230415-376 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ022.txt

็นสุขหรือว่าเราน่าจะใช้เวลาไปปรุงเป็นตนไปทำไปวุ่นวายแต่ตอนนี้เราไม่ทำเราจะเห็นเวลามันเหลือมาแล้วเอาเวลาไปทำสิ่งที่เป็นสารัตถะยิ่งกว่าเราจะได้มากขึ้นถ้ายังเป็นสิ่งที่ดีๆๆมันก็เป็นคุณเป็นค่ายิ่งเราเห็นว่าไม่จำเป็นจะต้องทำงานแล้วจะต้องไปค้าไปขายไปแล้วไปเปลี่ยนและทำงานในอาชีพที่ดีเป็นการงานที่ดีเราก็จะรู้ว่าการงานที่ดีที่โลกเขาดูนี่เขาดูผิวเผินถ้าแบ่งชั้นวรรณะของการงานทางโลกผิวเผินแต่เราเป็นนักธรรมะเราจะเห็นว่าการงานนี่มันไม่ผิวเผินนะเราจะมีปัญญาลึกซึ้งฉลาดช้อนใช้ลงไปเห็นได้ว่าการงานอย่างนี้ที่จริงไม่ใช่การงานน่าเกลียด เราเคยหลงแต่ก่อนการงานอย่างนี้เป็นงานที่จูงดึงสังคมเป็นงานสารัตถะเป็นงานที่บริสุทธิ์เป็นงานที่เป็นแก่นสารเป็นงานที่โน้มน้าวเข้าหาความสำคัญของชีวิตซึ่งจะเป็นไปโดยสุจริตยิ่งขึ้นสูงนะมันไม่ใช่ต่ำแต่ก่อนเราหลงว่ามันต่ำแต่เดี๋ยวนี้เราเห็นว่ามันสูงด้วยความรู้ด้วยปัญญาว่ามันสูงอย่างไรทั้งๆที่โลกเขาก็ยืนยันว่าต่ำแต่ปัญญาของทางธรรมของเราเราเห็นว่ามันสูงแล้วมันจะสูงยิ่งต่อเมื่อเราเห็นว่ามันมีความหมายมันเป็นของสำคัญทางด้านเศรษฐศาสตร์เศรษฐกิจมันเป็นเรื่องที่รู้เลยว่าอ๋ออย่างนี้อย่างนี้ยิ่งคนทำน้อยแต่อันนี้ยิ่งสำคัญยิ่งหายากยิ่งคนจะต้องได้ต้องมีต้องเป็นจะต้องโลกจะต้องสร้างขึ้นให้มากๆเพราะว่าเราไปทำสิ่งที่โลกต้องการมากๆนี่เรียกว่ามันเป็นความ ต้องการของสังคมหรือของของมนุษย์ที่แท้เป็นแก่นสารทางด้านเศรษฐศาสตร์ชั้นเรียกว่ามันเป็นอุปสงค์เป็นของต้องการอุปสงค์เป็นของที่จะต้องการอย่างยิ่งของมนุษย์เราก็จะเห็นด้วยปัญญาอันลึกซึ้งแล้วเราก็จะมาลงทุนลงแรงเสียเวลากับอันนี้แหละอันที่มันเป็นอุปสงค์อันที่มันเป็นปริมาณอันที่มันเป็นความต้องการของมนุษย์ชาติอย่างนี้ธรรมะให้มันแรงมากแรงมากขาดแคลนยิ่งกว่าน้ำมันทางด้านเศรษฐกิจมันขาดน้ำมันเท่านี้ไม่เท่าไหร่หรอกแต่มันขาดคนมีธรรมะเนี่ยมากเหลือเกินคนที่ลดความโลภลดความโกรธได้เนี่ยมันหาได้ยากทุกวันนี้มันคนมันเต็มไปด้วยความโลภความโกรธจำเป็นสำคัญยิ่ง