230325-365 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ022.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันอังคารที่ 25 มีนาคมพุทธศักราช 2523 พระจันทร์นี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์นำพิจารณาธรรมะปัจจะเวกก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกอาการโพธิปักขิยธรรมมีสติปัฏฐานเป็นอันแรกที่เกิดขึ้นหากคำว่าสติปัฏฐานถ้าผู้ใดเข้าใจโดยสภาวธรรมก็จะรู้ว่ามันมันมีทั้งหมด สติปัฏฐานนั้นก็คือตัวเน้นคำว่าสติคำว่าความเป็นไปก็คือสมาธิองค์ 8 ซึ่งก็มีสติอยู่ในสมาธิมักองค์ 8 ด้วยและมันก็สั่งสมลงไปโดยองค์มักทั้งหลายแหล่นั้นเป็นบทบาทตั้งแต่ความเห็นความเข้าใจที่ถูกต้องแล้วก็พยายามแล้วก็มีฐานแห่งสติเป็นองค์ธรรมที่สำคัญนำพร้อมอยู่ในการประพฤติปฏิบัติไม่ว่าเราจะมีความนึกคิดไม่ว่าเราจะมีวาจามีการกระทำการงานมีชีวิตที่ดินต้องจัดอยู่ในทุกๆเดือนหมดแล้วก็รู้แล้วแต่จะปฏิบัติเพื่อให้เกิดฐาน มั่นคงเป็นสัมมาสมาธิเป็นตัวสำคัญที่จะเป็นฐานอันมั่นคงยังลงยังลงประกอบลงทรงทำต่างๆหมวดธรรมต่างๆที่อยู่ในโพธิปักขิยธรรมไม่ว่าจะเป็นสัมมัปปธาน 4 เป็นอิทธิบาท 4 เป็นอินทรีย์ 5 พละ 5 โทษช่อง 7 ที่อยู่ในนั้นก็ล้วนแล้วแต่เป็นองค์ธรรมที่จะมีพฤติกรรมจริงเกิดขึ้นตอนองค์ธรรมต่างๆเหล่านั้นจึงเป็นเครื่องตรวจสอบเป็นเครื่องเช็คให้ละเอียดละออลงไปอีกทีนึงถ้าเราทำได้ละเอียดจะมีปัญญาลึกซึ้งเรารู้จักสภาวะธรรม เราก็จะเข้าใจแล้วเราจะเห็นว่ามันมีจริงจะเรียกชื่อหรือไม่เรียกชื่อมันก็จะมีสภาวะธรรมเช่นว่าสมัครประธาน 4 มันจะมีสังวรปธานมีประหารประธานมีภาวนาประธานอนุรักษ์พัฒนาประธานไม่ว่าจะมีอนุรักษ์ขนาประธานภาวนาประทานก่อนหลังอะไรก็ดูเอาเพราะว่ามันไม่ใช่เรื่องสับสนอะไรเราจะมีการสังวรเราจะมีการประหารในสิ่งที่จะต้องประหารนี่เป็นสำคัญเราจะประหารอะไรเราจะต้องมีสัมมาทิฏฐิเราจะต้องเห็นอย่างชัดแจ้งเป็นญาณทัศนะวิเศษเลือกออกได้ถูกวันนี้เป็นอกุศลที่เป็นกุศลนี้เป็นส่วนจริงที่จะต้องยัง
อ่านต่อ
