191201-082 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ004.txt

โฟลเดอร์สมณะโพธิรักษ์ - 2520 อภิณหปัจจเวกขณ์ (184 ตอน) MP3 ถอดเสียงเป็นข้อความ รอตรวจอักษร
ประเภทไฟล์เอกสาร (text/plain)
ขนาดไฟล์3.76 KB
วันที่แก้ไข1 มิถุนายน 2568

เนื้อหาในไฟล์

วันนี้วันพุธที่ 1 ธันวาคมพุทธศักราช 2519 ต่อไปนี้พ่อท่านพรหมที่รักจะได้นำหมู่พิจารณาปัจจัยณพุทธสถานสันติอโศกสรุปข่าวถึงสมัยใดก็ดีที่จริงสมัยที่มันไม่มีธรรมมันก็ไม่มีธรรมสมัยที่มีธรรมะแล้วมันก็มีธรรมะขึ้นในการและนี่อย่างพวกเราเองเป็นผู้ที่ปฏิบัติธรรมเรารู้ว่าเราเองได้เราเองมีอันพึงมีเราได้จึงมีจริงเราก็รู้ว่าเราได้ทำแล้วเราก็จะต้องกตัญญูกตเวทีต่อธรรมะให้มากพยายามช่วยเหลือ [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] นานไปหรือว่ายาวขึ้นด้วยจะดีขึ้นไม่ใช่อะไรน้อยไปหรือมากไปไม่มาไม่พอดีไม่ลงตัวสิ่งนั้นเรียกว่าเสียหายระบบบกพร่องได้ตรงนั้นเราก็ต้องพยายามเท่าที่มันเป็นไปได้ดีที่สุดเท่าที่เราสามารถที่เราได้เข้าใจว่าตัวเราเองไม่ท้าเริ่มต้นเกินไปแล้วก็ไม่รู้ตายไม่เอาเปรียบเพราะรักโรคเขาถ้าพวกเราผู้ที่รู้อย่างนี้ได้อย่างนี้เป็นอย่างนี้ไม่ทำมันก็ขาดเมตตาขาดความเกื้อกูลไม่เป็นธรรมอันสูงสุดไม่มีเมตตาธรรมค้ำจุนโลกเป็นโรคอาศัยเมตตาอันนี้เราจะต้องพยายาม เราได้อยู่ในธรรมะขั้นต้นขั้นกลางขั้นกลายเป็นอันดับระดับอะไรมาก็เป็นกุศลของเราแล้วที่เราได้แสวงหาเราได้พักเที่ยงเราได้กระทำมาจนแจ้งผลได้ปรากฏผลได้มีความจริงและก็สัจธรรมฉะนั้นสิ่งนี้จงอย่าได้กลายเป็นผู้อกตัญญูหรือไม่กตเวทีเลยเมื่อได้แล้วก็ต้องรู้ในส่วนที่ได้แล้วแล้วก็พยายามให้สิ่งที่ได้แล้วดีนี่มันยั่งยืนแต่ยังถาวรมันมั่นคงมันติดต่อสืบเนื่องเกิดอยู่อย่าให้มันสูญหายไปส่วนสิ่งไม่ดีนั้นก็ดับสูญไปแล้วก็ถูกแล้วล่ะโดยธรรมสวนไม่ดีและพยายามสืบสานสิ่งที่ดีต่อไปเธอ

ไฟล์อื่นในโฟลเดอร์เดียวกัน