171212-001 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-r041.txt

ถือสาเหมือนกันความไม่ถือสาโดยภาษานี่แหละคำว่าไม่ถือสาคำว่าช่างเถอะปล่อยเถอะอะไรเธอเนี่ยอันนี้แหละมันมันคือตัวที่ทำให้เราเองสบายได้พ้นทุกข์ได้วางเส้นได้และเราก็จะสบายไปก็ไปเจอกันนานอันดีบางทีมันก็ทำให้เราทุกข์ ก็ตัวยึดตัวยึดมั่นยิ่งยึดมั่นถือมั่นเท่าไหร่จึงถูกมากถ้ายึดน้อยก็ทุกข์น้อยเพราะว่าท่านพุทธทาสท่านสอนเนี่ยเอาแต่เรื่องยึดมั่นยึดมั่นยึดมั่นถือมั่นก็จริงแล้วก็จริงมันเป็นตัวทุกข์เพราะจิตตัวนี้มันจะอยู่ที่จิตจริงแล้วมันก็จะยิ่งมีนิดหน่อยนิดหน่อยมันก็ยึดได้มากได้แล้วมันก็ทุกข์ได้เพราะมันถึงลำบากบ้างไม่ลงวางไม่ลงพวกเราจะเห็นได้ว่าบางทีเงี้ยและถือพวกเรากันเองถึงพวกเรากันเองเพราะอะไรเพราะเราได้เข้าใจแล้วว่าพวกเรานี่แหละเป็นพวกเราและเป็นตัวเรายึดเขาเป็นตัวเป็นตนเป็นตัวเราเป็นพวกเราเป็นของของเราเสร็จแล้วเมื่อของของเรามันจะไม่เป็นไปตามที่บางที่มือของเราไม่ได้ดั่งใจมันก็ ท้าเราไม่ได้ดั่งใจก็เรายังปวดขาเหมือนกันนั่นแหละเพราะไอ้พวกเราพวกเราไม่ได้ดังใจเราก็เคืองๆน้อยๆใจของเราอยู่เนี่ยมันยึดอย่างนี้ทีนี้ความจริงมันไม่ใช่นะต้องเห็นนี่ออกมันไม่ใช่ตัวเรานะมันอีกชิ้นนึงต่างหากบางทีเราอยากให้มือมันทำอย่างนี้อย่างนี้จากอย่างนี้นะขวาอย่างนี้ให้มันได้ดังใจมันยังไม่ได้ดั่งใจเลยมือของเราแท้ๆบางทีมันยังทำไม่ได้ใจของเราแท้ๆนี่เราอยากจะทำวันนี้ได้ตามนี้ตามใจของเราของเราแท้ๆยังทำไม่ได้ส่วนสมมุติที่สัจจะจริงนั้นน่ะยิ่งผู้อื่นตัวอื่นคนละร่างคนละอันของเราเนี่ยเราจะไปให้เขาทำตามใจเราได้อย่างไรทำไม่ได้ถ้ามันไม่ได้เพราะเมื่อมันไม่ได้เราก็จะต้องอนุโลมจริงโดย เราพยายามให้มันอยู่ด้วยกันแล้วเราอนุโลมแล้วว่าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันแล้วก็จริงอยู่ก็ต้องแยกให้ออกว่าอันหนึ่งอันเดียวกันก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันโดยที่เราว่าเราสมมุติจริงๆเราใช้คำว่าปรมัตถ์เป็นพี่น้องกันยิ่งกว่าเพราะเราทำสิ่งที่เป็นเอโกธัมโมอันเดียวกันแต่เราสมมติที่สอนอยู่มันก็คนละท่านคนละท่านไม่ใช่อันเดียวกันหรอกแต่ว่ามันก็ทำอันหนึ่งอันเดียวกันแล้วเรามีอุดมการณ์เดียวกันทำดีสิ่งเดียวกันเรารักกันยิ่งกว่าทางโน้นเขาทำแล้วเขาก็ยังไปเพื่อแยกกันยังพี่ๆน้องๆคลานตามกันออกมาบางทีหาเงินหาทองได้แล้วก็ทะเลาะกันอย่างมรดกกันเราจะได้ต่างๆนี้มันไม่ค่อยไปเข้าที่อะไรแต่นี่ไอ้เรามีก็ช่วยกันอยู่เป็นพวกเรานี่ยิ่งวัตถุแล้วนี่ยิ่งกว่าถึงบอกว่าเรารักกันยิ่งกว่าก็เพราะอยู่ตรงนี้ตรงที่เรามีอยู่มีกินแล้วก็แบ่ง คนกินยิ่งกว่าพี่ๆน้องๆเขาทั้งหมดมีอะไรก็แบ่งกันมีอะไรช่วยเหลือโปรไฟล์กันคนละไม้คนละมือต่างคนต่างช่วยกันยิ่งกว่านะยิ่งกว่าคนทั้งโลกเพราะคนทั้งโลกเขาแล้วพี่ๆน้องๆบางทีแย่งกันหวงกันแทนกันยิ่งกว่าเราจิตละเอียดที่เขาหวงแหนกันเนี่ยพี่น้องเขายังหวงแหนกันยิ่งกว่าเราเราเองไม่ได้หวงแหนที่กับเขาหรอกเราวางแผนน้อยกว่าเพราะเราเป็นพี่เป็นน้องกันกินด้วยกันอยู่ด้วยกันอย่างสนิทจริงๆวัตถุเราไม่มีแล้วเพราะไอ้ที่เหลือจิตในจิตทั้งนั้นแหละไอ้พวกที่เราไปยึดถือความดีอยากให้มันดีแล้วมันไม่ดีสมใจอยากให้เป็นอย่างนั้นแต่ทำอย่างนั้นอยู่ทำไมมันขาดมันขวางก็หมู่เป็นพฤติกรรมหรือเป็นสิ่งใดๆไม่ได้เกี่ยวกับวัตถุนะเป็นด้วยกายกรรมบ้างวจีกรรมมั่งมโนกรรม เต้นอยู่ตรงนั้นแหละมันไม่ได้เกี่ยวกับวัตถุโดยตรงทีเดียวหรอกมันเรื่องจริงๆอยากให้งามพร้อมอยากให้เกิดเป็นไปอยู่อย่างดีพร้อมบางทีก็เกี่ยวโยงใยออกจากไปถึงวัตถุบ้างเล็กน้อยแต่เราไม่ใช่ว่าเพราะเราหวงวัตถุนั้นเพราะเราหวงแหนวัตถุนั้นพอเราเห็นเขาได้มากกว่าแล้วเขามีมากกว่าเพราะอะไรกว่าไม่ใช่เลยแต่เพราะอยากให้งามอยากให้บริบูรณ์อยากให้ดีขึ้นอย่าให้ดีขึ้นมันลึกซึ้งกับการมันเป็นคนละกำหนดเป็นคนละกำหนดเป็นคนละความหมายเป็นคนละสิ่งที่หมายลงไปคนละลักษณะซึ่งเป็นเจตนาดีทั้งนั้นอันนี้แหละถึงบอกจะดูแลแต่เป็นเจตนาดีแต่ว่า ประยุทธ์เพราะผู้ใดผู้ใดหลงตัวรู้ตัวผู้ใดที่ไม่หลงอยู่ยึดอยู่เนี่ยรู้ให้ได้รู้ตัวให้ได้ทุกคนแหละคล้ายๆที่ตัวตนแล้วก็ทำใจวางอนุโลมเมื่อเราเห็นแล้วส่วนที่ดีเราก็รู้อยู่แล้วว่าพวกเรานี่แหละมีส่วนหยาบส่วนใหญ่ดีมาแล้วฝนมาแล้วสบายมาแล้วยังเหลือส่วนย่อยส่วนน้อยมันยังไม่งามพร้อมก็ตามเราก็ต้องเอ็นดูกันเมตตากันเกื้อกูลกันช่วยกันมันจะยังเห็นอยู่ทำตาทำหูยังสัมผัสอยู่อะไรก็ตามแต่ก็พยายามแผ่เมตตาไปทั่วเพราะว่าใครมาจะมารักกันเท่าเราและรักกันอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่องไม่ได้เป็นไปเพื่อของหยาบไม่ได้เป็นไปเพื่อหลาบเพื่อยศไม่ได้เป็นไปเพื่อสรรเสริญแต่จะเป็นไปเพื่อสิ่งที่สุขุมลึกซึ้ง เป็นไปเพื่อสิ่งที่จะให้แก่ตนและให้แก่โลกอันสูงไปเรื่อยๆเป็นระดับๆและส่วนนี้ก็เป็นสภาวะจริงเกิดจริงมีจริงได้แต่ยังเกิดอยู่จนกระทั่งมันไม่รอดแล้วมันก็จะเจ็บป่วยหนักมันก็จะลำบากมันต้องพยายามพากเพียรอ่านปล่อยคิดเห็นให้จริงแล้วก็ปลดปล่อยให้ได้ถ้าไม่ได้แล้วก็ยุ่งกวนอยู่ข้างในแล้วมันจะลำบากจนกระทั่งมันหนักหนาขึ้นมาจนกระทั่งผมจะต้องปิดฐานปิดมุมที่ควรปิดงบสิ่งที่ควรงดเลิกสิ่งที่ควรเลิกทำให้มันเป็นไปบ้างอย่างเงี้ยมันมันจำเป็นจะต้องทำเป็นอย่างนี้เพราะว่าเรารู้แล้วว่าข้างในยิ่งสิ่งบางสิ่งบางเบาและก็เป็นจริงเป็นจังยิ่ง