230515-387 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ023.txt

ก็ดีลิ้นก็ดีร่างกายก็ดีอะไรต่างๆเราจะเห็นว่ามันเป็นทุกข์หรือมันเป็นสุขและมันเป็นทุกข์หรือเป็นเหตุแห่งทุกข์หรือไม่ถ้าเราไปยึดถืออารมณ์บางอย่างที่เราหวังแล้วก็แตะเข้าแล้วแล้วเราก็จะต้องเป็นไปตามสมหวังเสพสมถ้าเราไม่มีอะไรหวังไม่มีอะไรเป็นอุปทานอยู่เบื้องหน้าไม่มีอะไรแสบสมสุขสมแม้สิ่งนี้เราก็รู้ได้ปัญญามีธรรมะวิจัยมีการวิจัยมี เพราะออกวันนี้เป็นทาสเรากำลังทำสารกันสารในการที่จะรับเข้าไปเพื่อสังเคราะห์ร่างกายไม่ได้มีพิษไม่ได้มีภัยและสมควรที่จะรับด้วยซ้ำเราไม่มีความหลงไม่มีอะไรมันดลบันดาลไม่มีอะไรดึงเอาไว้ว่าอันนี้มันอร่อยนะอย่างนี้น่ากินอันนี้ไม่น่ากินนะอันนี้ไม่อร่อยนี่อย่าเอาไอ้นี่ไม่ชอบเว้ยเอาอันนี้ชอบอะไรไม่มีอะไรมันโดนบันดาลมีอะไรบังคับอยู่ไหมอ่านแล้วปฏิบัติจริงๆก็พูดจริงๆเราจะได้รู้ว่าเรากินเนี่ยเราปล่อยได้เราได้เราลดได้เราทำใจสบายได้กินแล้วก็อันไหนแล้วก็พิจารณาตามเหตุผลอันควรเอาวันนี้อันนี้มากนะของวันนี้อันนี้มามากแล้วก็กินอันนี้มากหน่อยแล้วก็ไม่กลัวตายสิ่งอย่างนี้มันน้อยอันน้อยนี่ก็ เธอก็กินไปบ้างถ้าอันนี้เราขาดธาตุอันนี้แม้ว่าเราน้อยวันนี้ของมาถวายมีน้อยอย่างมีน้อยแต่ว่าเรารู้ว่าธาตุอันนี้มันมีธาตุที่เราขาดมากๆตอนนี้เราจะแบ่งกินเราจะเอาก็เอาแม่มันน้อยแต่ถ้าเราไม่ขาดธาตุอันนี้หรอกเอ้าปล่อยไปเถอะให้คนอื่นเขากินอันนี้มีน้อยอันนี้มีมากเรากินอันนี้ได้ทดแทนกันไปอะไรๆกันไปแม่มันจะลดอย่างไรแม่มันจะรูดอย่างไรกลิ่นอย่างไรเราก็ไม่ได้ไปติดใจในรูปในรถในกลิ่นตามที่เราเคยหลงเคยยึดชอบยึดพังอะไรไว้เรากินมันทั้งของที่เราเคยพังทั้งของที่เราเคยชอบแล้วเราจะไม่กินมันก็ได้ทั้งของที่เราเคยชอบยิ่งของที่เราเคยชังไม่กินมันก็ยิ่งได้ละเราจะไปพิจารณาจริงๆแล้วเราก็จะเป็นไปอยู่อย่างละเอียดปลดปล่อย ปฏิบัติได้ตลอดเวลาในการปฏิบัติธรรมมีฌานมีองค์ฌานในขณะที่เราจะพยายามไม่ให้มันเกิดการไม่ให้เกิดความใคร่ความอยากในขณะที่เราจะไม่ให้เกิดความชังเกิดความผลักไสอึดอัดขัดเคืองในขณะที่เราพิจารณาอยู่เรามีสติสัมปชัญญะให้เต็มเราจะไม่ดีเราจะไม่หลับเราจะไม่จิตตกไปไหนเราจะรู้สัมผัสกันอยู่เราจะเข้าใจอย่างชัดแจ้งไม่มีเศษของผีนะมีธาตุและเราก็จะไม่ฟุ้งซ่านไปอื่นด้วยถ้าเราจะพิจารณาเราจะเรียนจะรู้เราก็จะมีจิตอยู่ที่เป็นเอกัคคตาในเรื่องนี้เหตุนี้ปัจจัยนี้สัมผัสอย่างนี้แล้วเราก็จะส่งใจส่งกายของเราให้ได้อย่างนี้อย่างนี้ทำอยู่เรื่อยเข้าใจอย่างชัดแจ้งไม่สงสัยเราก็มีฌานแล้วเราก็มีการปรับปรุงวิตก ทำให้มันปราศจากนิวรณ์ต่างๆเหล่านั้นจริงๆแล้วก็ทำให้รถหรี่ลงไปได้จริงๆกิเลสมันผ่านมาก็รู้แล้วลดลงได้ก็เป็นฌานที่สูงขึ้นสูงขึ้นสูงขึ้นไปหาวิมุตเพลงให้รู้แล้วก็เผาให้มันละลายจางพรายปลดปล่อยได้เรื่อยๆไปซับซ้อนเข้าจนเราอยู่ได้เป็นทิฏฐธรรมสุดของวิหารมีฌาน 