661206 พระเครื่องคืออุปาทานของคนโง่ดักดานหลงสมมุติ.docx
เนื้อหาในไฟล์
🔥 พระเครื่องคืออุปาทานของคนโง่ดักดานหลงสมมุติ 🌟
6 ธันวาคม 2566 พ่อครูตื่นเช้ามา ปรารภธรรมกับปัจฉา…
ปัจฉาว่า… เห็นมีคนบอกว่าผลงานของคุณอังคาร กัลยาณพงษ์ น่ะประมูลได้ตั้งกี่ล้านก็เอาไปให้เประมูลกันดิอันนี้
คุณนิ่มว่า... ก็เลยว่าให้เฮียจิวแกช่วยดูให้หน่อยเพราะว่าแกอยู่ในแวดวงไง เดี๋ยวพอเราไปเก็บนู่นนี่ บอกโหเดี๋ยวเกิดภาพมันเสีย
พ่อครูว่า… โอ้ยเนี่ยเราจะไปเก็บอะไร
คุณนิ่มว่า... มันไม่น่าเก็บเพราะมันไม่ถึงเราเลย
พ่อครูว่า… มันก็เป็นภาพที่สมมติกัน ในโลกของสมมติก็นิยมฝีมือกัน ก็เขียนลายกนกตามภาษาแกนั่นแหละ กนกสแงกๆไปตามเรื่อง มีลายเซ็นเขาก็อย่างงี้แหละมันก็ยึดติดกันตรงนี้กับรูปใบโพธิ์เท่านั้น เป็นต้นโพธิ์นั่นแหละ
คุณนิ่มว่า... มีแค่สีกับเส้น
พ่อครูว่า… นั่นแหละ ก็อย่างนี้แหละก็ศิลปะกัน ก็หลอกกันอย่างนี้
ปัจฉาว่า… อย่างดอกทานตะวันแวนโก๊ะ เป็นล้านเลยนะ
พ่อครูว่า… ดอกดอกทานตะวันเหี่ยวๆของแวนโก๊ะ โอโห ตั้งหลายล้าน มันโลกสมมติกันเหมือนพระเครื่องของแท้ของปลอมเหมือนพระเครื่องของแท้ โอ้โห
ปัจฉาว่า… ทำกับมือไม่แท้ได้ไง ปลอมจริงๆนั่นละ
พ่อครูว่า… ทั้งนั้นมันก็สมมุติกันไป แล้วก็หลงยึดค่าอะไรกันไปซึ่งอันนี้ก็ดีนะ ค่าของที่มันปรุงแต่งกันมามอมเมา ครอบงำคนให้เห็นคุณค่าของแบบโลกีย์กับของธรรมะ มันก็เป็นนามธรรมเหมือนกัน แต่ของธรรมะเป็นนามธรรม เแม้โลกีย์มันก็ยังดี เป็นนามธรรมที่คุณงามความดีตามสมมุติ มันก็ยังดี ยิ่งเป็นโลกุตระมันก็ยิ่งดีใหญ่ แต่ทางโลกเขาสมมุติว่าดีงาม
มันดีงามแบบลอยมันไม่มี มันลมๆแล้งๆ ก็สมมติกันว่า มีค่ามีราคาสูง ส่งประเสริฐต้องอัจฉริยะถึงจะทำได้อะไรอะไรต่างๆนานา ซึ่งมันถ้ามันเกี่ยวเนื่องกับธรรมะบ้างมันก็ยังดี แต่มันไม่เกี่ยวกับธรร
อ่านต่อ
มะเลย มันเป็นเรื่องของจินตนาการ สร้างภาพสร้างภพล้วนๆไปเลย เแล้วมันก็ยึดกัน เป็นอุปาทานหมู่ พออุปาทานหมู่แล้วก็โอ้โหเป็นสากลทั่วโลกเลยนะ ราคาก็แพงศิลปะที่ว่า ไม่ต้องอะไรหรอก ดิออร์ เวอร์ซาเช เอาให้พวกคุณนมันจะอะไรล่ะกระเป๋าเราถักมันสวยกว่าเวอร์ซาเชนั่นอีก
ถ้าไปติดป้ายเวอร์ซาเชมันก็ราคาลิ่วเลย ของเราก็ขาย 100 บาทก็เหลือแหล่แล้ว มันสมมุติกัน แล้วมันก็บ้าๆบอๆ ผมเคยคิดเคยอธิบายว่า เนี่ยไปตัดเสื้อผ้าก็สี่เหลี่ยมง่ายๆ ชุดเหมือน แม็กซี่คลุม ติดขนนกอยู่ที่เส้นนึง ปอยนึง เสร็จแล้วก็ตั้งราคาขายกันเป็นล้านๆ เป็นแสนๆ คนโง่ก็ซื้อไปจริง แล้วคนโง่ซื้อไปเลยนะ ใส่ครั้งเดียวนะ ถ้าใส่ซ้ำโดนว่าอีก มันโง่ขนาดไหน อย่างเกร็ดดินเขาเคยมีเพื่อนที่สยาม
