230516-388 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ023.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันศุกร์ที่ 16 พฤษภาคมพุทธศักราช 2523 พ่อท่านพระโพธิรักษ์นำพิจารณาธรรมะปัจจะเวกก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกมันยิ่งเราได้ศึกษาได้บำเพ็ญปฏิบัติไปแล้วเร่งจะรู้เรายิ่งจะได้เข้าใจถ้าผู้ที่มีปัญญาก็จะได้รู้ว่าชีวิตมีมันมีอะไรต่ออะไรเป็นองค์ประกอบเป็นปัจจัยที่มาทำให้เราหลงไหลแล้วก็ยึดถือว่ามันเป็นของที่ควรได้ควรมีควรเป็นไปซะทั้งหมดเยอะแยะมากมายแม้เราตัดออกมาแล้วตั้งไม่ใช่น้อย เรามาอยู่ในที่ที่อย่างนี้มันก็ยังมีอะไรที่ประกอบด้วยรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสมีวัตถุต่างๆที่อยู่ในรูปนั้นรูปนี้เรื่องนั้นเรื่องนี้เหตุตามพัวพันอยู่กับชีวิตที่เราเองก็หลงว่าเป็นของหน้าได้นะมีหน้าเป็นไปของที่จะต้องมาปรุงแล้วก็ยังเป็นรถเป็นภาษาพระเป็นที่ขอที่จะคิดว่ามันหลงมาเป็นสุขนอกจากร้องว่าเป็นสุขแล้วยังไม่พอยังหลงก็เป็นของของเราอีกคำว่าของของเราหรือว่าอัตตานี่มันยิ่งลึกซึ้งไปกว่าคำว่าสุขซะอีกเพราะว่ามันซับซ้อนมันสูงมันเป็นระดับสูงที่แท้จริงเพราะฉะนั้นถ้าเผื่อว่าเราไม่พยายามที่จะตัดรถออกจนหมดแล้ว เราก็จะไม่รู้ว่าแม้แต่ของที่มันตัดรถแล้วนั้นมันยังเป็นของที่ต้องยึดกับของของเราอีกนะแม่ตัดรถแล้วก็ตามมันยังจะยึดว่าเป็นของดีของสูงของที่เป็นของของเราที่จะมีสิทธิ์ขาดเหมือนกับเราเป็นเจ้าเหมือนกับเราเป็นพระเจ้าคุ้มครองอะไรก็ได้อยู่อีกมันยังมีอีกเป็นหลายชั้นหลายเชิงเพราะฉะนั้นถ้าเกิดว่าผู้ใดไม่ได้ปฏิบัติจริงไม่ได้พยายามทำให้แยกขายละรถผ่านไม่ออกชัดแจ้งแล้วล่ะก็เราจะไม่รู้เราจะไม่เห็นเราจะไม่เข้าใจถึงสภาพธรรมที่ชั้นสูงสุดแม้ที่สุดว่าเราเองเราวางแล้วไปแล้วเราก็ไม่ปรับด้วยไม่ใช่ว่าจริงจังหนังนายผลักไสทำลาย มันก็เป็นสมบัติในโลกเพราะฉะนั้นสิ่งใดมันจะเป็นของอาศัยสำหรับคนตามแต่สถานะมันไม่ดูรุนแรงเกินไปแล้วก็ให้เขาอาศัยใช้ไปพลางแต่ไม่
อ่านต่อ
ใช่เขาติดให้เขาหัดปรับปล่อยออกมาเหมือนอย่างเราปลดปล่อยเราจะให้เขายังต้องมีผัวมีเมียก็เพื่อที่จะให้เขาปรับบ่อยเพราะเมียเขาจะให้เขาใช้เงินใช้ทองอยู่บ้างแล้วค่อยเขาปล่อยเงินทองไปได้อีกที่สุดวางปล่อยไปหมดแม้จะให้เขาใช้บ้านใช้เรือนเข้าใจครับปล่อยบ้านไปได้อีกให้เขาปรับปล่อยแม้กระทั่งสิ่งที่ใกล้ชิดจนเป็นปัจจัย 4 เป็นเครื่องที่สำคัญกับชีวิตเป็นอาหารก็จะต้องให้ฝ่ายอาหารไม่ต้องไปยุ่งไม่ต้องไปกลัวอะไรอาหารในอาหารในโลกมันจะต้องมี ตู้เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มที่สำคัญกว่าจะได้เพียงพอเพียงพอไปอะไรมากที่สุดบ้านช่องเรือนชาญที่อยู่ไม่ต้องติดต้องยึดเลยไม่ต้องมีเลยไม่ต้องมีความกังวลอยู่ในแผ่นดินที่ไหนก็จะอยู่ได้แล้วก็ไม่มีอะไรเป็นของเราอย่างแท้จริงเราจะมาเห็นเราจะมารู้แม้ปัจจัย 4 หรือแม้ที่สุดในร่างกายของเราที่ยังจะต้องมีเนื้อมีหนังยังจะต้องมีสิ่งนั้นสิ่งนี้อีกที่เราอยากจะต้องห่วงแผนกระทบสัมผัสกับมันต่างๆนานาอยู่แล้วเราก็ล้มอย่างลึกอย่างซึ่งเห็นว่าเป็นสุขเพราะได้กระทบสัมผัสทางตาก็ดีเหมือนคนดีจมูกลิ้นกายก็ดีแม้แต่อย่างละเอียดมันยังมีอีกให้เรา อยู่พิจารณาแยกทางเข้าไปแล้วจะรู้ว่าเอออย่างนี้ไม่ต้องไปเสพสุขอย่างที่นายยกตัวอย่างเมื่อวานนี้ว่าเรื่องอาบน้ำเอาเย็นอาบน้ำเอาอะไรอาบน้ำยังรู้สึกว่าเราเองเราจะได้ความสุขก็อาบน้ำอย่างนี้เป็นต้นแล้วก็อาบเปลืองอาบมากอาบคนไม่ได้อะไรนิดอะไรหน่อยก็ทนไม่ได้เพราะมันมีก็ใช้มันหรือมันไม่มีก็แสวงหามาเราก็จะเห็นได้ตรงที่เราต้องไปแสวงหานั่นแหละคือเราเป็นภาพนึงแล้วเพราะฉะนั้นถ้าเผื่อว่าแม่ไม่แสวงหาเราก็จะต้องรู้ว่าเราจะต้องใช้ให้มันถูกสาระกันสารไม่ใช่เราใช้เพราะเหตุว่าเสพหมดความอยากสิ้นความเสกจึงเป็นเรื่องที่จะต้องตายเข้ามาเรียนรู้หมดความอยากแล้วจริงแต่ ไม่ต้องรู้ว่าหมดความอยากในระดับอย่างยังหมดยังไม่หมดความอยากในระดับละเอียดยังไม่หมดเสวยหมดเสพในระดับละเอียดว่าจะต้องเรียนรู้เรียนรู้เข้าไปจะเป็นกลางที่แท้จริงแม้ที่สุดเราจะซ่อนแสงได้ว่าเราทำสิ่งนี้เราทำงานอันนี้เราทำอันนู้นอันนี้เพื่อที่จะอาศัยเสวยอาศัยเสพโดยหลบหลีกเลี่ยงยกตัวอย่างเช่นว่าเราเองเราบอกว่าเราหมดแล้วเราไม่ติดแล้วเพลงการเสียงแต่เราเองเราอาศัยเสียงนั้นแล้วเราก็ทำเพื่อจะอาศัยเสพเสียงฟังเพลงแล้วเราก็แก้ตัวว่าเราทำให้เพื่อผู้อื่นทำประกอบให้แก่เขาเราเองไม่ติดแล้วล่ะแต่แท้จริงแล้วก็จึงอาศัยโดยซ่อมแซมแล้วก็มีชีวิตนี้ไป ท่านตาย 10 ปี 20 ปี 30 ปี 40 ปี 50 ปีเราก็ยังอาศัยเสพเพราะเชื้อให้แก่ชีวิตของเราไปเรื่อยๆจนต้องตายแล้วเราก็ไม่ได้หมดได้กินอะไรโดยความไม่รู้มันเล่นแน่เล่นตลกหลังเอาเราอย่างนี้ก็จริงระวังเถอะเพราะฉะนั้นส่วนใดๆสิ่งใดๆที่จะแยกขายลึกซึ้งละเอียดลงไปอีกเนี่ยมันมีได้ทั้งแง่อำพรางแง่ตลกเล่นเล่นคนเล่นหลังเราแบบนี้หลายอย่างหลายอันไม่อยากจะยกตัวอย่างเช่นเรื่องเสียงนี้เท่านั้นเรื่องกินเรื่องอยู่เรื่องลูกเรื่องรถเรื่องอะไรอะไรต่างๆหรือสัมผัสนอกแม้ที่สุดสัมผัสในพอดีเราจะต้องทำจิตให้แยกชายที่พิจารณาปลดปล่อยจนกระทั่งอยู่บนมันเนื้อมันจริงๆและเราก็รู้ว่าเราทำสิ่งใดๆให้แก่โลก ประกอบอยู่ปรับปรุงให้แก่เขาอยู่ก็อนุโลมเพื่อเขาจริงๆเราไม่มีส่วนอะไรที่จะมาพลางเพื่อตนแอบเสพแอบกินแอบอาศัยไปอยู่ในนั้นด้วยเลยเราก็จะต้องชัดแจ้งเราจึงจะได้ที่สุดความจริงเป็นถึงที่สุดได้คำว่าอรหันต์นี้จึงไม่ใช่เรื่องตื้นเขินๆไม่ใช่เรื่องที่พี่กินได้ง่ายๆเลยเป็นข่าวขอให้ทุกคนต้องทำความสำคัญอันนี้ให้จริงจังแล้วก็พยายามล้างรักให้หมดทั้งยอดเบื้องสูงอย่างสนุกเราจึงจะเป็นผู้ที่อาจหาญทานกล้าและเข้าใจคำสั่งของพระพุทธเจ้ากันทุกตอนสอดคล้องลงไปแล้วเราจะทำงานกอบกู้ศาสนาได้อย่างแท้จริง