เรามาทำงานอาชีพนี้มาช่วยโลกเขาด้วยอันนี้ถ้ายิ่งมีสิทธิ์สูงแล้วเราจะรู้ว่าเราจะผ่านนี้แสนยากยากจริงๆต้องลงทุนลงแรงต้องละเอียดลออต้องเสียสละไม่แลกไม่เปลี่ยนนี้จะทำให้ฟรีก็ยังยากยังเย็นเลยมันถึงจะมีคนมาทำงานนี้ด้วยปัญญาอันยิ่งหรือไม่เห็นกินมันเสียสละกินเพราะว่าทำแล้วก็แลกลาภไม่ได้เลยยศไม่ได้นอกจากแรกไม่ได้แล้วยังแถมเสียอีกซ้ำไปเราจะต้องทนกำลังทั้งกำลังกายกำลังทุนรอนกำลังเวลาหัวคิดหัวอ่านทุกอย่างผมลงไปเพื่อที่จะทำสิ่งนี้ขึ้นมาด้วยสัญญาณชาญฉลาดที่จะทำให้มันเกิดผลประโยชน์คนจะรับได้คนเขาจะยินดีเอาเราจะทำยังไงล่อเขามากเกินไปก็ไม่ได้ไม่หลอกเขาเลยเขาก็เมินหมางจริงๆเพราะฉะนั้นเราก็ไม่ใช่ เราก็หมายความว่าเขายังติดอยู่ขนาดนี้นะเป็นกษัยแล้วก็ใสต่างๆมาร่วมกลุ่มบ้างพอเป็นพอไปแล้วก็ถ้าเกิดว่าให้เขาแล้วขนาดนี้แล้วเราจะต้องลดก็ใสลงมานี่สำคัญแล้วนัดลุงทางธรรมเนี่ยเมื่อใช้กับสายขนาดนึงแล้วได้หรือไม่ได้แล้วก็ใช้ต้องเท่านั้นต้องการแค่นั้นครับเผื่อว่ามากคนนั้นคนนี้จะได้คนที่หนักกว่านั้นมาแล้วเราจะแบกหามไม่ไหวเราจะไม่ใช้กับสายที่หยาบเท่านั้นแม้คนที่ติดมาแล้วโดยเราใช้กระแสเท่านี้สมมุติว่าใช้กษัย 5 ส่วนมีคนติดมาแล้วเราก็มาช่วยเหลือเกินไปขึ้นมาได้เราก็จะต้องลดกระแสลงอีกเป็น 4 ส่วนต่อไปใช้ 3 ส่วนต่อไปใช้ 2 ส่วนเราจะลดจนไม่ต้องใช้กษัยเลยไม่ต้องใช้เครื่องประกอบที่มันเป็นเครื่อง เขาอาศัยอย่างนี้เป็นต้นเราจะต้องรู้ทิศทางไม่ใช่ใช้กษัยให้เขา 5 ส่วนต่อไปเลยไปที่ไปใช้ 6 ส่วน 7 ส่วน 10 ส่วน 20 ส่วนเข้าไปอีกอย่างนี้หลบพ่ายแพ้โรคและเราเองเราก็ช่วยเขาไม่ได้พวกนั้นได้ติดแต่เปลือกติดเป็นเหยื่อล่อหรือกิจกรรมใสเลยกว้างไม่ได้สารพัดช่างมันเราจะต้องรู้กรรมกิริยาหรือว่าทิศทางที่เราจะทำเราจะทำอย่างไรกับมนุษย์เราจะช่วยเหลือเขายังไงและกรรมวิธีเนี่ยมันจะเป็นยังไงถ้าช่วยไม่ได้เราก็ต้องส่งเอาไว้ใช้กับสาย 5 นี่ก็ช่วยแค่นี้ก่อนต่อไปเรารถมาไม่ได้ก็ส่ง 500 ส่ง 500 ถ้าเผื่อว่าลดได้ลดภาษีรถมา 3 อย่างนี้มันจะเจริญให้ความเข้าใจอันซับซ้อน