240420-3-050 ทางเอกภาค3-ตอน050(หน้า285)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

5 เพราะว่าทุจริต 3 มันเป็นอาหารของนิวรณ์ 5 แล้วนิวรณ์ 5 ก็เป็นอาหารของอวิชชาแต่ถ้าเราทำสุจริต 3 ได้มันก็จะเป็นดับนิวรณ์ 5 มันก็จะไปส่งเสริมให้เกิดวิชาซึ่งเป็นตัวบรรลุเหล่าวิชาเป็นตัวสูงสุดหรือเป็นตัวดับนี่วอนดับนี่วอนกิเลสซึ่งเป็นหลักสูตรเป็นทฤษฎีที่เป็นสมาชิกเจ้าท่านก็ไล่เรียงให้เราฟังแล้วถ้าเรามีจิตแยก เรามีสติสัมปชัญญะสติสัมปชัญญะดีควบคุมอินทรีย์ทั้ง 6 อินทรีย์ทั้ง 6 กับกรรม 3 เนี่ยมันก็อยู่ร่วมกันมันเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กันมันก็พูดได้รู้จักสภาพควบคุม 6 ทิศ 6 ทาง 6 ทวารตาหูจมูกลิ้นกายใจกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมทั้ง 6 เนี่ยทั้ง 9 ไม่ใช่ 6 ทั้ง 9 กายกรรมวจีกรรมมโนกรรมแล้วก็ตาหูจมูกลิ้นกายใจรวมๆพูดอย่างนี้รวมๆทั้งหมดเราก็ตรวจสอบดูแลแล้วก็สำคัญไปจนถึงจิตวิญญาณเสมอๆ เป็นที่สุดล่ะจิตวิญญาณเป็นที่สุดแล้วเราก็ควบคุมให้มันเข้าใจให้มันรู้ว่ากุศลเป็นส่วนกุศลหรือว่าเป็นส่วนสุจริตเป็นสภาพที่เป็นสุจริตเป็นอย่างไรถ้าผู้ใดมีความแย่คายมีความประณีตเราจะรู้ว่าเราจะต้องทำให้เรียบร้อยสงบเสงี่ยมเรียบร้อยสงบเสงี่ยมขึ้นกายก็จะสงบเสงี่ยมเรียบร้อยขึ้นวจีก็จะสงบเสงี่ยมเรียบร้อยขึ้นจิตก็จะสงบเสงี่ยมเรียบร้อยอยู่ในตัวของมันเองทีนี้พอไปถึงระดับจิตในจิตคำว่าสงบเสงี่ยมเรียบ 100 เนี่ยจิตที่สูงสุดถ้าเราไม่มีกายกรรมเราไม่มีวจีกรรมแล้วนั่งอยู่นิ่งๆหรือนอนก็ตามเอานั่งแล้วนั่งอยู่เฉยกายกรรมเราก็ไม่ไม่ต้องยากอะไรแล้วก็ดูมันบ้างมันนั่งอยู่ดีมันเปลี่ยนแปลงไปหรือไม่มันนั่งตั้งกายตรงแล้วเราก็ต้องมีสติเตือนสตินี้เป็นตัวสำคัญมากถ้าเราไม่ได้นอนหลับเราต้องรู้ว่าเราตื่นหรือเราหลับถ้าเราหลับเราก็ต้องหลับให้เป็นหลับก็ตั้งใจแล้วก็ให้มันหลับมันก็ตัดความรู้สึกจากทวารทั้ง 6 ทวารทั้ง 5 ไม่ใช่สง แล้วหลับอย่างมีสติสัมปชัญญะถ้าเราฝึกตนดีๆหลับแม้กระทั่งมีสติอยู่นอนเหมือนกับเราไม่ได้หลับแต่ถ้าจริงเราตัดทวาร 5 นะต่างหูจมูกลิ้นกายไม่รู้ตัวแล้วเราเหลือแต่จิตมีสติโพรงอยู่อย่างนั้นก็เป็นการนอนได้ติเหมือนสติเหมือนคนอื่นโพรงนอนตาก็หลับร่างกายนอนเอนราบเสร็จแล้วเราก็จิตมันตื่นจิตมันมีสติสัมปชัญญะอย่างนั้นก็เรียกว่าหลับได้แต่แท้จริงจะให้หลับเราหลับไปแล้วเราก็จะดับเป็นอสัญญี ไม่ไม่รับรู้อะไรเลยทั้งหมดมันเป็นการพักสุดจะเป็นการพักสุดเลยถ้าเผื่อว่ารู้ตัวอยู่นั่นแหละเป็นสภาพของอวกาศสัญญาชนิดที่สว่างโพลงรู้ตัวอยู่เรื่อยถ้ามันเป็นกลางคืนถ้าเผื่อว่าสร้างนิมิตขึ้นมาหน่อยก็เป็นแสงสว่างก็จะสว่างอยู่เหมือนกับมีสว่างโพรงแต่ถ้าเผื่อว่าเราไม่ต้องเอาถึงขนาดสร้างนิมิตไม่ต้องเอาถึงขนาดนั้นเอาแค่รู้ตัวรู้สึกรอบด้านอยู่ตลอดเวลาจิตแววไวจิตเป็นมุดแต่จิตละเอียดสุขุม