661206 คนฉลาดส่งเสริมสร้างอาหาร คนโง่ดักดานสร้างอาวุธ.docx

งี้ยมันก็กันเท่านั้นเอง

ปัจฉาว่า… ภูฏานเขาก็มีอันเล็กๆน้อยๆ

พ่อครูว่า… ไม่ ไม่ต้องไปกลัว ไม่ต้องลงไปลงทุนลงแรงอะไร พูดอันนี้ ก็พูด ผมก็พูดอยู่บ้าง ไม่ต้องไปกลัวแล้ว ใครจะมาฆ่าให้เขาฆ่าไปเถอะ เราเองน่ะ เราไม่อาฆาตมาดร้าย ใครมันจะทำลายเรา ใครจะทำร้ายเรา ใครจะฆ่าจะแกง ก็เขาฆ่าไป เพราะเขาไม่รู้เรื่องกรรมวิบาก เราหาอาหารให้เขาไป ผมเชื่อนะว่าเราเองเนี่ย สามารถที่จะมีพฤติกรรมสร้างอาหารให้มาก ให้เขากินให้ได้นะ ให้เขา เผื่อแผ่เขาได้พอสมควรจริงๆ

ไม่ต้องมีมากจริงๆหรอก แสดงออกถึงความจริงอันนี้ให้มันมากเกินกินเกินพอของเรา แล้วก็เสียสละแล้วก็เอาออกแจกคนอื่นให้ได้มากพอ เพราะที่ผมเคยพูด ถ้าเมืองไทยเราสามารถสร้างพืชพันธัญญาหารให้มากพอ แล้วก็ส่งไปขายหรือส่งไปแจก ผู้ที่ควรแจก ไม่จำเป็นจะต้องไปขายเอาเงินทอง คนในโลกที่มันอดอยากประเทศนั้นประเทศนี้ มันอดอยาก ส่งไปให้เขาๆ เท่านี้ก็ชนะแล้ว

คุณนิ่มว่า... ลุงจำลองส่งผลไม้ฝรั่งไป

พ่อครูว่า… นั่นแหละ อย่างงั้นเป็นต้น เท่านี้ชนะแล้ว ทำให้จริงเถอะ ทำโดยบริสุทธิ์ใจ เราไม่ได้ต้องการชื่อเสียง ไม่ต้องการโฆษณาหาเสียง แต่มันเป็นสัจจะนะ มันเป็นสัจจะแค่นี้ มาเร่งรัดพัฒนา ต้องบอกว่ามาเร่งรัดพัฒนากสิกสิกรให้มีค่า

ปัจฉาว่า… ไม่น่ายาก ไม่สลับซับซ้อนอะไรสักอย่าง ง่ายอย่างกับอะไรดี

พ่อครูว่า… ไม่ซับซ้อนเลย ให้ปลูกผักปลูกพืชกันมากๆ แล้วก็รัฐบาลก็รับผิดชอบ ที่ไหนควรจะส่งไปแจก ไปอะไรเหมือนกาชาด เหมือนกองจิตอาสาพวกนี้ ดูซิว่าเราก็มีทูตมีอะไรก็บอก เออประเทศนี้มันขาดแคลนมากนะ ตรงนั้นเราก็วัดค่าสิว่า ประเทศไหนควรจะให้ก่อน ให้ใคร แล้วก็ส่งให้เท่านั้นน่ะ นี่คือ ยิ่งกว่า Soft Power สุดยอด

ปัจฉาว่า... supreme Power

พ่อครูว่า... ไม่ใช่ supreme เรียกว่า void หรืออะไรนะ เป็น empty Power เลย Void power เลย

คุณนิ่มว่า.. void ไม่ได้ void แปลว่าฉี่

พ่อครูว่า... Empty power หรือ Zero Powerก็ได้ Zero ดีกว่า zero Power

คุณนิ่มว่า... Absolute

ปัจฉาว่า… ในยุคนี้ที่พ่อท่านเกิดมาจะสามารถทำให้มันเกิดได้มั้ย

พ่อครูว่า… ไม่รับรอง ผมไม่ใช่เป็นคนที่จะไปบังคับใคร จิตวิญญาณเป็นของเขา เราไม่มีการบังคับ

