240604-484 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ026.txt
เนื้อหาในไฟล์
เรามาเข้าโรงเรียนการเข้าโรงเรียนของเรานี้มันเป็นการเรียนสำหรับชีวิตซึ่งเราเรียนและเราก็ได้ฝึกปรือแล้วก็เป็นเป็นจริงมีจริงทั้งกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมทั้งอาชีพเป็นไปหมดเรียนไปเราก็เป็นไปเราเรียนไปแล้วเราก็รู้แล้วเราก็ทำแล้วเราก็อบรมดัดฝึกจนเป็นเป็นเป็นเป็นเป็นเป็นเป็นเป็นเป็นไปแล้วมันก็เลยส่งขึ้นเปลี่ยนไฟจากที่เราเห็นว่าแต่ก่อนดีแล้วเราหลงผิดเราก็เปลี่ยนมาเป็นเห็นใหม่เห็นดียิ่งกว่าหรือเห็นดีที่ถูกแท้เข้าสัจธรรมยิ่งกว่าเรา ดัดแปลงอบรมตนทำให้ได้ตามอินทรีย์พละเห็นอะไรสำคัญสำหรับเราที่ควรจะเป็นก่อนก็เอาก่อนเอาให้ได้เป็นให้ได้ไปเรื่อยๆเรื่อยๆเรื่อยๆปรับปรุงตนตนตนตนก็จะง่ายขึ้นดีขึ้นในนี้ดีแล้วก็ยืนโรงหรือยังมีสิ่งที่จะต้องเก็บให้แนบเนียนเก็บให้งามสละสลวยจะให้บริสุทธิ์บริบูรณ์ดียิ่งๆขึ้นก็มีอยู่ในตัวเราจะมีทั้งตาที่มองของหยาบมีทั้งตามองของชั้นกลางมีทั้งปลาที่มองของฉันละเอียดสูงสุดเก็บซ้อนซ้ำซ้อนอยู่ถ้าผู้ใดมีจิตใจดีสามารถที่จะทำตาดังกล่าวคือตาละเอียดตาหยาบ ที่มันเร็วเห็นทั้งอยากเห็นทั้งกลางเห็นทั้งละเอียดที่ผู้โดยสารชั้นแต่ว่าที่จริงมัน 300 ชั้นพูดเลยแบ่งไว้ 3 ชั้นแต่ความจริงและสภาวะธรรมที่จะมาสัมผัสแต่ต้องเกี่ยวข้องกับเรานั้นมันยิ่งกว่า 300 ชั้นที่เราจะสอดส่องรู้และเราก็จะได้กระทำไม่ให้มันเล็บรอดไม่ให้มันซ่อนแสงแอบเข้ามาในระดับนั้นในกาลนี้ในช่วงนั้นช่วงนี้เมื่อเราทำได้ขึ้นเรื่อยๆเราก็จะยิ่งมีตาอันดีขึ้นมีกำลังอันแข็งแรงขึ้นเบางานเพราะว่าเมื่อเวลามันได้จริงแล้วสิ่งเหล่านั้นมันไม่รอหน้ามันไม่เข้ามาทุกการทำได้สัมผัสแล้วหรือว่าคงไม่กล้าใกล้สัมผัสแล้วก็ มันไม่กล้าใกล้เลยมันห่างไกลถ้าไม่ค่อยเข้ามาสัมผัสสัมผัสกับเราด้วยหรือแม้สัมผัสอยู่เราก็มีกำลังเหนือสิ่งเหล่านั้นกลายเป็นประโยชน์แก่เราด้วย
อ่านต่อ
