240414-3-045 ทางเอกภาค3-ตอน045(หน้า285)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

ย่างโรคก็จะอยู่ดีโลกจะไม่ถูกทำลายเพราะสัตว์โลกธรรมดานี่ทำลายโลกไม่มากเหมือนคนคนเป็นสัตว์ ทำลายโลกมากที่สุดเราก็จะมาปรับปรุงสร้างสรรค์เราได้สรุปกันลงไปแล้วไม่ฟังก็คิดว่าคงจะได้รู้จุดสำคัญเพราะขณะนี้เราเองเราก็อยู่ในฐานะที่เป็นกลุ่มเป็นก้อนขึ้นมีลักษณะมีเนื้อมีตัวมีแก่นมีกระพี้มีเปลือกมีการมีเนื้อมีกับพี่มีเปลือกต่างนานาและเมื่อเรามีแก่นแล้วเราก็พยายามที่จะต้องเน้นแก่นเข้าไปอย่าให้ฟาร์มดังที่กล่าวแล้วกลายเป็นต้นไม้มาลงนอกมาหลงแต่กับพี่มาลงกับเปลือก ธนาแต่กับพี่แต่เปลือกให้กระปรี้กับเปลือกอ้วนออกโตออกกว้างออกใหญ่ออกใหญ่ออกจนกระทั่งไม่สมดุลกันข้างในไหลออกไปข้างนอกมากรากก็สามารถที่จะดูดเอาอาหารมาได้เท่านั้นแต่เสร็จแล้วเอามาก็เอาไปเผื่อแผ่แต่ข้างนอกเอาไปเลี้ยงข้างนอกให้โตอ้วนออกข้างในลืมเลยไม่แน่นแกนร่วมกันฟาร์มอย่างนี้เสียหายต้นไม้ก็จะโตจะใหญ่ไปบ้างในช่วงหนึ่งแต่ไม่ยั่งยืนแข็งแรงทนทานเราไม่อยากได้ต้นไม้อย่างนั้นเราอยากได้ต้นไม้ต้นที่มีกันก็นั่นอยู่แล้วก็แน่นยิ่ง เนื้อก็มีอยู่และเนื้อก็แน่นไปเรื่อยๆไม่ฟาร์มกับพี่ก็โตออกเลิกก็โตออกแม้จะช้าบ้างแต่แน่นมาสมดุลสมส่วนที่จริงมันไม่ช้าถ้าเผื่อว่ามันได้เนื้อได้อาหารที่สมดุลมันก็จะได้ดีที่สุดสูงที่สุดเท่าที่มันได้อาหารมาแล้วก็บำรุงทั้งหมดไม่ละทิ้งไม่ขาดเหลืออะไรมันจะกลายเป็นต้นไม้ที่โตได้สัดส่วนเนื้อแน่นเปลือกก็โตกับพี่ก็โตออกได้จังหวะอย่างดีและทนทานแข็งแรงยืนนานนี่เป็นอุทาหรณ์ยกเปลี่ยนเพียบ เราจะสร้างสรรค์ไม่ว่าอะไรควรจะสร้างสรรค์อย่างนี้ทีนี้ก็เข้าไปหาสภาพของการสร้างสรรค์ตัวเราเมื่อเรารู้ทิศทางมนุษย์ที่พัฒนาหรือว่ามนุษย์ที่มีชั้นเชิงชั้นที่สูงเป็นความสูงส่งหรือความประเสริฐของมนุษย์นั้นมันไม่เหมือนกับโลกเขารู้ไม่เหมือนกับโลกเขาคิดคุณฟังอุดมการณ์หรือคนฟังความเป็นมนุษย์โลกุตระได้ถนัดใจหรือยังมนุษย์โลกุตระนั้นจะต้องมีลักษณะขยันยอดกริยาลำพระไม่ได้ยึดถืออะไรเป็นของตนไม่สะสมแม้แต่ปัจจัย คนไม่มีปัจจัยไม่แม้แต่ปัจจัยที่จะใช้สำคัญในชีวิตข้าวยังไม่มีเลยพนมยังไม่มีเลยแต่คำว่าไม่มีนี่มันก็มีอยู่ในรูปแบบหรืออยู่ในระบบอยู่ในระเบียบอยู่ในกรดอยู่ในวินัยอยู่ในศีลอยู่ในปฏิปทาเราจะมีข้าวกินก็ด้วยอย่างนี้เราจะมีผ้านุ่งก็ด้วยอย่างนี้และผ้านุ่มที่ได้มานั้นมีลักษณะนมแน่นไปอย่างไรข่าวอาหารนมเน้นไปได้อย่างไรที่อยู่อาศัยโน้มเน้นไปในลักษณะอย่างไรเราก็จะรู้แม้แต่ยารักษาโรคปัจจัยยิ่งไม่ใช่ปัจจัยแล้วเรายิ่งเรายิ่งไม่ยึดไม่ถือไม่ทราบไม่สมไม่กอบไม่โกยอาศัย