อยู่นี่เป็นส่วนที่จะต้องฆ่าหรือประหารออก เราจะต้องอ่านต้องเห็นชัดแจ้งแล้วมันจะเกิดเกิดจริงเป็นจริงมีจริงเราได้บรรลุผลเป็นภาวนาปธานเมื่อเกิดผลสำเร็จผลภาวนาภาวนาแปลว่าประสบผลหรือการเกิดผลเมื่อเกิดผลดีแล้วเราก็รักษาอนุรักษ์กันนาเธอจะรักษาปกครองสิ่งที่ได้ให้ดีขึ้นไปจนผลสูงสุดแล้วก็ทำใหม่อีกแต่มันก็จะต้องรักษาอยู่นั่นเองของที่ได้แล้วก็รักษาเป็นฐานเป็นฐานสติปัฏฐานตั้งมั่นสถานะคือความตั้งมั่นคือความมั่นคงคือความเป็นไปรวมเป็นไปเป็นสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์เสถียรตัวนี้ฐานะหรือธีระธีระธีระหรือว่าที่ระยะ อะไรแล้วแต่มันเป็นภาษาความหมายที่จะบอกทุกสภาวะธรรมเราได้ปฏิบัติไปก็ให้เช็คให้ตรวจให้สอบเราจะมีอิทธิบาทเราจะมีความขยันหมั่นเพียรความเอาใจใส่ความยินดีมีผลในมรรคในการปฏิบัติประพฤติในสิ่งที่ได้แล้วมันเป็นความยินดีปรีดาเราอยู่อย่างเป็นสุขเราอยู่อย่างสบายเราอยู่อย่างมีค่าสั่งสมลงเป็นอินทรีย์เป็นภาระรายละเอียดของพวกช่อง 7 มันก็เป็นส่วนย่อยที่เป็นอันเดียวกันทั้งหมดใน 7 หมวดมีตั้งแต่สติปัฏฐานถึงสมาธิองค์ 8 เป็น 7 หมวดไล่เรียงกันแล้วเคยเทียบเคียงให้ฟังโพชฌงค์ 7 ก็เหมือนกับปกติจะทำที่มีองค์ธรรม 7 หมวดนี้ เหมือนๆกันคล้ายๆกันเป็นแต่เพียงเล็กลักษณะคล้ายๆโตขึ้นหรือมีส่วนประกอบที่มากขึ้นและเราก็สั่งสมให้แก่ตนกระทำตั้งแต่คนจนก็มีสติเป็นหลักต้นเหมือนกันลงท้ายจบด้วยอุเบกขาก็เป็นองค์ธรรมของสมาธิสูงสุดสมาธิสูงสุดก็คือสมาบัติองค์ 8 นั่นเองสัมมาสมาธิก็เป็นอันสุดท้ายอะไรอย่างนี้เป็นต้นมันละเอียดละออทั้งละเอียดลออทั้งสรุปเราต้องพยายามทำความเข้าใจให้ได้และพยายามตรวจสอบกันแล้วเราจะได้ไม่สับสนมีเวลาถ้าเรามีเวลาพักมากเราก็อย่าไปพักโดยเสพความหยุดความผิดอะไรเฉยๆแต่ก็เห็นว่าความหยุด ความหยุดนั่นน่ะความหยุดอยู่นั้นเป็นความรักที่มีความสบายเบาง่ายว่างก็จริงแต่อย่าติดความหยุดความเบาหรือความง่ายพระพุทธเจ้าท่านสอนเราแม้กระทั่งเราได้นิพพานเป็นสภาพที่สูงสุดว่างั้นเถอะนิพพานเป็นสิ่งที่บริบูรณ์ที่สุดแล้วเรายังไม่ติดนิพพานไม่ยุบไม่สำคัญมั่นหมายในนิพพานว่าเป็นของเราและจะคอยไปแอบไปเสพติดประยุทธ์เป็นจากอวัยวะอะไรอยู่เราก็ไม่ต้องเราเป็นอะไรก็ได้อยู่ในภาวะอะไรก็ได้ที่เป็นกุศลอย่างกุศลให้ถึงพร้อมตนเองก็ไม่มีกิเลสแล้วเรียกว่ากุศลสูงสุดหรือสิ้นภารกิจจิตของเราสะอาดแม้ในวาระใดๆเราก็มีเจตจำนงรู้ในมโนสัญเจตนาหารรู้ใน