เพราะว่าเอาจริงๆก็ไปหาจิตแล้วมันจิตนี่แหละจริงจิตนี่แหละมันเป็นปรมัตถ์แท้แล้วมันก็ไม่จริงตรงที่เรายังไปหลงผิดอยู่เพราะจิตที่มันจริงยิ่งกว่ารูปกายรูปขันธ์อะไรตรงนี้ไอ้วัตถุยากๆมันไม่จริงอะไรหรอกมันหยาบมันไม่จริงยิ่งกว่าไอ้จิตที่เราไปยึดมั่นถือมั่นนี่แหละจิตนี้มันจริงกว่าแต่มันก็ยังไม่จริงอีกถึงจิตเราก็ยึดมั่นเอาไม่ได้มันก็ไม่เที่ยงมันก็ไม่ใช่ของจริงที่แท้เที่ยงอะไรเป็นแต่เพียงมันมารวมกลุ่มรวมก้อนรับรับรู้สึกมากกว่าเพราะฉะนั้นจะสุขจะทุกข์อยู่ที่จิตจะสุขจะทุกข์อยู่ที่จิตถ้าเรารู้เท่ารู้ทันวางปล่อยได้ทำได้เด็ดขาดแล้วก็สูงกว่าสูงกว่าทำได้และสูงกว่าแล้วก็จะไกลจุดสูง สูงขึ้นกระเถิบขึ้นตอนทำให้เกิดขึ้นทำให้สูงขึ้นเราต้องรู้ความจริงว่าเราสูงขึ้นมาแล้วล่ะเป็นชั้นๆมาแล้วฉันที่จะสูงขึ้นไปอีกมีอีกทำให้สูงขึ้นทำไมไม่พ้นได้มันก็ยังจมอยู่ตรงนั้นมันยังเป็นทุกข์ยังเป็นทรมานยังเป็นอะไรอยู่ต้องเห็นชัดพิจารณาให้มากถ้าปล่อยวางให้เก่งก็เคยวางอย่างหยาบมาได้มีรูปรอยแล้ววางอย่างละเอียดขึ้นไปมันก็รูปรอยคล้ายกันอาจจะละเอียดลึกซึ้งกว่ากันมันเป็นความยึดมั่นนั่นแหละไม่มีอื่นรูปเราจะได้ถือเอาไว้ยึดเอาไว้มุมแบบนั้นหามุมเหลี่ยมปล่อยให้ดีอะไรเราก็จะหลุดพ้นไปได้พวกนี้พยายามช่วยกันดำเนินกันไปจริงๆจากวาระหนึ่งเราก็จะได้ช่วยโลกเขาได้มากขึ้นถ้าเราช่วยตนเองได้รอดมากสูงมากเราก็ช่วยโลกได้มาก แล้วเราก็จะเป็นตัวอย่างอันดีงามเป็นคณะที่งานพร้อมกันไปเรื่อยๆเรื่อยๆเรื่อยๆเรื่อยๆตามภูมิอย่าไปเพ่งพี่จะไปดูผิดจะไปมองผิดว่าเราเองนี่เลวลงที่จึงทำให้เลวลงหรอกเรางามขึ้นแต่ว่ามันละเอียดขึ้นความรู้สึกของเราวนๆมันรู้สึกว่าเป็นความรู้สึกว่าเอ๊ะนี่มันกวนๆนี่มันวิวาทะนี่มันเป็นการรุนแรงมันเกิดเหตุมีดาราแดงๆแล้วนี่ก็จริงอยู่แต่มันไม่ได้เหมือนโลกคนนั้นมันน้อยกว่าโลกโลกเขาไม่รุนแรงถึงขนาดนี้หรอกเพราะเรารู้สึกรุนแรงด้วยความรู้สึกนะเอาจิตเอาจิตเข้าไปวัดมนุษย์แดงมันก็จิตนี้แรงแต่โดยความจริงและเป็นเทียบกับโลกหยาบคายด้วยกันมากมายเทียบกันไม่ติดล้อคนละเรื่องเลยคนละระดับเลยเขาแย่งของก็แย่งของหยาบ อ่าเข้าไปยึดถือก็ยึดถือเรื่องหยาบตอนแรกเวลาก็แสดงกันก็แสดงบทบาทหยาบคายกับเราจะด่าจะพอจะออกมาทางกายจะทำไว้กี่กรรมอะไรกันล่ะดาบหยาบยิ่งกว่าเราแต่เราเนี่ยได้รู้สึกว่าเราจากนั้นทนไม่ได้แล้วเราเองออกสู่กันเองเนี่ยมันก็ดูแลแต่มันก็ยังดีกว่าเขาอยู่นั่นเองแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ดีมันก็ยังไม่ดีควรจะให้ดียิ่งกว่านั้นจนกระทั่งใครเขายกกำหนดยกหมายแล้วว่าโอ้พวกเราบริสุทธิ์ผุดผ่องดีเห็นข้างนอกและลูกมีสงบเสงี่ยมอย่างนี้แล้วก็ฝากถามไปเลยอย่างนี้พอเข้ามาเห็นพวกเรานี่แม่หมดเท่านี้เขาก็เห็นว่าอะไรกันเห็นแม้แต่กายกรรมก็สงบดีพอมาเจอว่าจีกรรมพอมาเจอไอ้เข้ามาข้าง ลีโอบางทีก็ดูรูปรอยนั้นมันห่างกันมันเป็นช่องว่างโอ้มันทำไมมันแรงอย่างนี้ล่ะอย่างนี้มันก็จะขัดกันได้อาจจะทำให้คนอื่นเขาเริ่มสายน้อยลงศรัทธาน้อยลงจริงเราไม่ได้ต้องการความสรรเสริญแต่เราก็ต้องการให้เขาเห็นสิ่งที่ดีเกิดความเชื่อถือศรัทธาเลื่อมใสนี่ไม่ใช่การสรรเสริญเพื่อศรัทธาเลื่อมใสและเขาก็จะได้หันเข้ามาแล้วเขาก็จะได้มาเก็บเอาธรรมะจากเรานี้ไปถ่ายทอดไปเผยแพร่ไปเขาก็จะได้ดีขึ้นตามไม่ใช่เราจะทำให้เขามายกยอปอปั้นหรือว่าสรรเสริญแต่เราทำให้ศรัทธาเลื่อมใสเป็นไปที่น่าเชื่อถือน่านับถือเป็นสิ่งที่ดีงามก็จะได้เห็นดีด้วยแล้วเขาก็จะได้ทำตัวเขาให้ดีอย่างนี้ด้วยและเป็นเป็นเป้าหมาย ใกล้กันมันคล้ายกันแต่มันมีเป้าหมายเฉียดขึ้นอยู่นิดนึงเราเองเรารู้จิตของเราว่าเราไม่ได้ต้องการสรรเสริญถ้าเราเองยังเป็นผู้ยังหลงต้องการสรรเสริญเยินยอยกย่องชูเชิดและเราก็จะได้เอร็ดอร่อยต้องฟูอะไรอย่างนี้อยู่แล้วก็อันนั้นอิสลามหมดแล้วจิตไม่ดีแล้วอย่าไปพยายามคิดอย่างนั้นอย่าไปพยายามตั้งจิตไว้อย่างนั้นเป็นอันขาดเชียวพอรู้ธาตุแท้ว่าจิตของเราอยากจะทำเป็นเด็กเป็นดังเป็นโก้เป็นฟองฟูมีความสุขถ้าเขามาชมเชยแล้วก็สุขใจเข้าใจอะไรอย่าให้เป็นอย่างนั้นเป็นอันขาดจิตที่ชัดเจนแต่เขาจะมาพูดชมเชยถ้าเราถูกเราทำสิ่งที่น่าชมเชยแต่เขาก็มาชมเชยจริงตามธรรมแล้วเรา รู้ทันอยู่มีสติรู้ชัดอยู่ว่ะเออเข้ามาชมเชยถูกแล้วเขาเลื่อมใสจริงถูกแล้วเห็นเป็นดีถูกแล้วเราก็รู้ความถูกต้องนั้นแต่จิตเราจะฟูเป็นอันขาดจะหลงลอยเพื่อพอเขาพูดเท่านั้นน่ะขึ้นเลยจะแสดงใหญ่เลยอะไรเลยต้องให้มีจังหวะอยากให้เขาจับได้ว่าเนี่ยเราขึ้นแล้วนะพอยกเท้าคันนั้นน่ะพอแตะค้างคันนั้นก็จบปั๊บเลยไม่ใช่นะเพราะมีจังหวะบอกว่าเขามาแต่หางแล้วนะแต่เขายกยอแล้วนะจริงหรือเปล่าถ้าจริงก็เออก็จริงเป็นจริงตามจริงแล้วดูจิตจะซ่อนลงไปเลยว่าเราหลงยินดีปรีดาเพิ่มแล้วก็เดี๋ยวมันจะรีบลงรีบจะยกตัวยกตนขึ้นสูงเด่นไปเลยทันทีทันใดอย่าเพิ่งตก ให้มีสติสัมปชัญญะใช้ปัญญาทุกจังหวัดกาญจนบุรีบ้างแล้วจะทำให้เราเองงามพร้อมขึ้นไปแล้วก็ช่วยกันไปได้ช่วยศาสนาไปได้ช่วยคนอื่นเขาด้วย