ซ้ำถ้าเกิดว่าเราเองมีปัญญาในการที่จะปรับปรุงหรือว่าใช้มันกลับคืนมันจะเป็นประโยชน์แก่ผู้อื่นในโลกสำหรับเรานั้นก็เป็นผู้อื่นบ้างเพราะเป็นประโยชน์บ้างซึ่งเราเองเรามีส่วนที่จะรับมันน้อยถ้าเราเก่งจริงแล้วเป็นผู้ที่รับส่วนน้อยเรื่องมักน้อยเรียกว่าผู้กองง่ายพอเร็วผู้ที่ใช้ของจริงไว้สังเคราะห์ชีวิตร่างกายเท่านั้นนอกนั้นก็มีแต่จะทำจะสร้างจะเอามาเป็นเครื่องประกอบประกอบให้แก่ผู้อื่นสร้างประโยชน์แก่ผู้อื่นทั้งสิ้น เรามาเรียนแล้วเราถึงรู้ว่าเราเองเราจะอยู่กับโรงเรียนนี้ไปตลอดไปเพราะเวลาเราจบแล้วก็เป็นครูในโรงเรียนนี้ได้เองเสร็จหรือไม่จบเราก็เป็นทั้งลูกศิษย์และเป็นทั้งครูอยู่ในตัวเราได้บ้างไอ้ที่เราได้ได้เก่งแล้วชำนาญแล้วหรือว่ารู้แน่รู้จริงแล้วเราก็เป็นครูของผู้อื่นส่วนที่ยังเหลืออยู่เราก็เรียนรู้ไปด้วยทำไปด้วยพลางๆพร้อมกันเป็นทั้งครูเป็นทั้งนักเรียนจนจบสูงยิ่งยิ่งเยี่ยมเราก็เป็นครูอย่างเดียวเมื่อเป็นครูแล้วก็ยังจะมีความชำนาญมีความรู้รูปผู้อื่นรูปลูกศิษย์ลูกคนอื่นรู้สิ่งที่ไม่เหมือนตัวสิ่งที่แปลกจากตัวรู้กรรมวิธีที่เพิ่มขึ้นรู้ความละเอียดละอออะไรซอกแซกเพิ่ม ที่เราจะหยั่งรู้ไปได้อีกนานนับมากหลายก็เป็นผู้ที่เป็นประโยชน์เป็นคุณค่าเป็นคนที่จะแจ้งหรือเป็นคนที่จะมีประโยชน์แท้มีเนื้อหาสาระแท้เป็นคนประเสริฐจริงสูงส่งขึ้นเรื่อยไปเป็นอนันตังไม่มีที่สิ้นเราได้อาศัยสิ่งที่เราได้เราได้สบายเราได้เป็นมนุษย์ที่มีแก่นสารสาระมีความดีงามโดยที่ไม่ต้องเอาเครื่องอลังการของโลกไม่เอาลาภยศสรรเสริญมาเป็นเครื่องวัดไม่เอาตามรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสมาเป็นเครื่องวัดไม่เอาอัตภาพไม่เอาความสามารถทางลึกลับเก่งในทางวิมานเก่งในทางจิตวิญญาณแก่ในทาง เขตศักดิ์สิทธิ์ที่ลึกลับสอนไม่ได้บอกกันไม่รู้ที่มาที่ไปหรือไม่ช่วยพ้นทุกข์จริงเราก็รู้เท่าทันและเราก็ไม่เป็นหลงแม้แต่สิ่งเหล่านั้นมาวัดเราจะรู้ว่าแม้แต่ความจริงที่เป็นพุทธศาสนาเป็นความเก่งความสามารถในทางพุทธศาสนาเราก็ไม่หลงตัวหลงตนแม้จะวัดว่านี่เป็นเขตโซดาเขตเศรษฐกิจไทยเขตอนาถาเขตอรหันต์เขตอรหันต์ที่เป็นมหาสาวกผู้มีโพธิคุณมีโพธิจิตสูงส่งขึ้นไปอีกเท่าไหร่เท่าไหร่ก็ตามเราก็ไม่หลงเราก็ไม่หลงเหลิงในเรื่องของฐานะหรือชั้นตอนของสัจจะที่มันเป็นจริงได้จริง ขึ้นไปนั้นไม่เบ่งไม่คมแต่ก็ทำตามชั้นตามตอนรักษาฐานะไว้อย่างดีเราจะรู้ว่าเรารักษาฐานะเพื่ออะไรยิ่งสูงคนนั้นก็ยิ่งจะมาเป็นผู้มีประโยชน์เป็นคนรับใช้หรือเป็นคนทำงานให้แก่มนุษยโลกจริงๆจะทำทำงานมากหลายทำงานที่คนอื่นก็ทำไม่ได้ทำงานที่มันยากมันลึกซึ้งงานเสียสละงานที่รู้ลึกยิ่งละเอียดด้วยจิตวิญญาณเป็นงานที่สำคัญเป็นงานที่ผู้สูงจริงเท่านั้นที่จะสอนได้จริงการสอนจึงไม่เหมือนกับทั้งโลกยิ่งเป็นอาจารย์ชั้นสูงยิ่งเป็นศาสดาจารย์และศาสดาจารย์ชั้นสูงยิ่งไม่รับสิ่งตอบแทนยิ่งแสดงหรือว่ายิ่งทำงานได้ มากมันเหมือนเมื่อยก็พักไม่เมื่อยก็ทำให้เราไม่เสพเราไม่ติดหน้าที่ใดๆนะฐานไหนๆล่อนสุดตัวเราเปลี่ยนสุดตัวเราสะอาดสุดตัวเราก็ไม่ติดไม่เกาะอะไรแล้วเราก็ทำไปตามปัญญาที่เห็นตามกาละเทศะวาระควรจะทำสิ่งนั้นสิ่งนี้เราอยู่โรงเรียนนี้มันไม่ออกไปไหนหรอกเมื่อบริสุทธิ์บริบูรณ์แล้วเราเข้าอยู่ในแดนในถิ่นในที่แล้วเราจะเห็นว่าชีวิตมันก็ผ่านไปผ่านไปคำกิริยาที่เราจะก่อเป็นประโยชน์แก่โลกมันก็เท่านั้นสิ่งใดที่ยังมีอยู่สำหรับบางคนไม่เข้าใจหมดสงสัยแล้วมันก็ไม่มีการวนเวียนมันก็มีการเปลี่ยนแปลงมันมั่นคงเพียงแค่เราเพียงมากเราเก็บเราฝากสิ่งที่เหลือของเราได้มาก เราก็จะบรรลุสูงสุดว่ามนุษย์สูงสุดแล้วทุกอย่างตรงกันความเห็นมันก็ส่วนใหญ่ๆหลักใหญ่ๆคล้ายกันจะมีความเห็นปลีกย่อยที่เข้าใจในสิ่งอื่นเท่านั้นที่ต่างกันบางสิ่งบางอย่างแต่แกนร่วมฐานแห่งการเป็นไปเพื่อความหมดสิ้นหรือลักษณะหมดสิ้นลักษณะหมดกิเลสลักษณะเป็นมนุษย์ที่จะเป็นประโยชน์ต่อโลกอย่างแท้จริงนั้นมันเหมือนกันหมดมันเป็นแกนเดียวกันมันทฤษฎีเดียวกันสำหรับผู้ที่เดินมาเป็นสัมมาของศาสนาพุทธเป็นความเหมาะสมกับศาสนาพุทธมันอันเดียวกันไปหมดแล้วเราก็ถึงจะทำงานร่วมศาสตร์สอดประสานแล้วก็จะได้แผ่กระจายออกไปได้เพราะมันเป็นกำลังฤทธิ์กำลังแรงเราก็จะทำแม้กระทั่งอย่างยาตั้งแต่งาน สมัครอมตะสัมมากัมมันตะเป็นสัมมาอาชีวะแม้มีชีวิตแม้มีชีวะอยู่ในโลกเราก็เป็นตัวอย่างการทำงานนี้แหละแก่โลกมากๆเห็นได้ชัดจึงเป็นตัวผู้ที่ได้อบรมบำรุงเล่าเรียนอย่างประเสริฐสูงสุดเราก็เป็นประโยชน์แก่ตนอย่างสมพร้อมผู้อื่นก็ได้รับประโยชน์จากเราอย่างแท้จริงขอให้พวกเราได้ขยับจากคำกริยาแม้อย่างหยาบอย่างกลางอย่างละเอียดการงานอันใดที่เหมาะที่สุดหรือที่จะพอเป็นพอไปที่เราจะต้องช่วยไม้เครื่องมือมีคำว่าจะมีกะจิตมีกะใจจะทำให้แนบเนียน