จะต้องมีปัญญาแม่นเปล่าเห็นจริงเห็นชัดในส่วนไหนคืออะไรส่วนไหนคืออะไรอะไรที่เราเองเนี่ยเราไม่ติดแล้วล่ะกษัยที่เราใช้เราต้องเป็นคนไม่จริงถ้าเราจะติดกับสายนั้นแล้วเราก็ไปใช้กับสายนั้นไม่ได้เราเองเราจะเป็นคนที่ต้องมันยิ่งจะต้องเพิ่มความและร้อยถึงจะเสร็จไปด้วยอะไรไปไหนไปด้วยมันยิ่งจะยุ่งเพราะเราจะต้องมีสติสัมปชัญญะรู้เท่าทันเสมอผัสสะสิ่งนั้นสิ่งนี้แม้เราจะเหลือน้อยลงอยู่เราก็จะต้องมีสติปฏิบัติอันนี้แหละเป็นปฏิปฐานปรับปรุงจิตเปลี่ยนเปลี่ยนจิตให้วางให้ปล่อยให้รถให้เราให้จืดคลายจางให้ได้ให้เราถึงจะเห็นความจริงว่ามันคือจางมันคลายแม้มันสัมผัสแต่ต้องเกี่ยวข้องอยู่มึงก็เฉยอุเบกขาจริงๆจะต้องเข้าใจลักษณะอุเบกขาธรรมมีให้ชัดเจนอย่าเข้าใจอุเบกขาทำ แบบเดียวกับผีเป็นแบบมิจฉาทิฐิเป็นอุเบกขาทำเฉยโง่เฉยไม่รู้เรื่องไม่ใช่ต้องอุเบกขาเพราะเราไม่หวั่นไหวอุเบกขาเพราะเราเฉยเรามีจิตอันยิ่งเราว่างเราวางเราปล่อยได้อย่างยิ่งถูกปกปักอกหักเป็นความว่างอย่างเอกแม้ใกล้อยู่ชิดอยู่หุบปากนี่แปลว่าใกล้หุบปากบอกแม่จะใกล้จะคิดจะแตกจะต้องกันอยู่จะเกิดถ้าแปลเอาตรงตัวแล้วจะต้องตั้งอยู่แล้วก็เกิดเกิดอยู่ตั้งอยู่ใกล้ๆกันนี่จะบอกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันก็แทบตายเราก็ยังนิ่งว่าขาดเอกเป็นหนึ่งไม่เป็นท่าไม่เป็นภาพสิ่งนั้นสิ่งนั้นแท้จริงอยู่เหนือ แท้จริงอย่างนี้จึงจะเรียกว่าอุเบกขาชั้นโลกุตระเป็นอุเบกขาฌานที่เป็นวิมุตเราจะต้องทำความรู้ในเรื่องของอารมณ์จิตถึงขั้นอุเบกขาเป็นอย่างไรถึงขั้นสุขเป็นอย่างไรถึงขั้นกิตติเป็นอย่างไรถึงขั้นมันยังมีวิตกวิจารณ์อยู่น้อยหรือมากเป็นอย่างไรถ้าเรารู้สภาวะธรรมเหล่านั้นเราก็ปฏิบัติธรรมไปได้ยืนเดินนั่งนอนมีสติปัฏฐานปฏิบัติวิปัสสนาลดละปล่อยไปประพฤติไประดับประเทศแข็งแรงและก็จะมีฐานอาศัยยิ่งกว่าเบาสบายและยิ่งมีแรงงานยิ่งมีผลผลิตยิ่งเป็นทั้งคนสร้างสรรค์ที่ศูนย์เป็นคนถึงศูนย์ที่สร้างสรรค์นี่เป็นคนประเสริฐเป็นคน ศูนย์ที่สร้างสรรค์หรือเป็นคนสร้างสรรค์ที่มีความสูงในโลกแล้วไม่โกรธแล้วไม่หลงแล้วเป็นผู้รู้เป็นผู้ตื่นน่ะเป็นผู้เบิกบานร่าเริงไม่หดไม่หูไม่ห่อไม่เหี่ยวไม่เคร่งเครียดเป็นคนที่ชี้ชวนคนอื่นเขาเบิกบานร่าเริงอยู่ที่ไหนที่นั่นก็เบิกบานแจ่มใสอยู่ที่ไหนอยู่ที่นั่นก็ไม่แข็งไม่เครียดไม่เครียดไม่เครียดไม่อัดไม่ลำบากใจอยู่กันอย่างที่โยนไปด้วยดีอย่างนี้เป็นคุณธรรมยอดของธรรมะเราก็จะต้องฝึกปรือเรียนรู้จนกระทั่งเป็นจริงเป็นอัตโนมัติจนมั่นคงแข็งแรงแล้วก็จะเป็นหลักให้แก่สังคมให้แก่ผู้อื่นก็เป็นที่พึ่งแห่งตนอื่นเรามีกรรมวิธีเรามีคำบอกคำสอนและมีทางที่จะไม่ให้เขายึดมาได้ ช่วยเหลือเกื้อกูลเข้ามาเป็นตัวอย่างเสียสละมาเขาไม่ทำตามเราก็ทำอยู่คนเดียวคนอื่นเขาทำตามด้วยกันเกื้อกูลกันก็ส่งเสริมกันไปมันก็จะมากขึ้นมากขึ้นมากขึ้นผู้ใดเห็นเหมือนกันเหมือนกันหมดหน้าทิศทางนี้เป็นอย่างนี้เป็นตั้งแต่พระพุทธเจ้ามาพระมหาสาวกต่างๆพาทำมาเป็นเหมือนกันหมดสุดท้ายเราจึงจะมาเข้าใจถึงการงานหรือศาสนาแห่งกรรมมันนิยมเป็นศาสนาที่มีกรรมนี่แหละเที่ยงมีกรรมนี่แหละเป็นความจริงนี้ย่อมมะยะตะหรือนิตะคนนี้มันแปลว่าจริงแต่ว่าเที่ยงทั้งนั้นแต่ว่าจริงแต่ว่าเที่ยงความเป็นกรรมพันธุ์นิยมก็คือกรรมนี่แหละเที่ยงทำดีก็ดีจริงทำชั่วก็ชั่วจริงทำดีแล้วเราจะเหนือดีเราจะไม่หลงดีเราจะไม่เอาดีนี้เราปล่อยดีให้คนอื่นเขาหมดก็ยังได้เป็นจริงได้ ระกำนี่แหละมันเป็นสิ่งดีถ้าทำเป็นกุศลมันก็สร้างสรรค์ถ้าทำเป็นอกุศลมันก็ทำลายพระศาสนาพระพุทธเจ้าจึงเน้นเรื่องกรรมหรือการกระทำหรือการงานศาสนาไม่ใช่ศาสนาไร้การงานไม่ใจร้ายสิ่งที่มันเป็นสารัตถะแปลกันจนไม่รู้เรื่องการงานที่ทำดังกล่าวเรียกว่าอดีตกิจกรรมการงานที่กำลังทำอยู่ได้ว่าปัจจุบันน่ะกรรมการงานที่จะกระทำในอนาคตก็เรียกว่าอนาคตจะทำเพราะฉะนั้นเราก็จะทำกรรมดีแล้ววีรกรรมกรรมที่มันเป็นครอบครัวพ่อพันธุ์ข้อเกี่ยวข้องกับการมันช่วยหนุนกันก็มีช่วยผลาญกันก็มีเราก็เรียกว่าเวรกรรมถ้ากรรมส่วนมากกรรมที่ผลาญทำลายไม่ให้เจริญในชั้นเรียกว่าเวรกรรมถ้ากรรมดีก็เป็นวีรกรรมกล้าหาญชาญชัยเป็นไปด้วยดีเป็นไปด้วย มันก็ต้องพยายามพิสูจน์เรียนรู้มาใครมีน้อยก็ได้รู้น้อยๆก็พยายามดูให้ชัดแม่น้อยก็รู้ให้ชัดอย่าสงสัยคนมีจิตอิจฉาให้ได้ถ้ายิ่งมากๆแล้วมันยิ่งรู้ง่ายแล้วมันก็ยิ่งจะชัดเจนยืนยันเองขอให้ทุกคนพิสูจน์น่ะฟังที่พูดนี่พยายามและทุกเชิงไม่ใช่ว่าเรามาหลงเชื่ออาตมาไม่ใช่ว่ามาหลงเชื่อตามตำราไม่ใช่ว่ามาหลงเชื่องมงายอะไรเราเชื่อเพราะสิ่งนี้เราเห็นด้วยปัญญาอันยิ่งเองด้วยตนนั้น