ไปก่อนสายไฟอย่างนั้นอย่างนั้นมนุษย์สุดยอดมนุษย์ขยันมนุษย์ไม่มีอะไรไม่สะสมอะไรแม้แต่ปัจจัยที่โลกเขากลัวเกรงเหลือเกินต้องปากอิ่มต้องปากไปกินท้องต้องอิ่มซะก่อนสิเราถึงจะทำอะไรได้มันเป็นคนโลกโลกก็พูดแต่พวกเราไม่กลัวปากไม่ได้กินท้องไม่ได้อิ่มก็ไม่ได้กลัวเราเชื่อว่าเราได้กินเราได้พอเลี้ยงกันเราได้พอมีน้ำมันเติมมีเชื้อเพลิงเติมในชีวิตไปเป็นไปเรารู้ความสำคัญของชีวิตเหมือนกันเพราะฉะนั้นคนจะมาแดกดันมาประชดประชันมาไม่เอาอะไรไม่มีอะไรเลยก็อยากกินสิมากินทำไมอ่ะไอ้นั่นมันคนบ้ามันถ้าประชดประชันแดกกันมันเกิน ในเมื่อเรารู้แล้วเราก็ฟังเขาคนที่จะประชดประชันคนจะแดกดันแม้แต่ว่ามากินพืชกินผักกินทำไมพืชผักมันก็ชีวิตอยากกินพืชกินผักสิเมื่อไม่กินพืชกินผักจะให้เราไปกินดินหรือถามเขาบางคนก็จะไปถึงก็กินดินนั่นแหละก็กินได้ก็ดีสินะคุณก็กินกันและกันเราเองเรากินไม่ได้เราเลือกกินสิ่งที่มันสุดละอะไรอย่างนี้เรามีที่สุดแห่งที่สุดได้เราเห็นแล้วว่าที่สุดเป็นอย่างนี้เราก็มีที่สุดด้วยปัญญาแล้วก็ทำอะไรที่สุดด้วยปัญญาเราไม่ได้โลภโมโทสันแต่ว่าเราพอเป็นไปที่มันจะสังเคราะห์ซึ่งกันและกันอยู่ร่างกายก็จะสังเคราะห์อะไรต่ออะไรมันก็จะสังเคราะห์มันก็จะสังเคราะห์ไปพอเป็นประมาณพอเป็นไปเราได้รู้แล้ว ว่าวควรตั้งอยู่มันก็ตั้งอยู่อย่างพอเป็นไปแล้วเราก็ไม่ได้โลภโมโทสันเกิดการให้มันพอเป็นไปที่ประหยัดที่สุดแล้วเราก็ทำประโยชน์ที่สุดงั้นตัวสูงสุดนั้นประโยชน์สุดก็คือความขยันประหยัดสุดก็คือหมายความไม่สะสมไม่มีตัวไม่มีตนหรือไม่เอาอะไรกิริยารำพระประโยชน์สูงอัจฉริยะประหยัดสุดแล้วเราก็มีภาษาที่กะเราจะรู้อาการอาการที่ขยันเป็นอาการที่น่าเลื่อมใสอาการขี้เกียจเป็นอาการที่ไม่น่าเลื่อมใสอาการที่สะสมไม่ใช่อาการที่น่าเลื่อมใสอาการไม่สะสมเป็นอาการที่น่าเลื่อมใสเพราะฉะนั้นเราก็จะรู้เราก็จะทำตนให้อยู่ในทิศ ยังไม่สงสัยเรามาเป็นคนหมดเนื้อหมดตัวหมดไม่สะสมอะไรไม่มีอะไรเนี่ยเราอยู่ได้อย่างนี้เป็นคนประเสริฐเป็นคนชั้นสูงเราเข้าใจอย่างนี้หรือเปล่าหรือว่าเราเข้าใจว่าเราจะต้องเป็นคนอย่างโลกๆจะต้องสะสมมีเงินทองเพชรนิลจินดาทรัพย์สมบัติบ้านช่องเรือนชาญโออาใหญ่โตหรูหรามีข้าวของมีทรัพย์ศฤงคารต่างๆมากๆใหม่ๆมีปัจจัยเยอะแยะไอ้ที่ไม่ใช่ปัจจัยยังเป็นนับเป็นปัจจัยเลยมากมายก่ายกองเราจะมีมีมากมายอย่างนั้นหรือแล้วเราจะเป็นคนอยู่เฉยๆเฉยๆเนยเนยไม่มีกิจกรรมอะไรไม่มีพฤติกรรมที่จะสร้างสรรค์อะไรเฉยๆเรื่อยๆแค่นี้ซึ่งเรียกว่าเป็นคนไม่มีพฤติกรรมที่เรียกว่าขยันได้เลย หรือว่ายิ่งกลายเป็นเช้าเย็นๆนอนบ่ายพักผ่อนกลางคืนจำวัดหรือเป็นคนคุณนายชี้นิ้วไม่ใช่ขยันนะคุณนายชี้นิ้วเป็นคนเป็นคนเบียดเบียนไอ้นู่นไอ้นี่ไอ้นู่นไอ้นี่จู้จี้จู้จี้อะไรอยู่เป็นคนวุ่นวายอยู่อย่างนั้นแต่ไม่มีอะไรเป็นแก่นสารสาระให้คนอื่นเปลืองแรงงานผลาญพลาดลงไปด้วยเป็นคนใช้ทั้งวัสดุเป็นคนใช้ทั้งแรงงานคนแล้วก็ใช้มันสมองของตัวออกไปอย่างเรี่ยราดเสียหายรายการทิ้งขว้าง