230331-369 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ022.txt

อยู่ในนั้นทั้งมวลจึงอยากจะให้เราทำความสำคัญในศาสนาพุทธอธิบายอาหารนี้ลงไปจนกระทั่งละเอียดละออเป็นที่สุดตั้งแต่ความหมายหยาบๆใหญ่ๆที่ว่ากะโรว่าลิงกะลาหาญจะไม้ก็เอาอาหารที่เข้าใจกลางๆถ้วนทั่วแล้วว่าเป็นอาหารที่เป็นคำข้าวเป็นข้าวสุกขนมสดที่เคี้ยวกลืนเข้าไปเลี้ยงขันเลี้ยงร่างกายมันก็ เราก็จะต้องเรียนรู้ตลอดเวลาว่ามันประมาณแค่ใดเอาอย่างไรแค่ไหนเราต้องเลือกต้องเป็นจะต้องพิจารณาก่อนเคี้ยวก่อนกลืนเห็นโทษภัยแม้มีประมาณน้อยจะต้องกินอย่างเป็นพรมกินอย่างเมตตากินอย่างไม่มีโทษกินอย่างมีความระลึกรู้มีสติสัมปชัญญะเพราะฉะนั้นในความอยากตั้งแต่เราไปติดรูปติดรถติดกลิ่นเสียงและที่สำคัญเราสัมผัสรู้มีมันมีขั้นที่ 2 คือภาษาอาหารพลัดสัมผัสตั้งแต่ตาหูจมูกลิ้นกายจนกระทั่งแม่สัมผัสอยู่ที่ใจเป็นสัมผัสอยู่ในใจเองเลยทีเดียว ลึกๆซึ้งๆอยู่ในตัวจิตใจของเราก็ตามเราก็ยังจะต้องพยายามรู้เป็นธรรมารมณ์เป็นธรรมในธรรมเป็นสภาพอารมณ์ที่ทรงอยู่อารมณ์ที่มันเกิดอยู่ในอารมณ์อยู่ในจิตก็จะต้องรู้จริงๆติดยึดอยู่โหยหาอาวรณ์หรือเวลากระทบสัมผัสในปัจจุบันนั้นๆมีอารมณ์อะไรอย่างไรมีสภาพอย่างไรที่มันไม่พอดิบพอดีบอกตายตัวกันลำบากบอกยากเพราะเราก็จะต้องรู้ในความพอดีแล้วขณะนี้เราไม่อึดอัดขัดเคืองเราไม่ทุกข์ไม่ร้อนเราไม่เบื่อไม่นานไม่จะลำบากลำบนอะไรและเราก็ไม่ได้ติดได้ยึดอะไรจริงๆไม่หลงไม่ติดไม่ยึดเป็นไปโดยความอยู่พอดีจะต้องเข้าใจสภาพจริงๆ ถึงขั้นธรรมารมณ์เพราะในผัสสะตาหูจมูกลิ้นกายเราก็จะต้องรับรู้ในเรื่องของอาหารนี่เป็นความความหมายของคำว่าอาหารโดยตรงเพราะฉะนั้นภาษาหานี้นอกจากจะไม่เกี่ยวกับข้าวคำข้าวหรือว่าอาหารตรงๆแล้วจะเป็นหมายถึงผัสสะอะไรอื่นๆอีกคำว่าอาหารนี้ก็จะลึกซึ้งเข้าไปอีกมันไม่ใช่อธิบายกันอย่างตื้นๆเขินๆเป็นแขนตรงแล้วมันมีความรู้ลึกซึ้งขึ้นไปอีกว่าอาหารเกิดแต่ผัสสะจะผัสสะเงินทองผัสสะยศราบผัสสะอะไรอื่นๆที่เป็นวัตถุรูปต่างๆนานามันก็จะเกิดถ้าเราต้องการสิ่งนั้นอยู่แล้วเอามายังเลี้ยง