ปัจฉาว่า… ถ้าพ่อท่านอายุถึง 100 ปีคนก็จะมาฟัง

พ่อครูว่า… หว่านล้อมก็ไม่ได้ เพราะเราก็ไม่ถนัดหว่านล้อม ประเล้าประโลมหลอกล่อ เราก็ไม่ถนัด มันอยู่ที่ปัญญาปฏิภาณของเขา เขาเห็นจริงเขาก็มาทำ ทำด้วยความเต็มใจ มันก็ได้ขึ้นมา ไม่ง่ายหรอก

ปัจฉาว่า… อย่างปัจจุบันนี้ เมื่อวานนี้เราแจกอาหารมังสวิรัตที่อุทยานบุญนิยม มีพ่อค้าใกล้เคียงมาร่วมแจก

พ่อครูว่า… นั่นแหละมัน เพราะงั้นถึงบอกว่าทางด้านเบื้องบนให้เหรียญตราแก่กสิกรชาวไร่ชาวนาพวกนี้นะ อะไรต่างๆนานาทางด้านสถาบันสูงๆ ก็ให้เกียรติชาวไร่ชาวนาอะไร ให้ค่าอะไรขึ้นมาพวกนี้ คนเรามันก็มีกิเลสอยู่บ้างใช่มั้ย ก็ต้องชอบยกย่องเชิดชูอะไรต่ออะไรเนี่ย ไม่มีอะไรกับเหมือนเกาหลีเหนือน่ะมาติดเหรียญชมเชยกันเต็ม

คุณนิ่มว่า... เดี๋ยวคอยดูคนบ้าปลูกต้นไม้ โปรเจคนี้น่าสนใจ คนบ้าปลูกต้นไม้นี่ น่าสนใจ

ปัจฉาว่า… เขาทำมานานแล้วโปรเจคนี้ อีก 10 ปีข้างหน้า พ่อท่านนําก่อน พ่อท่านถึง 100 ปี

พ่อครูว่า… อย่างเปี้ยกเนี่ยเราส่งเสริมเลย เปี๊ยกทำโอ้โห ได้ผล

ปัจฉาว่า… ดาบวิชัยไง ดาบวิชัยตายไปเขาถึงมีคนพูดถึง

พ่อครูว่า… นั่นแหละ ก็แค่ดาบวิชัยคนเดียว นี่เปี๊ยกทำกันมาเป็นกระบวนการมาตั้งขนาดนี้แล้ว คนยังไม่เห็นนะ คนยังไม่เห็นค่าว่านายเปี๊ยกนี่มันทำอะไร

คุณนิ่มว่า... คือเปี๊ยกทำตัวเป็นสื่อ

พ่อครูว่า… ให้คนเข้าใจไง แล้วคนเข้าใจ ก็เห็นเขาเป็นสุข เขาอยู่ต้นไม้ เขามีกินมีอยู่สบาย มันเกิดพอเพียงจริงๆนี่แหละ คือลักษณะเศรษฐกิจพอเพียง มันไม่ต้องมีอะไร มันธรรมชาติช่วยเขา แล้วจิตเขาก็ลด เขาก็ไม่ต้องไปบ้าๆบอๆอะไร ไม่ไปปรุงแต่งแบบโลกๆ กินของธรรมชาติสดๆอะไร เขาพอแล้วจิตเขาพอน่ะ

ปัจฉาว่า… ความจริงช่วงนี้ มีงานคนบ้าปลูกต้นไม้นะ ทุกปีที่ผ่านมาเดือนธันวาคม 10 ธันวาคม

พ่อครูว่า… เขาทำเป็นกิจลักษณะ คนอื่นเขาก็ทำก็เห็นอยู่เหมือนกันน่ะ แต่ก็ไม่ได้ทำเป็นกิจลักษณะเหมือนเปี๊ยก

ปัจฉาว่า… เขาทำเป็นเครือแหด้วย ก็ไม่ได้ทำเดี่ยว ครบวงจรนะ เพราะเหมือนเป็นศูนย์รวม