คุณนิ่มว่า... ราคาถูกไม่เอา
พ่อครูว่า… เคยเอามาตั้งราคา 200 ขายไม่ได้ ตัวนี้เสื้อตัวนี้ 200 บาทไม่มีใครซื้อเลย เก็บพักใหญ่เอามาติดราคา 2 พันขายได้เลย
ปัจฉาว่า… ผมนึกถึงอีกแบบนึงที่พ่อท่านเคยเล่า อีกเรื่องนึงคือที่พ่อท่านเล่าว่า คนกินโอ้ยั้วร้อนน้ำเดือดเลย
พ่อครูว่า… เขาทนได้นะสมมุติไง อุปาทาน ขมก็ทนได้ทนได้ อุปาทานไง หนังเหนียวอะไรพวกนี้ เห็นมั้ย ก็แทงเเหมือนกับพวกภูเก็ตก็ทำ ไม่เจ็บ ไม่อะไร มันเป็นอุปาทานทนได้ไง มันเป็นธรรมชาติร่างกายก็รับได้
ปัจฉาว่า… อย่างพระเครื่องนี่ ให้ราคามาประกวดกัน ของแท้ ไม่แท้ มันปั่นทั้งนั้นเลย ปั่นหุ้นมีสมาคมนั้นนี้
พ่อครูว่า… แล้วเป็นจริงเป็นจัง แล้วก็ได้เงินจริงๆราคาเป็นล้านๆเป็น 100 ล้านเลย
ปัจฉาว่า… เรามันไม่ถูกปั่นเลย เก็บไว้เหมือนของเสีย ท่านเตชะหามา เก็บไว้เหมือนของธรรมดา ของแท้แต่เราไม่รู้สึกว่าโอ้โห นี่อะไรอย่างนี้
พ่อครูว่า… ใช่แต่ข้างนอกเขาคือเล่นกัน มาส่องเลย มันก็แท้ทั้งนั้นน่ะ มันก็สร้างขึ้นมาด้วยมือ มันก็ปลอมแท้ๆ ปั้นสร้างขึ้นมาแท้ๆทั้งนั้น ยิ่งสร้างในรุ่นสมัยเก่าๆมันยิ่งไม่ได้คุณภาพ สมัยใหม่เครื่องมือมันดี วัตถุมันดี อะไรคุณภาพกว่ากันทั้งเยอะกลับราคาสู้บ้าๆบอๆไม่ได้
ปัจฉาว่า… ต้องผุๆพังๆหน่อย
พ่อครูว่า… พังหน่อยโอ้โห
ปัจฉาว่า… มีตำหนิเขาบอกว่าขลัง
พ่อครูว่า… คนเรามันโง่ได้ขนาดนั้น
ปัจฉาว่า… ของขลังเขาว่าถ้ามีแล้ว ได้ความสุข ความเจริญความก้าวหน้า ได้ลาภยศสรรเสริญ ขูดแล้วมีหวยออกมา ผมว่ามีบารมีน่ากลัวจริงๆนะ นี่ถ้ามันหลงบารมี มีความสำคัญอะไรเลยคนมาให้ค่าอะไรนี่กลัวจริงๆครับ ติดจมอยู่นั่น มันหลง
พ่อครูว่า… แต่คนไม่รู้ตัว พวกลาภ ยศ สรรเสริญ มันไม่รู้ตัวหรอก มันหลง
แต่อาตมานี่ชาตินี้นี่ดีจังเลย 1.ไม่ได้เกิดเป็นกษัตริย์ 2.ไม่ได้เกิดเป็นสังฆราช 3.ไม่ได้เกิดเป็นคนรวย
ปัจฉาว่า… ไม่ได้เป็นนายกฯ
คุณนิ่มว่า... ในพระไตรปิฎก ถ้าฉันทำเรื่องนี้ ชาติหน้าขอให้ไปเกิดเป็นกษัตริย์ตกลงมันยังไง
ปัจฉาว่า… พระเตมีย์ยังไม่ยอมพูดเลย ไม่ได้เป็นกษัตริย์ ยอมเป็นใบ้
พ่อครูว่า… มันทวนกระแสชัดๆซึ่งคนเขาก็ไม่รู้ เราเองเราก็รู้สึกอย่างน้ันจริงๆนะ แบบนี้สบายดีกว่า ไปแบก ไปหาม ไปเป็นภาระ ไม่งั้นต้องโอโหทรมานทรกรรมตายเลย
🍀 จบ