ที่เรามีมโนสัญเจตนามีการปรุงมีการกระทำต่อจิตอยู่ด้วยเจตนามีเจตนารมณ์มีความมุ่งหมายเจตนามีความมุ่งหมายมีความประสงค์มีทิศทางที่เราเห็นว่าดีแล้วเราก็ทำดีนั้นอยู่ไปปรับปรุงไปสร้างไปทำไปโดยที่เราไม่ได้เสพติดเรามีความขวนขวายเรามีความอุตสาหกรรมวิริยะพากเพียรสังคมตั้งใจกระทำด้วยซ้ำไปแล้วก็รู้ความจริงว่ามันเป็นของมีค่ามันเป็นประโยชน์มันเป็นกุศลมันเป็นส่วนดีแล้วเราก็ยังส่วนดีส่วนกุศลส่วนประโยชน์ที่ให้ถึงพร้อมไปด้วยความไม่ประมาทมันก็เป็นผู้ที่ปฏิบัติตรงตามคำสอนพระพุทธเจ้าอยู่แล้วเราเป็นคนมีค่าจริงๆไม่ต้องมีใครมายกมารออะไรมันก็เป็นจริงเพราะเราเป็นคนกระทำสิ่งที่เป็นสิ่งดี เป็นสิ่งกุศลสิ่งที่เป็นค่าเป็นประโยชน์นั้นอยู่ไม่ว่าประโยชน์ส่วนน้อยหรือประโยชน์ส่วนใหญ่เท่าที่เรามีกาลมีเวลาแล้วเราก็ตรวจสอบทุกอย่างลงตัวลงตัวแล้วก็อย่าได้สงสัยเมื่อหมดความสงสัยมันก็บอกกันไม่ได้หรอกจริงๆใครหมดความสงสัยมันก็จะรู้เองรู้จริงมันก็เท่านี้มันก็จบพวกนั้นก็ตัดสินคนนั้นก็จบได้แล้วคนนั้นก็มีชีวิตอยู่โดยไม่ประมาทประมาทไม่ได้แม้พระอรหันต์ท่านก็ไม่ได้อยู่ในความประมาทถ้าไม่ประมาทวันเวลาผ่านไปอะไรดีอะไรอะไรจะพึงสังวรอยู่เลยโดยอภินิหารปัจจะเวกขณะ 10 ข้อเป็นไปจริงๆเราเป็นสมณะแล้วเราต่างจากประเทศฆราวาสแล้วเราจะต้องเนื่องเกี่ยวกับฆราวาสอยู่ทำเรื่องเกี่ยวกับนี้จึงไม่ได้แปลเป็นเพื่อนแต่ว่าเราอาศัยฆราวาสเขากิน เท่านั้นไม่ใช่ฟังเรื่องเสียวนี้เราจะต้องทำความเรื่องเกี่ยวอยู่เป็นสมณะเป็นพระแล้วเป็นพระอรหันต์แล้วด้วยซ้ำเราก็เนื่องเกี่ยวกับฆราวาสเขาโดยการเป็นประโยชน์ต่อเขาเขามาเป็นประโยชน์ต่อเรานิดหน่อยโดยเอาอาหารมาเลี้ยงไว้มาอนุเคราะห์เราเล็กๆน้อยๆแต่เราจะเป็นประโยชน์ให้แก่เขาให้ได้มากๆจึงจะเรียกว่าเราเป็นคนดีเป็นคนมีค่าเป็นคนมีประโยชน์ที่แท้ตามสัจธรรมไม่ใช่ว่าพูดคุยก็โก้แต่มันเป็นจริงนะเรามีอันนั้นจริงนะมันก็เป็นของดีเป็นความดีเป็นคนดีเป็นคนมีประโยชน์เรารู้เราเข้าใจเราต้องพูดด้วยปัญญาเราก็เข้าใจแล้วเราก็เป็นจริงได้โดยอยู่อย่างเบิกบานแจ่มใสสุขสบายเราเป็นผู้ทำให้เขามากมายขาดทุนให้เราขาดทุน