190223-011 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt

นลืมมันทิ้งมันสลัดมันภาษาพูดมีหลายภาษาแต่การกระทำต้องทำให้ได้จริงอย่าให้ไม่มีอาการนั้นอยู่ที่จิตนั่นแหละอย่าให้มีอาการทุกข์ถ้าอธิบายด้วยระบบสมุนไพร ไปหลงมากล่าวถึงไม่อยากมาใกล้ก็หลอกมาเขาก่อมาเขาสร้างมาก็ปรุงมาแล้วเราก็ไปยึดเอาตามนั้นมาตั้งแต่ปางไหนปางไหนก็ไม่รู้มันไม่รู้ก็มีหรือมันรู้ว่าจิตอาสานี้แหละเกิดมาชาตินี้มันก็ไม่รู้อ๋อเราไปถูกหลอกว่ามึงก็รู้ถ้ารู้แล้วว่าเราถูกหลอกมาเราไปติดยึดตามมาก็มาล้างไม่เป็นหลักแห่งการพิจารณาเพราะรัฐบาลทำหรือว่าการประพฤติเพื่อที่จะกดอดทนอยู่ในความลำบากบ้างเห็นความลำบากให้มันดิ้นขึ้นตัวเราติดอะไรมันเป็นสำคัญรู้ก่อนอย่าเพิ่งไปอดทนก็อย่าเพิ่งไปปฏิบัติธรรมโดยที่สิ่งนั้นสิ่งนั้นเราไม่ได้ติดถ้าไม่ได้ยึดก็ไม่ได้พิเศษอะไรเอาแต่มากดข่มทร คนเฉยๆโดยที่เราไม่ทรมานมันก็ไม่มีผลอะไรเพราะเราไม่ได้ผิดสิ่งนั้นไม่ได้เห็นทุกข์ในสิ่งนั้นไม่ได้มีทุกข์ในสิ่งนั้นเราว่างๆเดี๋ยวฉันไปเธอก็ไปหาเรื่องมาทรมานกายเป็นอัตตานิโยคก็ไม่เอาจนกว่าเราจะล้างสิ่งที่เราติดจริงนั้นให้หมดซะก่อนทีนี้อยากจะทำให้ภาระอินทรีย์มากขึ้นจะมีการสูงขึ้นโดยการอดทนอดหัดทนเพิ่มขึ้นเพื่อที่จะรู้ความลึกซึ้งของกายของกายของมโนเช่นอดข้าวมากขึ้นเป็นต้นแล้วก็เดินเหินหรือว่าทำอะไรก็ตามแต่ที่จะมีความเจ็บความทนอะไรเพิ่มขึ้นก็เพื่อที่จะให้มันเก่งขึ้นโดยอินทรีย์ภาระแข็งกล้าขึ้นถ้าสิ่งที่มันเกิดมันทนมากขึ้นนั้นเราทนได้อยู่ เราก็จะเป็นผู้ที่มีอินทรีย์พละแข็งกล้าขึ้นมีอิทธิวิธีมีมโนมยิทธิถ้าเผื่อว่ามันจะจรมามันจะไปเจอในอนาคตเราก็จะเป็นผู้ที่อยู่เหนือมันได้เพราะว่าเราได้รู้แล้วแล้วก็ปลดทุกข์ได้แล้วด้วยแม้แข็งกล้าขนาดนี้เราก็สามารถสู้ได้โดยไม่หวั่นไหวโดยไม่มองเศร้าแต่ยิ้มแย้มได้ทีเดียวเราก็อยู่เหนือความทุกข์นั้นมันเป็นการที่จะเพิ่มภูมิและเพิ่มอินทรีย์ไปตามลำดับตามลำดับเบื้องต้นต้องพยายามรู้เบื้องต้นก็คือที่ตนเป็นที่ตนมีอยู่จริงที่เป็นประเทศหลงเสิร์ฟหลงเสวยว่าเป็นสุขน้องติดก็เป็นความอยากได้อยากมีอยากเป็นจริงๆรู้ที่ตนไม่ ดาราที่เต็มให้หมดเอาอันนี้ซะก่อนเป็นส่วนสำคัญ