สาววัยรุ่นแต่งอะไรอยู่มันเป็นได้เป็นได้เพราะฉะนั้นเราจะพักผ่อนในระดับอย่างนั้นก็ได้แต่มันก็จะสั่งนิดนึงก็ยังดีกว่าคนที่คิดฟุ้งซ่านคนที่มีกิเลสแรงนอนหลับแล้วก็เพ้อฝันมีเรื่องโน้นเรื่องนี้ออกแรงบางทีรู้สึกตัวขึ้นมาเหงื่อแตกเหนื่อยนอนหลับนี่แหละบางคนเนี่ยนอนกิเลสมันมากรู้สึกตัวออกมาแล้วโอ้โหจ่ายพลังไปตั้งเยอะเหนื่อยเหนื่อยหลายใครย่อยบางคนเป็นอย่างนั้นต้องการพักผ่อนนี้เราจะต้องเข้าใจว่า เราไม่ได้เสพไม่ได้อร่อยการนอนหลับพักผ่อนให้เป็นการพักผ่อนให้แก่ชีวิตร่างกายที่หมุนเวียนโยงเกี่ยวไปถึงจิตใจก็จิตใจก็ได้พักผ่อนด้วยหมุนเวียนจิตใจก็ได้พักผ่อนจิตวิญญาณก็ได้พักผ่อนไม่ได้หมายความว่าเราหลับก็คือเราเสพอร่อยเหมือนเราได้กินของที่ติดชอบใจในรถเราได้เห็นของที่ชอบใจในตาเป็นรูปสวยรูปถูกตาต้องใจเราได้ฟังเพลงได้ฟังเสียงไพเราะเพราะพริ้งเสพแล้วก็เป็นสุขชื่นใจเอร็ดอร่อยแม้จะหมดแล้วหรือว่าถึง ตาควรจบควรหยุดแล้วก็ยังโหยหาอะไรอาวรณ์ซาบซึ้งตรึงตราใจอยากได้อีกอยากเป็นอีกอะไรอยู่ไม่ใช่อย่างนั้นเลยการนอนไม่ใช่อย่างนั้นฉันเดียวกันกับเราเรียนรู้ตาหูจมูกลิ้นกายมาแล้วเราไม่ได้พบสีเราก็จะได้สีนี้เสพสุขใจพบสีอย่างนี้แล้วเราสุขได้เสียงได้ยินเสียงเราได้รับเสียงนี้เราสุขได้รับรสทางลิ้นได้รับรถอย่างนี้เราเป็นสุขมีอารมณ์ปฏิพัทธ์มีอารมณ์พอใจหรือมีอารมณ์ชังเกลียดแหมอันนี้ไม่ชอบไม่อร่อยไอ้อย่างนี้ไม่ถูกตาถูกใจอย่างนี้ไม่ถูกหูถูกใจจะต้อง ถึงใจด้วยเสมอตัวใจนี่แหละเป็นตัวสำคัญไอ้หูจริงๆมันได้ยินเสียงมันก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรหรอกไอ้ตามันเห็นรูปมันก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรไอ้ลิ้นแตะรถมึงก็ไม่รู้เรื่องอะไรไอ้ตัวลิ้นมันไม่มีตัวอะไรมันมีตัวรู้อยู่ที่ใจทั้งนั้นแหละว่าแม้แต่นอนพักผ่อนหลับหรือจะไม่หลับดังที่อธิบายไปแล้วจะตื่นโพรงอยู่แต่ก็ตัดทวารตัดส่วนพักไม่ต้องไปวุ่นกายเกินก็ให้มันพักนอนราบไม่ต้องไปรับรู้สึกทางตาหูจมูกลิ้นกายมีจุดใจอยู่ที่ใจพักใจจะดับไปเลยหรือใจจะสว่างเพราะมีสติอยู่ก็ตามเป็นการได้พักจิตไม่ต้องวุ่นไม่ต้องมีงานอะไรเยอะแยะนัก ไม่ต้องไปต่อสู้จนกระทั่งออกมาบอกว่าตื่นออกมาแล้วก็เหงื่อแตกยังไม่ต้องได้พักแล้ววันนั้นเมื่อเราเข้าใจว่าเราพักนี้แล้วเวลาใดก็ตามทีนี้เราจะนอนราบลงไปแล้วก็มีอาการดังกล่าวแล้วหรือไม่เราจะนั่งก็ได้เพราะฉะนั้นจึงสามารถที่จะนั่งพักผ่อนโดยไม่ต้องนอนราบกับพื้นเราก็สามารถนั่งได้ที่เราเรียกวันนี้โดยไม่ต้องนอนน่ะเราติดนอนหรือว่ารู้ว่านอนเนี่ยมันเป็นสิ่งที่เราได้พักได้สบายเป็นเบาเด็ดขาด