340610 แง้มใจสมณะวันอโศกรำลึก 10 มิถุนายน 2534.docx

เอาใจใส่เลี้ยงดู สั่งสอน ชี้แนะ สนับสนุนต่างๆนานา เพื่อให้จิตวิญญาณของลูกๆ เติบโตยิ่งขึ้น สอนลูกๆ ไม่ให้ประมาท ในการสั่งสมกุศลธรรม ข้าน้อยซาบซึ้งยิ่งนัก ข้าพเจ้าจะพยายามยืนหยัดยืนยัน ที่ก้าวตามรอยเท้าพ่อให้ได้มาก ให้เร็ว ให้ดีที่สุด จาก ข้าน้อย สมณะปุณณสมโณ

แม้จะได้ชื่อว่า "สมณะ" โดยไม่ได้ตั้งใจ แต่มันก็มีความหมายดีเหมือนกัน เอาเป็นว่า ทำตัวเองให้สมกับชื่อให้ดีที่สุด และตั้งใจด้วย ถ้าวันหนึ่งคงได้ชื่อว่า "สงบรำงับจากกิเลส" ส.นตสักโก

ผู้ตายกับหมู่ "อโศก" ได้นั้นต้องมั่นคงใน “ศีล” จะอยู่กับอโศกได้ จะต้องรู้จักยอม ยอมให้หมู่เขา"ขัดเกลา" การฝึกตนเป็นผู้ยอมให้ผู้อื่นว่าเราได้นี้แหละ เราจะอยู่กับหมู่ “อย่างเป็นสุข” สมณะกุสโล

แม้มิได้เป็น ลำต้น กิ่ง ก้าน ต้นไม้ใหญ่ ก็มิได้น้อยใจที่เป็นเพียงใบไม้ ไม่ว่าจะเป็นอะไร ก็จะพอใจ และเป็นให้ดีที่สุด ด้วยศรัทธาและคารวะ สมณะปพโล

เนื่องในวันอโศกรำลึก'34 ข้าน้อยขอรำลึกถึงบุญคุณที่อโศกมีต่อข้าน้อย ชีวิตก่อนเคยมืดมน เคยสับสนวกวน จนแทบจะหมดหวัง (แต่ยังไม่ถึงขั้นฆ่าตัวตาย) ได้มาพบอโศกปี 29 ความหวังอันเจิดจ้า จึงสว่างขึ้นในหัวใจอีกครั้งหนึ่ง ถึงขั้นอุทานว่า "เราไม่ตายแล้ว" ! พร้อมความตื่นเต้นดีใจ แต่ถึงกระนั้น ทางนี้ก็ไม่ง่ายเลย สำหรับผู้ที่หัวใจยังอ่อนแอ กับวิบากอันหนักหนา จึงต้องก้มหน้าสู้ ยอมรับวิบากที่ตนก่อขึ้นเอง แม้จะทุกข์ร้อน แม้จะเจ็บปวด แต่หัวใจก็ไม่สิ้นหวัง ทั้งพ่อท่าน ญาติพี่น้องร่วมกันให้กำลังใจ ให้ยารักษาแผล(เยียวยา) แม้เจ็บแสบเพราะฤทธิ์ยา แต่ก็มีความอบอุ่นในใจ แม้เหน็บหนาว และเปล่าเปลี่ยว แต่ก็เป็นบทฝึก ฝึกพราก แม้โหยหาคร่ำครวญ แต่ก็ล้วนสร้างความเข้มแข็ง แม้หมดเรี่ยวหมดแรง (ฟุ้งซ่าน) เพราะไม่รู้จักคิด แต่ก็แค่นอนซม ไม่ไปไหน ขอแค่ อยู่ให้ได้ก็พอ อโศกจึงเป็นโลกแห่งความหวัง ของทุกผู้ที่กำลังจะหมดหวังอย่างข้าน้อย อโศกจึงเป็นโลกแห่งความรัก(ที่บริสุทธิ์) อโศกคือโลกแห่งความจริง(สัจธรรม) ข้าน้อยขอรำลึกถึงชีวิตใหม่ ที่ชาวอโศกมอบให้ ด้วยหัวใจคารวะและสำนึก จะสู้ต่อไปด้วยใจรัก สมณะวิชิโต

วันนี้มาถึงอีกแล้ว ไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ ดีใจที่วันนี้มาถึง รู้มั้ยทำไม... ... อด...! ดูซิ...เห็นมั้ยอะไร น้ำตก ลำธารน้อยไง ไม้ประดับอีกต่างหาก มีปลาตัวเล็กในลำธารด้วย ดูซิ... สิบมิถุนาผ่านไปในอดีต เกิดจารีตประเพณีวันนี้หนา อุปสรรคมากมายได้ผ่านมา ฝึกวิชาพาตนทนสู้มาร จะอดทนต่อไปให้ถึงที่ แม้มากมีอุปสรรคจักต้องผ่าน เพื่อความแกร่งแรงกล้าในวิญญาณ ร่วมมือต้านอธรรมย้ำพวกเรา นาคร