ไอ้สมองของตัวเองหรือจิตวิญญาณของตัวเองที่ใช้ออกไปเนื่องจากเป็นจิตวิญญาณที่เหลวแหลกแล้วตัวเองกระชับๆดูดดึงเอาแต่ความรู้เรื่องความเข้าใจที่เลวๆหลายๆดูดติดสะสมผลึกเอาแต่ความรู้สึกที่เป็นกิเลสกิเลสอย่างโน้นอย่างนี้มากมากครับอะไรเป็นตั้งแต่มาตั้งแต่มานะยิ่งใหญ่ถือตัววุ่นวายไม่รู้จักหยุดจักจั่นแล้วก็มีมานะกรรมก็เยอะแยะมากมายไม่ฉลาดในทางภูมิธรรมไม่ฉลาดในสิ่งที่ดีงามกุศลอันดีไม่รู้ สุจริตไม่รู้ไม่เข้าใจและเป็นคนที่ไม่รู้แม้แต่การไม่รู้แม้แต่ศักยะอะไรทั้งนั้นไม่รู้แม้แต่อบายมุขไม่รู้แม้แต่อะไรๆขึ้นไปก็ยิ่งเลวใหญ่เหลวไหลใหญ่เมื่อเราได้เข้าใจหลักพวกนี้แล้วแม้แต่ที่สุดว่ามนุษย์พัฒนา 9 ขั้นเราก็อยู่ในฐานะที่รู้และพากเพียรฝึกฝนเป็นได้มีทุนต่ำมีศีลเคร่งศีลจะละเอียดละเมียดสุขุมอะไรเราก็ถึงพร้อมด้วยศีลสัมปรายิกัตถประโยชน์เป็นเดี๋ยวนี้แล้วศรัทธาเชื่อมั่นเห็นสิ่งศรัทธาเดี๋ยวนี้หมดศรัทธาจริงๆหมดศรัทธาเลยเรามี ขาดจนหมดศรัทธามีศรัทธาจะไม่มีปัญหาอะไรอีกแล้วมันศรัทธาเต็มมันหมดแล้วที่จะศรัทธาอะไรอะไรเราก็รู้เราศรัทธาสิ่งนี้สุดยอดจนไม่มีอะไรจะศรัทธาอีกแล้วชีวิตทั้งชีวิตที่เราศรัทธาเต็มหมดศรัทธาไปทีเดียวไม่มีอะไรจะสงสัยเชื่อมั่นไม่ใช่ศรัทธางมงายไม่ใช่ศรัทธาไม่ได้พิสูจน์ไม่ได้ศรัทธาไม่ได้ไม่เป็นเพราะศรัทธาอย่างได้อย่างเป็นได้ความขยันสร้างสรรค์สร้างมิตรชีวิตประเสริฐเราได้ได้เป็นปัจจุบันนี้เดี๋ยวนี้เราได้อยู่เราได้แล้วเราไม่สะสมความไม่สะสมเราก็ได้แล้วความมีอาการที่น่าเลื่อมใสก็ได้ที่เราแล้วอาจจะปรับปรุงวาสนาในเรื่อง อาการที่น่าเลื่อมใสมันมีอีกซับซ้อนเพราะฉะนั้นในระดับเริ่มต้นที่ว่าอยู่ในการขยันเราได้แล้วการไม่สะสมเราได้แล้วความที่มีขนาดที่เรามีกรดมีระเบียบแล้วก็ไม่ผิดกฎศีลเคร่งเราก็เคร่งได้นี่เป็นอาการที่น่าเลื่อมใสขัดเกลาเราก็ขัดเกลาจนจนสะอาดผ่องใสบริสุทธิ์อุเบกขาบริสุทธิ์ทาปริญญาโทกรรมมันยาประภัสราอาจจะไม่ประภัสราอย่างเด่นใช้เฉิดฉันพราวพุ่งออกไปให้ใครต่อใครเห็นได้เหมือนฉับพลันรังสีของพระพุทธเจ้าก็เราก็ต้องพยายามอยู่มันจะมีบ้างแม้จะเป็นแสงรำลึกๆพอเห็นฉายได้ว่าคนนี้มีราศีเป็นพระมี วันนี้เป็นอริยะมีราศีเป็นคนพัฒนาเป็นมนุษย์พัฒนาหรือคนมีวรรณะเพราะมีราศีแห่งศีลราศีแห่งศรัทธาทางที่ถูกราศีแห่งจาคะมีเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาเป็นโภคทรัพย์เห็นอยู่ที่เดียวเป็นคนรวยนะคนนี้คนมีผู้มาทำเขาจะรู้ว่าการรวยคืออะไรคนรวยวัตถุทรัพย์สินทางเงินทองเข้าของสมบัติภายนอกคนโลกเค้าก็หลงไหลแต่เราเป็นคนรวยเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขารวยแน่ๆเรารวยชัดๆมีราศีมีรังสีมีประภัสรา