มันเป็นมาตามเรื่องของสัญชาติญาณเป็นมานานแล้วตั้งแต่เราเกิดมาตัวเล็กตัวน้อยจนกระทั่งโตจนกระทั่งแก่เฒ่ามาก็ตามไอ้น้องนี่มันก็มันไม่มีใครบอกมันก็ต้องพักแล้วมันก็ต้องนอนแล้วมันก็ต้องติดว่ามันเป็นการได้อร่อยเรียกมันชัดๆว่ามันอร่อยอร่อยที่นอนพักหลับพักอะไรไปมันก็อร่อยเพราะเราไม่รู้เราก็เห็นเป็นอัสสาทะเป็นรถอะไรของโลกทีนี้เราจะมาเรียนรู้ว่าเราเองเราไม่ติดเหมือนกันเราไม่ติดรถทางตาหูจมูกลิ้นกายเราไม่ติดเหมือนกันรถนอนเราก็จะไม่ติดเราต้องฝึก ฝึกลาออกแล้วดังที่ได้พูดแล้วพูดอีกว่าเมื่อเราลดลงแต่งสร้างทั้งกายทั้งเบื้องนอกทางมาพบตาหูจมูกลิ้นกายเป็นกามคุณ 5 เรื่องจะเกี่ยวข้องกับใครเราก็อภัยทานเราไม่รักเราไม่ชังเราไม่พยาบาทอาฆาตเราไม่ไปปฏิพัทธ์เกี่ยวโยงถึงมันไม่ได้ไปมีงานทำที่จะต้องไปสัมผัสสัมผัสอะไรทางภายนอกมากแล้วไม่ว่าจะเป็นลาภยศไม่ว่าจะเป็นผู้คนไม่ว่าจะเป็นวัตถุทรัพย์สินเข้าของอะไร ปล่อยวางแล้วไม่ยุ่งไม่ยุ่งไม่เกี่ยวปล่อยประมาณเยอะเมื่อเราปล่อยปลามาเยอะแล้วจิตใจของเราก็มันว่างงานลงมามากเพราะว่างานลงมามันก็ไม่ค่อยได้ไปคิดนึกไปนู่นไปนี่อะไรมากมันก็หยุดมันว่ามันก็จะมันก็หยุดมันก็ไม่ทำงานอะไรแต่ในลำพังคนโลกโลกคนธรรมดานี่โอ้ข้าวเกรียบไปหมดคิดถึงคนนั้นคิดถึงคนนี้ติดต่อคนนั้นติดต่อคนนี้คิดถึงเรื่องนั้นคิดถึงเรื่องนี้วัตถุอย่างนั้นวัตถุอย่างนี้อาการอย่างโน้นเรื่องที่โน่นเรื่องที่นี่มันยุ่งไปหมดมันรู้สึกว่าเป็นงานมันเป็นสิ่งที่เราจะต้องไปติดต่อที่ต้องจำเป็นดิ ไปสัมพันธ์เพื่ออันนั้นเพื่ออันนี้เพื่อได้อย่างนั้นเพื่อได้อย่างนี้เพื่อมันอย่างโน้นก็อร่อยอย่างนี้เพื่อทานได้ทั้งเสียอะไรเต็มไปหมดคุณคิดดูระลึกดูสักครั้งเราเป็นฆราวาสเรารู้สึกว่าโลกของเขาอย่างนั้นเขาก็สอนกันอย่างนั้นแล้วเขาก็ให้เกี่ยวไปหมดแล้วเราก็ต้องนึกคิดกังวลกังวานโยงใยสัมผัสสัมพันธ์อยู่ไม่ได้หยุดไม่ได้ไม่ได้พักได้เลยทีนี้พอเรามาเรียนรู้ทางธรรมที่แท้จริงข้าวมันปลงวางมันปล่อยจิตมันไม่ต้องไปรำลึกถึงจิตมันไม่ต้องไปเกี่ยวกับอะไรเมื่อไม่รำลึกถึงงานมันก็น้อยมันงานน้อยมันก็มาอยู่ที่เราเมื่ออยู่ที่เรา เราก็มันอยู่ที่เรานี่แหละที่จริงมันก็ไม่ได้ไปไหนหรอกมันคิดถึงมันก็เป็นอาการของงานจิตงานจิตคิดถึงคิดโน่นคิดนี่โยงถึงนั่นถึงนี่ที่เรียกว่าแม้จะทุรังกระมังไปได้ไกลได้ไกลมันก็ไม่ได้ไปปล่อยอะไรหรอกมันก็อยู่ในคูหาซะอย่างนี้แหละอยู่ในกายาคือกว้างศอกของเรานี่แหละไม่ได้ไปไหนแต่มันเอามาวาดภาพมานึกคิดถึงทั้งนั้นทีนี้พอเราไม่วาดภาพไม่นึกคิดไม่ถึงไม่เป็นไปมันก็พักมันก็หยุดหยุดหยุดหยุดว่างลงเพราะว่าโรงงานมันน้อยมันไม่ได้ทำงานอะไรมันก็หยุดเครื่องมันก็อ่อนเครื่องอ่อนยิ่งเรามาได้หยุดได้พักแล้วเราก็ได้รับการเสี้ยมสอนอย่างนั้นก็รับการ ชี้แนะบอกว่าไอ้จิตสงบสงบนี่ดีให้เราอยู่สงบสงบนี่แหละอร่อยสบายกว่าจิตมันโน้มน้าวมาเห็นอย่างนี้จริงๆเราแต่ก่อนแต่ไรไม่เคยพบไม่เคยพบเนื้อเราเองเราก็มาใฝ่อย่างนี้จริงๆใฝ่หาความสงบระงับว่ามันเป็นงูสวัดเป็นสุขที่วิเศษยิ่งกว่าสุขแบบเสพสมสุขสุขแบบโลกีย์รสเราได้มาเทียบเคียงและเราก็ไม่เห็นลักษณะที่ผิดกันแตกต่างกันแล้วเราก็มาได้อันนี้จริงๆมีอันนี้จริงๆก็เหมือนคนตัดประการเสวยใหญ่เสพใหญ่ เอาใหญ่พอจะเห็นได้ว่าพวกเราเพราะมาปฏิบัติธรรมเข้าจริงๆยิ่งรู้จริงๆนะเราปล่อยนะเราเลิกนะเราไม่ยุ่งเกี่ยวแล้วก็ตัดหัดตัดจริงๆปล่อยจริงๆจิตเราก็จะมาอยู่ในสภาพว่างโปร่งแล้วก็มาสัมผัสความสงบมันตะกลามแล้วมันก็เอาทั้งๆที่มันก็ยังไม่สะอาดดีนะจิตจะว่าสงบจะหมดกรรมหมดระลึกถึงสัมผัสรูปลักษณ์เป็นเสียงแล้วหรืออะไรต่ออะไรทางโลกๆอะไรอาวรณ์เรื่องนั้นเรื่องนี้มันก็ยังไม่ได้ขาดได้สนิททีเดียวหรอกนะแต่พอมานี่มาทำอะไรต่ออะไรพวกเรานี่มันมาอยู่เผลอๆก็ไม่ได้มีอะไรว่างลงไปนิดหน่อยปากไม่ได้พูดกายกรรมไม่ได้ดิน อะไรพอจับมันนั่งจับมันนั่งมานั่งกินนั่งนั่งเฉยๆกายกรรมกระชับน้อยวจีกรรมก็ไม่ได้พูดแข็งเนี่ยพระโพธิรักษ์พูดอยู่คนเดียวพูดสอดพูดแทรกขึ้นมาก็ไม่งามไม่ควรหุบปากไม่พูดก็ไม่พูดว่ะกายก็ไม่ได้ทำอะไรปากก็ไม่ได้พูดเท่านั้นแหละหูก็ไม่อยากทำงานแล้วตาก็หลับดีๆๆๆลงไปแล้วเพราะการที่จะชวนชี้ให้มันขยับให้มันออกแรงให้มันตื่นให้มันกระดิกให้มันมีพลังงานที่แรงพอสมควร มันไหม้แล้วบันทึกแรงอ่อนพอไม่ได้ขยับเขยื้อนกายไม่ได้ขยับเขยื้อนปากเหลือแต่ใจจะเห็นได้ว่าเราเป็นคนตะกละเราเป็นคนไม่มีฤทธิ์แรงเราเป็นคนพ่ายแพ้ต่อรถกิเลสที่เป็นหลงความรักหลงความสงบหลงจริงๆนะหลงจริงๆแต่ก่อนนี้เราได้ยินเสียงก็เป็นเสียงที่คุยสนุกสนานเป็นรถโลกเราก็ตื่นพอมาฟังเสียงพระโพธิรักษ์พูดมันไม่ใช่รถโลกนี่หว่าพูดอะไรก็ไม่รู้มันไม่ใช่เสียงที่เคยชอบเคยติดเนี่ยมันไม่ชวนสนุกชวน โดนใจเหมือนอย่างแต่ก่อนนี้ที่เราดิ้นต๊อกแต๊กอยู่กับโลกีย์รสพูดกันแต่แบบโลกๆเรื่องโน้นเรื่องนี้ชวนชี้ชวนให้เพลิดเพลินไม่ใช่เพลิดเพลินธรรมดาพูดไปบางทีหัวเราะเอิ๊กๆๆลงลูกคอสนุกสนานกันมันก็ตื่นที่นี่มาฟังท่านเทศน์นี้ไม่เป็นอย่างนั้นรถไม่เหมือนแล้วก็ไม่ได้เออกั๊กๆอะไรไม่ตื่นไม่มีแรงจะคุยให้ตื่นมีแต่อ่อนๆเบาๆถ้าเป็นเครื่องยนต์เราก็มาเรียนรู้การทำเครื่องยนต์นี้ให้เสียงทุกเสียงสนิทให้เครื่องทุกเครื่องขัดสีกันน้อยความร้อนน้อยความขัดสีน้อยรื่นคล่องเบาเรามาเรียนรู้การกระทำเครื่องยนต์ของเราอ่อนง่ายเกลี้ยง สนิทจริงๆแล้วเราก็ให้เครื่องยนต์จูนนิ่งสนิทแค่นี้เนี่ยจูนไม่อ่อนขนาดนี้เครื่องก็ยังเดินมีกำลังสะพัดหมุนเวียนอยู่อย่างดีเลยไม่ใช่ของง่ายเลยถ้าคุณยิ่งเป็นช่างช่างยนต์ช่างอะไรมาคุณจะรู้ทำให้เครื่องนิ่งสนิทเลยอ่อนเบาเครื่องได้อย่างมากนี่เรามาเรียนรู้อย่างนี้แล้วมันก็เข้าไปสู่ความสงบจริงๆเพราะฉะนั้นพอมันสงบอย่างนี้แล้วนี่นะจูนเครื่องลงเบาหน่อยนึงเนี่ยไม่มีเสียงยั่วยวนไม่มีกายกรรมหยาบไม่มีกายกรรมที่สูงจิตของคนก็ถ้าเผื่อว่าคุณทำได้เก่งเป็นช่างยนต์ที่เก่งก็คือจิตของคุณก็ยังมีเครื่องสะพัดแรงอยู่เดินหมุนเวียนมีสภาพโคจรอยู่เป็นไฟอยู่ดำเนิน