อารมณ์เลี้ยงจิตใจเลี้ยงชีวิตที่เราต้องการมันไม่ใช่อาหารทำข้าวจะเลี้ยงขันรูปขันไว้จริงๆแต่มันเป็นอาหารที่เรามาเลี้ยงอารมณ์มาเลี้ยงอารมณ์มาเลี้ยงตัวเราในสภาพอีกสภาพหนึ่งเราก็จะต้องเรียนรู้คำว่าอาหารอันนั้นอาหารแปลว่าความยังอยู่ยังไม่อยู่สหรัฐเป็นความอยากให้อยู่ถ้าเราไม่ได้อันนั้นเราก็เกิดการประท้วงถ้าเกิดการที่จะต้องเป็นเจ็บเป็นป่วยอย่างน้อยก็เสียใจดีใจเป็นทุกข์ในจิตของเราจริงๆเราก็จะต้องรู้เท่าทันในอาหารเหล่านั้นคำว่าอาหารที่จริงลึกซึ้งขึ้นไปอีกไม่ใช่อยากเห็นตรงง่ายๆแต่ทำข้าวมันผัสสะด้วยอะไรก็แล้วแต่ ปัสสะรูปก็ตามสีก็ตามกลิ่นก็ตามรถก็ตามในอื่นๆไม่ใช่ไม่ใช่ทำอาหารไม่ใช่ทำค่าไม่ใช่สิ่งที่จะเคี้ยวกลืนกินแต่เป็นสิ่งอื่นๆอีกเราจึงจะต้องเรียนรู้อาหารขั้นที่จะว่ากว้างขวางขึ้นก็กว้างขวางขึ้นละเอียดลออขึ้นมีแนวแปรมีความหมายแปลไม่ใช่ความหมายเห็นตรงก็เป็นอาหารที่เราจะต้องเรียนรู้ยิ่งลึกซึ้งเข้าไปจนถึงมโนสัญเจตนาหารเราจะต้องกำหนดรู้ในจิตของเราว่ามีเจตนารมณ์อย่างไรที่เราจะรับอาหารนี้หรือไม่รับหากเรารับอยู่เรามีกิเลสหรือไม่เรารู้เจตนา หรือแม้แต่ไม่ใช่รับแต่เรากำลังปรุงอยู่ด้วยซ้ำกำลังมีสังขารและธรรมกำลังเจตนารู้ทั้งรู้ว่าเรากำลังปรุงปรุงอยู่อย่างนี้เรามีกิเลสหรือไม่เจตนาให้นี้เป็นบาปหรือไม่ว่าเป็นบุญหรือไม่มีมโนสัญเจตนารู้ในเครื่องยังอยู่นั้นมันเป็นอาหารเป็นเรื่องที่เป็นจริงในโลกแต่เรื่องที่จะเป็นเครื่องยังอยู่ในมนุษย์ตัวเราด้วยสังคมมนุษย์อื่นด้วยเราจะต้องมีความกำหนดหมายลงไปถึงความรู้ถึงขั้นจิตที่จะสัมผัสรู้เรียนรู้และก็ปรุงรู้กำหนดรู้มีเจตนาลมมีความปรารถนาดีมีเจตนาดีเป็นกุศลและเจตนาที่จะให้มีอาหารนี้อยู่หรือที่จะรับอาหารนี้หรือจะให้อาหารนี้แก่ผู้อื่น แต่เราจะคงจะสร้างจะกระทำเราก็จะต้องรู้รายละเอียดของมโนสัญเจตนาหารนี้อย่างชัดแจ้งแล้วก็จะต้องตัดสินได้ว่านี่เป็นกุศลนี้เป็นอกุศลพึงยังกุศลให้ถึงพร้อมอยู่จริงๆเพราะมันจะต้องมียังไงก็จะต้องมีอาถรรพ์โดยตรงมันก็แปลว่าความยังอยู่ถ้าเรายังไม่ดับสิ้นรูปนามขันธ์ 5 นี้เราก็จะต้องมีทั้งภาครู้คือวิญญาณจิตวิญญาณมีทั้งรูปประธรรมมีทั้งสิ่งประกอบอยู่ทั้งสิ้นเราก็จะต้องพยายามเรียนรู้และทำความเหมาะสมทำความที่ดียิ่งขึ้นยิ่งขึ้นตามปัญญาของเราให้ชัดแจ้งเราจึงจะรู้ถึงมโนสัญเจตนาหารที่เรายังต้องเกี่ยวข้องทุกทีคนปรุงเป็นไปดำเนินอยู่เมื่อผู้ใด