มีรุ่งเรืองวามวาวออกมาบอกได้คนที่มีเมตตาไปไหนไปไหนไปไหนก็จะมีราศีแห่งเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาก็คือไม่หวั่นไหวต่อกิเลสแล้วจะมีราศีแห่งความไม่หวั่นไหวต่อกิเลสเป็นราศีผู้ที่มีวิมุติจะมีพลังแห่งวิมุตจะมีราศีแห่งวิมุตจะมีความไม่หวั่นไหวจะมีความไม่สะดุ้งสะเทือนต่อโลกธรรมไม่ว่าเรากระทำอย่างอย่ากลางละเอียดอะไรเราก็ไม่หวั่นไหวจะมีจริงๆคนที่มีสมบูรณ์จะมีราศีมีอาการที่น่าเลื่อมใสมีพฤติกรรมที่น่าเลื่อมใสมีพื้นที่ภาพที่น่าเลื่อมใสและมันออกมาจะไม่ใช่แบบเป็นรูป เดี่ยวพอสัมผัสหรือว่ามาลัยๆก็เห็นเป็นแสงสว่างวาวาไม่มากก็ตามภูมิตามฐานะของบุคคลใครก็ตามที่มีมีเป็นพระอรหันต์ธรรมดาก็จะมีราศีของพระอรหันต์ที่ถูกต้องทำนะถูกต้องเป็นพระอรหันต์ตามทางของพุทธแท้ๆไม่มิจฉาทิฐิเป็นผู้ที่มีชีวิตประเสริฐแล้วขยันสร้างสรรค์สร้างมิตรแต่มีวิมุตจึงมีความประเสริฐอยู่ในตัวมีวิมุตมีความเป็นสมณะมีอายุมีอิทธิบาทเกียรติบัตรแสดงมีอิทธิบาทเป็นเครื่องแสดงความวาวอยู่ทีเดียวปภัสรามีอายุก็คือมีอิทธิบาทแสดงอยู่เป็นคนที่มีความยินดีเห็นความยินดี แม่ในสีหน้าเห็นความยินดีแม่ในสีหน้าอาการกิริยามีวิริยะเห็นวิริยะอยู่ว่าแม้แต่ในสีหน้าหรือกิริยาพฤติกรรมพฤติกรรมเป็นคนขยันอยู่เป็นคนมีกะจิตกะใจเป็นคนที่สร้างสรรค์เห็นอยู่ว่าลักษณะสร้างสรรค์ขยันเปลี่ยนเป็นคนสร้างสรรค์สร้างมิตรอยู่ในตัวเป็นคนมีกะจิตกะใจมีจิตตะมีจิตเอาใจใส่ต่อสิ่งที่เป็นแก่นสารสาระสิ่งที่ดีมีปัญญาตัดสินเอ้อไอ้นี่มันควรจะมีใจเข้าไปใส่ก็จะเอาใจเข้าไปใส่ในสิ่งที่ควรเห็นได้มีวิมังสาพัฒนาไม่ใช่มนุษย์ด้อยพัฒนามีการปรับปรุงแก้ไขพัฒนามีแก่น มีเนื้อหาสาระวิมังสาเห็นได้อยู่ในมนุษย์ผู้นี้มีอิทธิบาทเพราะว่ามนุษย์ผู้นี้ยังมีชีวิตชีวายังไม่ตายยังเป็นสัตว์อุบาทที่อาศัยนิพพานยังไม่ถึงถึงขั้นอนุปาทิเสสนิพพานธาตุยังไม่ได้แยกธาตุแยกขันธ์ออกไปยังเป็นร่างเป็นกายยังมีรูปมีนามมีรูปนามขันธ์ 5 ไม่ใช่มนุษย์ตายตายมนุษย์ยังมีอายุมนุษย์ยังมีอายุแปลว่าเพียรอันนาอายุ 5 แปลว่าไม่เพี้ยนอย่างนี้เป็นต้นมีความเพียรเป็นจุดเรียกว่าชีวิตแปลว่าอายุมนุษย์คือเพียรมนุษย์ที่มีชีวิตชีวามนุษย์มีความยินดี ปราโมทย์คือมนุษย์เพียรมนุษยนิยมมนุษย์มีอายุฟังให้ดีนะนี่จับมันมาสอนมายำก็ลงไปเป็นสิ่งเหล่านี้เป็นไวพจน์เป็นคำขยายกันแทนกันได้เลยคนที่มีชีวิตชีวาคืออะไรคนที่มีชีวิตชีวาคือคนขยันคนที่มีความยินดีพอใจคืออะไรคือคนขยันคนที่มีฉันทะคืออะไรคือคนขยันคนที่มีอายุอยู่ยังไม่ตายคืออะไรคือคนขยันแต่คนขี้เกียจเป็นยังไงคนตายแล้วไม่ช้าก็เน่าคนขี้เกียจไม่ชาร์จก็เมาแล้วเขาเน่าจริงๆแล้วโลกนี้เน่าขณะนี้ชนบทเราแก้ไขปัญหาชนกันหมดไม่ได้เพราะคนชนบทกลายเป็นคนเน่าคือไม่ขยันถ้าคน ชนบทไม่ขยันหมดท่าเลยเพราะคนชนบทเขาถ้าขยันเขาก็ขยันสร้างสรรค์ขยันทำไร่ทำนาทำอะไรต่ออะไรเขาเรื่องอบายมุขเรื่องอะไรต่ออะไรเนี่ยเขาก็ไม่มากนักแต่เมืองกรุงนี่สร้างอบายมุขไว้มากแล้วก็พยายามเผยแพร่กระจายออกไปยอมมอมเมาค่านิยมให้เขาหลงว่าเป็นสิ่งศิวิไลเป็นสิ่งที่น่าเอาอย่างแล้วก็ค่อยๆถ่ายทอดไปสิต่างอำเภอต่างจังหวัดต่างอำเภอต่างตำบลไม่มีโรงหนังก็จะมีโรงหนังไม่มีโรงเรียนก็จะมีลมไม่เรียกไม่มีรองมหรสพอะไรไม่มีโรงอาบอบนวดก็จะไปมีอะไรเงี้ยมันเป็นเรื่องที่เรารู้ได้พูดแล้วเราก็เข้าใจเพราะงั้นเราจะให้คนเหล่านั้น