ประทับใจในวันอโศกรำลึกที่ว่า เป็นวันเล็กน้อย นี่คือวันที่ลูกอโศกที่แท้จริง หรือต้องการเป็นลูกอโศกที่แท้จริง ควรรำลึกไว้เสมอว่า อโศกต้องไม่หลงใหญ่ ไม่หลงมาก แต่พึงเน้น ให้เล็กไว้ ให้น้อยไว้ มิฉะนั้นอโศก จะโตเร็ว(ฟ่าม) และตายเร็วในที่สุด สมณพราหมณ์ถิรจิตโต ชีวิต ทุกคนต้องทนสู้ มีลมหายใจอยู่ สู้กับเขา เราทนสู้ สู้ทน จนเห็นหลัก ใครไม่ได้สู้ อุปสรรค ที่ผ่านมา น่าใจหาย คนนั้นคือผู้เบา ทั้งเย็นร้อน รักชัง แทบวางวาย ส่วนตัวเราก็ยังสู้ แต่ไม่สาย เมื่อมีเป้า เข้าหลักชัย เป็นหมู่ชน ฉะนั้นอย่าท้อแท้ สุพโล ก็ยังคือ สมณะสุพโล ถ้าคนใดได้สู้นั้น อยู่วันนี้ เป็นเลิศแล้ว

ผู้เบียดเบียนใครใคร ไม่ชื่อว่าสมณะ [1] ผู้แข็งกระด้างชอบข่มใครใคร ไม่ชื่อว่าสมณะ [2] ผู้ชอบรุกรานจัดการใครๆ ไม่ชื่อว่าสมณะ [3] {[1]+[2]+[3]} ผู้มีวิบากต้องฟุ้งซ่านอยู่มากมาย ไม่ชื่อว่าสมณะ เพราะไม่เบียดเบียนใครๆ จึงชื่อว่าสมณะ เพราะอ่อนน้อมถ่อมตน จึงชื่อว่าสมณะ เพราะเมตตาและอภัย จึงชื่อว่าสมณะ เพราะสงบรำงับเสียได้ จึงชื่อว่าสมณะ สมณะติกขวีโร 10 มิถุนายน 2534

ความคิดเห็น "วันเกิดสมณะ" การเกิดสมณะเป็นสิ่งดี เพราะเป็นการประกาศสัจธรรม เช่นเดียวกับการเกิดพุทธศาสนาในสมัยพุทธกาล ต้องต่อสู้กับลัทธิเดียรถีย์ต่างๆ ฉันนั้น ความรู้สึก "เหมือนนกที่ถูกล่ามโซ่" (มีอิสรภาพแต่ยังไม่เต็มที่) สมณุทเทสสุทน

ภายใต้ ร่มเงา ชาวอโศก ละโลกย์ สร่างทุกข์ สนุกสนาน สิบเอ็ดปี ยังจำได้ คล้ายวันวาน กิจวัตร กิจการ มุ่งมั่นทำ มั่นในศีล คือเป้าหมาย ของชีวิต ประพฤติธรรม เป็นเนืองนิตย์ ไม่ถลำ เสียสละ คือความดี ที่ต้องทำ เราเน้นย้ำ ไม่ถือสา กล้าอภัย ถึงวันนี้ พัฒนา ไม่น่าเบื่อ แบบฝึกหัด เหลือเชื่อ ก็ผ่านได้ แล้วอย่างนี้ จะให้ข้า ไปทางใด ข้าหวังตาย ใต้ร่มเงา อโศกนี้ สมณะพลานีโก

ความรู้สึก พ่อคือพระ ผู้สร้าง อย่างวิจิตร พ่อคือมิตร ผู้ให้ หายสับสน พ่อคือเทพ ของลูก ในกมล คติ พ่อคือคน ที่ลูก ต้องติดตาม ไมตรี สมณะ ทุกองค์ ประสงค์พึ่ง และ ท่านดุจหนึ่ง ดังเทพ มิอาจหยาม ความสุภาพ ท่านอุบัติ มาบำเพ็ญ บารมีตาม คือ โพธิสัตว์ ผู้ข้ามแล้ว จากกลมาร ดอกไม้ จะโผผิน บินไป ที่ไหนเล่า ของฉัน ก็นี่เจ้า ถึงแล้ว สรวงสวรรค์ จงเก็บดาว คือบุญ ทุกคืนวัน เป็นของขวัญ บูชาท่าน ผู้ทรงพระคุณ ด้วยจิตคารวะ สมณุทเทสวิจิตร จุลพันธุ์