คุ้มมากขึ้นวัดนี้ตั้งแต่แรกโน้นสันติอโศกนี้อาตมาบอกได้ว่าเห็นที่สถานที่นี้มีที่ที่จะต้องปรับปรุงเยอะเหลือเกินแม้แต่พื้นดินตั้งแต่พื้นดินที่จะเรียบร้อยตั้งแต่มุมตรงนั้นตรงนี้ที่มันลมมันไม่สมบูรณ์ที่มันจะที่มันเน่ามันเหม็นที่มันไม่สะอาดสะอ้านเห็นมาแต่ต้นแต่ก็ไม่ได้ไปบอกเจ้าที่เจ้าชายอะไรพวกเราเข้ามาอยู่แล้วพวกเราก็ช่วยกันเรียนช่วยกันรู้ช่วยกันตอบช่วยกันแต่งช่วยกันกระทำไม่ใช่แต่งเพื่อให้โก้รู้ควบคุมทัพผู้อื่นไม่ใช่แตงยังไม่มีกาลเทศะแต่เราช่วยกันทำเข้ามา เนียนในสะอาดสะอ้านดูดีขึ้นไปเป็นดินแดนพัฒนามันได้พัฒนาขึ้นมาหลายปีมาจนถึงปีนี้เห็นได้ดีขึ้นว่ามันสะอาดแล้วมันก็มีสาระสารหา IG มันไม่บริบูรณ์ไม่สมบูรณ์ก็สมบูรณ์ขึ้นไอ้ที่ไพบูลย์งอกงามงอกงามขึ้นแต่มันก็ยังมีที่ยังบกพร่องที่เราจะทำให้เรียบร้อยกว่านี้ได้อยู่อีกนั่นเองเราก็ค่อยๆทำไปอีกเราจะสมบูรณ์ยิ่งกว่านี้ไม่ใช่ทำไปทำไปแล้วเราก็ทำให้ทรุดให้เสื่อมและสถานที่อยู่ที่พักแม้สถานที่ที่จะทำกิจทำการเป็นประโยชน์ต่อคนอื่นแล้วก็ยิ่งเสื่อมถอยทางไปไม่ใช่แต่เราจะเจริญขึ้นเจริญขึ้น สิ่งแวดล้อมวัตถุและจิตใจของเราอยู่อาศัยและเราก็ไม่ใช่หมายว่าเมื่อพัฒนาเจริญแล้วเราก็จะติดของดีติดของเจริญส่วนอันไหนไม่เจริญอันไหนไม่ดีเรารังเกียจแล้วเราจะไม่ไปเหยียบยานเราจะไม่ไปพัฒนาที่นั่นที่นี่ที่มันเป็นที่ยังไม่เจริญเป็นที่ที่เสื่อมอยู่ก็หาไม่เราจะไปพัฒนาสิ่งที่เสื่อมอยู่ด้วยเราไม่ติดที่ที่ดีตามสมมติสัจจะเราไม่ติดที่ที่ยังไม่เจริญตามสมมติสัจจะหรือเราไม่พังสิ่งที่ไม่เจริญแต่ก็กลับมาชอบในที่ที่เจริญเราจะไม่เป็นเช่นนั้นเราจะรู้ฐานะสมควรที่สุดที่เราจะควรอยู่กาลที่ควรอยู่เราจะอยู่แล้วเราจะทำไปทุกสิ่งทุกที่ถ้าผู้ที่มี บ้านดีแล้วก็จะช่วยส่วนที่ควรช่วยส่วนที่มันยังหนักหนามันยังต้องการพัฒนามากที่อย่างนั้นแหละเราควรจะเห็นได้เด็กสามัญสำนึกว่าที่อย่างนี้ควรปรับปรุงควรไปลงมือช่วยเราทำได้นะเราจะกระทำไม่ว่าพยายามเป็นผู้นำตัวนำหรือว่ามีธรรมเป็นตัวโน้มแนวโน้มให้แก่ผู้ที่ยังไม่รู้ยังไม่เห็นแล้วมันก็จะได้พัฒนาเรื่อยไปเรามีปัญญาเป็นตัวส่องนำทางแล้วเราก็จะเป็นผู้ที่ทำชีวิตนี้มีประโยชน์รังสรรค์เป็นผู้นำเป็นผู้ที่กระทำจริงๆหมดเรื่องหมดแรงแล้วก็เลิกกันมันยังมันยังไม่หมดเรี่ยวหมดแรงยังมีความสามารถกระทำได้ทั้ง สมรรถนะทางกายถ้าสมรรถนะทางจิตเราก็จะเป็นผู้อยู่สุขและเป็นตัวแรงกลที่พัฒนามนุษยชาติไปตราบเท่าที่มันจะหมดเหตุปัจจัยแล