230401-370 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ022.txt

ียสละเป็นผู้ให้เป็นผู้ที่อุทิศไม่มีตัวตนของตนเอาศีลข้อนั้นข้อนี้เป็นหลักเกณฑ์ถ้าผมสงสัยก็วัดด้วยศีลต่างๆที่ท่านศึกษามาแล้วในโอวาทปาฏิโมกข์ศีลทุกๆหลักที่จะทำให้ท่านพ้นบาปพ้นกรรมมาจนกระทั่งเป็นศีลอภิสมาจารต่างๆคือเป็นศีลที่ทำให้งามพร้อมยิ่งขึ้นเป็นอภิสมาจาร ท่านก็จะเอามาใช้ตัดสินเป็นเรื่องขององค์ประกอบของหลักการของกฎของระเบียบของบัญญัติเอามาประกอบเพื่อให้มันไปดีที่สุดส่วนใจนั้นมีแต่ทานแต่ให้อภัยทั้งสิ้นยกให้ทั้งสิ้นถ้าจะตรวจจิตตรวจใจดูกรรมทุกข์กรรมตรวจจิตตรวจกรรมอุตุนั้นท่านจะเก่งแต่ละบุคคลไม่เท่ากันอุตุนิคือส่วนผสมอย่างที่กล่าวแล้วเราจะใช้ภาษาเรียกว่าหนักจะใช้ภาษาเรียกว่าร้อนจะใช้เรียกว่าภาษาเรียกว่าเย็นจัดจะใช้ภาษาอะไรแล้วแต่มันเกิดแต่ผัสสะแล้วก็เกิดการปรุงเป็นผลออกมาเป็นอุปสรรคเป็นอะไรแล้วแต่จะเรียกบรรยากาศจะเรียกสภาวะธรรม จะเรียกความจริงจึงเกิดอยู่หนักหนาอย่างไรอย่างไรก็แล้วแต่อินทรีย์พลังของพระอริยเจ้าหรือพระอรหันต์แต่ละองค์เรียกว่าเจโตที่เราใช้ภาษาว่าทนได้ถ้าจะทนได้แล้วแต่แต่ละองค์ท่านจะทนได้ต่ออุตุต่างๆเหล่านั้นถ้าใครฝึกเพียรมากท่านก็ทนต่ออุตุนิได้มากถ้าไม่ฝึกเรียนมากจิตใจไม่แกร่งพอก็ทนต่ออุตุนิได้น้อยก็แล้วแต่แต่ละบุคคลอย่างนี้เป็นต้นเพราะฉะนั้นสิ่งที่จะปรุงสิ่งที่จะสร้างสิ่งที่จะกระทำขึ้นเป็นอาหารนั้นอาหารให้บุคคลเป็นอาหารทิพย์เป็นอาหารทางธรรมไม่ว่าเป็นอาหารอะไรก็แล้วแต่ท่านก็คงไม่ไปทำอาหารปรุงอาหารนอกโลกทำกับข้าวกับน้ำเลี้ยงคนหรอกแต่อาหารเหล่านั้นท่านจะปรุงทางทำเป็นอาหารทำนาเป็นธรรมมาหาร แล้วโดยเฉพาะท่านจะรู้ในภาษาหารู้ในมโนสัญเจตนาหารรู้ในวิญญาณอาหารและไม่เป็นทาสกัลวาลิงกะลาหาญอย่างแท้จริงดังที่เราได้เล่าและอธิบายแล้วเพราะชีวิตที่ท่านอยู่ท่านจะรู้ 4 