ไม่ใช่หรอกกำไรแล้วเสียเสียโดยสละโดยเสียโดยยินดีเสียใครมาว่ายังไงก็เข้าใจก็เราจะเอาเปรียบเขาก็ได้แต่ว่าเราไม่เอาเราเสียสละกินดีอิสระเพราะการเสียสละก็เป็นความดีงามไม่ใช่ความเสียหายอะไรและเราก็เต็มใจสลายกระทำไปวันต่อวันต่อวันแล้วเราก็เดินทางไปศูนย์รวมทั้งศพคุณจะหมดสงสัยจริงๆอย่างที่ผมหมดสงสัยผมไม่มีความสงสัยในชีวิตวันหนึ่งคืนหนึ่งถ้าเราป่วยไม่สบายเราก็รักษาเราก็ทำไปโดยเราไม่ได้เจตนาแกล้งเราไม่ได้จงใจแกล้งระวังมันมีภาวะจิตที่ซับซ้อนอยู่เก่งซะด้วยนะและเป็นตัวบ้าคือตัวที่ทำให้ตัวเองป่วยเจ็บได้โดยที่จิตตัวเองแกล้งตัวเอง ปิดตัวเองทำให้ตัวเองป่วยเจ็บทั้งโลกเขาก็มีความรู้เขาเรียกว่าไซโคลซิสหรือนิราศโรคประสาทโรคจิตเนี่ยมันเป็นเองมันไม่มีหรอกที่จริงมันไม่มีเหตุปัจจัยอะไรแต่จิตมันทำให้มีฤทธิ์มีแรงมีอำนาจทำให้ตัวเองเจ็บปวดจนกระทั่งกลายเป็นความเจ็บป่วยทางสรีระก็ได้นี่เป็นความบ้าเป็นโรคจิตอย่างร้ายแรงระวังพวกเราระวังจิตเรายิ่งมีอำนาจจิตเรายิ่งมีพลังแล้วแล้วก็มันก็ทำให้ตนเองจนกระทั่งตัวเองกลายเป็นคนเจ็บคนป่วยเพราะตัวจิตตัวนี้เพราะอะไรเพราะว่ามันไปติดยึดความหยุดถ้าได้ป่วยได้เจ็บซะแล้วเราก็จริงใจว่าเราควรจะจริงๆหนี้แล้วเราก็จะหยุดอยู่เฉยๆไม่ต้องทำงานไม่ต้องมีโน่นมีนี่มันขี้เกียจมากน่ะ อย่าทำให้ตัวเองป่วยอย่างเงี้ยก็ระวังเพราะความเจ็บปวดก็เป็นตัวหนึ่งที่แสดงถึงกิเลสตัณหาอยู่ถ้ามันเป็นกิเลสตัณหาที่แท้จริงแล้วมันตีกลับอย่างว่านี้ต้องระมัดระวังให้ดีเพราะถ้าเราเป็นอยู่สุขแล้ววันหนึ่งคืนหนึ่งเราขยันหมั่นเพียรเราทำงานทำให้มันซ้ำมาให้มันพอดีให้มันมีมัชฌิมาให้มันเป็นไปหมุนเวียนอยู่อย่างดีเราจะเป็นคนแข็งแรงเป็นคนได้ออกกำลังกายทำงานให้มันออกกำลังกายเคยบรรยายให้ใครต่อใครฟังพวกเราก็คงจะเคยได้ยินที่บรรยายสุขฆราวาสก็ฟังว่าพูดจะมีพละกำลังนั้นคือผู้ที่มีความขยันผู้ไม่ขยันมันไม่มีพลังประเดี๋ยวมันกระเปาะแปะเปาะแปะเปาะแปะอ่อนแอและเดี๋ยวก็ตายแต่ผู้ที่มีความขยันหมั่นเพียรอยู่จะมีพละกำลังออกทางกาย ว่างออกทางสมองบ้างแสดงการงานทำการงานนู่นนี่มันก็เคลื่อนไหวไปมามันมีติดต่อไอ้นู่นนี่พูดปากคล่องแคล่วว่องไวมันเป็นไปด้วยดีมันก็ได้มีออกกำลังกายหมุนเวียนเลือดท่านเรียกว่าเป็นการหมุนเวียนแล้วมันก็เป็นประโยชน์ต่อชีวิตของเราเองเราอยู่สุขสบายเพราะไม่มีทุกข์เพราะโรคภัยไข้เจ็บมีความแข็งแรงมีความสามารถมีประสิทธิภาพทุกอย่างพร้อมเราเป็นคนดีบริบูรณ์อยู่ในตัวแต่ถ้าบอกว่าผู้ที่เข้าใจแล้วไม่หลบเลี่ยงหรอกอะไรที่ครูพอทำทำแล้วชีวิตมันก็เท่านั้นมันก็หมุนเวียนอยู่กับการงานเราไม่สบายจริงมันก็มีได้เพราะว่ามันหลีกเลี่ยงไม่ได้เป็นอริยสัจอันหนึ่งเกิดแก่เจ็บตายเมื่อเราสบายดีอยู่แข็งแรงไปใครก็เป็นสุข