พ่อครูว่า… มันมีทั้งโฆษณาด้วยไง มันมีทั้งออกไปอะไรชวนกันให้เห็นจริงแล้วคนก็เห็น ทีนี้จะบอกไปบอกว่าคนเรามาให้ค่าอันนี้ จะเรียกค่าอันนี้ว่าเป็นอุปทาน ก็คือมันมีความยึดติด มีความยึดถือว่าดีอ่ะ แต่มันก็เป็นการยึดถือในสิ่งที่เป็นคุณ ค่าของชีวิตเป็นค่าของสิ่งแวดล้อม

ปัจฉาว่า… ดีกว่าไปยึดอบายมุข

พ่อครูว่า… ดี ดีกว่าไปอะไรก็ไม่รู้ มันสร้างกระทงมาให้มันเลอะเทอะแม่น้ำอะไรเงี้ย มันต่างกันเลย ไปสาดน้ำกันนี้ มันต่างกันเลย เป็นกระเช้าขึ้นภูกระดึงอะไรอย่างงี้

ปัจฉาว่า… พ่อท่านสังเกตมั้ย คนที่มาทำกับเค้านี่ เป็นแบบคนรุ่นใหม่นะ คนที่แบบโอ้โห ชีวิตนี่

พ่อครูว่า… ใช่ๆด็อกเตอร์ยังมีเลย

ปัจฉาว่า… หมอก็มี

คุณนิ่มว่า... บางคนเป็นผีในกรุงเทพกระโดดออกมาไง

ปัจฉาว่า… เขาเบื่อแล้วไงชีวิตในกรุงแบบนั้น

พ่อครูว่า… มันจะค่อยๆก้าวหน้าไปเรื่อยๆ ค่อยๆเข้าใจ แล้ว เมืองไทยนี่แหละมันนำ คิดว่านำนะ ที่อื่นเขาก็คิดว่ายังไม่ ยังไม่ฮือฮา หรือว่ายังไม่มีค่านิยมเท่าที่คนไทยเราทำ ที่อื่นเขาก็ยังหลงไปในทางเทคโนโลยี ทางอะไรต่ออะไรมากกว่า เขายังไม่เข้าใจเรื่องธรรมชาติที่เขาจะต้องพึ่ง ต้องอะไร ต่ออะไรมากกว่าเพราะว่าแผ่นดินทางนู้นเขาก็ยังเยอะอ่ะ แผ่นดินไทยเรามันไม่มากเท่าไหร่ แผ่นดินนู้นก็ยังมาก

ต้นหมากรากไม้เขายังได้อาศัย เขายังธรรมชาติช่วย ช่วยเขาไว้หมด แต่เขายังไม่รู้ค่าเพราะของเขามันมากเกิน ก็ยังไม่รู้ค่า เขาน้อยเมื่อไหร่แล้วล่ะก็ คนเขามากกว่าของที่จะใช้ตอนนี้ จะรู้ค่า

ปัจฉาว่า… ประชากรโลกมันเท่าไหร่ฮะ ตอนนี้ 7 พันล้าน

พ่อครูว่า… พื้นแผ่นดินมันก็กว้างอยู่ โอโห มันจะมี อีกเยอะ มีป่า มีพืชพันธุ์มันยังมีอีกเยอะ

ปัจฉาว่า… อีกพันปีก็ไม่ล้นหรอก ยิ่งมันฆ่ากันอีกยิ่งไม่ล้นเลยแล้วก็มันไม่ค่อยเกิดลูกด้วยสมัยนี้

คุณนิ่มว่า... กลุ่มคนบ้าปลูกต้นไม้ก็ได้ในหลวงนี่แหละ ที่จะเป็นคนร้อยหัวใจพวกเขา

พ่อครูว่า… ใช่อันเนี้ย ถ้าเผื่อว่าเบื้องบนช่วยให้การยกย่อง ให้อะไรต่ออะไรพวกบ้าต้นไม้ พวกปลูก พวกกสิกร

คุณนิ่มว่า... อันนี้เป็นสำนึกของเขาเอง

พ่อครูว่า… อือ อันนี้แหละ

จบ..