หวนคิดถึงอดีตที่ผ่านมาถึง 1 ปี วันที่ 10 มิถุนายน เป็นวันที่พวกเราได้ เปลี่ยนเครื่องแต่งกายมาใส่เสื้อแขนกระบอก ห่มผ้าขาว ข้าพเจ้าคิดว่า ข้าพเจ้ายังเป็นพระอยู่ ถึงแม้ว่าเขาจะให้เรียกว่า "สมณะ" ก็ตาม เราไม่ได้เสียใจเลย มีความยินดีตลอดมา เพราะเราเป็น พระแท้ๆ สมณะอภิมันโต ขอระลึกถึงความยากลำบาก ความท้อแท้เบื่อเซ็ง ที่เคยผ่านมา เป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เรามีความเข้มแข็งขึ้น และนึกถึงพระคุณของญาติธรรม สิกขมาตุ สมณะ สมณุทเทส / นาคคำพัน

เรานึกถึงอโศกด้วยความสำนึกดี อโศกศรีทำดีเพื่อสังคม การเกิดวิญญาณที่ไม่สะสม ไร้ความโสมมสุขสมอย่างโลกีย์ สมณะมีวิมุติเป็นพลัง มีสัจจังรักยืนหยัดสัจธรรม ผู้ทรงศีลคือสมณะละบาปกรรม ไม่ตกต่ำสู่อบายคลายกังวล สมณะมนาโป

นักรบถูกยึด ในเขตอาณาใต้ฟ้าสีคราม แผ่นดินสยาม เราถูกรุกราน ชุดที่สวมใส่ ลูกทัพพุทธธรรม ถูกย่ำบีฑา ประชาธิปไตย โอ้ฟ้าเมืองไทย ฉันใดทำลง จะขัดเคืองขุ่น ความวุ่นวายนัก ชักไม่เข้าท่า ยังหวั่นเกรงว่า ผิดพระประสงค์ พระคุณท่านมุ่ง ผดุงสันติ ผลิความมั่นคง ท่านให้ ยืนยง คงสันติธรรม สีคราม สีแดง สีแสด แวดวงกำหนด สดสี พุทธท่านทรง บ่งชี้ ทั้งสีบานเย็น เหลืองดำ อีกสีชมพู ซึ่งดูหวานใจ ชื่นฉ่ำ เจ็ดสีชี้บ่งถึงกาม ท่านห้ามนำมาครองกาย จะอยู่สีใด ชุดใดก็ตาม แม้ถูกเหยียดหยาม ก็มั่นในธรรมไม่หน่าย ทรงอยู่ในศีล ไม่ว่าจะอยู่ถิ่นใด สีกรัก-ขาว-เทา เราหมาย เป็นชุดครองกายทรงธรรม พรวนดิน

อโศกจะรำลึกอะไรๆ ยิ่งไปกว่า ชีวิตที่แท้จริงในทุกๆขณะ วันล่วงเลย ใบไม้เอ๋ยร่วงหล่น ความสำเร็จย่อมมีแก่ผู้อดทนได้ในทุกเมื่อ ! สุดโล่ง...โปร่งใจ วัน "อโศกรำลึก'33" คือปีที่แล้ว ระลึกได้ว่า... จงระวังการติด (เสพย์) ทั้ง 2 ฝั่ง คือ กามและอัตตา หาความพอดี "สัมมา" และ "มัชฌิมา" ของการปฏิบัติธรรม ในฐานะแห่งตนให้ได้จริงๆ เถิด พ่อท่านฯ ประกาศเลิกอายุ เลิกวันเกิด จะไม่แก่และแจกเสื้อ "อภัย" มีแต่สิ่งดีๆ ทั้งนั้นเลย อโศกรำลึก ' ปีนี้... วันเกิดสมณะ ขอทำความดี (ฆ่ากิเลส) ให้สุดๆ (ชีวิต) ไปเลย สมณะโชติปาสาโณ วันเกิดของสมณพราหมณ์ สำหรับดิฉันเองวันที่เกิดเหตุการณ์นั้น ก็ไม่ค่อยได้คิดอะไรมาก แล้วแต่พ่อท่านพาทำ เป็นอะไรก็เอาอย่างที่พ่อท่านพาทำ ตัวเองก็มีแต่อยากรู้เรื่อง ฟังข่าวว่าเป็นอย่างไรมากกว่า มีนักข่าวเท่าไร จะตกลงอย่างไร ชอบติดตามข่าวไม่ได้กลัวอะไรและชุดสมณพราหมณ์ก็ยังเป็นสีน้ำตาล ก็ไม่แปลกมาก ก็ยังดูดี ใจก็เลยไม่คิด ตามดูไปเรื่อยๆ เมื่อเหตุการณ์มันเกิดแล้ว เราก็รับได้ สิกขมาตุลิ้นจี่

แค่ตาย ติสส...ติสส...ติสส...