เขาขยันเขาทำไร่ทำนาทำสังคายไปเฉยๆไม่ภาคภูมิไม่รู้ว่านี่เป็นแก่นสารมนุษย์ไม่มีแก่นสารจะไปใช้ได้อะไรมนุษย์มีแก่นสารรู้แก่นสารเขาภาคภูมิเขาสร้างสรรค์กระทำอยู่อย่างยินดีปรีดาพอใจร่าเริงเบิกบานเขารู้ว่าไอ้นี่เป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิเป็นสิ่งที่เป็นสิ่งที่มีค่าจริงๆมีค่ามีเกียรติแท้ไม่ใช่ไปแกล้งอย่างเดียวยกยอปอปั้นชาวไร่ชาวนาเหมือนกับจิตวิทยาหลอกใช้เขาทำข้าวมาให้กินแล้วก็เอาอะไรก็ได้ไปปลิ้นปล้อนหลอกเอาของเข้ามาเช่นว่าเอาธนบัตรทำธนบัตรขึ้นมาอัตโนมัติไปแลกเอาข้าวเข้ามากินเอาผักเข้ามากินเสร็จแล้วเราก็เอาอบายมุขไปหลอกเขาอีกทีนึงให้เขาธนบัตรกลับคืนมา เอาธนบัตรไปปลิ้นปล้อนหลอกแลกเอาข้าวเข้ามากินแล้วนะเขากินธนบัตรก็ไม่ได้นะเสร็จแล้วก็เมื่อเอาธนบัตรไปหลอกเอาข้าวเข้ามาเอามาแล้วเอาอบายมุขส่งอบายมุขไปหลอกเขาให้เขาเอาธนบัตรคืนมาเอาธนบัตรคืนมาหมดปอกลอกเขาหมดเบียดเบียนกันหมดเขาไม่รู้นะว่าเขาทำยังไงมันสายสนกลนายเป็นยังไงเขาไม่รู้แต่นี่ก็ได้พูดกันมามากแล้วก็น่าจะรู้ถึงสายสนคนไหนที่มันเชื่อมโยงเป็นอิทัปปัจจยตาอย่างไรบางคนก็ไม่เจตนาแต่เขาก็ทำงานหาเงินพวกที่พ่อค้าหรือพวกที่นายทุนหาเงินหาเงินลูกเดียวเพราะฉะนั้นอะไรจะได้เงินเอาหมดแม้แต่อบายมุขจะเป็นอบายมุขลูกไหนก็ตามมาใบมุกอะไรก็ตามเขาไม่เคยฟังเสียง เอายาเสพติดเอาอะไรจะได้ไปให้คนต่างจังหวัดกินแม้แต่เป็นยาแก้ปวดยาบำบัดอะไรให้กินกันต่างจังหวัดเดี๋ยวนี้ติดยาบวชพระติดยาทำใจติดยาอะไรจะได้ติดและพวกนี้รวยมหาศาลพวกนายทุนพ่อค้าพวกนี้เป็นพ่อค้ายาพ่อค้าเครื่องอะไรพวกนี้เอาเครื่องสำอางไปมอมเมาเขาเอาอะไรก็ได้ไปมอมเมาเขาก็สร้างค่านิยมอยู่ในกลุ่มอาศัยคนกรุงตัวเองก็โง่ด้วยตัวเองก็จมปลักอยู่ในเหล่านั้นแล้วก็อาศัยคนเหล่านี้ทำเป็นเฉยๆชิ้นแต่งเนื้อแต่งตัวหลอกล่อว่านี่เป็นความสูงศิวิไลเป็นค่านิยมที่ดีแพร่ออกไปพวกบ้านนอกไม่รู้ก็ตามๆมีเงินไม่เท่าไหร่ก็ไปซื้อลิปสติกไปซื้อเครื่อง ได้มานิดๆหน่อยๆก็ไปถมไปเอาธนบัตรคืนมาอีกหมดเนื้อหมดตัวนาข้าวไม่มีกินไม่มีใช้เอาแรงกายออกมาพ่อแม่ก็ส่งลูกมารับใช้ในกลุ่มพวกนี้เอามาหมดนอกจากเอาเงินเอาทองมาแรงกายเข้ามาอีกพวกคนพวกนี้เขาขุดโค่นพลังของโลกเพราะขุดโค่นกำลังของโลกเขาทำร้ายทำลายโลกสิ่งที่เขากินเขาก็ไปถอนรากมาอย่างคนเป็นแรงงานที่สร้างข้าวสร้างน้ำสร้างอะไรต่ออะไรให้เขากินเขาก็ไม่รู้เขาไปเอาแรงงานเหล่านั้นมามาคอยรับใช้ฉันมาคอยแคะขี้เล็บให้มาคอยซักผ้ามาคอยรับใช้รองบาทบาทาทุกอย่างเพราะเอาอำนาจเงินจ้างเขามาเอาอำนาจมาจ่ายไปมันเรียกเอาแรงงาน