แรงเร็วแต่เบานิ่งเงียบสงบมีแรงเดินอยู่อย่างนี้แรงนะแรงจิตยังตื่นเร็วแรงนะแต่เบาเงียบสนิทเลยไม่มีอึกอักไม่มีหวือหวาแบบโลกแล้วนี่เรามาทำเครื่องยนต์ของเราให้สนิทเนียนอย่างนั้นแม้แต่นิดหน่อยคุณก็ตื่นตื่นชีวิตชีวาเดินเครื่องไม่หรี่ลงนี่ฟังดูเทียบเคียงพวกนี้ฝ่ายผู้หญิงจะมีหัวเรื่องดังนี้ยกตัวอย่างนึงรถส่งรถยนต์ไงมันน่าจะเข้าใจนะเครื่องยนต์ที่เดินเครื่อง ออนนิ่งสนิทจูนออกไปให้นิ่งสนิทแต่มีแรงงานที่เต็มเลยถ้าเผื่อว่าปรับไปปั่นแบตเตอรี่นี่ก็ยังโอ้โหยังทำงานอยู่ในเครื่องเต็มจะปั่นเครื่องนิ่งเบาเงียบแต่เดินในเหมือนก็ยังก็ไม่เห็นเดินมันก็ยังสายพานไม่เคลื่อนลูกเหวี่ยงไม่ได้หมุนอย่างลูกกลมเหวี่ยงอย่างนี้เหมือนกับมันนิ่งๆมันเดินแต่เร็วจี๋เลยอะไรงี้ไม่มีความร้อนเพราะไม่มีอะไรเสียดสีไม่มีปฏิกิริยาไม่มีอะไรค้านแย้งรื่นราบรื่นง่ายงามแต่เครื่องยนต์เป็นชีวิตชีวาเครื่องยนต์เต็มเครื่อง เต็มรอบเนี่ยเรามีสติเต็มเรามีงานการอยู่ครบเราไม่ดีเราไม่รู้จิตของเรามีกรรมการงานอยู่เต็มมีสติสัมปชัญญะเรื่องอย่างนี้มันเป็นชั้นสูงเป็นการทำคนให้เป็นคนสงบเสงี่ยมเป็นคนละเอียดสุขุมแยบคายประณีตเป็นการจูนเครื่องยนต์ให้เบาเงียบเป็นการสร้างเป็นการปรับทุกอย่างอย่าให้มันมีอะไรที่มันไม่สอดคล้องอะไรให้มันลงจังหวะกันให้ดีทุกจุดเลยมันมีเสียงพอจูนไปก็เดี๋ยวก็ระเบิดเหมือนกับเครื่องยนต์ที่มีผิดระบบ มันไม่สอดคล้องกันมันก็หมดไปเรื่อยเลยทะเลาะกันเลยแต่นี่ไม่ทะเลาะเลยสอดคล้องลงตัวและแถมมีพลังแรงดีด้วยคุณต้องระวังไม่ให้จิตดียิ่งมันนั่งข้าวสงบนั่งนิ่งปากไม่พูดบอกแล้วฟังแต่เสียงพระโพธิรักษ์พูดคุณก็จะต้องให้จิตของคุณนี่แข็งแรงตื่นอยู่ได้ไม่รีได้ไม่รีที่มันดีเพราะมันหลงบอกแล้วที่มันดีเพราะมันตะกละตอนนี้เรารู้ตัวอยู่ว่าเราเองเรากำลังมีงานงานฟังทำให้เบิกบานร่าเริงสดชื่นอยู่ไม่ต้องล่าช้าหรอกขนาดเบิกบานร่าเริงธรรมดามีปฏิสันถารตอบรับเห็นนายหน้าพวกนี้เข้าใจเราเป็นผู้ที่ยังมีชีวิตชีวาอยู่เห็นนั่ง งานอย่างนี้ก็มีชีวิตชีวาอยู่ด้วยกันพอผมพูดอาตมาพูดคุณก็รับมีการตอบรับในที่สีหน้าสีตาบอกรู้เข้าใจดีอะไรต่ออะไรต่างๆนานาเรียบร้อยงานการจะมีไปจนกระทั่งใช้เวลาชั่วโมงนึง 2 ชั่วโมงเราก็ทำงานไม่อยู่นิ่งสนิทเนียนเราทำได้ดีอยู่ในรูปการนั่งพวกเรานี่นั่งทนใครมาฟังบอกโอ้พวกอโศกนี่พระอโศกนี่ไม่พลิกขาพลิกแขนไม่พลิกแพลงพลิกขาเลยนั่งทนแต่พระอโศกนี่ก็เขาไม่รู้ไปจิตไม่ทนนั่งนั่งจิตไม่ทนนะจิตไม่คือมันเลยเถิด มันตายมันไม่เป็นชีวิตมันเลยถอดจิตมันตายจิตมันหรี่จิตมันไม่ทรงจิตจิตคือสภาพธาตุรู้ถ้าถ้ารู้เต็มร้อยนะเราเรียกว่ามีสติจิตคือธาตุรู้ถ้ารู้เต็มร้อยเราไม่ได้ดับเราไม่ได้ดับเราไม่ได้นิทราเพราะงั้นเราไม่มีเราไม่ได้หลับหลับลงไปขนาดนั้นขนาดนี้ตามที่เราจะหลับเราไม่ได้หลับนะเรารู้ตัวอยู่เรากำหนดรู้อยู่ว่าเราเองเรามานั่งฟังธรรมเรามาทำงานนี้เราไม่เราไม่ได้ไปรถอะไรเราก็ต้องประคองจิตถ้าเราเองเรา