โผผินบินไปไพรกว้าง จิตล้างผูกเกาะโหยหา เหือดทุกข์เปลื้องพ้นพันธนา นำพาโลกใหม่สู่ชน หมู่กลุ่มกลมเกลียวเป็นหลัก มิพักทำดีทุกหน แช่มชื่น ยืนหยัด อดทน แม้ตนถูกต้านชิงชัง ไม่รู้เขาจึงขึงเคียด รังเกียจล้มล้างตามหลัง จึงต้องเพียรเต็มกำลัง จีรังเทิดศาสน์ผงาดฟ้า ปณิธานสัมมาฯ

ขออยู่กับคนดีแม้ถูกหยาม ยังดีกว่าอยู่กับคนทรามถึงเขายกย่อง ถ้ารักพ่อบูชาพ่อขอให้รักธรรมบูชาธรรม และมีธรรมะเป็นที่พึ่งตามสมควรแก่ธรรมทุกคน เรามาด้วยศรัทธาใดจงปลูกฝังศรัทธานั้นให้ยิ่งๆขึ้นไป รักจริงบูชาจริงนั้นต้องมีธรรมจริงๆ ลูกอโศกทุกคนขอให้รักบูชาจริงใจต่อธรรมตลอดตายทุกคน สมณะสัจจเปโม

การบวชทำได้ยากในธรรมวินัยนี้ ความยินดียิ่งของผู้บวชแล้วทำได้ยาก การปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรมของผู้ยินดียิ่งแล้วกระทำได้ยาก 13 ปีใต้ร่มอโศก เราไม่โศกเพราะเหตุแห่งความผูกพันในญาติทั้งหลาย (ญาติปริวัฏฏังปหายะ) เราไม่โศกเพราะเหตุแห่งความผูกพันในทรัพย์ทั้งหลาย (โภคักขันธาปหายะ) เรายินดีในพรหมจรรย์ตลอดมา สมณะธัมมนิยโม

แม้คนส่วนมากจะไม่เห็นด้วย หาว่าเราเป็นพระไม่ถูกต้อง แต่เราก็ไม่ทรยศต่อศาสดา คงยืนหยัดอยู่กับพระธรรมวินัย ไม่ละเมิด ถึงจะมาจับเรา เราก็ไม่ทุกข์ใจ เพราะหัวใจเราได้ถวายต่อศาสนาแล้ว เราจะมีทุกข์ ก็ต่อเมื่อเรามีกิเลสเท่านั้น สมณะอภิมันโต

หากเธอปรารถนาจะพบชีวิตที่อิสระ จงมุ่งหน้าบินต่อไป... หากเธอปรารถนาจะบินสู่ที่สูง อย่าหยุดอยู่ จงสู้ต่อไป อุปสรรค คือ สิ่งที่เราจะต้องพบ ไม่วันใดก็วันหนึ่ง และจะมีมาเป็นระยะ ๆ ผู้ที่ลุกขึ้นทุกครั้งที่ล้ม และบอกกับตัวเองว่า ตายเป็นตายเท่านั้น จึงจะพบกับสิ่งที่มุ่งมั่นและปรารถนา จึงจะพบกับชีวิตที่ประเสริฐ ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงค้นพบ ซึ่งทุกๆ คนในโลกต่างล้วนต้องการ สมณะวยัสโส

ขอเพียงมีความพอใจ อยู่มันต่อไป...จนกว่าจะถูกจับ สมณะอาสโภ

นกเอ๋ยนกน้อยน้อย อโศกลอยลำเพราะคำสั่งสอน ตราบเท่าที่รู้เพียรและพักผ่อน ตั้งมั่นในศีลไม่ถอดถอน นั่นคือพรแด่อโศกทุกท่าน 10 มิถุนายน 2532...ในวันนั้น ตื่นเต้นกับเหตุการณ์ที่บีบคั้น เคี่ยวเค้น ที่ฝ่ายต่อต้านมุ่งหมายทำลายล้าง เพื่อให้ "อโศก" ล่มสลายถึงกาลอวสาน เราไม่รู้อนาคต ไม่รู้ชะตากรรมของพวกเราว่าจะเป็นอย่างไร ? จะเป็นไปอยู่ในรูปไหน ? น่าซาบซึ้งประทับใจที่พ่อท่านใช้สัปปุริสธรรมได้อย่างดี ยืดหยุ่นอนุโลม ยอมเจรจา ยอมเปลี่ยนชุด ยอมไปทำบัตรประชาชน ยอมให้เขาใช้คำเรียกขานหน้าชื่อว่า "นาย" นับเป็นการยอม "งอ" ได้ ดีกว่า "หัก" การที่พ่อท่านยอม "งอ" ลงมาบ้าง ทำให้เหตุการณ์ขณะนั้น ลดความรุนแรงลงมาได้ ถ้าในวันนั้นพ่อท่าน "ชน" สู้ ไม่ยอม "งอ" ลงมาเลย อาจไม่มีวันนี้ให้พวกเราเป็นอยู่อย่างนี้แล้วก็ได้ใครจะไป่รู้?...! สีลวัณโณ

แม้เขาจะตัดปีกตัดหางเราออก เราก็ยังบินได้เหมือนนก เพราะสมณะที่แท้คือ ผู้ทรงศีลาจริยาวัตรอันดีงามพร้อมด้วยกาย วาจา ใจ ไม่ใช่อยู่ที่ผ้าห่มหรือผ้าครองไม่ เขาคิดว่าเราผิด คิดอยากให้เราตายจากเพศนี้ไป รูปแบบอย่างเขาจะได้เกิดขึ้นมากๆ เราไม่เสียใจ และ เรายังเกิดอยู่ สมณะอภิมันโต