รู้อย่างนี้ก็จะกำหนดวิญญาณอาหารหรือจะสร้างวิญญาณอาหารให้แก่ตนได้อย่างดีเป็นผู้ที่รู้จักวิญญาณรู้จักธาตุรู้มันย่อมรู้มันมีสภาวะที่จะต้องส่งไปตามจริงมันจะรู้ยิ่งรู้ดีรู้ว่ามันไม่มีสภาพที่เป็นกิเลสแล้วก็รู้เป็นสภาพที่สบายว่างดีแล้วก็รู้แต่สภาพที่ว่าจะประกอบไปด้วยความยากอยู่หน่อยทนไม่ยากนิดนึงหรือว่ามันหนักมันหนามันยาวมันต่อไปเราก็รู้หรือว่ามันเบาง่ายสบายดีแล้วแคล่วคล่องราบรื่นเรียบร้อยอะไรอยู่ก็รู้จิตใจและวิญญาณของเรานั้นเป็นวิญญาณธาตุที่สะอาดบริสุทธิ์ไม่ใช่วิญญาณไม่ใช่ ยานที่มันยังมีตัวกิเลสเกิดหรือว่าสิ่งที่เป็นอกุศลเกิดเป็นทุจริตเกิดหรือมีอะไรที่ไม่น่าเกิดเกิดอยู่ผสมอยู่ไม่ใช่แต่เป็นวิญญาณเพียวๆเป็นวิญญาณบริสุทธิ์บริสุทธิ์เป็นยานที่สรรพากรพังสว่างไสวอยู่เป็นสภาพวิญญาณผู้คนอย่างของสัตว์ท่านพุทธทาสก็ว่าเป็นวิญญาณที่สะอาดเป็นวิญญาณที่สว่างเป็นวิญญาณที่สงบเป็นวิญญาณที่สร้างสร้างสภาวะที่สุภาพหรือสุภาวะอยู่ทีเดียวนั่นแหละเป็นทาสรู้ที่สำคัญเป็นเอกเราจะต้องเป็นผู้รู้และก็กำหนดรู้ได้แล้วก็พึงเป็นไปเพราะฉะนั้นคำว่าอาหารและที่หมายความว่ามันยังอยู่นี่มันจึงมีความสำคัญมากมากนี่ อาหารที่ลึกซึ้งถ้าเป็นอาหารในระดับ 4 ที่พระพุทธเจ้าท่านตรัสสอนไว้ละเอียดละออเราจะต้องขยายความอธิบายทำความเข้าใจกันให้ดิบดีแล้วพร้อมกันนั้นก็ทำให้มันลงตัวให้มันเป็นตัวเป็นตัวหรือเป็นสภาพที่ถูกต้องให้มีได้มีจริงโดยความหมายสูงสุดเราก็เป็นไปอยู่กับสิ่งนั้นได้สูงสุดเพราะนั่นแต่ในเบื้องต้นที่ผู้เรียนฝึกปรือประกอบไปตั้งแต่อาหารเป็นเกวลีกะลาอาหารที่เราเคี้ยวคำข้าวจนปัสสาหาที่เกี่ยวข้องกับสิ่งอื่นที่มาผัสสะกับเราเราก็จะรู้ว่านี่เป็นความทรงอยู่ยังอยู่มันจะต้องอยู่อย่างนี้แหละมันจะต้องเป็นไปอย่างนี้แหละและเราก็จะต้องกำหนดทีนี้มโนสังเกตเป็นอาหารเป็นผู้ที่จะต้องฝึกปรือขัดกำหนดหัดทำให้มันลงตัวให้มันดีให้เป็นไปดีทั้งตน เป็นประโยชน์ตนประโยชน์ท่านอยู่เสมอมีเจตนากำหนดรู้ลึกซึ้งไปจนถึงขั้นมโนจึงเรียกว่ามโนสัญเจตนาหาญเมื่อผู้ใดทำได้ถึงที่สุดจึงจะถึงขั้นวิญญาณบริสุทธิ์และเราก็เป็นผู้รู้ซึ้งถึงระดับวิญญาณจะดับจะเกิดพูดแล้วก็เข้าใจแล้วว่าอะไรดับอะไรเกิดอะไรยังเชื่อมต่ออยู่อะไรยังเป็นไปอยู่พระอริยเจ้าขั้นอรหันต์ที่มีศักดิ์อุบัติเหตุสันนิษฐานภาพแล้วได้ค่าที่บริสุทธิ์บริบูรณ์แล้วรูปนามขันธ์ 