190224-012 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt

วันนี้เป็นเช้าวันที่ 24 กุมภาพันธ์พุทธศักราช 2519 จากนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์จะได้นำผู้ที่พำนักอยู่ในธรรมสถานแดนอโศกพิจารณาอาหารวันหนึ่งวันหนึ่งเรากำลังทำอะไรอยู่แต่เรากำลังคิดดีหรือเรากำลังคิดชั่วเรากำลังพูดดีหรือเรากำลังพูดชั่วเรากำลังทำกายกรรมพิจารณา กายกรรมจนละเอียดขึ้นละเอียดขึ้นจนกลายเป็นความสงบระงับกลายเป็นความสุขุมสำรวมกายกรรมก็เป็นไปในทางที่พอเหมาะพองามทุกอากาศสุริยาในขณะเดินก็ต้องให้มันมีเดินอยู่แต่ว่าโดนอย่างไรที่ทรัพย์สายเกินโดนในขณะที่ทำงานทำงานอยู่อะไรที่เกินกว่างานน้อยไปมากไปก็พิจารณาดูไปสมควรทั้งหมดอยากให้อะไรมาแทรกอยากให้อะไรมันเกินแต่ตัวของมันเองเพราะฉะนั้นแม้แต่ทำงานแม้แต่เบอร์แม้แต่ยืนแม้แต่นั่งแม้แต่นอนอยู่ในท่านั้นท่านี้ก็ควรจะให้อยู่ในรูปทรงของมันอยู่ในสภาวะที่ลง ไม่มากไปไม่น้อยไปแม้แต่พูดตอนนี้คนพูดดังตอนนี้ควรพูดเบาตอนนี้ควรพูดเล่นตอนนี้ควรพูดออกฉันควรพูดมากตอนนี้ควรพูดน้อยมีสภาพที่เราจะต้องรู้ความพอดีของตัวมันมากไม่เอาน้อยก็ไม่เอาเจียงลงมาทุกๆตาทุกๆอย่างพิจารณาให้เสมอเสมอแม้แต่การคิดตอนนี้คิดมากไปตอนนี้คิดน้อยไปเราก็จะต้องรู้จักกำหนดแม้แต่ความคิดคิดมากไปก็ไม่เอาคิดน้อยไปก็ไม่เอา ได้แต่คิดน้อยขนาดก็ให้มีขอบเขตน้อยเกินไปจนกระทั่งหยุดเลยจะหยุดคิดเลยก็ไม่รู้ว่าหยุดคิดเลยคืออะไรและทำอย่างไรทำได้เป็นที่สุดให้เด็ดขาดจะหยุดคิดหยุดพูดไม่มีความคิดเลยอ่ะสามีก็รู้หรือแม้แต่มันดีอย่างที่เรียกว่าดับไม่รู้เรื่องรู้ราวไม่มีกำหนดหมายเลยหรือจะมีกำหนดหมายอยู่อย่างนิโรธสมาบัติพระราชาพระพุทธเจ้าไม่รู้กำหนดหมายเป็นสัญญาเวทยิตนิโรธแต่สัญญามันรับรู้อารมณ์แล้วเรียบร้อยไอ้สัญญามันเป็นผู้รู้อย่างแจ่มชัดรู้ความจริงตามความเป็นจริงและ ให้มันฟุ้งเฟ้ออย่าให้มันตายดับมันเสียเท่าที่ร