เก่งกับจิตปล่อยจิตมันเป็นไปด้วยอำนาจกิเลสกิเลสมันดึงทั้งๆที่เราตั้งใจไว้อธิษฐานจิตมีปัญญารู้แต่ไม่ตรงสัจจะอธิษฐาน 4 ฟังให้ดีปัญญาเราเข้าใจแล้วว่าเราจะเป็นอย่างนี้เรามานั่งนี่เราก็จะมีสติร้อยเราจะฟังก็ฟังเรามีกำหนดรู้แล้วว่าเรามานั่งฟังธรรมจะฟังซ้ำก็บอกแล้วก็ฟังไปสิซ้ำมันก็ดีนี่มันก็จะได้ช่วยรื้อฟื้นจำต้องทวนมันก็จำแม่นเพราะว่าความจำก็อนิจจังไม่เที่ยงเสื่อมไปเป็นธรรมดาความจำก็ไม่เที่ยงเพราะฉะนั้นเราก็บูรณะเราก็รักษาทบทวนไว้ถ่องทวนไว้มันก็จำได้ไม่ได้ให้ท่องทวน เลอะเทอะอะไรนี่ท่องทวนสิ่งที่มันเป็นสารัตถะเป็นประโยชน์แก่เราด้วยแก่ผู้อื่นด้วยเป็นสาระเป็นแก่นสารของชีวิตเขาสำหรับเท่าที่ชีวิตของคนเราจะพึงยึดถือเป็นแก่นสารแล้วก็อาศัยมันเป็นสมมุติแท้ๆเธอก็ต้องอาศัยกันมันเป็นสัจจะนะเพราะเราจะยิ่งฟังแล้วที่จริงมันไม่ใช่ว่าจะต้องทวนอย่างเดียวเราละเอียดแยกขายฟังตามสติเต็มไปเรื่อยมันมีอะไรแปลกใหม่มาด้วยลีลาเชิงบางทีท่านพูดว่าใจจริงบางทีถ้าพูดว่าจริงใจสลับกันนิดหน่อยเอ๊ะไม่เคยได้ยินท่านพูดกับอย่างนี้บางทีมีแต่พูดว่าจริงใจจริงใจบางทีก็พูดใจจริงใจจริงมันหมายความว่าอะไรใหม่แปลกแล้วอย่างนี้เป็นต้นนะใจน้อยน้อย ใจเสียเสียใจใจตกตกใจอะไรต่างๆพูดอะไรฟังได้มันมีความหมายใหม่มันมีสิ่งใหม่สิ่งแปลกเพราะเราฟังธรรมตลอดชั่วโมง 2 ชั่วโมงมันจะได้ฟังใหม่จะได้รับสิ่งใหม่เพิ่มขึ้นอยู่เสมอแหละของเก่าที่เราเรียนรู้มามากคนแน่นอนว่าเราเป็นเหมือนเศรษฐีเรามีแต่เหรียญมีแต่ธนบัตรมันก็มีแต่เหรียญแต่ธนบัตรอย่างที่เราเคยรู้เคยเห็นมามากและนานๆจะมีแบงค์แปลกตามาสักใบนานๆจะมีเหรียญแปลกตามาสักใบก็เป็นธรรมดาแต่เราก็เป็นเศรษฐีเพิ่มอะไรใหม่มาอีกมันก็มีใหม่มันมีเสมอและความหมายไอ้ตัวใหม่นี่แหละฟังดีๆแง่เชิงใหม่ที่เราจับได้ ผู้ปรุงโดยเฉพาะผมปรุงผมปรุงพยายามปรุงในแง่เชิงที่มันแหลมลึกหรือมันแปลกใหม่หรือไม่จะแปลกใหม่เป็นแบบปรุงเหมือนกับนักศิลปะจะต้องสร้างสิ่งใหม่ให้แก่โลกไม่ใช่ว่าหาการปรุงสังขารขึ้นไปไม่ใช่แต่ใหม่ที่ว่านี้ก็คือเชิงชั้นที่มันลึกแหลมเข้าไปหาของที่เป็นแก่นเป็นสารเป็นเนื้อสัจจะเป็นสิ่งที่เก่าที่จริงเก่าของเก่าสัจจะมันเป็นของเดิมทำให้มันเป็นของเดิมถ้ายังเข้าไปหาธรรมะแทนเดิมโดยเฉพาะเอาหลักของพระพุทธเจ้าเท่าที่เราจะมีปัญญาผมมีปัญญาเท่าไหร่ผมรู้ว่าของพระพุทธเจ้าเป็นอย่างนี้แท่งก้อนของพระพุทธเจ้าทั้งหมดที่เป็นอย่างนี้ผมจะให้คุณรู้ยังไงผมก็จะพยายามฉีกลึกเข้าไปหา