดๆอยู่แล้วเพราะเราเกิดมาเราใฝ่ดีเราใฝ่ความประเสริฐไฟความเป็นคุณค่าเป็นความจริงจะบอกว่าเราอยากเราต้องการมันก็ควรจะอยากควรจะต้องการในความเป็นคนดีในปริมาณที่ลึก ซ่อนอยู่ในใจในจิตนั้นเมื่อเราเป็นคนดีจริงแล้วเราก็เป็นสุขหรือพ้นทุกข์จริงๆเพราะเราไม่หอบไม่หวงไม่หอบไม่หาไม่ยึดตัวยึดตนไม่มีตัวมีตนไม่ได้มีความเห็นแก่ตัวอะไรมีแต่การเสียสละอย่างที่สุดให้ลึกซึ้งที่สุดจนหมดจริงๆสะอาดจริงๆทำอะไรก็โดยความมั่นคงโดยความที่รู้ด้วยปัญญาอยู่เลือกทำในสิ่งใดเป็นอกุศลไม่ว่าจะมีประมาณว่าประมาณน้อยละเอียดธุลีละอองโรงแรมแล้วก็พยายามหลีกเว้นตลอดเวลาและเราก็จะพยายามกระทำในกรรมหรือในการงานหรือในบทบาทที่มันจะเป็นกุศลให้กุศลกรรมและเป็นกุศลธรรมเสมอไปเสมอผู้ใดทำได้เข้าร่องเข้ารอยตามทฤษฎีหรือตามแผนที่ที่ว่านี้ได้จริงๆมันก็ จริงที่เราพิสูจน์ไม่ว่าใครของใครทั้งนั้นแล้วเราก็เป็นอยู่สุขจริงเรามีคุณค่าจริงเราจะอยู่ที่ไหนก็ได้และที่ที่เหมาะสมที่ควรจะอยู่ก็คือจะอยู่กับบรรยากาศที่มันมีสิ่งเดียวกันเหมือนๆกันมีศาสตร์ทำให้เป็นไปในรูปรอยเดียวกันต่างประสานสอดร้อยไม่ขัดไม่แย้งอะไรกันมันจะรวมกันไปเองเหมือนน้ำกับน้ำมันกับน้ำมันมันจะแยกตัวมันจะไปรวมกันเป็นที่สุดน้ำก็ไปรวมถึงน้ำน้ำมันก็ไปอยู่น้ำมันแล้วจะจับคนปนกันอย่างไรก็ตามมันก็จะแยกชั่วคราวเท่านั้นสุดท้ายมันก็จะไหลเข้าหากันเป็นกลุ่มเป็นหมู่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอันมีเหมือนๆกันอยู่เองว่าเราจะไปไม่ประหลาดอะไรเลยเมื่อเราจะอยู่รวมหมู่รวมกลุ่มกับพวกเราเป็นบัณฑิตแล้วก็รวมกับบัณฑิตเมื่อเราเป็นพานเราก็จะไปรวมกับ เมื่อเราเป็นกึ่งๆกลางๆแล้วก็จะกระเด้งไปก็เด้งมาไปอยู่กับพานบ้างไปอยู่กับบัณฑิตมั่งเพราะเราเองยังไม่แน่ยังไม่เที่ยงถ้ามันเอียงๆมันดีกว่าจะกระเด้งมาอยู่กับบัณฑิตมากหน่อยถ้าเรายังเป็นพาลมากเราก็จะเด้งไปอยู่กับผ่านมากหน่อยก็เป็นธรรมดาเพราะเราเองเมื่อเรารู้ว่าเราก็เร่งไปอยู่กับพานมากๆนะเราก็พยายามฝืนหักทิศทางเข้ามาอยู่กับบัณฑิตเข้ามาคบมันดีดเข้ามาศึกษาเข้ามาฝึกฝนเข้ามาเรียนรู้ทำตนแม่มันจะฝืนมันจะทนพระพุทธเจ้าก็สอนเราให้รู้จักมีอดทนข่มขืนให้มีจิตใจต่อสู้สาหัสวิริยะเราจะได้ถูกปกถูกรมเราจะได้ถูกขัดถูกเปล่าเราก็จะได้ศึกษาเราก็จะได้ทำมาเป็นความดีทำมาเป็นความเจริญ เราก็จะอยู่สุขกับหมู่ที่เป็นสุขแม้เราจะอยู่กับหมู่ที่เป็นทุกข์อยู่ท่ามกลางคนพาลแล้วก็จะมีกรรมวิธีที่จะได้ศึกษาจะได้กระทำเพื่อที่จะเป็นอยู่สุขให้ได้ทุกหนทุกแห่งทุกกลุ่มทุกหมู่ทุกสถานที่ซึ่งกรรมวิธีก็มีอยู่ก็ได้พยายามพากันทำในที่สุดมันก็จะอยู่ดังกล่าวแล้วมันจะเป็นไปโดยหมดโดยหมู่โดยกลุ่มโดยพรรคก็เป็นไปอย่างจริงตามสัจจะเราก็ผู้ใดยังมีจิตใจโน้มน้าวไปในทางเป็นทานหรือเป็นโลกียหรือเป็นสิ่งที่ยังไม่สะอาดบริสุทธิ์สูงส่งเราก็ต้องรู้ตัวต้องผลักเบนต้องบังคับตัวเองบังคับมาสู่จุดดีด้วยปัญญาอันตรวจสะอาดตรวจจริงแล้วเราจึงจะได้เดิน ทางชีวิตหนึ่งเกิดมาจะต่อไปชาติหน้าหรือไม่หรือจะไม่ต่อก็ตามชีวิตนี้เราได้ส่งตนจะทำตนให้ส่งไปในทางที่สูงในทางที่เจริญในทางที่ประเสริฐแล้วอย่างแน่นอนถ้าเราทำถูกจริงตรงจริงก็แน่นอนจริงทำได้บ้างไม่ได้บ้างก็ได้ไปบ้างเดินไปบ้างถ้าไม่มีกะจิตกะใจไม่เรียนไม่รู้ไม่ทำเสียเลยแล้วก็ของ 6 คนผิดส่วนมากก็เป็นทุกข์ก็อยู่ในนรกหรือสวรรค์อย่างลงลวงสวรรค์อย่างรกๆๆสวรรค์อย่างที่เขาไม่รู้ไม่ชี้อะไรว่ามันเป็นของคนเสพควรเป็นหรือสวรรค์อย่างนั้นเขาไม่รู้เรื่องหรอกเราพูดใดที่เข้าใจทฤษฎีอย่างแท้และปฏิบัติพิสูจน์บ้างแล้วเชื่อมั่นก็จะทำให้มันดีขึ้นและสุดท้ายเราก็ ขายดีได้ดีเราจึงจะยืนตัวเป็นตัวอย่างนำพาให้แก่มนุษย์ในโลกสังคมในโลกถ้ามีมวลน้อยมันก็ดึงเขาได้ยากมีมวลมากๆขึ้นมันก็จะช่วยสังคมดึงสังคมมาได้สำเร็จเป็นที่สุดเพราะฉะนั้นเมื่อเป็นที่สุดได้ดังนั้นเราก็เป็นผู้ที่ได้นำพาหรือเป็นผู้ที่มีบุญจริงๆที่ได้ทำตนก็ให้พ้นทุกข์แล้วก็ได้ช่วยสังคมให้พ้นทุกข์ด้วยทั้ง 2 ประการและ