230430-380 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ022.txt

ั้นอีกข้างนึงมันไม่ดีไม่ดียาวถ้าไม่ดีสั้นแล้วเขาก็เลยบาลานซ์ว่ามันใช้การ Balance ใช้กันแบ่งครึ่งเพราะฉะนั้นจะได้ดีที่สุดของตาดีจะได้ดีที่สุดของตาไอ้ของตาสั้นจะได้ดีที่สุดของตายาวนั้นไม่ได้ เราก็ถึงจะไปถึงบางอ้อเรานี่ไปปรารถนาสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อยู่จุดนี้เองก็ได้เข้าใจแล้วเราก็เลยยอมใจเราก็ยอมเอาได้แค่นี้เอาแค่นี้มันมีจิตตัวนึงที่เราประยุทธ์มันไม่รู้แล้วมันก็ไม่เข้าใจแล้วก็เราก็เลยไม่ยอมเพราะเมื่อเราไม่รู้รายละเอียดของความจริงที่เราไปยึดติดอะไรเงี้ยมันก็เลยไม่เกิดเอกภาพไม่เกิดธรรมโมไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเอาแว่นมาใส่ที่ตามันก็ไม่ยอมอยู่กับตามันจะรวมกันอยู่มันจะสมาธิกันเป็นตาตาแว่นตากับคนคนนี้เป็นกำลังขี่กันมันก็ไม่เกิดกำลังขี่ชั้นเดียวกันกับทุกคนที่ยังไม่บริบูรณ์สูงสุดมันจะไม่สม่ำจริงมันจะเข้ากันไม่ได้มันจะอยู่ร่วมกันไม่ได้ ไม่ทำงานร่วมกันอยู่ร่วมกันก็ไม่เข้ามันจะปรีกออกมันจะเกิดการผลักไสจะเกิดการผลักดันแม้แต่กรรมกิริยาก็ไม่ชอบใจก็ตามถึงแม้แต่ว่าลักษณะอะไรต่ออะไรต่างๆนานาเป็นชิ้นเป็นอันมันไม่เข้ากันเลยก็ตามแต่ถ้าเผื่อว่าเราจิตใจของเราปล่อยวางเสด็จแล้วมันจะเข้ากันได้มันจะร่วมกันประสานเพื่อสร้างสรรค์ก็สร้างสรรค์ร่วมกันเป็นปลาของผมของแว่นตาพอเสร็จแล้วมันก็ร่วมกันสร้างฉันไปมันก็ไม่มีปัญหาผลักดันมันก็ไม่มีแยกก็ไม่มีแต่ก็ไม่มีมันก็รวมมันก็สบายจะใช้แม้เราจะเอามาเติมเข้าไปในชีวิตร่างกายอีกชิ้นนึงแล้วก็แบกชิ้นนี้ขึ้นไปด้วยซ้ำถ้าเราจำเป็น จะใช้ตาถ้าจะใช้แว่นเราจะทำงานแล้วจะสร้างสรรค์อันนี้เป็นอุปกรณ์ข้างนอกเรามารวมกับเราเรายังรวมได้เลยเพราะฉะนั้นแม้ตัวเราเป็นคนแต่ละคนมีเราจะรวมกับคนอื่นไม่ใช่ตัวเราหรอกคนอื่นเราจะร่วมกับเขาเราจะมีกรรมมีการงานรวมกับเขาก็เพราะใจมันรวมได้ใจมันหมดปรับสายใจมันไม่ยึดติดใจมันเอานอกจากใจไม่เอาใจมีไม่เข้าใจอย่างทะลุทะลวงพูดไปนี้อาจจะเข้าใจไม่เข้าใจด้วยปัญญาและเราก็จะไม่มีปัญหาเพราะถ้าทำใจของเราเองนี่แหละเข้าใจด้วยปัญญาว่าจะรวมยังไงแล้วแต่ในแต่ละหน่วยก็ผลักไสคนคนนั้นชื่อนั้นชื่อนี้คนคนนี้คนนี้แม้แต่ละคนแต่ละคนมันยังปรับใช้อยู่มันก็ ไม่ได้กับแต่ละคนแต่ละคนว่าจะเข้ากันได้แต่ในกลุ่มหมู่หรือในสัดส่วนที่เราเข้าได้เพราะในสัดส่วนที่มันขัดแย้งในจุดใดๆขอให้เราค้นขอให้เราหาให้เจอในเหตุผลต่างๆถ้าหาไม่เจอในเหตุผลต่างๆมันก็มีอีกจุดหนึ่งจุดนั้นมันก็คือการทำทำโดยวิธีดื้อๆเรียกว่าเจโตสมถะดื้อๆใหญ่โตวิมุตดื้อๆจะมาให้คำว่าเราทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไม่ถือไม่สาอะไรไปหมดเลยแล้วก็เข้าได้เลยถ้าเผื่อว่าเราจะรู้ด้วยเหตุผลด้วยเราติดปัญญายึดติดทางด้านปัญญาแล้วก็จะต้องรู้ทั้งรู้ที่จะทำที่จะยอมที่จะปล่อยมันก็จะติดอีกเพราะงั้นผู้ใดยึดปัญญามากพวกนั้นจะเข้าไม่ได้ด้วย ยาต้องลดปัญญาลงไม่ต้องเอาแล้วไม่ต้องอยากรู้ไม่ต้องอยากเข้าใจไม่ต้องอยากเห็นไม่ต้องอยากอะไรเสียก็ตัดไม่ต้องอยากรู้อยากเห็นมันก็จะปล่อยเหมือนกันหรือดีที่สุดมันก็ต้องรู้จนได้เห็นจนได้จนหมดมีกี่อิจฉามันก็จะปล่อยเหมือนกันมันมี 2 ในเราจะทำนัยยะไหนมันจิตก็เหมือนกันถ้าจิตมันไม่ยอมมันกั้นขวางสายเจโตนี่ปิดกั้นของตัวเองนี่ไม่รู้เรื่องเลยว่ามันสั้นมันผลักๆๆไปพักนอกผักในผักจนกระทั่งแม่ที่สุดถูกบังคับมากเกินไปป่วยแล้วก็ไม่รู้ตัวออกมาจนกระทั่งกลายเป็นถึงรูปประธรรมและเราก็ไม่สบายหรือทุกข์มันจนกระทั่งถึงการอาภาพทางกายก็ได้ ร้อยสายใจโตที่ยังถูกบังคับหลายๆอย่างอยู่หรือว่าถูกให้ทำสิ่งที่มันยังมีการโต้แย้งอยู่ในจิตแต่มันจำใจจำใจมันก็จะจำใจจำใจไปได้พักนึงเสร็จแล้วหนักเข้ามันจะประท้วงออกมาทางซ้ายเจ็บป่วยอยู่เพราะพวกเราในที่จริงจะบอกว่าบังคับกันก็ไม่ได้บังคับแต่ว่าไม่บังคับบอกว่าไม่บังคับก็ดูเหมือนมันมีนโยบายที่เป็นเชิงให้ทำอยู่คนพวกเรามันมีสิทธิ์หิริโอตัปปะมันมีจิตที่เรียกว่าเราจำใจหรือว่าจำยอมละอายต่อบาปเพราะมันรู้ด้วยปัญญาเพราะที่มีการขยายทางปัญญาเหตุผลมากเพราะฉะนั้นจึงเข้าใจกันได้มากเข้าใจกันได้ง่ายรู้เหตุผลว่ามันดีมันถูกต้องมันควรแต่ก็จำยอมในเหตุผลเพราะฉะนั้นบางคนมาทำแล้วก็โดยพยายามที่จะบังคับ ก็เลยเป็นการบังคับในตัวจิตที่ถูกกดถูกดันเหล่านั้นจึงเป็นพิษเป็นภัยวัตถุออกมาได้เป็นป่วยเพราะเราป่วยนั่นป่วยนี่ป่วยอะไรนี่ไปด้วยเหตุด้วยประการอย่างนี้เป็นเหตุมีอยู่ไม่ใช่น้อยในพวกเราปัญญาก็เหมือนกันมันจะมันจะโค้งไปหรือว่ามันจะมีเหตุผลคล้ายกันคือปัญญาเมื่อมันไม่สนใจในปัญญามันก็ไปกักเก็บไว้เหมือนกันพอกลับเก็บไว้มากมันก็ป่วยเอากระดูกออกมาเป็นป่วยได้เหมือนกันแต่สุดท้ายปัญญาแท้ๆของเรานี่มีน้อยที่มาในทุกที่ที่มีการปฏิบัติธรรมเนี่ยสายปัญญามันหาได้ยากส่วนมากมีรากฐานในเอเชียตะวันออกเป็นมาด้วยความไม่รู้มาก่อนมาพบศาสนาพระพุทธเจ้า โดยเฉพาะสายปัญญาธิกะรุ่นหลังๆนี้พระพุทธเจ้าเป็นผู้ให้ปัญญาปัญญาจึงมากขึ้นมากขึ้นที่มากับพระพุทธเจ้าจริงๆสายปัญญาธิกะมาจริงๆน่ะมันน้อยเพราะปัญญามันเป็นตัวหลังเปโตเป็นตัวรากฐานศาสนาเจโตเป็นศาสนารากฐานศาสนาปัญญาเป็นศาสนาบริบูรณ์บริสุทธิ์ภายหลังร่างกายปัญญามีน้อยหรือว่าจะเจริญทางปัญญาจึงน้อยกว่าเจโตเป็นธรรมดาเจโตเป็นพื้นฐานพวกเรามารับปริญญาเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นจนกลายเป็นหลงปัญญาหลงปัญญาแสดงตนเหมือนกับตัวเราเป็นตัวเราเองเป็นสายปัญญาพอแสดงตัวเป็นสายปัญญามากๆๆจนลืมปิดก็จะเจ็บจะกดแล้วเราก็จะกระทบมา ร้านปัญญาโดยหลงปัญญาก็เป็นภัยเป็นพิษปัญญาเองตัวเองไม่ค่อยรู้จิตดีนักก็ปฏิรูปออกมาเป็นพิษเป็นภัยได้และมันก็คือเรื่องของทุกข์แท้ๆนั่นเองไม่ใช่อื่นมันเป็นเรื่องของความไม่ลงตัวไม่ลงเอกภาพมันไม่ประสานรวมอยู่เหนือหรือร่วมกันได้รวมกันได้มันไม่เป็นศาสนาที่แท้และศาสนาที่แท้แล้วมันร่วมรวมกันเป็นไปเพื่อความร่วมรวมกันจนสำเร็จเป็น A4 ธัมโมหรือเป็นเอกภาพใช้ภาษาสมัยใหม่กว่าเอกภาพหรือเป็นประโยชน์เขาเรียกว่าเอกกับคุณเป็นเอกกับคุณเป็นประโยชน์ร่วมกันมาเป็นคุณงามความดีสอดคล้องช่วยเหลือสนับสนุนส่งเสริม สันไปให้แก่ผู้อื่นด้วยกันมันเป็นประโยชน์ทั้งสิ้นมันเป็นความลงตัวสงบราบรื่นเรียบร้อยจึงเรียกว่าสันติว่าเราจะต้องพยายามเข้าใจอันนี้และทำให้มันลงตัวทำให้เป็นไปได้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันดูสอดคล้องร้อยอันนั้นขาดอันนี้ก็เป็นหนุนอันนั้นบกพร่องอันนี้เข้าไปเสริมทุกอย่างมันจะดูเร็วดูได้เนื้อหาสาระสร้างสรรค์อย่างดีก็เพราะทุกคนรู้จักหน้าที่การกระทำมีสมาธิมากองค์ 8 ครั้งพร้อมทุกข์น้อยความยึดถือน้อยความสดใสน้อยความขัดแย้งน้อยถ้าไม่มีเศษของโลภะโทสะไม่มีความรังเกียจไม่มีความไม่ยินดีทุกคนมีความยินดีจึงเป็นความสร้างสรรค์ทุกคนมีความเป็นฉันพระวิริยะจิตตะวิมังสา