ผู้ผลิตสิ่งดีเลี้ยงลูกอยู่เอามาหมดนี้เป็นต้นดึงมาหมดแล้วก็ไม่รู้นะเขาทำโดยอวิชชาก็ทำเลยเขาไม่เข้าใจเพราะเราต้องสอนก็ไม่รู้คนมีปัญญาที่จะสร้างสรรค์สร้างสรรค์อะไรควรช่วยตนช่วยอะไรที่ไม่ควรจะไปเบียดเบียนคนปล่อยสิ่งเหล่านั้นให้เขาทำสิ่งที่ประเสริฐเอาคนเข้ามารับใช้เรามาแคะขี้เล็บเป็นเราเอามาทำไมให้เขาไปสร้างข้าวสร้างน้ำไปสร้างแก่นสารดีกว่าอย่างนี้เขาก็ไม่เข้าใจเพราะอะไรที่เป็นแก่นสารของชีวิตเราให้เขาทำคนมีชีวิตคนมีอายุเป็นคนมีอิทธิบาทเป็นคนขยันคนดีคนที่มีชั้นสูงก็คือคนมีศีลคนที่มีวรรณะไม่ใช่คนเอาแป้งมาพอกหน้าไว้ในหน้าขาวไม่ใช่คนมี ศีลผ่องพรรณคนมีศีลถึงมีชั้นสูงวันน่าจะแปลว่าฉันก็น่าจะแปลว่าผิวก็ได้ผิวพันของคนทำงานมันก็จะต้องย่านสงกรานต์ต้องหยาบผิวพรรณของคนที่มีแก่นสารสาระคนนั้นก็จะเป็นตามจริงคนจับมากมือก็ได้คนเอาหลังสู้ฟ้าเอาหน้าสู่ดินหลังก็จะแตกหน้าก็จะดำเหมือนดินมันไม่แปลกอะไรนั่นคือคนมีแก่นสารคนที่มีวรรณะงามๆๆเนื้องานแก่นไม่ใช่งามโง่ๆที่ไปสมมุติกันหลอกกันมอมเมากันไม่ใช่ไม่ใช่เออเราก็ใจกันสานให้ดีคนมีวันนะคือคนมี 3 สาระเป็นคนมีศีลหรือมีโอวาทปาฏิโมกข์มีธรรมวินัยธรรมวินัยอะไรมาจับเขาเป็นคนที่เข้าร่องเข้ารอยสอดคล้องมีสีมากเท่าไหร่มีธรรมวินัยมีหลักเกณฑ์ทฤษฎีของพระบรมศาสดาของปราชญ์มากเท่าไรสอดคล้องหมดเลยตรงเข้าไปหมดก็ยิ่งเป็นคนมีวรรณะสูงมีชั้นสูงมันสอดรออยู่เป็นสภาพหมุนรอบเชิงซ้อนมากหลายนายเป็นคนประเสริฐขึ้นมาเรื่อยๆเราจับได้เราเทียบเคียงได้เราพิสูจน์ได้เราเป็นคนไปเข้าถึงไม่ได้เรามีความสุขสุขของเราไม่ใช่สุขเพราะว่าไปสืบสมสุขสมในโลกเลยสุขของเราก็มีชายคนที่มีความสุขเพราะคนที่ นิกกี้เลทเมื่อไหร่เมื่อไหร่เราก็ไม่มีทางไม่มีอะไรไม่ได้เราก็มีฉันเมื่อไหร่เมื่อไหร่เราก็ไม่มีกิเลสนิวรณ์เราไม่มีกามฉันทะเราไม่มีความอยากใคร่จริงๆแต่เรารู้ว่าควรสร้างสรรค์อะไรควรจะสังกัปปะควรจะคิดนึกควรจะดำริอะไรและควรจะทำอะไรอยู่จะพูดอะไรจะทำกรรมพฤติกรรมอะไรสร้างสรรค์อะไรกำลังกรอบก่ออะไรแล้วก็กรอบๆสร้างสรรค์อยู่ทีเดียวมีกรรมมันโตมีการงานเป็นที่สุดที่สุดแห่งการงานนั่นแหละเป็นเรื่องสำคัญถึงเวลาพักความพักไม่ใช่เรื่องน่าสงสัยถึงเวลาพักก็พักจะดับเครื่องพักดับยึดยึดกายหยุดไม่ต้องคิดไม่ต้องนึก ไม่ต้องรับสัมผัสตาหูจมูกลิ้นกายเธอจงหยุดแล้วก็หยุดพักสัมผัสไม่ต้องรับแล้วแล้วก็กายพักในใจก็พักจะพักอย่างไรคุณหัดฝึกจิตมาคุณจะพักยังดับสนิทหรือจะพักอย่างซ้อนเทวดาสอนอย่างใช้จิตเหลือขนาดนั้นขนาดนี้คุณก็พักพักแล้วเราก็เออเราพักขนาดนี้นะเรามืดขนาดนี้เราพักแค่นี้ก็พอแล้วถึงเวลาเราก็จะตื่นพอตื่นขึ้นมาแล้วก็การงานก็เพียรหรือก็ทำการงานการงานอะไรควรทำไม่มีการงานร่องรอยอยู่ท่านก็สอนไว้แล้วทฤษฎีสอดร้อยหมดทุกช่องทุกร่องเวลาล่วงเลยไปบัดนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่เราอยู่ยังไงเฉยๆเราจะพักก็เราพักแล้วและตอนนี้เราควรทำอะไรต่อเอ้าหากาย