วันอโศกรำลึก 2534 เป็นวันที่สมณพราหมณ์ทุกรูป ทั่วทุกพุทธสถานของชาวอโศก ได้เดินทางมารวมกันรำลึกถึงวันแห่งประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา สำหรับสมณะต่างตั้งใจและอธิษฐานจิตว่า ในช่วงของวันเวลาที่จะล่วงไปนี้ จะใช้ชีวิตให้เกิดประโยชน์สูงและประหยัดสุด โดยการฝึกอด ฝึกลด ฝึกละ ให้ถึงที่สุด ส่วนฆราวาส ก็ควรสมาทานวัตรตามฐาน โดยเลือกข้อปฏิบัติที่ดีกว่าทำอีกเช่นกัน สมณะชิตมาโร

ความสำนึกในวันอโศกรำลึก ก็ได้แต่นึกรำพันอยู่ว่า ทำไฉนหนอ เราจึงจะเป็นอโศก คือ ความไม่โศกเศร้าได้อย่างสมบูรณ์ สมณะชยสาโร

เสาร์ที่ 10 มิถุนายน 2534 วันแห่งประวัติศาสตร์ธรรม กออโศกผลัดใบอันร่วงโรย นกจ่าฝูงสลัดขนเก่าทิ้ง เหล่านกน้อยปีกแข็งสลัดขนตาม ทั้งหมดโผผินสู่...ฟ้ากว้าง บินสู่เสรี...อิสระ...สันติภาพ บินให้ไกล...ไปให้สูง บินขึ้นไป...ใจให้สูง สมณะสิริเตโช 8 มิถุนายน 2534

สัจธรรมเป็นความจริง ความแท้ ความถูกตรง "เรา" แสวงหาจริง พบจริง เอาจริง เท่าที่จริงของตน ไม่ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น แม้ว่าจะตื่นเต้น หวั่นไหวบ้าง แต่ ต้องไม่หนี สู้...สู้ อีกครั้ง สมณะเตชพหุชโน

อโศกรำลึก '34 ปีนี้ต่างกับปีที่ผ่านๆ มา จาก 5 มิถุนายน มาเป็น 10 มิถุนายน การรำลึกถึงการเกิดสมณพราหมณ์ รำลึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมา ในช่วงก่อนจะมีการเปลี่ยนแปลงในอโศกครั้งใหญ่ สำหรับอาตมาขอรำลึกถึงช่วงหนึ่งของเหตุการณ์นั้น เป็นสิ่งพิสูจน์ความเป็นอโศก และความศรัทธาในเส้นทางนี้ อาตมาได้รับการพิสูจน์แล้ว...มั่นใจ สมณุทเทสลานบุญ

ไม่มีอุปสรรค ไม่ใช่อโศก เพราะอุปสรรค สร้างเลือดขันติมิให้จาง สมณุทเทสนพเดช สิริเลิศ

บนเส้นทางการต่อสู้แห่งอหิงสานี้ โดยมีพ่อท่านเป็นผู้นำพานี้ พวกเรารู้ดีว่า การทวนกระแสนั้นลำบากยากเย็นเพียงใด ได้เรียนรู้คำว่าท้อแท้ เหนื่อยหน่าย พ่ายแพ้ และชนะบางครั้ง ดูเหมือนเส้นทางของการต่อสู้แห่งอหิงสายังอีกยาวไกลเหลือเกิน ไม่รู้ว่าเราต้องสูญสิ้นอะไรไปอีกแค่ไหน เพียงไร ถึงจะจบสิ้น แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ ก็ในเมื่อเราได้เริ่มต้นต่อสู้แล้ว ยืนยันสู้ต่อไปจะเป็นไรเล่า แม้ความฝันจะไกลก็จะพยายามไปให้ถึง ไม่มียอดเขาใดสูงเกินกว่าจะขึ้นได้ ไม่มีภูผาใดชันเกินกว่าจะปีนถึง ไม่มีเส้นทางใดยาวไกลเกินกว่าจะไปถึง ด้วยความหวัง ความเชื่อมั่น และศรัทธา ชัยชนะทั้งปวงจะเป็นของเราสักวันหนึ่ง สมณะตถภาโว

1 0 ปี แ ล้ ว เมื่อต้องอยู่กับคนมากๆ ในบ้านใหญ่หลังนี้ ฉันพยายามทำเพียงอย่างเดียว คือ "ไ ม่ ห วั่ น ไ ห ว ไ ป กับ ผั ส ส ะ" โดยมีขั้นตอนแรกคือ รักษา ศี ล ให้ บ ริ สุ ท ธิ์ ตามฐานะของฉันให้ดีที่สุด กับคนที่มาอยู่ใกล้กัน ฉันเพียง ไม่มีจิตคิดอกุศลต่อทุกคนเสมอ และ ข้อสุดท้าย ยามได้รับการชี้แนะ ติงเตือน ฉันยินดีรับฟังพิจารณา เพื่อการปรับปรุงในเวลาต่อๆ ไป ฉันจึงทุกข์น้อยลงทุกวัน สมณะสมณลักขโณ 8 มิถุนายน 2534