1 ฌาน 2 ชั้น 3 ชั้น 4 หรือว่าเฉยมากขึ้นเรื่อยๆเฉยมากขึ้นด้วยเป็นอัตโนมัติขึ้นด้วยเรื่อยๆๆสุดท้ายร่วมกับอรูปฌานมันมีความว่างสบายมีวิญญาณมีธาตุรู้ไอ้กิเลสที่เราเคยพิจารณาว่าแต่ก่อนมันมีบ้างไม่มีบ้างหรือว่ามันมีอยู่เศษเหล็กเศษน้อยอะไรก็จนมันไม่มีแล้วแต่ก่อนนี้เราไม่เคยรู้ไม่เคยเข้าใจเราก็รู้ก็เข้าใจ ไอ้จุดเจ็ดข้างในจุดที่สงสัยจุดที่จะจำมันยังรู้ไม่ทะลุรู้ไม่ละเอียดรู้มันอยากไปจากกระจ่างเลยเพราะว่าสัญญานะสัญญาแล้วก็ตัวเราเองนี่แหละเสพเองแตะเองรู้เองเสวยเองเรียกว่าเสวยรถเวทนาสัญญาเวทยิตนิโรธก็มีอยู่สัญญาเวทยิตนิโรธกายเวทนาจิตธรรมอันตรงบริบูรณ์มีรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสมีอนิจจังมีทุกขังรู้ว่าเป็นเศษแห่งทุกข์หรือว่าเป็นเหตุแห่งทุกข์หรือเป็นตัวทุกข์แท้ จนเราทำให้นิโรธได้เราก็รู้อยู่ในตัวนิโรธนั้นเป็นอริยสัจ 4 จนกระทั่งเราก็เป็นไปเพื่อสัมมาความเห็นก็ถูกตรงสัมมาสังกัปปะก็พอเหมาะได้สัมมาวาจาก็พอเหมาะสมมากกัมมันตาก็พอเหมาะสมมาอาชีวะก็พอเหมาะได้มีสัมมาวายามะสัมมาสติอันทำงานห้อมล้อมอย่างดีชัดแจ้งจนเป็นสัมมาสมาธิของพระอริยะเป็นจิตอันยิ่งเป็นจิตเป็นอภินิหารเป็นจิตเป็นสมาชิกสาวอภินิหารรักเป็นจิตอันเหนือทุกอย่างอย่างไม่สงสัยเลยเราเป็นสัมมาสมาธิอันบริสุทธิ์บริบูรณ์มีวิมุตพร้อมมีนิพพานอยู่ในตัวเราก็จะต้องรู้ตัวจบตัวนิพพานแม้แต่ในเรื่องการกินวันใดเมื่อใดเมื่อใดเราก็รู้ เศษที่เหลือเราก็รู้อันไหนที่มันได้ขนาดคุณค่าแค่โสดาคุณก็รู้สกิทาคามีคุณก็รู้อนาคามีคุณก็รู้หมายความว่าเราสบายแล้วท่านกายไว้กายข้างนอกนี่ทวาร 5 นี่ไม่ลำบากแล้วกามมาราคะปฏิฆะข้างนอกไม่มีเหลือเศษได้รูปราคะรูปราคะเล็กน้อยแล้วก็เรียนรู้ตนอย่าเอาความอวดดีที่ได้ดีพอเป็นไปเนี่ยไปตีข่มไปแบ่งทับไปทำลายให้มันเกิดไม่เป็นอยู่สุขส่วนจะเอาไปสอนเขาก็สอนด้วยความเข้าใจมีปฏิภาณในการสอนดีอยากให้เขาหลงว่าเราไปแบ่งไปคุยผมไปคุยทับไปขู่ข่มไปทำอะไรให้กระเทือนกันมากมายนักเราก็จะเป็นผู้ที่ทำประโยชน์ตนและประโยชน์ท่านใดอย่างดีจนสุดท้ายเรารู้หมดเลยว่าอะไรจะมีเศษเล็กเศษน้อยยัง ยังฝอยอะไรอยู่เราก็เก็บละเอียดได้อย่างดีไม่มีอุปสรรคสังโยชน์รู้หมดพ้นอวิชชาสังโยชน์อย่างนี้ก็เป็นความบริบูรณ์ของอรหัตตผลแม้ในเหตุปัจจัยขนาด 1 และมีซับซ้อนลงไปเป็นตัวบริบูรณ์บริสุทธิ์ในแขนงหนึ่งแต่ละแขนงก็พยายามจับเป้าให้แม่นแล้วก็พิสูจน์ไปแล้วเราจะทำจิตของเราได้อย่างละเอียดละออทางจิตของเราได้ทุกอย่างจนที่สุดเราก็จะรู้ตัวรู้ตนว่าเราได้เท่าไรดีขึ้นเท่าไหร่เป็นอยู่สุขเท่าไหร่เราจะได้พิสูจน์สัจธรรมหรือพุทธธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้อย่างแท้จริง