สามัคคีธรรมกายกรรมวจีกรรมใดที่ดีกว่านี้มีอีกดำริห์ขึ้นและเราก็ไปทำกายกรรมวจีกรรมนั้นตามจริงแล้วก็ให้มันเนืองเนื่องไปกับบุคคลอื่นให้มันสำคัญไปกับบุคคลอื่นชีวิตของเราจะสัมพันธ์อยู่กับบุคคลอื่นเราทำเหมือนอย่างเขาทำแต่เราไม่ใช่เขาเราทำเหมือนฆราวาสเราไม่เหมือนฆราวาสเราถึงซึ่งทุกข์นิโรธคามินีปฏิปทาแล้วเรามีปฏิปทาของมุนีแล้วเราทำอย่างคำว่าบุคคลทำเหมือนอย่างชาวบ้านเรามีกิจกรรมเหมือนอย่างชาวบ้านแต่เราไม่เหมือนชาวบ้านเรามีภาษาที่เรามีอาการที่ดีกว่าชาวบ้านอาการกายก็อาจจะเรียบร้อยถูกเรื่องถูกราวกว่าหรือเก่งกว่าด้วย หรือเก่งกว่าด้วยทำงานเดียวกันแบกหามก็แบกหามเหมือนชาวบ้านแต่แบกหามเก่งกว่าแบกหามไม่เหมือนแบกหามไม่เอาเงินแบกหามไม่มีความโกรธหนักเท่าไหร่ก็ไม่เคยมีความโกรธความเคืองความอึดความอาจไม่เคยมีทะเลาะเบาะแว้งเงียบสงบเอ้ทำงานเข้าฉนวนชาวบ้านแต่ไม่เหมือนชาวบ้านเราเป็นเพศที่ต่างจากฆราวาสแล้วเห็นเพศเห็นลิงฆ่าเห็นความต่างไหมมองออกไหมว่าต่างเราเดินยืนนั่งนอนกินข้าวสร้างสรรค์ทำงานเทคนิคต่างๆใช้เทคนิคต่างๆแต่เทคนิคของเราไม่ได้เป็นไปเพื่อความพัฒนาไปมอมเมามนุษย์แต่เทคนิคของเราสร้างอะไรทำอะไรอยู่เป็นไปเพื่อความอุ้มชูมนุษย์หิน ปะฏิปันโนโหติผู้ชนะสุขายักษ์โพทะเลปฏิปทาปิดตาเป็นไปเพื่อที่จะเป็นประโยชน์เกื้อกูลมนุษยชาติเป็นไปเพื่อจะให้มนุษยชาตินี้เป็นสุขสุขอย่างสงบระงับด้วยไม่ใช่สุขอย่างหลงหลงจะพัฒนามาแกหลงโลกจะหลงตามก็จะค่อยลดการแกมาให้เห็นสุขที่พิเศษกว่าผู้ประสบความสำเร็จเป็นปรมังสุขที่เนียนสุขุมกว่าเหมือนอย่างที่เรารู้แล้วเราได้แล้วมีแล้วเราแน่ใจมั่นคงแล้วเนี่ยเราจะช่วยกันพัฒนาให้เมืองนี้เป็นอารยชนพัฒนาเมืองนี้ให้มียาทำเมืองใดที่เป็นอารยชนขยันหมั่นเพียรสร้างสรรค์อยู่เพื่อช่วยเหลือเพื่อความเป็นตัวที่เป็นประโยชน์แก่อย่าว่าแต่ประเทศเราเองอย่าว่าแต่กลุ่มสังคม สังคมนอกนอกกลุ่มนอกๆได้ประโยชน์จากเราไปทั้งสิ้นเราเป็นตัวสร้างสรรค์ให้แก่เขาเราทำแล้วเราก็เสียเราทำแล้วเราก็สละเรารู้ว่าเราเกิดมาเพื่อจาคะเพื่อเสียสละเราทำเพื่อเสียสละอย่างรู้รู้อยากรู้ๆมนุษย์ไหนที่เป็นคนเอาเปรียบเราก็รู้ว่าเขาเอาเปรียบเอาเปรียบจะจัดสันดานไม่ดีเราจะมีปัญญาดัดสันดานเขาดัดแก้นิสัยที่เอาเปรียบเขาให้มาเป็นคนเสียสละให้จริงอย่าไปเอาจะเปรียบเราก็จะมีปัญญาสร้างสรรค์มนุษย์ด้วยพัฒนามนุษย์ด้วยไม่ใช่ให้มนุษย์เคยตัวไม่ใช่มนุษย์ช่างเอาเปรียบแล้วก็ได้เปรียบเอาเปรียบอยู่เฉยๆไม่ใช่เราจะพัฒนามนุษย์ให้เป็นอารยชนให้เป็นมนุษย์ที่มียายัติภังค์อย่างนี้แล้วก็สร้างสรรค์ไปมีสภาพ นี่ไปเป็นคนมีสุขจริงๆมีทานมีความยินดีอยู่เสมอแต่ไม่มีกามไม่มีความพยาบาทใครจะเข้าใจเราร้ายใครจะสร้างสิ่งร้ายเราก็รู้จะพยายามแก้สิ่งร้ายเราเองเราไม่พยาบาทอาฆาตมาดร้ายแม้แต่ศัตรูเรารู้ว่าคนนี้ศัตรูจำได้แต่เราไม่ได้อาฆาตศัตรูระหว่างเราปล่อยแล้วอโหสิใครโลกอยู่เราก็รู้ว่าเออคนนี้โลกคนนี้คิดโกรธคิดอาฆาตมาดร้ายเราก็รู้อย่าไปทำให้เขาคิดโกรธจัดแล้วก็ทำเลวทำร้ายเดี๋ยวเขาก็มาทำเอากับเราเข้าเราเป็นคนดีนะคนร้ายเขาจะมาฆ่าคนดีนี่เขาบาปมากนะอยากให้เขาทำบาปจะเปิดช่องให้เขาทำบาประมัดระวังตน ฟังดีๆอุณหภูมิร้อยเข้าไปเยอะถ้ามีอาการที่น่าเลื่อมใสอยู่อย่างนี้จริงๆอาการที่น่าเลื่อมใสต่างๆพวกนี้เป็นลักษณะของสมณะเป็นลักษณะของผู้มีสุขมีตัวเพราะมีชานไม่มีพยาบาลไม่มีผีนะมีพระไม่มีความหรี่เป็นผู้ตื่นตื่นก็ตื่นพักก็พักพักก็พักหลับจะหลับหลับสนิทก็เป็นที่รู้ในระยะนั้นเป็นความจริงตามความตั้งใจหรือความปรารถนาจริงมีความมีอำนาจเหนือจิตมีเจโตรไว้ 10 ประตูเวลาไม่หลับเราก็ไม่หลับเวลาจะทำเราก็ทำเวลาจะหยุดแล้วก็หยุดมีอำนาจเป็นผู้คอนโทรลเป็นผู้ควบ ตนเองได้อย่างอยู่เหนือบังคับกายาวันอาทิตย์ว่างสอบพร้อมสัญญาและจ่ายหนี้ได้ตามเห็นดีตามต้องการบังคับได้เลยเป็นคนที่เป็นกัปตันสามารถบังคับชีวิตของเรานี้ไปในจุดที่ดีแม้จะละเอียดลึกซึ้งอย่างไรเราก็บังคับตัวเองได้มีสติครองอยู่อย่างแก่งแข็งแรงเป็นตัวกัปตันสติไม่ตกเมื่อสติไม่ตกปัญญาย่อมดีเมื่อปัญญาย่อมดีทำงานวิจัยย่อมชัดเมื่อทำเอาไว้ใจย่อมชัดก็เลือกทำแต่สิ่งที่เป็นกุศลได้อย่างถูกต้องและมีประสิทธิภาพมากเมื่อยเมื่อไหร่ก็พักเมื่อยมากพักมากไม่เมื่อยมากก็พักผ่อนพักไปทำไปพอถึงเวลาควรพักตาม ตอนนี้เวลากลางคืนมีเวลาควรนอนนอนเวลาควรตื่นตื่นหมดสงสัยเรากลายเป็นคนประหลาดนี่พวกเราเป็นคนประหลาดตื่นกันได้ตั้งแต่ตี 3 ตี 4 เมื่อทำเข้ารูทีนเข้ากิจวัตรแล้วเราก็อ๋ออย่างนี้หรอก็เป็นอย่างนี้ชีวิตก็อย่างนี้แหละนะกำไรขาดทุนอะไรก็กำไรเราแตกต่างจากคฤหัสถ์หรือเราเหมือนคฤหัสถ์ความเหมือนเราก็รู้ความหมายของความเหมือนแล้วเหมือนเราไม่ได้เป็นคนประหลาดอะไรเกินการเราเป็นคนสร้างสรรค์สร้างมีเป็นคนกินคนอยู่คนอะไรเหมือนกันแต่เราไม่เหมือนเราเหมือนแต่เราไม่เหมือนภาษาสุดท้ายพวกนี้เป็นวิวัฒนาที่พวกนี้หรือเป็นใดและจิตพวกนี้เนี่ยเป็นคำค้านแย้งอยู่ในตัวพวกนี้เป็นคำจบเป็นคำภาษาเซ็นเป็นภาษาเซ็นเรามีความ แต่เราก็ไม่เหมือนเรามีศรัทธามีศรัทธาแล้วก็หมดศรัทธาอะไรเนี่ยเป็นภาษาเซ็นจะพูดอีกกี่ร้อยภาษาอีกกี่อันแล้วก็คิดภาษาพวกนี้มาพูดเหมือนเซ็นก็ไปคิดกันมาแต่เขาไม่ได้เป็นจริงนะได้แต่ภาษาโกโก้แล้วมันภาคภูมิในภาษาเป็นอาตมาทุกประการเยอะแยะเราจะไม่เป็นอย่างนั้นนะไม่มีแต่เอาภาษาโกโก้มาเป็นศูนย์จะตะวาทินเป็นอัตตวาทุปาทานเป็นมนุษย์มีแต่วาทะไม่เอาแต่สุดท้ายมันจะลงอย่างเงี้ยแล้วเราเข้าใจด้วยปัญญาว่าเราเป็นมนุษย์ยังไงความที่ว่ามีศรัทธาจนสุดท้ายหมดศรัทธาอย่างนี้มั