210505-245 _อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ015.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันที่ 5 พฤษภาคมพุทธศักราช 2521 พ่อท่านพระโพธิรักษ์แนะนำหมู่พิจารณาธรรมเป็นเจ้าเวทก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกให้ผู้ปฏิบัติธรรมยิ่งปฏิบัติเพิ่มฐานเพิ่มพูนเข้าเราจะเห็นชั้นเชิงของธรรมะตั้งแต่หยาบกลางละเอียดสุขุมไปจนกระทั่งถ้าไม่มีญาณปัญญาอันยิ่งเราจะอ่านไม่ออกเราจะรู้กุศลอกุศลไม่ได้มันเป็นของหญ้าเมื่อชั้นสูงเพราะแม้แต่ชั้นสูงขึ้นแล้วจึงที่มันยากนั่นแหละมันกลับกลายมาเป็น ต่ำซะอีกมันจะเห็นชัดเจนนะเป็นขั้นต่ำมันเหมือนกังวลเข้ามามาซ้อนซ้ำเป็นขั้นต่ำเช่นเดียวกันกับเมื่อนับ 1-10 เลย 10 ขึ้นไปแล้วก็ไปนับหนึ่งกันใหม่มันเหมือนสูงแต่ที่จริงมันก็วนมาหาต่ำใหม่พอถึง 10 แล้วก็ 11 นั่นก็คือ 1 แล้วเราก็มาเห็นว่าเป็นหนึ่งกันใหม่ไปจนถึงร้อยร้อยแล้วก็ไปร้อยเอ็ดใหม่ยิ่งดูเหมือนสูงเป็นถึงร้อยแล้วเลยลอยไปอีกแต่แล้วก็กลับมาหาตัวแทนหรือตัวสมุดหรือตัวบัญญัติ 1 เป็นตัวต้นเป็นตัวต่ำเริ่มต้นที่มันวนในนัยยะอย่างนี้แหละคนจึงรู้ได้ยากคนจึงเข้าใจได้ยากเพราะฉะนั้นถ้าเราเองเรายังไม่ ในฐานะใดที่เราเข้าใจชัดเจนเราก็ต้องพยายามอย่ายึดต้องพยายามปลดปล่อยพยายามวางพยายามละลายพลายจางให้ได้มันสูงขึ้นไปมันสูงขึ้นไปเราก็รู้ว่าเราไปยึดเอาที่ดีขึ้นทุกทีคนที่กินของไม่อร่อยพอไปได้อร่อยก็ยึดก็อร่อยเป็นดีคนชั้นสูงแล้วจะต้องทิ้งแม้แต่อร่อยเพราะชั้นสูงชั้นที่ว่าเออได้ว่าเราได้ดีและหนอได้อร่อยต้องละอร่อยนั้นอีกได้ดีแล้วก็เอาไปใช้คำซ้ำว่าปลดดีไม่ยึดถือดีไม่ถือดีก็เป็นของเราอีกได้ก็ได้ไม่ได้ก็ไม่ได้แต่เราทำไปตามโลกเค้าเพราะว่าเราจะเอาลดลงบนโลกเราจะอยู่กับโลกโดยตัวเราเองเราปล่อยวางนั่นแหละคือตัวอะ ผลตัวว่างถ้าเรายังยึดเอาเป็นเอาตายอยู่เกินไปแล้วก็ต้องยึดแล้วก็ต้องติดเราก็ต้องหนักอยู่อย่างนั้นเองจุดนี้เป็นจุดสำคัญท่านผู้ใดยึดอยู่ก็ยังม
อ่านต่อ
ีจิตที่ยึดอยู่นั่นแหละและยิ่งมันไม่เป็นไปโดยสะดวกได้มันเป็นไปโดยใหญ่หรือว่าผู้ที่เขาจะเป็นไปด้วยอย่างดีนั้นได้อย่างที่เขาเห็นนั้นแต่เรากลับไปเห็นขวางเห็นขัดอยู่คนเดียวเราก็คือตัวทุกข์อยู่คนคนเดียวนั่นเองคนอื่นเขาก็ไปตามเขาเราก็ไปวางดีๆอยู่แล้วก็โดนการสัมผัสขัดสีเป็นตัวโดนขัดโดนสีโดนร้อนโดนเจ็บโดนแสบโดนปวดแค่นั้นเองการที่จะตามไปกับหมู่มันก็ไม่ตามเมื่อเราไปตามกรรม