230402-371 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ022.txt

ีชาฉลาดเฉลียวมากพระองค์จึงได้สำคัญในความสำคัญของเรื่องอาหารไม่มากเพราะท่านรู้ว่ามันเป็นเรื่องของมนุษย์เรื่องของสัตว์โลกสัตว์ในโลกนี้มันยังมีปัญญารู้นะเราจะมีการกินการกำหนดอะไรของมันเองพอรู้จักเพียงรู้จักพอสัตว์เนี่ยสัตว์ทั้งหลายเราจะเห็นได้แม้หมามันกินอิ่มแล้วมันก็ไม่อะไรมากมายเลยมันไม่กินเล่นกินหัวมันไม่ติดไม่ยึดอะไรมากมายเหมือนอย่างคนแต่คนนี่แหละจะว่าจริงๆแล้วโง่ก็หมาพ่อก็มาในการที่กินไม่รู้จักการกำหนดไม่รู้จักการพอไม่รู้จักสันโดษไม่รู้จักมักน้อยมารู้จักว่าความเป็นไปพอดีแล้วมันขนาด หลงกรุงหลงสร้างหลงแต่งมามอมเมายั่วย้อมทำลายตนเองกันคนทุกวันนี้จึงต้องทุกข์ยากเพราะเกินเพราะกินเพราะกินนี่แหละแล้วมันก็เกินแล้วมันก็หลงไหลติดยึดกันมากมายทุกข์เพราะว่ามันเกินแล้วยังอยากได้อยู่ด้วยมันก็ทุกข์มันไม่พอจริงๆทุกปัญหาน้อยส่วนมากมีแต่มันยังอยากได้เกินส่วนที่ควรจะเป็นควรจะมีแล้วมันก็ทุกข์กันนักหนาเมื่อเอามีกระตุ้นสตางค์มีเรี่ยวมีแรงมีความสามารถที่จะเอาใส่เข้าไปได้ก็เอาใส่เข้าไปจนกระทั่งกลายเป็นคนสุขภาพร่างกายเสียหมดต้องเทียบกับแรงอะไรกำลังอะไรเสียหมดโครงสร้างของชีวิตเสียหมดนี่เป็นเรื่องของความทุกข์ยากที่มันไม่รู้มันไปเอาวิชา วัดเราเองเรามาทำตามสูตรตามหลักของพระพุทธเจ้าตามทฤษฎีของพระพุทธเจ้านี่เราจะต้องตั้งข้อสังเกตให้ดีว่าหลักการของศาสนาพุทธมีโดยเฉพาะพัฒนาพระพุทธเจ้าเองเป็นองค์บรมครูเป็นตัวอย่างเป็นตัวกลางซึ่งทรงไว้ซึ่งทำให้จริยาหรือจะทำงานจรรยาอันสูงอันพร้อมคลั่งแล้วและท่านก็ตรัสยืนยันว่าคุณธรรมหรือว่าสัจธรรมของท่านที่ท่านเป็นท่านมีท่านได้นี้เป็นสัจธรรมที่ไม่เพ้อไปด้วยการและไม่พอแล้วไม่ติดต่อไปในทางอัตลักษณ์ไม่ใช่เรื่องการทรมานตนและก็ไม่ใช่เรื่องการเพ้อไปด้วยการปลูกสร้างแบบตามมาตรฐานและพระพุทธ ก็ต้องทำตรงตามความมุ่งหมายนี้เมื่อท่านเองท่านว่าฉันมื้อเดียวบ้างฉันแต่อาหารแต่พอรู้พอประมาณพอเข้าใจแล้วก็ไม่ได้ลงอนุพยัญชนะไม่ได้หลงในรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสไม่ได้ลงในการปรุงการแต่งไม่ได้หลงในอะไรอีกหลายอย่างโดยเฉพาะการฉันก็จะประสานกับมื้อเดียวแล้วท่านก็เป็นอยู่แล้วก็ทำงานทำการชี้ชวนชักชวนผู้อื่นมาฉันมื้อเดียวการฉันมื้อเดียวนี้จึงไม่ใช่การทรมานตนเลยแต่เป็นความพอดีของมนุษย์เป็นความพอดีของมนุษย์และท่านก็กล่าวถึงการว่ามันทำได้แล้วมันเป็นปาฏิหาริย์เหมือนกันเป็นมนุษย์พิเศษเป็นซุปเปอร์แมนเป็นมนุษย์ที่ดีเป็นมนุษย์ที่ถูกต้องแล้วคำว่าดีที่สุดของ ถ้าไม่ใช่ดีจังเลยไปไม่จุรีจึงไม่จะดีนี่มันเกินดีหรือว่าดีจนกับเบียดก็เสียเกินไปหรือว่าทรมานตนจนเกินไปก็บอกแล้วว่าพระพุทธเจ้ามีหลักการไม่ทรมานตนเพราะฉะนั้นการฉันมื้อเดียวหรือทานมื้อเดียวจึงไม่ใช่เรื่องทรมานตนเลยแต่เป็นความพอดีของมนุษย์ที่เข้าใจถึงแล้วก็พากเพียรกระทำมาให้ได้เพราะฉะนั้นพระพุทธเจ้าเป็นผู้ฉลาดสุดยอดท่านก็ไม่ได้บังคับใครแต่ว่าท่านจะต้องมีมาตรการให้ฝึกไปหัดเพราะว่ามันเกี่ยวข้องทั้งทางด้านรูปวัตถุมันเกี่ยวข้องทั้งทางด้านจิตใจเพราะถ้าจิตใจไม่เข้าใจจริงโรคทางใจในพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านรู้หรือว่ากิเลสตัณหาทางใจนี่ท่านรู้ท่านถึงได้พยายามมีมาตรการเพื่อที่จะให้โน้มน้าว มาประพฤติจนกระทั่งมาถึงจุดที่มันดีที่สุดสำหรับคนได้เพราะทำมาจริยาใดหรือว่าพฤติกรรมใดของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นอยู่นั้นจึงไม่ใช่พฤติกรรมที่เกินเลยไม่ตรงไปในทางทรมานตนและไม่ตรงไปในทางเพ้อด้วยกามอะไรทั้งสิ้นมันเป็นความพอดีของมนุษย์ประเสริฐเป็นความลงตัวของมนุษย์ประเสริฐอันนี้ก็ขอย้ำให้ฟังในเรื่องการวลินกะลาหารธรรมดาง่ายๆให้เห็นเด่นชัดนอกวันนั้นเราก็ได้ประพฤติปฏิบัติเพื่อที่จะให้มันลงตัวจนจิตใจของเราวางรายและเราก็เป็นอยู่ไม่ต้องไปซื้อจนเกินไปแล้วก็ไม่หลงไม่ไหลมีการรู้เท่าทันในอาหารที่แท้จริงเราก็จะเป็นอยู่สุขด้วยชีวิตก็ต้องกินก็กินก็เลี้ยงกันเลี้ยงตายไม่ติดไม่ยึดไม่หลงมัวเมาไม่กินเล่นกินหัวไม่กินประดับตก อะไรแล้วเราก็สบายแล้ววันหนึ่งคืนหนึ่งนอกวันนั้นเราก็ต้องรู้กรรมกิริยาของเราว่าเรากินอาหารเนี่ยแล้วเราไม่ไปเบียดเบียนใครเกินการและเราก็ยังเป็นตัวอย่างที่นำชักจูงพาเป็นไปให้แก่ผู้อื่นได้ในทิศทางที่ดีเราก็จะได้เป็นประโยชน์ตนประโยชน์ท่านอันนำไปตลอดจนกระทั่งเราตายนั่นแหละนอกนั้นในเรื่องอาหารที่ระลึกจากที่ลึกซึ้งขึ้นไปในภัตตาหารก็ดีในมนุษย์ซึ่งเจตนาอาหารก็ดีในวิญญาณอาหารก็ดีขอให้เราได้ศึกษาไปเรียนรู้ให้ลึกซึ้งเพิ่มขึ้นจากการพิจารณาเบื้องต้นเรื่องของสวลีกะลาอาหารแล้วก็ขอให้เราพวกเราได้กลับทันผัสสะเมื่อได้จากการประกาศแล้วมีบทปฏิบัติ ปัฏฐานเราก็จะได้รู้เท่าทันกายเวทนาจิตหรือธรรมารมณ์ต่างๆและเราก็จะได้ฝึกหัดปรับปรุงธรรมารมณ์ฝึกปรับปรุงจิตของเราระหว่างปลดปล่อยและรู้เท่าทันหรือเป็นไปด้วยความไม่สุขไม่ทุกข์เป็นไปเพื่อความเป็นไปด้วยความพอดีความปานกลางความไม่มีกิเลสตัณหาอะไรเราจะได้มีบทปฏิบัติการที่เราจะต้องผัสสะอยู่จากที่เรายังมีรูปนามขันธ์ 5 เราก็จะต้องรู้แม้กระทั่งควบคุมจิตของเราได้มีมโนสังเกตกันมาปรับปรุงได้อย่างเก่งกำหนดได้อยู่เหนือมีเจโตว่าจะโตหรือมีการกำหนดที่รู้ละเอียดพอเราตอนนี้ก็ยืดหยุ่นไปอย่างนี้ตอนนี้เป็นอย่างนี้แต่ไม่ใช่โดยกิเลส น่าจะต้องสูงขนาดที่เรารู้ว่านี่เราตามไปเนี่ยเพราะกิเลสของเราหรือหรือว่าไม่ใช่หรอกไม่ใช่เพราะกิเลสแต่ว่าเราเองเราก็ทำโดยมีเจตนาที่ดีเจตนาเสียสละด้วยซ้ำไม่เจตนาอันนี้อันนี้แม้จะจำยอมอย่างนั้นแม้จะต้องเสียสละแบบที่ว่าต้องทนด้วยตัวเองหรือบางทีก็จะต้องเดินไปบ้างขาดไปบ้างอะไรก็แล้วแต่เราก็จะต้องมีปัญญาที่จะรู้ว่าเราทำเพื่อประโยชน์ผู้นั้นผู้นี้และอย่าหลอกตัวเองพยายามรู้ให้ลึกซึ้งด้วยตัวเองนั่นน่ะมันหลอกตัวเองเก่งมันจะตัวเองมันจะหาแง่หาเงินทำทีไปว่าจะช่วยคนอื่นแล้วก็ไม่ดูจิตตัวเองลึกซึ้งว่าแท้จริงกับตัวเองแอบแฝงแอบเสพแอบกินแอบจิตแอบยึดแอบ กิเลสของเราเอาไว้ขุนกิเลสของเราเอาไว้อยู่ก็ให้รู้ให้ชัดเพราะถ้าเรารู้ชัดแล้วก็พยายามปรับปรุงตนไปในทิศทางที่ดีขึ้นเสมอเสมอเราจะได้เป็นผู้ที่มีวิญญาณอันบริสุทธิ์บริบูรณ์และเราก็จะอยู่ด้วยวิญญาณอาหารที่ควบคุมได้เป็นวิญญาณที่บริสุทธิ์เป็นวิญญาณที่ประเสริฐเพราะฉะนั้นการยังอยู่หรือว่าเครื่องประกอบการยังอยู่เรียกว่าอาหารที่จะยังอยู่ที่อยู่ก็แปลว่าเครื่องอยู่หรือที่อยู่หรือไอ้สิ่งที่จะประกอบให้อยู่เราก็จะเป็นผู้ที่มีวิญญาณอยู่กับเครื่องอยู่อยู่กับที่อยู่อยู่กับสิ่งที่จะยังให้มันอยู่ได้อย่างดียิ่งเพราะวิญญาณของเราเลิศประเสริฐเราอยู่เหนือวิญญาณเข้าใจวิญญาณอย่างแท้จริง