เมื่อสองปีก่อน คืนนั้น...(สองทุ่มกว่า) บรรยากาศเงียบเหงา เค้าสั่งให้พ่อสึก ...ใจลึกลึกเรารู้สึกเศร้า หลายคนแอบร้องไห้ บางรายนอนไม่หลับ ต่อมา...พ่อถูกจับ ถูกบังคับให้เปลี่ยนชุด เขาทำบาปได้อย่างสุด...สุด ช่างทำได้...ทำลงไปได้ยังไง ? จับพระโพธิสัตว์ไปกักกัน (คุมขัง) สามวันสามคืน...ที่โรงเรียนพลตำรวจ เ จ็ บ ป ว ด และ ร้ า ว ร า น มิช้านาน...ถึงคราวลูกลูก ถูกจับเป็นพรวน ล้วนยัดเยียดข้อหา ถูกตราหน้าเป็นจำเลย สมเด็จพ่อเอย...โปรดรับรู้ด้วยเถิด ลูกลูกของท่านเลวปานนั้น เชียวหรือ ? นระ วันนั้นถึงวันนี้ วันที่มีอโศกเกิดขึ้นในความรู้สึก ก็คิดว่าตนเองมีความเปิดกว้างแห่งชีวิต จิตวิญญาณ ก็ต้องรำลึกว่า อโศกเป็นที่พึ่งที่เป็นจุดแรก ขอกราบขอบพระคุณชาวอโศกทุกท่าน ปะพิชัย ร่วมรัก

ตั้งแต่อยู่กับชาวอโศกมา " อุ ป ส ร ร ค " ทำให้ข้าพเจ้าเข้มแข็งขึ้นมาก ข้าพเจ้าจึงรู้สึกประทับใจกับคำกล่าวที่ว่า... " อุ ป ส ร ร ค มิ ใ ช่ ทุ ก ข์ " มากๆทีเดียว เพราะมันเป็นบทพิสูจน์ "สัจจะ" ในตัวเราขนานแท้ "ลิ้นกับฟัน เป็นของคู่กันฉันใด ชาวอโศกกับอุปสรรค ย่อมมีอยู่คู่กันฉันนั้น" แต่อุปสรรคนี้แหละ ช่วยให้อโศกแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ อุปสรรค จึงคือ..."เพชรล้ำค่าหาประมาณมิได้" รั ก อ โ ศ ก ต้อง ไ ม่ ก ลั ว อุ ป ส ร ร ค ด้วยจิตสำนึกในพระคุณ กรักผาแก้ว งามจันทร์ ก็เพราะธรรมะของพระพุทธเจ้าเหมือน " ด อ ก ฟ้ า " ผมจึงมาเป็น " ห ม า วั ด" ที่นี่ นาควิรัต

รู้สึกรักชุดใหม่เสียแล้ว แม้จะมองดูไม่เป็นพระ ก็รู้สึกว่าเป็นอย่างที่เราเป็นอย่างนี้สบายใจกว่า ไม่ต้องชุดพระก็ไม่เห็นเป็นไร แต่กว่าคนอื่นจะ (ยอมรับ) รักอย่างเรา บางทีอาจจะต้องใช้เวลาอีกหลายปีกระมัง ถึงอย่างนั้นก็ยังเชื่อว่ามีคนชอบเหมือนหรืออาจจะมากกว่าเรา แอบยิ้มในใจอยู่ สมณะวิริยพาโณ

มหา 'ลัย ชีวิต 10 มิ.ย. 2534 เริ่มมาอยู่กับพ่อ ชีวิตตัวเองเห็นความเจริญขึ้น แม้จะมีอุปสรรค แต่ก็มีกำลังใจที่จะต่อสู้ สมณะเกตุมาลโก

ดูกร ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุในธรรมวินัยนี้ เป็นผู้ยังไม่ปราศจากความ กำหนัด ยังไม่ปราศจากความพอใจ ไม่ปราศจากความรัก ไม่ปราศจากความกระหาย ไม่ปราศจากความเร่าร้อน ไม่ปราศจากความอยากในกามทั้งหลาย...ในกาย...ในรูป จิตของภิกษุนั้นย่อมไม่น้อมไปเพื่อความเพียร เพื่อประกอบเนืองๆ เพื่อกระทำติดต่อ เพื่อบำเพ็ญเพียร อีกประการหนึ่ง ภิกษุฉันอาหารเต็มท้อง ตามความต้องการแล้ว ย่อมประกอบความสุขในการนอน ความสุขในการเอน ความสุขในการหลับอยู่ จิตของภิกษุนั้นย่อมไม่น้อมไปเพื่อความเพียร เพื่อประ กอบเนืองๆ เพื่อกระทำติดต่อ เพื่อบำเพ็ญเพียร อีกประการหนึ่ง ภิกษุประพฤติพรหมจรรย์ด้วยความปรารถนาเป็นเทพนิยายหมู่ใดหมู่หนึ่ง ว่าด้วย ศีล พรต ตบะ หรือพรหมจรรย์ จิตของภิกษุนั้น ย่อมไม่น้อมไปเพื่อความเพียร เพื่อประกอบเนืองๆ เพื่อกระทำติดต่อ เพื่อบำเพ็ญเพียร (45.26/405 อานันทเถรคาถา) สมณะสมาหิโต