ก็จะมีแรงร่วมกันไปด้วยกันแม้เราจะไปขัดโลกแล้วก็ไม่ได้ขัดเพราะเราเองเรามีตัวหลบแล้วเรามีตัวปล่อยแล้วเราขาดเขาด้วยเรารู้เราเอาตัวขัดของเราไปขัดเขาเท่านั้นเองขัดแล้วก็เกิดประโยชน์ในโลกให้เขาละหน่ายจางคลายลงไปได้นั่นแหละเป็นเรียกว่าเราขาดตัวเราเองปล่อยใจวางใจแล้วเราก็หมดทุกข์เพราะการขัดจึงดูมีปัญญาซ้อนลงไปอีกว่าขัดแล้วเกิดการรุนแรงแตกแยกทำลายไม่เป็นประโยชน์นมเอนไปในทางที่มันเสื่อมโทรมมากเกินไปอนุโลมเกินไปหรือไม่หรือว่าขัดพอได้และเราก็ไม่ได้เดือดร้อนไม่ถูกขับถูกสายไม่ถูกปิดถูกแยก ไม่กลายเป็นหมาหัวเน่าให้กลายเป็นตัวที่ต้องเก็บของทุกกลุ่มทุกหมู่ทุกแห่งเราก็สามารถอยู่ได้และภูมิได้ฐานะที่มันเป็นอันหนึ่งอันเดียวในจุดที่ดีที่สุดได้เราจะต้องเข้าใจลึกซึ้งแล้วก็เห็นไปปฏิบัติธรรมผู้ที่ศึกษาจะเห็นซ้อนๆๆลงไปชัดเจนยิ่งขึ้นเพราะอะไรที่มันยังอยากจะต่ำที่เราเองยังละไม่ได้ก็ต้องละให้ได้ซะก่อนฉันเป็นตอนไปตั้งแต่ของต่ำที่เราใช้ภาษาเรียกอ่านบอกให้รู้สื่อแทนแต่ว่าเอาบายมุขก็ดีเราก็จะต้องหมดอัตราการยึดถือหมดอุปทานการหลงยึด ตามอำเภอใจของเราและเราก็ไปติดประยุทธ์อยู่มะระได้แล้วสูงขึ้นไปเป็นลาภยศสรรเสริญเป็นรูปรถเป็นเสียงสัมผัสก็ดีก็ต้องรักอีกมะระได้จริงแล้วมันก็อยู่สบายง่ายสะดวกประหยัดเป็นประโยชน์เราจะเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นก็เพราะว่าเรามีปัญญาที่จะเข้าใจในการยืดหยุ่นในการปล่อยวางได้จริงจึงเรียกว่าจะพ้นโรคอัตราเราไม่มีประโยชน์เพราะว่าเราไปยึดเกินไปอยู่แต่ตัวหยุดตัวสงบไม่เอาถ่านไม่เอาโรคไม่รับรู้ระดับชั้นตอนของสมมติฐานทั้งหลายกลายเป็นคนลอยๆเหมือนก้อนหินอันนั้นก็เรียกว่าเรายังมีอัตราปล่อยซะหมดไม่เข้าใจสมาชิก จะดูดูว่าสุขก็สุขดีจะดูดูว่าเอาเปรียบก็เอาเปรียบเขาเพราะเราไม่มีประโยชน์อะไรต่อโลกแต่ถ้าเราได้เริ่มทำเราได้เริ่มรู้ซ้อนลงไปอีกเป็นชั้นสูงเป็นนามธรรมชั้นสูงกว่าเราจะขัดเขาก็ขัดได้เราจะทำประโยชน์ในโลกก็ทำได้แล้วก็ทำโดยการประมาณให้เหมาะกับหมู่กลุ่มให้เหมาะกับบุคคลให้เหมาะกับกาลเทศะประมาณอย่างดีโดยไม่เอาตนเป็นใหญ่ไม่เห็นแก่ตัวแก่ตนแต่เห็นแก่ประโยชน์ที่เป็นกลางเป็นสัจจะที่แท้เราก็จะทำได้โดยยืดหยุ่นแม้บางอย่างจะเป็นสิ่งดีที่ดีสูงสุดเราก็รู้ว่าสิ่งนี้เป็นไปไม่ได้เราก็ต้องปล่อยมาอนุโลมไว้ในขั้นดีพอเป็นกลางซะก่อนฤดูที่ต่ำลงไปอีก ถึงแม้ว่าสูงขึ้นมาแล้วมันก็ยังเป็นไปไม่ได้ถึงจะดันทุรังอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้ก็แค่ดีที่อนุโลมลงมาแล้วมันก็ยังยากมันก็ยังทำอย่างหนักอย่างมากอยู่เราก็ต้องรู้ขั้นตอนที่จะทำไปตามฉันมีอะไรต้องใช้ปัญญาอันยิ่งอย่างแท้จริงจึงจะเป็นคนมีค่าหรือมีประโยชน์อยู่แก่โลกทำประโยชน์โลกได้ประโยชน์ตนนั้นได้จากการวางใจซับซ้อนไปแม้จะหนักหนาทำอย่างยากทำอย่างลึกซึ้งใช้ปัญญาอันยิ่งเหมือนกับจะทนแดดทนหามอยู่ในดูในรูปแล้วก็เหมือนกับทนแดดทนหนาวแต่ในนามธรรมของเราวางได้จริงปลดได้จริงเราไม่ห่วงหาอาวรณ์เราไม่เดือดร้อนเราก็มีความจริงอย่างนั้นเองของใครของมัน ของขายเองอันนี้เป็นปัจจัตตังเป็นตัวได้ที่เป็นวิมุตซ้อนซ้อนซ้อนอยู่ในจิตใจของผู้ปฏิบัติและเราก็จะอยู่ในโลกได้อยู่กับหมู่กลุ่มที่ดีที่สุดไปกับหมู่กลุ่มที่ดีที่สุดช่วยกันปรึกษาหารือช่วยกันทำไม่มีตัวไม่มีตนไม่ถือตัวถือตนไม่เอาอำนาจความคิดของตัวเองเป็นใหญ่นอกจากหมู่จะยกให้เป็นเอกสิทธิ์เป็นอภิสิทธิ์ในบางครั้งบางคราวเราก็ใช้เอกสิทธิ์นั้นใช้อภิสิทธิ์นั้นถ้าเขาไม่ยกให้ก็ใช้ตามสิทธิตามหมู่ตามมติเสมอเสมอเรามีตัวใจวางตัวใจที่ปล่อยด้วยใจที่รู้ที่สุดแล้วเราก็อยู่กับหมู่ไปได้สบายที่สุดเป็นที่สุดไม่มีเดือดร้อนอะไรเลยในโลกและเราก็จะตายใครก็จะตายมีกิจกรรมงานอะไรแล้วก็ทำไปเราจึง เป็นผู้ที่มีสังกัดหรือมีธรรมจักรมีอาณาจักรมีพระพุทธเจ้าที่แท้เมื่อเราเรียกว่าพุทธะสอนอย่างนี้พุทธะมีขอบเขตอย่างนี้เราก็อยู่ในขอบเขตของพุทธไม่ปฏิบัติตนให้ออกนอกบุญหรือนอกขอบเขตของพุทธเท่าที่เรามีเหตุมีปัจจัยมีพฤติการณ์มีระเบียบมีวินัยมีกฎเราก็ดำเนินไปตามนี้เพราะสังคมต้องร้อยไว้ด้วยกฎระเบียบวินัยสังคมที่ไร้กฎไร้ระเบียบไร่วินัยสังคมนั้นเป็นสังคมที่ยั่งยืนในสังคมที่ไม่รู้หัวไม่รู้หางในสังคมที่ไม่รู้ระดับชั้นตอนเป็นระดมและสังคมที่เอาจัดการยึดถือตามคันของตัวเองที่ยึดแล้วมันก็สับสนมันก็วุ่นวายมันสังคมที่รู้ระดับ คันที่เราร่วมด้วยบ้างได้แล้วก็ร่วมได้บ้างร่วมได้มากแล้วก็ร่วมมากและแม้ร่วมไม่ได้เลยอีกแล้วก็ปล่อยที่สุดถึงจะเป็นผู้ที่เป็นอยู่อย่างได้สุขที่สุดสมบูรณ์ที่สุดนี่เป็นเรื่องลึกต้องค่อยๆพิจารณาต้องค่อยๆคิดอ่านแล้วค่อยคิดสูตรแล้วเราจะรู้ความจริงถึงที่สุดได้ด้วยปัญญาอันยิ่งและเป็นอยู่สุขอย่างแท้จริงได้ทุกๆคน