ควรมีอิทธิบาททุกคนมีบทบาทที่เป็นสิทธิทุกคนมีบทบาทที่มีฤทธิ์สิทธินี่ก็คือฤทธิ์แปลว่าฤทธิ์ทุกคนมีบทบาทที่มีประสิทธิภาพมีสิ่งที่มันมีผลดีแล้วมันก็รวมกันสนับสนุนนี่เป็นความเจริญพัฒนาในมนุษย์ชาติเราจะต้องกระทำตนให้เป็นมนุษย์ชาติที่เจริญอย่างนี้ให้ได้จะได้ก็ด้วยความเป็นจริงที่รู้ในจิตในความปลอดภัยความวางความตรงและก็ไม่มีตัวทุกข์มาทันหรือตัวไม่ชอบใจหรือชอบใจเกินไปทำนำหน้ามีฉันทะแรงจัดกลายเป็นปัจจัตร่วงเลยคนอื่นทิ้งคนอื่นไม่เป็นเอกภาพเหมือนกันหลุดออกไปนอกหมู่ออกไปนอก คนอื่นตามไม่ทันคนอื่นทำไม่ได้ไม่ประสมประสานกันเช่นนี้ก็เป็นได้แต่ก็หายากเราทำเดี๋ยวๆไปเลยแล้วเราก็ขยันอยู่คนเดียวไม่แคร์คนอื่นแล้วก็มาคนอื่นทำด้วยก็ไม่ได้ไม่เท่ากันไม่ไปด้วยกันพร้อมกันอย่างนี้ก็เป็นได้เหมือนกันก็เป็นความไม่ลงตัวไม่บริบูรณ์ไม่เจริญงอกงามเช่นเดียวกันเพราะความเจริญงอกงามจึงอาศัยความเป็นเอกภาพเป็นเอกโทหรือว่าเป็นสัดส่วนที่มันพอดีอยู่ในขอบเขตของขายไม่นอกไปไม่มากไปหรือไม่น้อยไปไม่ดีไปไม่ลงไปประสานกันอยู่สอดคล้องกันอยู่นี่เป็นลักษณะธรรมที่เราจะต้องทำความเข้าใจให้ดีๆมันมาแต่กิเลสเป็นตัวเหตุทั้งสิ้นขอให้พิจารณา ทุกคนว่าเรายังมีอะไรขาดตกบกพร่องที่เราจะปรับปรุงเมื่อเรายิ่งปรับปรุงได้เรายิ่งจะสบายที่เราทุกข์ก็ไม่มีคุณค่าก็สูงการสร้างสรรค์ก็ดีเราก็เกิดมาทำงานเดินไปมีพักมีเพียรเราไม่พักเราไม่เพี้ยนเราเป็นผู้สบายสบายอยู่เพราะมีนิพพานเพราะมีการท่าออกก็สงสารได้แล้วไม่สงสัยในคำกิริยาไม่สงสัยในความเป็นอยู่แม้จิตของเราก็พ้นทุกข์ได้จริงสงบราบเรียบได้จริงจะให้เป็นอะไรก็ได้จะให้เกิดก็ได้จะให้ตายก็ได้ถ้าจะให้ทำก็ได้จะให้หยุดก็ได้ไม่มีความรังเกียจจะนอนอันนี้เป็นความเจริญสูงสุดเราก็อยู่ในสังคมในสูงสุดเราก็สบายที่สุดต่างกันที่สุดถึงเวลาตายก็ตายไปยัง เวลาตายก็ทำงานมันเหนื่อยก็พักมันไม่เหมือนก็เพี้ยนมีผู้ที่มีปกติดำริมีปกติมีสัมมาสัมกัปปะอ่ะมีมีปกติที่เป็นผู้ที่ปรารถนาดีริเริ่มเป็นผู้นำเป็นผู้กระทำในส่วนที่มันดีงามคนอื่นไม่ทำแล้วก็ทำไปในหมู่ส่วนใหญ่รู้ก็เป็นจะเป็นผู้ตามก็ตามมีผู้นำหลายๆคนก็ช่วยกันคิดช่วยกันสร้างมันก็ยิ่งเจริญมากถ้ามีผู้นำน้อยคนก็ทำตามกันให้มันได้มันผ่านเราจะยังเห็นว่าเรายังมีช่องว่างที่เรามีอยู่ไม่ใช่น้อยการทุกการป่วยการเจ็บทุกวันนี้ไม่ใช่เพราะเราทำงานมากเพราะเรามีเศษส่วนการปะทุในบทบาทที่ทำงานมากมันมันก็ ที่เราทนได้เราก็ทำคนที่เข้าไปเล่นกีฬาเขาไปออกแรงปรุงอยู่ในชาวโลกเขาออกแรงมากกว่าเราเขาไม่ได้ไปทำงานเท่าเราเขาไม่ได้ทำงานน้อยกว่าเรามากกว่าแต่เขาก็ไม่ได้เจ็บป่วยเพราะความมากเหล่านั้นเพราะอะไรก็เพราะว่ามันเป็นได้มันยังจะต้องใช้แรงไปได้อีกเอาแรงๆภายในกำลังภายในยังเคยเล่าให้ฟังอย่างนักเตะฟุตบอลในสนามเนี่ยกำลังมันหมดแล้วเร็วแรงมันหมดแล้วมันก็ยังพยายามเอาพลังภายในเข้ามาเอาลูกมาแล้วต้องเตะหน้าที่รับผิดชอบต้องสู้ต้องวิ่งตรงสกัดสู้แต่เหนื่อยแสนเหนื่อยยิ่งไปปลายเกมนี้มันยิ่งแย่แล้วลิ้นห้อยแล้วแต่พลังภายในออกมาเตะวิ่งรอบสนามแล้วมันเหลือกำลังถ้าคนทำงานน่ะมันไม่ทำแล้วถ้าแรงมันเหนื่อยขนาดนักเตะฟุตบอลอยู่ในกลางสนามมันไม่ มันหยุดตั้งนานแล้วมันไม่ควักพลังภายในออกมาใส่มาสู้หรอกอย่างนี้เป็นต้นเพราะคนข้างนอกนี่ก็แสนเน็ตแสนเหนื่อยในการที่จะไปสู้ทนไปนั่งเล่นไพ่ไปทรมานไปเสพกามไปเล่นความสนุกสนานไปเอาความสุขในเชิงนั้นเชิงนี้เขาจ่ายพลังงานเหลือเกินแต่เขาก็ไม่เจ็บไม่ป่วยแล้วเราทำงานอยู่ขนาดนี้มันเจ็บมันป่วยมันไม่ใช่เพราะมันเป็นอุปทานติดๆอย่างยกตัวอย่างให้ฟังแล้วว่าที่เจ็บเจ็บป่วยกันเนี่ยเพราะอุปทานอีกส่วนหนึ่งคือการเป็นหลงว่าถ้าเราได้ป่วยนี่แสดงว่าเราทำงานมากจริงๆบอกแล้วว่าเราไม่ได้ทำงานมากเกินไปและทำงานมากมันก็ป่วยได้ยากไม่ใช่ป่วยได้ง่ายๆเพราะงั้นเราทำงาน ได้ป่วยมันเป็นเครื่องหมายอันนึงแสดงว่าคนนี้ทำงานมากก็เลยป่วยเป็นแฟชั่นนี่เป็นการหลงผิดตัวนึงเป็นอุปทานก็เลยเกิดการประเดี๋ยวอยู่ดีๆมันก็ป่วยตรงนั้นเจ็บตรงนี้เป็นตรงนั้นเป็นตรงนี้แสดงว่าเราเป็นคนทำงานมากนะไอ้ตัวนี้เป็นตัวผีร้ายตัวหนึ่งที่ไม่รู้ในใจของแต่ละบุคคลก็เป็นไปได้เพราะงั้นให้ตรวจให้อ่านให้ดูดีๆอย่าไปหลงผิดอย่างนี้เป็นต้นการเจ็บป่วยจนกระทั่งมันทำงานเกินจนรากจนป่วยอะไรจริงๆนะเนี่ยมันก็มีได้จริงๆมันก็เป็นแต่ว่ามันหายากบอกแล้วยกตัวอย่างชาวโลกเขาเนี่ยกำลังวังชาเขาใช้มันจนกระทั่งทางฝ่ายสมองหรือฝ่ายแรงงานก็ตามโดยเฉพาะแรงงานให้เห็นงานอย่างยกตัวอย่างแล้วฝ่ายสมองเหมือนกันบางคนใช้สมองจนเกินเลยจนกระทั่งเส้นโลหิตแตกเช่นโรงเรียนในสมองแตก