ชีวิตที่น่าภูมิใจ คือ ... ชีวิตที่ได้เสียสละ ได้ทำคุณค่าสาระ ทิ้งไว้ให้แก่สังคม ให้แก่โลกมนุษย์ แม้จะ ยากลำบาก แต่ก็สบายใจ แม้จะตายก็ตายอย่างภาคภูมิใจ ดีกว่าชีวิตที่ต้องตายไปเพราะความเห็นแก่ตัวมัวเมาไร้สาระ เราโชคดีที่ได้พาทำ คือ กินน้อย ใช้น้อย อดทน เย็น สร้างสรร เสียสละ สิ่งตอบแทนที่เราได้ คือ ความสุขใจที่ได้ทำดี สมณะชาตวโร

เมื่อแน่วแน่ไม่แปรผัน สัจธรรมคงยืนยันถึงเนื้อในที่ยืนหยัด ธรรม - อธรรม พิสูจน์ "คน" ขอร่วมรำลึกถึงชาวอโศก (วันอโศกรำลึก 10 มิ.ย. 34) ขออนุโมทนากับทุกๆคนที่เข้าถึงสัจธรรมของพระพุทธองค์ ที่พ่อท่านสมณะโพธิรักษ์พานำ แม้รูปแบบสมณะจะเปลี่ยนไป แต่พวกเราก็ไม่ถอยศรัทธา รำลึกด้วยสำนึกแห่งจิตวิญญาณอันสัมพันธ์สนิทธรรม สิกขมาตุปราณี

การเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องปกติธรรมดาของทุกๆชีวิต สัตบุรุษย่อมจะพึงเอาประโยชน์จากการเปลี่ยนแปลงนั้นๆได้ ส่วนคนเขลาย่อมจะหงุดหงิดขุ่นเคืองกับการแปรเปลี่ยนที่ไม่สมดังใจปรารถนาของตน แถมยังจะก่อบาปทับทวี ผูกใจเจ็บ เคียดแค้น อาฆาตพยาบาท เพ่งโทษ หาผิดในบุคคลอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง ว่าเป็นเหตุให้เกิดการเปลี่ยนแปรนั้น ๆ ด้วย สมณะสีลวัณโณ

พ่อท่านสอนว่า... ทำดีไม่ได้ดี เพราะทำดีไม่มากพอ สมณะจิตตสันโต

ชีวิตยากนักจักครบเจ็ดรอบแถมต้องหักช่วงต้นและช่วงปลาย วันเวลาตรงกลางจะเหลือสักกี่มากน้อยกันนะ แล้วยังต้องใช้ไปกับความเครียดและความหงุดหงิดอีก สมณะธัมมกิตติโก

พ่อท่านกระทำสิ่งใด สอนสิ่งใด ไม่ทำสิ่งใด ข้าพเจ้ากระทำตามสิ่งที่ท่าน กล่าวว่าควรทำ เพียรตามที่ท่านสอน ไม่ทำสิ่งที่ท่านห้าม ความเพียรเป็นเครื่อง บูชาที่เหมาะสมที่สุด ที่จะทดแทนคุณของพ่อท่านได้ สมณะสุขฌาโน

ไปละพ่อ ธัมมาวุโธ ไปเผยแพร่ธรรมะ

เมื่อมุ่งมั่น ตั้งใจทำความดีจริงแล้ว ถึงแม้จะพบอุปสรรคสักปานใดก็ตามก็ไม่ควรคิดท้อแท้แล้วเลิกทำ การทำความดี อาจจะต้องฝืนกิเลสแต่ก็ต้องทำ เพราะไม่มีทางเลือกอื่นอีก สมณะปณีโต

"10 มิถุนายน อโศกรำลึก" 34 อ า ต มา ปฏิบัติธรรมด้วยน้ำตานองหน้าทุกวัน วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ได้ไปทำงานศาสนาร่วมกับพุทธบุตร และพระโพธิสัตว์ ติดคุก ติดแต่กาย นักเรียนโลกุตตร ติดคุกทั้งกายและใจ จากนักเรียนโลกุตตระ สมณพราหมณ์พรหมจริโย

"วันอโศกรำลึก" 2 ปี ช่างผ่านไปรวดเร็วเหมือนกะพริบตา วันนี้เมื่อ 2 ปีก่อน บรรยากาศในสันติฯ เต็มไปด้วยความทุกข์ โศก ปริเทวะตามฐานานุฐานะ ของบริษัทสี่นักปฏิบัติธรรมชาวอโศก จนไม่สามารถเอาตัวอักษรมาพรรณนาได้ ในจิตใจของผม (อาตมา) เองนั้น วันนี้มีความรู้สึกภูมิใจและเข้าใจตัวเองมากขึ้น จากการมาได้เกิดเป็นลูกของพ่อท่าน ยอมรับพ่อท่านอย่างจริงใจ ในความเป็นพ่อเป็นแม่ทางจิตวิญญานอย่างยิ่ง พยายามจะทำที่สุดแห่งทุกข์ให้สำเร็จอยู่เสมอ จะไม่ยอมจำนนต่อเหตุการณ์ต่าง ๆ จากใจ...ถึงใจ สมณะทสวโร

สภาพที่ได้ยาก แต่ทิ้งง่ายคือ "กิเลสที่เอาแต่ใจตัวเอง" สิ่งที่ได้มาตั้งแต่เกิดแต่ทิ้งยากเหลือเกินคือ "การล้างกิเลสให้ออกจากตัวเรา" "จะพยายามไม่ท้อแท้ ในการสร้างธรรม" ปะหญิงเอมอร อโศกตระกูล

วันเกิดสมณพราหมณ์ ดิฉันประทับใจสมณะ ท่านอดทน อดกลั้น คือ สมณพราหมณ์ ดิฉันประทับใจค่ะ ปะหญิงประกาศ ธรรมพิทักษ์

รำลึกถึงอโศก ความดีที่ได้รับความเอื้อเฟื้อจากหลายๆ ท่าน ความเมตตาจากหลายๆ ผู้ ความเอาใจใส่จากพ่อท่านและหมู่สมณะ ทำให้ได้พัฒนากายกรรม วจีกรรม มโนกรรมให้เป็นกุศลยิ่ง ๆ ขึ้น ขอกราบงาม ๆ สามครั้ง ด้วยจิตใจนอบน้อมคารวะยิ่งในบุญคุณอันนี้ ฝังลงในจิตวิญญาณอย่างไม่มีวันจะลืมเลือน ด้วยความนอบน้อมยิ่ง สมณะสมชาติโก

ก็ไม่เคยคิดนะ! ว่าจะได้มาอยู่หมู่กลุ่มนี้ เหมือนได้เกิดใหม่... พบโลกใหม่ กาลเวลาทำให้คนเราเปลี่ยนแปลงได้ มิตรดี สหายดี สังคมสิ่งแวดล้อมดี เป็นทั้งหมดทั้งสิ้นของพรหมจรรย์ จริงๆ สิ่งที่สำคัญ ที่ขาดไม่ได้คือ "ผู้นำทางจิตวิญญาณ" ซึ่งเราพบแล้ว ที่นี่! ในวาระนี้ขอตั้งจิตระลึกถึง และซาบซึ้งในพระคุณ น้อมคารวะ สมณะอนันโต (INFINITY)

ยังอยู่กันไปอีกนาน ไม่ว่าจะที่ไหน เราก็จะคือส่วนหนึ่งของอโศกนะ สมณะอุปสโม อโศกตระกูล คนที่ว่าเขาได้ยังไม่ใช่คนเก่ง คนที่ชนะเขาได้ด้วยเหตุผลและกำลังกายยังไม่ใช่คนเก่ง คนที่แกล้งเขาได้ เอาเปรียบเขาได้ด้วยความฉลาดยังไม่ใช่คนเก่ง คนเราข่มเหงรังแกและหยาบคายเขาได้ยังไม่ใช่คนเก่ง สมณะเหมกมโล

แม้เป็นอโศกน้อย จะขอค่อยโตตั้งมั่น สมณะเสฏฐพโล

1 ย้อนกาลเมื่อรู้ข่าวอโศก ถอยดีกว่า... ไม่เอาดีกว่า... ลาออกจากมหาเถรฯ ปี 18 ลาออกยังงี้ มันถูกใจเสียไม่มี แถมบอกว่า... ไม่โกนคิ้วอีกต่างหาก...ช่างตรงสเป๊คส่วนตัวเคยกะไว้แล้วในใจก่อนหน้าเปี๊ยบเลย...อะไรจะขนาดนั้น น้ำ เข้ากันได้ดีกับ น้ำนม แต่ไม่อาจผสมโรงกับน้ำมันใดๆ ทันที ได้ฟังข่าวดีนั้น เลยฉับพลันหมดวิจิกิจฉาสุดท้าย ข้าฯน้อยนี้อีกคน ขอมาร่วมตายนาวาอโศก พอมาบวชพระไม่ทันกี่ปี มันชักอึดอัดกับชุดจีวรที่ซ้ำซ้อนกะเจ้าเก่าเกินไป อังสะก็