จุดที่ว่ากรรมการกระทำใดๆก็ดีกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมเกี่ยวข้องกันแต่อย่าไปจนกระทั่งถึงมโนกรรมที่มีพฤติกรรมละเอียดยิบขนาดไหนท่านก็จะรู้ไปถึงจิตถึงกรรมในจิตถึงจิตที่มีอารมณ์แล้วก็ทำอารมณ์ให้เป็นนิพพานเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอทำอารมณ์ให้จางคลายวางปล่อยทำอารมณ์ให้เป็นอารมณ์เบิกบานแจ่มใสเป็นอารมณ์ที่ไม่มีทุกข์เป็นอารมณ์ที่ท่านไม่มีโสกะปริเทวะทุกขะโทมนัสอุปาย จะเอาหลักเกณฑ์จะเอาคำสอนจะเอาหมวดข้ออะไรก็แล้วแต่มาอธิบายเทียบเข้าทะลุความหมายเข้าใจอย่างดีทั้งพยัญชนะและความหมายที่แท้มันหลุดร่อนไปหมดมันตรงไปหมดมันไม่มีสิ่งที่ไม่ควรมีและมันมีสิ่งที่ควรมีอยู่อะไรเป็นกับปิยะควรก็ควรอะไรในปากกับปิยะไม่ควรมีก็ไม่มีเลยจริงๆสุญญตาได้จริงๆสนิทสะอาดพรั่งพร้อมเพราะว่ารู้แท้จริงในจิตรู้ภาวะจิตวิญญาณที่แท้รู้อารมณ์เขามียารู้ธรรมารมณ์อย่างสูงสุดและก็เข้าใจกรรมที่เป็นกรรมอันควรเกี่ยวกับคนข้างนอกเขาถือหรือไม่ถือเป็นสมุดที่สัจจะอย่างนั้นอย่างนี้ก็รู้กายกรรมวจีกรรมนั้นแม้แต่กรรมของมโน ของตนเองท่านก็สามารถที่จะให้หยุดหรือให้เกิดดับสนิทหรือให้เป็นไปต่อให้มันดำเนินไปต่ออยู่ท่านก็สามารถที่จะควบคุมให้เป็นไปได้ดังนี้เป็นผู้อยู่เหนือกรรมอยู่เหนือจิตเรียกว่าอยู่เหนือกรรมอยู่เหนือจิตหรือสามารถที่จะผลักเบนเปลี่ยนกรรมเปลี่ยนจิตของตัวเองได้อย่างแท้จริงจึงเรียกว่าเป็นโรคอุจจาระบุคคลเป็นผู้อยู่เหนือเพราะฉะนั้นส่วนต่ออุตุกับอาหารก็เป็นสิ่งที่จะต้องเกิดต้องเป็นต้องมีดังที่กล่าวไปแล้วว่ามันจะมีอุตุเท่าที่เป็นไปได้บางทีร้อนชาร้อนฉี่อยู่ทีเดียวหนักแต่ถ้าท่านมีอินทรีย์พละมีเจโตแรงกล้าสามารถสู้ทนได้ท่านก็ทนได้สูง เปลี่ยนศูนย์อาหารจะดีหรือไม่ดีมีมโนสัญเจตนาหารมีปัญญาท่านมีปัญญากำหนดหมายเจตนาดีแล้วก็สร้างไปตามที่ท่านสามารถได้ท่านก็จะเป็นผู้ที่ทำอาหารนั้นเลี้ยงมนุษย์อยู่โลกโลกอยู่ที่เดียวและท่านก็จะรู้อาหารแม้แต่ของตนจะกำหนดอาหารให้แก่ตนได้อย่างเป็นผู้มักน้อยสำหรับตนนั้นเสพอาหารน้อยแต่สร้างอาหารให้ผู้อื่นมากอย่างนี้เป็นต้นทำเครื่องอยู่เครื่องยังอยู่เครื่องเป็นอยู่หรือเป็นอาหารนี่แหละเป็นภาษาไทยๆมีความหมายลึกซึ้งสร้างอาหารหรือว่ารับอาหารเป็นผู้รับเป็นผู้ให้อยู่เป็นผู้มีทานอนามัยที่แท้จริงส่วนหลักเกณฑ์อื่นๆนั้นท่านมีพร้อมในบุญมีภาวนาใหม่มี