พ่อป่วยเจ็บเป็นอัมพาตเป็นอะไรเพราะใช้สมองมันก็เป็นได้มันป่วยจริงมันยังไม่ถึงขั้นอัมพาตมันก็ป่วยเจ็บเหตุมาจากการใช้สมองมากก็เป็นได้เหมือนกันอันนั้นมันป่วยเพราะใช้เวลาชู้มันมากเกินการจริงๆงั้นเราจะต้องพยายามรู้ความจริงให้รอดควรแล้วก็พยายามพิจารณาตัดปล่อยตนแล้วก็ทำให้ดีเราจะเจริญงอกงามเราจะทำอะไรได้มากถ้าจะสร้างกันได้มากหรือเราจะเป็นผู้ที่ไม่บกพร่องไม่เจ็บไม่ป่วยอัปปาพาทางอัปปาต่างๆและสุดท้ายนางพะลังผาสุวิหารหลังเธอเป็นผู้ที่ไม่ป่วยอัปปะสั่งอัปปาต่างๆไม่บกพร่องเป็นผู้ที่เต็มอยู่เสมอ ไม่บกพร่องไม่ตกหล่นไม่ร่วงหล่นเป็นคนที่เต็มขึ้นน่ะมีประสิทธิภาพแต่ไม่หลุดไม่ร่วงไม่ตกไม่หล่นไม่ผิดไม่พลาดไม่ว่างๆเปล่าๆแต่เป็นคนเต็มอยู่เป็นคนที่มีไอ้นั่นเดี๋ยวก็ต่อไอ้นี่ไปได้เรื่อยๆเรียงๆรู้จักผ่อนรู้จักพักทำน้อยทำมากอะไรภาษาอังกฤษอยู่อย่างหมดพอดีเรียกว่าเอาปลาต่างๆไม่บกพร่องแล้วสุดท้ายนางเห็นเลยว่าเป็นคนเข้ากล้อง Copy กระเป๋าปราดเปรียวมีบทบาทของกำลังงานบทบาทของพลังงานที่เร็วรวดขับไวสร้างสรรค์อยู่อย่างแคล่วคล่องดีทีเดียวระบบภายหลังเบาง่ายดูเหมือนไม่ยากไม่เย็นไม่หนักไม่หนาไปทีเดียวพลังมันเป็นพลังแน่ เป็นกำลังในโลกเป็นกำลังมหาศาลเป็นสิ่งที่จะผลักดันแม้แต่สังคมก็จะผลักดันสังคมไปได้สร้างสรรค์นำสังคมนำอะไรอื่นจูงอะไรอื่นมีกำลังสัตว์มีกำลังจูมีกำลังชิโนมีกำลังให้คนอื่นตามได้ช่วยคนอื่นได้อุ้มคนอื่นได้แบกคนอื่นได้อย่างนั้นน่ะเป็นกำลังจริงๆแล้วก็อยู่ผาสุขพาให้อยู่ผาสุกที่แท้จริงเป็นเครื่องประกอบเป็นเครื่องแสดงเป็นไปด้วยความผาสุกแท้ๆยั่งยืนถาวรอันนี้เป็นอาหารอันเลิศเป็นอาหารชัดเจนเป็นอาหารอันเป็นหนึ่งเป็นสุดท้ายแห่งอาหารและอาจจะอธิบายเป็นรูปแบบว่ากินมื้อหนึ่งแล้วได้ประโยชน์อันนี้ก็อธิบายได้เป็นอาหารในเขตเป็นคุณลักษณะ ของสิ่งสูงยอดแห่งลักษณะธรรมและลักษณะของบุคคลประเสริฐก็อย่างที่กล่าวนี้ว่าเราจะทำให้มันได้ตรงตามความมุ่งหมายอันนี้แล้วมันเป็นความสมบูรณ์จริงๆเมื่อเราเป็นไปได้อย่างนั้นไม่อาฆาตไม่บกพร่องและก็คล่องแคล่วและยังมีพลังผาสุกเราก็จะทำได้อย่างแท้จริงถ้าเกิดว่าเราทำถูกและได้พิจารณากันอ่านเห็นและได้ปราบสิ่งที่บกพร่องสิ่งที่มันไม่บริบูรณ์ในตัวของแต่ละบุคคลได้อย่างสะอาดบริบูรณ์สงบจริงๆพวกนั้นก็จะเป็นไปได้ทั้งที่กล่าวแล้ว