5 ก็บริสุทธิ์บริบูรณ์ได้ส่งไปยังอยู่แม้วิญญาณธาตุซึ่งเป็นทาสส่วนหนึ่งและเป็นขันส่วนหนึ่งก็เป็นวิญญาณที่บริสุทธิ์ได้ก็หยุดส่งวิญญาณอาหารอันบริสุทธิ์บริบูรณ์นั้นได้อยู่กล่าวนี้อย่างแท้ อันนี้เป็นเรื่องของอาหารที่อธิบายได้ว่าแนะขึ้นมาเพื่อให้เราพิจารณานอกจากคำบอกนี้เราก็จะต้องเอาไปพิสูจน์เรียนรู้สภาวะธรรมที่จริงของเราทุกๆคนแล้วเราจะได้เป็นอยู่สุขตามธรรมที่เราได้เข้ามาเป็นนักปฏิบัติธรรมะนี้จริงๆเราก็เป็นไปได้อยู่แล้วชีวภาพแต่เขาก็แปลปานะว่าฆ่าประการทำให้ตายตายลูกเดียวตายแน่ๆตายด้วยลูกขันเท่านั้นซึ่งก็ด้วยเป็นส่วนหนึ่งก็ผิดนิดเดียวหยาบๆการตายของสัตว์ไปตามให้ตายคนนั้นเป็นคนตายโดยตรงเป็นคนทำโดยตรงจริงแต่ศีลข้อนี้มันไม่ได้มีความหมายแคบเท่านั้นผู้พูดถึงอธิษฐานก็บอกไม่รู้เรื่อง เขาพูดว่าเขาบริสุทธิ์บริบูรณ์ในปาณาติบาตก็แล้วกันซึ่งอธิบายแต่เพียงว่าปาณาติบาตและอธิบายอย่างยาที่ว่าอย่าฆ่าสัตว์ก็เท่านั้นเองที่จริงมันไม่ได้ค่าอะไรซ้ำไปไม่ใช่อุปชาตรีนี่มันแค่ปลาปากปลาตีนเนี่ยมันแค่ทำให้ตกร่วงทำให้บกพร่องคำว่าปลาตายมันซึ้งไปตั้งเยอะตั้งแยะไม่ใช่คาปากไม่ใช่คอระฆังราคาตเต่าคนละคำคนละความหมายแต่เขาก็ไปเอาองค์แห่งการตายมีสัตว์ที่ถูกฆ่ามีคนผู้ฆ่ามีจิตใจที่จะต้องมีจิตใจที่จะต้องปรารถนาฆ่าอะไรเงี้ยรวมอยู่ในองค์ 5 อะไรด้วยก็โทรไอ้ความตื้นๆแค่นี้ มันจะไปไอ้นั่นอะไรใครมันก็เข้าใจในเรื่ององค์อันนั้นแต่ที่เราอธิบายกันนี่มันสูงเมื่อวานนี้พวกนี้ก็ไปออกเพราะเขาเอาอันนี้มากันนึกไม่ออกด้วยซ้ำไปมันก็ไม่ได้เรื่องมันก็ไม่ใช่แล้วเขาก็ว่าไปทางเราไม่พยายามที่จะพูดถึงถ้าอย่างนั้นก็ทำไมไม่เอาชีวประวัติได้แค่อย่าว่าได้แค่นั้นเลยเจตนาจะฆ่าหรือไม่ฆ่านี่ถ้าความจงใจมุ่งร้ายกระทำต่อสัตว์ด้วยความมุ่งร้ายแม้แต่กล่าวชื่อข้อที่ 1 ก็บาปเป็นอันมากเป็นการบาปไม่ใช่บุญเลยมีการบาปอย่างหนักไม่ใช่บุญเลยการกินใครไปผูกคอมันมาบาปอีกแล้วเป็นโอกาสที่ 2 หนักกว่าเก่าละเอียดขึ้น ใครไปบอกให้ข้าตอนนี้ยิ่งแจ๋วเลยก็ยังเห็นเด่นชัดเลยบอกให้ลงมือฆ่าบาปหนักเข้าไปอีกประการที่ 