อุปัชฌาย์อนามัยเป็นผู้นอบน้อมถ่อมตนอยู่มีตัวยาวว่าจะไมเป็นผู้ขวนขวายไม่ใช่เป็นผู้ที่สังกัจจายน์แต่เป็นผู้ค้นคว้ามีมวยยาวัจจมัยมีปัตตานีปัตตานีเข้าถึงฌานที่ถึงปรมัตถะไม่เข้าถึงฌานที่เป็นปรมัตถ์มีปัตตานุโมทนามัยมีจิตใจยินดีอยู่อนุโมทนามีจิตใจยินดีเบิกบานร่าเริงไม่ใช่มีอดีตแล้วก็เป็นตัวไม่ยินดีเป็นทุกข์อันติเป็นทุกข์อันติเป็นตัวผลาญเป็นตัวทำลายไม่มีตัวนิวรณ์กิเลสคู่ที่ 6 พุทธที่ 7 คือ ปราโมทย์หรือหมู่คณะโมฆียะเนี่ยท่านมีโมฆะมีหมู่คณะหรือมีปราโมทย์ไม่มีอะไรติดอนุโมทนาอนุโมทนาแม้มีแต่อนุโมทนาตามเห็นอนุโมทนาเนี่ยเข้าถึงปัตตานุโมทนามัยเข้าถึงเป็นส่วนจิตที่ไม่มีปัตตะจริงๆเนี่ยเป็นสภาวะที่เกิดที่ต้นมีที่ต้นเข้าถึงอยู่ที่เดียวในสภาพนั้นอย่างรู้ในอัตรานั้นนานแล้วตัดสัญญาท่านกำหนดรู้อัตรานั้นอยู่เป็นอัตราที่อาศัยเป็นเครื่องอาศัยรู้ตนรู้ตัวอยู่ทีเดียวท่านมีหลักฐานโมทนาใหม่นั้นในวาระที่ควรมีอยู่แต่ถ้าไม่ใช่คุณยึดมั่นถือมั่นในอัตราทั้งหลายท่านรู้ว่าอัตราคืออะไร อัตราไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตนไม่ใช่ของเราของเขาของใครแต่มันเป็นสภาพที่อาศัยเพราะฉะนั้นท่านก็ยึดถือส่วนที่ควรอาศัยมันจึงเป็นสิ่งที่เป็นตุเป็นอาหารอยู่อย่างนั้นแหละเป็นผู้ที่รู้ในปัตตานุโมทนามัยแท้มีแท้สมควรมีก็มีแล้วก็วางก็ปล่อยไม่ได้ยึดมั่นถือมั่นมันอาจจะเป็นผู้ที่แสดงธรรมได้ทั้งกายกรรมแสดงธรรมได้ทั้งวจีกรรมเป็นธรรมะเพราะฉะนั้นผู้ใดที่จะมาคบหาธรรมะเป็นธรรมเสวนาธรรมะสวนะอาจจะมาฟังธรรมะจากท่านท่านก็จะเป็นผู้ให้ธรรมะเป็นธรรมเทศนาที่เป็นบุญมีบุญอยู่ตลอดเวลาแม้แต่ตัวท่านเองท่านจะเสวนาของท่านท่านจะเสวนาของท่านท่านจะฟังธรรมของท่านท่านจะเสพคุณ ธรรมะของท่านท่านก็เป็นผู้ที่ต้องแสวงหาธรรมะอยู่เป็นธรรมะทางด้านบัญญัติก็ตามทั้งด้านความรอบรู้ความชำนาญความที่จะเป็นประโยชน์ยิ่งยิ่งยั้งประโยชน์ให้ถึงพร้อมอยู่ท่านก็จะรู้จักการขวนขวายรู้จักการกระทำเอาเองเป็นธรรมะเพื่อจะได้ให้ผู้อื่นเป็นธรรมเทศนาท่านจะรู้ถูกรู้ตรงเป็นทุกข์กรรมมีทิฏฐะมีความเห็นมีความเข้าใจ