เป็นผู้กำหนดดังพระเจ้าที่จะกำหนดจิตวิญญาณให้จิตวิญญาณนี้บริสุทธิ์ได้ตลอดนิรันดรทีนี้ก็แสดงว่าเราเรียนรู้ด้วยปัญญารู้เรื่องอาหารสุดท้ายชีวิตของเราจะรู้กรรมผิดอุตุอาหารเราจะรู้ในพระอภิธรรมก็สอนไว้ละเอียดละออเราตกลงเราจะรู้กรรมคือการกระทำของเราไม่ว่าด้านกายกรรมไม่ว่านานไม่มีกรรมวาจามโนกรรมเราจะรู้กรรมเหล่านั้นอันใดเป็นกุศลอกุศลเราจะรู้ทันจิตเราจะอยู่ในการควบคุมของเราผิดหรือวิญญาณเราอยู่เหนือและเราควบคุมได้เราก็จะให้จิตมีมโนซึ่งเจตนาตามที่เป็นไปมันมีเหตุปัจจัยอย่างไรเราก็ทำโดยมีการมุ่ง กุศลให้เป็นกุศลธรรมหรือเป็นกุศลกรรมตามที่เราเจตนาอย่างกุศลให้ถึงพร้อมกันเองและเราก็จะรู้สิ่งประกอบเรียกว่าอุตุมันจะมีบรรยากาศอุตุนิมันจะมีบรรยากาศมันจะมีองค์ประกอบแล้วเสร็จเป็นอย่างนั้นอย่างนี้เราจะทนต่ออุตุได้อย่างไรแค่ไหนเราก็จะเป็นผู้รู้เองแล้วเราก็จะไปพูดเก่งเองตามฝึกตามปรือไปนั้นจริงๆเราจึงจะเป็นผู้อยู่ด้วยกันหรืออุตุนั้นๆได้แต่เราเก่งเท่าไรเราก็ทนต่ออุตุต่างๆหรือองค์ประกอบที่มันเกิดผลมีความร้อนมากมีความหนักมากมีความบีบบังคับมากอะไรเราก็ทนได้เก่งหรือว่ามันไม่ดีไม่บังคับไม่ไม่ร้อนไม่หนาวเราก็ทำให้ได้รู้ในบรรยากาศของความแปรปรวนของความประกอบที่มันเป็น ขึ้นๆลงๆตามบรรยากาศหรือว่าตามองค์ประกอบที่มีผลเป็นสิ่งที่เกิดความร้อนความหนาวความหนักความหนาความอยากความละเอียดความลำบากลำบนอะไรตรงนี้เราก็จะรู้เท่าทันพูดถูกต่างๆได้เราจึงจะรู้ว่าเราจะปรุงอาหารหรือเราจะสัมพันธ์สัมผัสอยู่กับเครื่องอยู่ที่เรียกว่าอาหารนี้เป็นผู้ที่กำหนดอาหารเป็นผู้ที่รู้อาหารทั้งเป็นประโยชน์ตนและเป็นประโยชน์ท่านอย่างสูงสุดที่ฟังดีๆฟังธรรมะดีๆถ้าเราเข้าใจจนที่เรามายึดมั่นถือมั่นแล้วกว้างขวางพิสดารในแม้แต่คำว่าอาหารแม้แต่คำว่าอุตุวิจิตรพฤติกรรมเมื่อเรารู้แท้รู้เทียมเราก็จะเป็นอยู่อย่างผู้มีปัญญาและก็ทำให้แก่ตนได้อย่างดี แล้วคำว่าอาหารคำนี้จึงไม่ใช่เรื่องเล็กไม่ใช่เรื่องตื้นมีหมดตั้งแต่คำสอนของพระพุทธเจ้าอยู่ในโอวาทปาฏิโมกข์อยู่ในศีลอยู่ในวินัยอยู่ในหลักธรรมต่างๆจะเห็นได้จริงๆมีมากมายทั่วๆในเรื่องของคำว่าอาหารและทำอาหารก็มีกว้างขวางด้วยดังที่ได้อธิบายแจกแจงให้ฟังมาแล้วก็ขอให้เราได้ศึกษาให้ลึกซึ้งจนกระทั่งรู้เท่าทันในอาหาร 4 ที่เป็นหมวดข้อใหญ่ๆเกวลินสาหัสสาหัสมโนสัญเจตนาอาหารและวิญญาณอาหารและกระทำได้โดยจริงอยู่เหนือมันอย่างแท้จริงเป็นชาวโลกุตระให้ได้ส่วนตัวเป็น