เก่าไม่ใช่คุณมาปรุงใหม่และสร้างแปรปรวนผมก็บอกไอ้นี่มันมาปลอมไอ้นี่มันมาสร้างใหม่ไอ้นี่มันมาเบี้ยวของพระพุทธเจ้าปรุงของพระพุทธเจ้าเติมเข้าไปตกแต่งก็ไปมากผมพยายามแกะแงะออกที่บอกว่าอันนั้นไม่ใช่นอกนอกในก็ไปไหนก็ไปไหนก็ไปชี้ลึกเข้าไปให้ไปเห็นของเก่านะไม่ใช่ปรุงให้คุณใหม่แต่จะมีวิธีอะไรมีวิธีฉีดให้คุณเองล่วงล้ำเข้าไปลึกก็ไปหาธรรมะเข้าไปหาแก่นแกนเดิมของแท้เป็นสัจจะแท้ก็ช่วยกันทำเพราะแม้แต่คุณได้รับฟังด้วยปัญญาไม่รู้ด้วยเหตุผลไม่รู้ด้วยความรู้ฟังแล้วว่าคุณมัน ไม่ได้คุณไม่ได้มานั่งดีตอนนี้เราสมุดกำหนดไปแล้วว่าเรามานั่งนั่งก็นั่งนั่งตั้งค่าตรงเรียบร้อยสงบเสงี่ยมถูกแล้วเรามีการนั่งถูกเราตอนนี้ว่าจีกรรมของเราเป็นทีของพระโพธิรักษ์พูดองค์เดียวแล้วก็ไม่พูดเราก็เงียบวจีกรรมเราก็ถูกกายกรรมแล้วมันจะมโนกรรมแล้วมันจะถูกยังไงมันจะเป็นสุจริตกรรมกายกรรมถูกแล้วสุจริตแล้ววจีกรรมสุจริตแล้วมโนกรรมบันทึกกรรมมันสั่งสมนิวรณ์มันสั่งสมทุจริตอยู่ตัวเดียวมันเป็น เอาชั่วโมง 2 ชั่วโมงนี่มันเป็นตัวทุจริตยังไงต้องจับมันให้รู้สัจจะมันเป็นสุจริตสูงสุดมันเป็นมโนกรรมที่มีสติเต็มและรู้ตื่นเราจะมาสร้างพุทธะอ้าว 2 ชั่วโมงนี้ให้มันได้พุทธะให้มันได้พุทธะนั่งอยู่นี่แหละให้มันได้พุทธะรู้ตื่นเบิกบานแจ่มใสและรักษาอารมณ์สัจจะอารมณ์สุจริตอันนี้ได้ไหมตรงไหมสัจจะตรงไหมหัวหน้าฟังแล้วเพ้อไปกับกามไม่ใช่สัจจะเพราะเราไม่ได้มาทำอันนี้อันนี้ไม่ใช่พุทธะอันนี้ไม่ใช่ดับนิวรณ์อันนี้ไม่ใช่ยอดวิชาอันนี้ไม่ใช่ยอดรู้ความรู้ไม่ใช่ความรู้ อันนี้เป็นตัวตัวไม่ตายอยู่ในตัวเราตัวเราต้องจัดการฆ่าจะต้องจัดการสละออกจะต้องจัดการจาคะตัวแมลงจะเป็นอารมณ์กามอารมณ์พยาบาทหรืออารมณ์ที่นะมีทั้งตัวที่เรากำลังเน้นหรือฟุ้งซ่านมันแว๊บไปเป็นเรื่องอะไรแวบไปเป็นฟันหลอเป็นฟุ้งซ่านอะไรมันเป็นตัวหรี่อะไรมันทำไมมันไม่เป็นสติมันทำไมไม่เป็นจิตที่มีสติสัมปชัญญะปัญญาส่งไว้คือความมีชีวิตชีวาเป็นผู้ตื่นอยู่เป็นพุทธตอนนี้ไม่ใช่ตอนหลับตอนนี้ตอนตื่นมีสัจจะรู้เห็นชัดคุณต้องประคองจริงๆ เพราะมันให้ชั่งน้ำมันนั่งนิ่งนี่มันได้ช่องที่มันจะมืดมันจะตกก็มันช่องไม่มีอะไรมากไม่มีอะไรกระตุกเอาไว้เหมือนกับเครื่องรถยนต์ไม่มีโยงใยเครื่องนั้นเครื่องนี้ต่างกระตุกกันไว้แรงพอมันก็ไม่ดับทุกอย่างมันโยงใยดึงกันอยู่มันก็ไม่หลับเรามีการเกี่ยวแขนขาเราก็กระตุกๆปากแล้วก็พูดมันก็ไม่ค่อยหลับได้ง่ายมันก็ไม่ลงไม่ดีไม่ดีก็ง่ายทีนี้มันชักไม่ต้องแล้วตัดกายกรรมตัดวจีกรรมมันก็เป็นช่องที่จะหรี่ลงง่ายเป็นช่องที่จะหนีลงง่ายยากขึ้นคุณต้องฝึกขึ้นเพราะฉะนั้นการนั่งเจโตสมถะเพื่อเอาชนะการ จึงต้องฝึกฟังดูดีๆมีเหตุผลการนั่งเจโตสมถะนั่งอยู่เนี่ย 1 ชั่วโมง 2 ชั่วโมง 3 ชั่วโมงแล้วทำให้เรามีมโนกรรมอันสุจริตมันจะแข็งแรงขึ้นจริงๆด้วยฝึกนะด้วยฝึกนะคนยิ่งฝึกคนยิ่งแข็งแรงทีนี้ถ้าคุณมานั่งแล้วบอกแล้วว่ามันนั่งแล้วคุณก็ทำเป็นตัณหาสู่ภพเพราะมันนั่งแล้วก็ไปเลยคือมันทำแข็งหลอกเอาไว้ตาแข็งเสร็จแล้วคุณก็หรี่หายไปเลยมโนกรรมอย่างเงินก็พังคุณแพ้คุณไม่ได้ตัดกิเลสตัวนี้ ขาดเหลือกี่ปีกี่ชาติก็ไม่ได้ตัดสายนั่งหลับตานี่นาเขาก็รู้นะเขาก็เพียรในการที่จะมีสติสัมปชัญญะวิปัสสนาวิปัสสนานี่มันจะเกิดปัญญาเกิดเรืองปัญญาเป็นฐานนั้นมีปัญญานัตถิชานังอัปปะยัสสะจำไว้นัตถิปัญญาอินโนชาตองก็เชิญณัฐธิชานางอภิญญาสักนัตถิปัญญาอ่ะชายิไม่มีฌานที่ไม่มีปัญญา ไม่มีไม่ใช่ก็ได้ไม่ใช่มันไม่ใช่ฌานถ้าไม่มีปัญญาหรือการไม่มีปัญญาอยู่ร่วมไม่ใช่ฌานไม่มีปัญญามันไม่อิจฉานัตถิปัญญาอายิโนะเขาไม่เรียกว่าฌานเขาไม่เชื่อว่าฉันเขาไม่รับว่าเป็นชาญหรือเขาหรือเรานี่แหละเรานี่แหละเราไม่นับว่าชาญนี่เป็นคำตรัสของพระพุทธเจ้ายืนยันเพราะฉะนั้นถ้าเผื่อว่าผู้ใดมีฌานผู้นั้นก็จะเกิดปัญญาจึงเป็นรากฐานที่จะเป็นฌานหรือปัญญาจึงเป็นรากฐานที่จะเกิด การเพราะเราจะมีธาตุรู้ที่ตรวจสอบว่าฌานคืออะไรฌานคืออะไรชานี่เป็นอุตริมนุษยธรรมฌานคือสภาพปราศจากนิวรณ์ปราศจากนิวรณ์ธันวามันเข้าเราเราก็ไม่มีปัญญารู้เราก็ไม่เป็นฉันสักทีไม่เป็นสักทีถ้าเรารู้ว่าไอ้นี่มันเป็นผีไอ้นี่มันเป็นตัวนิวรณ์มีลักษณะนี้เป็นอาการเป็นอารมณ์เป็นพฤติกรรมของนิวรณ์ไอ้พฤติกรรมของนิวรณ์เราก็ต้องจาคะสลักออกทำให้มันเสียออกไปทำให้มันตายออกไปทำให้สลับหลุดออกไปทำจริงๆทำไม่ออกไปจนกระทั่งเรารู้ว่านี่ถูกแล้วตอนนี้มีสภาพถูก กายกรรมก็สุจริตวจีกรรมก็สุจริตมโนกรรมของเราสัจจะและสุจริตและถูกตัวละเป็นจริตที่ไม่มีพฤติกรรมของนิวรณ์ไม่มีพฤติกรรมของผีอันนี้สุจริตสุรดีและดีเข้าท่าแล้วลงตัวถูกต้องลงตัวตรงแล้วเราตื่นเราไม่ได้หลับนะเราไม่ได้รีนะยิ่งเรามีมานะสิการเราอยู่กับการงานใดเราเอาใจใส่กับอันใดอยู่เอาใจใส่กับอันนั้นอยู่เป็นอันหนึ่งอันเดียวดีเลยเป็น a กับค่าตายิ่งเป็นชานแน่เลยเอกัคคตาอยู่กับอันนี้ไม่วอกแวกไม่ซัดสายไม่ดีไม่หลบไม่ฟุ้งซ่านไม่ไปไหนเลยอยู่กับเรื่องนี้เต็มเอกกับเขาตาม ชาญเป็นฌานเป็นฌานระยะเวลาไปมาฝึกนั่งหลับตาหลับตายิ่งเป็นช่องทางที่จะให้มันดีได้ยิ่งกว่าด้วยเพราะฉะนั้นมะพร้าวมาฝึกที่บอกว่าลืมตาลืมตาอย่าเพิ่งไปอวดเก่งลืมตาแต่กิเลสมันก็ไม่ค่อยจะให้ยอมลืมตาเพราะว่าเอามานั่งเจโตสมถะก็จะจำได้ว่าเคยพานั่งเสมอก็บอกลืมตาลืมตาอย่าอวดเก่งหรือไม่ก่อนถ้าคุณหลับตามันก็เป็นช่องไฟง่ายผีมันมีช่องทางมันมีโอกาสมันมีมันมีแต้มต่อผีมันมีแต้มต่อนั่งหลับตาเพราะนั่งหลับตาแม่อวดเก่งบอกว่าอย่าเพิ่งหน้าเราไม่เก่งปลาลืมไว้ตื่น ฟังดูท่านทำอะไรบางทีท่านฟังแสดงอาการตลกๆด้วยนะก็จะได้ชื่นบานก็จะได้ตื่นไม่รอคนนั่งคราวนี้ประเดี๋ยวก็บอกมานั่งเช็ดตัวสมถะแล้วก็หลับตาเขาแป๊บหลับตาเลยไปเลยง่ายเป็นช่องทางบอกแล้วเป็นแต้มต่อของผีมันไม่ใช่เรื่องเบื้องต้นไม่ใช่เรื่องมึงต้นนางมาฟังธรรมนี่แหละไม่หลับนี่มันก็เป็นการฝึกเปโตรสมถะอยู่ในตัวอยู่แล้วมานั่งฟังธรรมเนี่ย