ด้วยพระพุทธเจ้าท่านบอกว่าลาภอันสูงสุดก็คือลาภในการไม่มีโรคไม่มีภัยไม่มีเจ็บไม่มีป่วยผู้ไม่มีโรคภัยเลยตลอดชีวิตได้โอ้ยมันสบายเพราะว่าการที่จะทำให้ความหมุนเวียนของชีวิตสรีระต่างๆทั้งจิตใจของเราเป็นไปได้ดีไม่มีอาภาพอะไรเลยทั้งด้านกายทั้งด้านสรีระนั้นนี่แหละเป็นลาภอันประเสริฐสูงสุดของมนุษย์เราก็พยายามดูความซับซ้อนที่มันเล่นงานอะไรต่ออะไรเราบ้างเพราะฉะนั้นผู้ที่อยู่เป็นไปได้ดีก็รู้ว่าเราควรจะอยู่อย่างไรเราถ้าเราอยู่เฉยๆไม่มีกิจการอะไรเราก็ดูงานการมันมีได้รอบบ้านรอบฐานที่เราอยู่มันมีไอ้โน่นไอ้นี่เดินหาได้ทำได้ไม่มีอะไรก็เก็บกวาดอะไรก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ เรามีสิ่งที่จะต้องทำต้องเป็นไปเพื่อศึกษาและก็พยายามขวนขวายสิ่งที่ดีกว่านี้ยังมีอีกหรืออะไรที่ควรทำยิ่งกว่านี้มีอยู่แล้วเราก็เป็นไปเวลาพักเวลาเพียรมันมีอยู่เราจะเข้าใจคำว่าเราไม่ทักเราไม่เพียรเราเป็นผู้ฆ่าผมก็สงสารได้ด้วยสัจจะที่จริงเพราะจิตใจของเราไม่โลภโมโทสันรู้จักความเป็นไปของชีวิตในชีวิตความหมุนเวียนของทุกๆสิ่งทุกๆอย่างได้อย่างแท้จริงในวาระที่ได้มีการตื่นขึ้นมามีการเงียบสงัดมีอะไรต่ออะไรขอให้พิจารณากันจริงๆพวกเราไตร่ตรองตรวจสอบอะไรที่ดีที่ไม่ดีอะไรที่ผ่านมาแล้วมันไม่ดีควรแก้ไขปรับปรุงอะไรบ้างกรรมฐานตั้งข้ออะไรไว้ให้แก่ตัวเองทุกวันวันนี้เราตั้งใจว่าวันนี้เราจะทำอันนี้ดีขึ้นวันนี้เราจะทำให้ดี บกพร่องของเราอยู่เราจะต้องทำให้ดีขึ้นเราพากเพียรเราเป็นผู้ที่รู้การกำหนดตนการทำให้ตนมีหลักประพฤติปฏิบัติศีลและกระทำฝึกปรือไปจนกระทั่งมันมีจิตอันลงตัวก็เรียกว่าสมาธิจนกระทั่งเกิดผลดีที่เราเห็นด้วยปัญญาของเราเองเราได้ดีเราปลดปล่อยได้ไอ้ที่มันบังคับมาขวางมันเป็นอย่างนี้เองสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเราเรียกว่ากิเลสเราไม่ติดไม่คล่องในกิเลสอะไรจนกระทั่งบรรลุหลุดร่วงคล่องแคล่วสบายเรียบร้อยไม่ขัดไม่ฟื้นปกติอย่างนี้เราเรียกว่าเรามีปัญญาเห็นความหลุดพ้นมีปัญญาเห็นความสบายเบาทุกอย่างเรามีศีลมีสมาธิมีปัญญาอย่างมีมันจะเป็นผลที่แท้จริงขอให้พวกเราตรวจสอบตรวจสอบ ดูตัวเองแล้วก็เป็นอยู่เมื่อเราบรรลุหลุดพ้นสุดท้ายแล้วมันไม่มีอะไรหรอกมันมีแต่กรรมคือการงานการกระทำเพราะเราควรจะกระทำอะไรเราก็กระทำตื่นขึ้นวันหนึ่งคืนหนึ่งเราจะทำอะไรอะไรมีการงานติดต่อแล้วก็ทำงานติดต่อหน่วยงานติดต่อที่ทำจนจบลงแล้วมีงานใหม่ก็ทำไปมีอะไรต่ออะไรก็เป็นไปคำตอบที่ผมเอาขึ้นมาเขียนว่าเกิดมาทำไมเกิดมาทำงานมันไม่ใช่คำตอบที่ผมเดาใจคำตอบที่ผมเห็นว่าชีวิตมันอยู่แถวนี้เองเกิดมาเราก็เดินไปทางไปสวนหลวงก็เดินมาเกือบตายก็เกิดมาเพื่อตายพอเดินไปสู่ความสุขจริงๆเพราะในช่วงระยะเวลาเหล่านั้นมันไม่มีอะไรจริงๆเราไม่ได้ไปทำแรกจนแรกสรรเสริญและความสุขก็ได้ความสุขบอกแล้วว่ามันไม่ใช่อริยสัจ พระพุทธเจ้าค้นพบแล้วว่ามันไม่ใช่ความสุขมันจะเป็นเพียงว่าความทนได้ยากความดีที่เราสร้างขึ้นอยู่เนี่ยเราสร้างมันขึ้นมาแล้วแล้วมันก็จะเสื่อมมันทนได้ยากอย่างนี้เราก็เรียกว่าทุกข์ขาดความดีที่เราขอเราเกิดความดีที่คนในสร้างก็ตามพระพุทธเจ้าท่านสร้างความดีเอาไว้แล้วความดีนั้นมันก็ไม่เที่ยงความดีนั้นจะเป็นโลกิยะความดีนั้นมันก็จะเสื่อมถ้าเราไม่ช่วยกันอนุรักษ์คันนาและบูรณะเมื่อเรารู้ว่าความดีพระพุทธเจ้าต่างๆไว้แล้วแล้วเราก็รู้ว่ามันเสื่อมลงเราต้องช่วยกันบูรณะไว้บูรณะไว้มันจึงจะอยู่ได้นานหรือถาวรมันไม่เที่ยงมันไม่ใช่จริงๆแม้แต่ความดีเพราะฉะนั้นความดีที่เราสร้างอยู่สร้างแล้วมันก็จะไม่เที่ยง [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] ดูเองเห็นเองเป็นประจําโดยที่ไม่ใช่ว่าฟังคำพูดของผมเท่านั้นเข้าใจแต่คุณเข้าใจของคุณอย่างลึกซึ้งเลยเป็นความรู้ยิ่งเห็นจริงของคุณเองอย่างซาบซึ้งและชีวิตอันที่จบสุดท้ายด้วยกันถ้าเรียกว่าจุดสุดท้ายของอรหันต์แล้วมันเหมือนกันแล้วคุณก็จะไม่มีปัญหาเลยทุกอย่างคุณก็จะเป็นคนมีเอโกะธรรมโมมีธรรมะเหมือนๆกันไม่ขัดข้องเข้าใจเข้าใจกันแล้วก็เป็นอยู่อย่างสุขที่สุดเสริมสารที่สุดสร้างสรรค์ที่สุดสิ่งนี้จึงเรียกว่าความเจริญแห่งมนุษยชาติที่ปฏิบัติได้และบรรลุถึงสิ่งสูงสุดที่พระพุทธเจ้าท่านบรรลุและท่านได้ฝากฝังเอาไว้ให้มนุษย์รู้เห็นและเป็นอย่างนี้อย่างนี้ให้ได้คำว่าอย่างนี้อย่างนี้จึงจะต้องบรรลุเองถึงเองและสิ่งนั้นจะเป็น A4 ธรรมดา เดียวกันอันไม่ขัดแย้งกันเลย