3 แล้วคนฆ่าแน่ๆหรือว่าการฆ่าเกิดขึ้นสัตว์ก็กำลังตายแน่ๆแล้วอย่างนั้นน่ะก็ยิ่งบาปชัดเจนว่าไงอ๋อขอพิกัดมาก็พูดอยู่เจตนาเอาเนื้อสัตว์ไปถวายพระพุทธเจ้าแล้วถวายลูกศิษย์พระพุทธเจ้า 3 พระพุทธเจ้ามันไม่ใช่สิ่งอันควรเลยเอากลับปิยะเป็นบาปประการที่ 5 อย่างนี้เขาจะไปรู้เรื่องรายละเอียดอะไรได้พูดกันในประเภทเดียวไม่ ถ้าตัวเองไม่คิดด้วยบอกไม่คิดมันไม่คิดจะบอกเขาเถียงเขาบอกว่าคนนี้ลองคิดดีๆสินะในขณะที่คุณกินเนื้อเอาเนื้อเข้าปากอยู่เนี่ยคุณก็รู้ใช่ไหมว่าสัตว์ที่เขาฆ่ากันมาไม่คิดก็ไม่คิดมันก็ไม่รู้ว่าแกก็ไปทำไมมันปิดความโง่ให้กับตัวเองไปคิดเพราะเขาคิดเขาก็เห็นจริงคือกินมันก็เห็นแต่เด็กก็ไม่คิดหมดผ้าเหมือนกันก็คงหมดท่าเหมือนกันบอกจริงๆมันรู้แล้วนะเพราะว่ากลางคืนก็เดินไปตรงนี้สิถ้าคุณเดินไปคุณจะเจอไอ้เข้นะไม่โดนอีกก็รู้แล้วว่ามันมีให้แค่แงๆนะไม่เดินถ้าไม่เดินก็ไม่เจอพี่ก็เดินไม่เป็นไรที่จริงมันรู้แล้วว่ามี มันรู้แล้วว่าคิดมันต้องใช่รู้แล้วว่าคิดว่ามันต้องถ่ายมันไม่คิดมันก็หมดทางสิเพราะว่ามันไม่ยอมคิดซะแล้วแล้วมันจะไปรู้ได้ยังไงจะไปยอมรับกันได้ยังไงมันก็ไม่ยอมรับกันแล้วลูกชายจริงๆให้เขารู้แล้วแล้วมาตอบดื้อๆตอบปฏิเสธเอาดื้อๆอ่ะไม่คิดนี่ไม่เอาพวกนี้ในการเกี่ยวข้องการสัมพันธ์เรียกว่าปรัชญาการลูกโซ่ปฏิกิริยาลูกโซ่ตรงนี้ที่เรียกว่าสันติก็ดีที่เรียกว่าความสืบต่อไปจะพยายามเรียกว่าอะไรก็แล้วแต่เขาไม่เอาแล้วเดี๋ยวนี้ไม่มีไม่ ความสัมพันธ์นี้คือความสืบเนื่องสมุทัยสืบเนื่องไม่มีละปฏิสนธิพิเศษเล่มใหม่เนี่ยตอบปัญหาเรื่องเนื้อสัตว์มีเรื่องอะไรเยอะแยะคราวนี้ละเอียดพอได้ทีเดียวบริสุทธิ์ได้ส่วน 3 พอดีอธิบายรายละเอียดโดยชีวการ หลายครั้งแต่หลายตอนตอบปัญหาที่เขาถามมานั่นแหละเพื่อนคุณสัญชัยเราก็เอาคำตอบคำตอบคำถามอันนั้นมาขยายความมาเรียบเรียงมาเขียนจะให้ดีขึ้นแล้วก็เลยเอาลงในหนังสือพุทธาภิเษกคราวนี้มันกำลังจะเป็นที่ยอมรับที่นี่พวกแกนใหญ่กำลังจะถูกทำลายบัลลังก์เพราะฉะนั้นสำนักใหญ่ๆสำหรับหลักๆพวกนี้หรอกเราจะต้องต่อสู้มันจะถูกทำลายบัลลังเพราะว่า อันนี้เป็นตัวไอ้นี่ของเขานะเป็นหลักที่มันแตกต่างใหญ่เขาก็พยายามที่จะเอาอันนี้ขึ้นมา